Uzasadnienie
J. K. wniósł skargę o wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego zakończonego prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 13 kwietnia 2010 r. Jako podstawę wznowienia wskazano art. 271 pkt 2 oraz art. 277 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zarzucając naruszenie art. 91 § 2 ppsa i art. 109 ppsa.
Uzasadniając wskazane zarzuty skarżący podniósł, że w dniu 21 kwietnia 2010 r. doręczono mu zawiadomienie o rozprawie wyznaczonej na dzień 13 kwietnia 2010 r. Skarżący wskazał, że wbrew art. 109 ppsa rozprawa odbyła się i wydano w sprawie wyrok. Zdaniem skarżącego przez wadliwe doręczenie zawiadomienia z dnia 6 kwietnia 2010 r. pozbawiony został możliwości działania w sprawie.
Postanowieniem z dnia 10 września 2010 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu odrzucił skargę J. K. o wznowienie postępowania. W uzasadnieniu podano, że skarżący nie miał przymiotu strony w przedmiotowym postępowaniu sądowoadministracyjnym co oznacza, że nie mógł być pozbawiony możności działania. Kwestia dopuszczenia skarżącego do udziału w postępowaniu została bowiem prawomocnie rozstrzygnięta postanowieniem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 lutego 2010 r., sygn. II OZ 117/10.
W skardze kasacyjnej podniesiono zarzuty: naruszenia prawa procesowego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a to art. 280 § 1 ppsa poprzez jego niewłaściwą wykładnię i zastosowanie; naruszenia prawa materialnego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a to art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego przez przyjęcie, że J. K. nie posiada interesu prawnego w sprawie o sygn. II SA/Wr 574/09 zakończonej wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 13 kwietnia 2010 r.; naruszenie prawa procesowego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a to art. 7 Konstytucji RP poprzez wykroczenie poza granice wyznaczone przez ten przepis w wyniku podjęcia orzeczenia wbrew żądaniom skargi.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podnosi się w szczególności, że z powodu wadliwego zawiadomienia o rozprawie skarżący został pozbawiony możliwości działania w sprawie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do art. 280 § 1 ppsa sąd bada na posiedzeniu niejawnym, czy skarga jest wniesiona w terminie i czy opiera się na ustawowej podstawie wznowienia. W braku jednego z tych wymagań sąd wniosek odrzuci. Dla stwierdzenia, iż skarga opiera się na ustawowych podstawach wnioskodawca zobowiązany jest do przedstawienia odpowiadających treści przepisów argumentów odnoszących się do ustawowych przesłanek wznowienia i dopiero takie wskazanie daje podstawy do rozpoznania merytorycznego skargi o wznowienie postępowania sądowego.
W przedmiotowej sprawie jako podstawę wznowienia postępowania wskazano art. 271 pkt 2 ppsa stanowiący, iż można żądać wznowienia postępowania z powodu nieważności jeżeli strona nie miała zdolności sądowej lub procesowej albo nie była należycie reprezentowana lub jeżeli wskutek naruszenia przepisów prawa była pozbawiona możności działania. Jak jednak słusznie wskazał Sąd I instancji samo sformułowanie podstawy wznowienia w sposób odpowiadający przepisom art. 271 – 273 ppsa nie oznacza oparcia skargi na ustawowej podstawie wznowienia. Wnioskodawca nie był stroną postępowania, nie może zatem skutecznie oprzeć wniosku o wznowienie o zarzut, iż jako strona został pozbawiony możliwości działania. Kwestia posiadania przez wnioskodawcę przymiotu strony w przedmiotowym postępowaniu została bowiem prawomocnie przesądzona. Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 17 lutego 2010 r. sygn. akt II OZ 117/10 oddalił zażalenie skarżącego na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 16 listopada 2009 r. sygn. akt II SA/Wr 574/09 w przedmiocie odmowy dopuszczenia skarżącego do udziału w postępowaniu, którego obecnie domaga się wznowienia.
W związku z powyższym należy uznać, że zaskarżone postanowienie odpowiada prawu, a podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty nie były w stanie podważyć jego prawidłowości, zwłaszcza, że poza formalnym wskazaniem pozbawione są one uzasadnienia.
Mając na uwadze powyższe orzeczono jak w sentencji na mocy art. 184 w związku z art. 182 § 1 i 3 ppsa.