Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie wyrokiem z 13 czerwca 2012 r., sygn. akt II SA/Lu 300/12 oddalił skargę W. T. na decyzję Lubelskiego Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii w Lublinie z dnia [...] lutego 2012 r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary za naruszenie przepisów o produktach pochodzenia zwierzęcego.
Wyrok zapadł na tle następujących okoliczności sprawy:
W dniu [...] sierpnia 2011 r. Powiatowy Lekarz Weterynarii w [...] pobrał w ubojni [...] spółka jawna próbki mięśni i wątroby z kurcząt przewiezionych z fermy drobiu skarżącego. Ustalono, że w tym dniu ubito 3320 sztuk kurcząt i uzyskano 8470 kg mięsa drobiowego. Na podstawie otrzymanego z Państwowego Instytutu Weterynaryjnego Państwowego Instytutu Badawczego w P. wyniku badania laboratoryjnego stwierdzono w pobranych próbkach pozostałości doksycykliny w stężeniu 168+/- 58 ug/kg. Zgodnie natomiast z załącznikiem 1 pkt 1.2.6 rozporządzenia Rady (EWG) Nr 2377/90 z dnia 26 czerwca 1990 r. ustanawiającego wspólnotową procedurę dla określania maksymalnego limitu pozostałości weterynaryjnych produktów leczniczych w środkach spożywczych pochodzenia zwierzęcego (Dz.U.L. 224 z 18.8.1990, s.
1) maksymalne dopuszczalne stężenie doksycykliny w mięsie drobiowym wynosi do 100 ug/kg. W trakcie kontroli przeprowadzonej na tej fermie ustalono, że brojlery kurze przekazano do ubojni bez zachowania okresu karencji po wcześniejszym stosowaniu leczenia antybiotykiem zawierającym doksycyklinę. Organ stwierdził, że próba wprowadzenia do sprzedaży mięsa drobiowego zawierającego wyższe, niż dopuszczalne, stężenie doksycykliny stanowi naruszenie art. 16 ust. 2a pkt 2 ustawy z dnia 16 grudnia 2005 r. o produktach pochodzenia zwierzęcego (Dz. U z 2006 r. Nr 17 poz. 127 ze zm.), zakazującego wprowadzania na rynek produktów pochodzenia zwierzęcego pochodzących ze zwierząt, którym podawano produkty lecznicze, jeżeli zwierzęta te wprowadzano na rynek przed upływem wymaganego okresu karencji, określanego dla danego produktu leczniczego. Wobec wprowadzenia do obrotu środka spożywczego, który może spowodować negatywne skutki dla życia lub zdrowia człowieka, organ, zgodnie z rozporządzeniem Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 26 maja 2010 r. w sprawie wysokości kar pieniężnych za naruszenie przepisów o produktach pochodzenia zwierzęcego, nałożył na właściciela fermy karę pieniężną w kwocie 15 100 złotych. Decyzją dnia [...] lutego 2012 r. Lubelski Wojewódzki Lekarz Weterynarii w Lublinie podzielając argumentację organu I instancji jego rozstrzygnięcie utrzymał w mocy.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skarżący zarzucił organowi odwoławczemu naruszenie:
- - prawa materialnego tj. art. 16 ust. 2a pkt 2 w zw. z art. 9 ust. 2a ustawy o produktach pochodzenia zwierzęcego polegające na uznaniu, iż nie przestrzegał określonych odrębnymi przepisami okresów karencji następujących po podaniu zwierzętom środków leczniczych mimo tego, że całość zgromadzonych w sprawie dowodów a w szczególności świadectwo zdrowia uzasadniały przekonanie, że przestrzegał wszelkich wymaganych przez prawo procedur dotyczących prawidłowego chowu i hodowli zwierząt;
- - przepisów postępowania tj. art. 7 i 77 kpa polegające na zaniechaniu wyjaśnienia wszystkich istotnych okoliczności sprawy, przyznanie priorytetu tylko niektórym dowodom, zaś pominięcie pozostałych, co w sposób niewątpliwy wpłynęło na wadliwość zaskarżonej decyzji.
Wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. W uzasadnieniu skargi podniesiono, że prawidłowa analiza zgromadzonych w sprawie dowodów i wyprowadzonych na ich podstawie okoliczności faktycznych nie uzasadniała nałożenia kary pieniężnej. Skarżący wyjaśnił, że stosownie do książki leczenia zwierząt kurczaki, w których mięsie stwierdzono niedopuszczalną zawartość doksycykliny zostały poddane leczeniu w dniu 27 lipca 2011 r. Okres karencji wynosił odpowiednio 4 doby dla leku Doksycyklina i 1 dobę dla leku Colivet. Kurczaki zostały przekazane do uboju w dniu 11 sierpnia 2011 r. a zatem po upływie przewidywanego i wymaganego okresu karencji. Nie ma zatem żadnych możliwości, aby w mięsie zostały wykazane jakiekolwiek zawartości antybiotyków. Powyższa okoliczność nie została w żaden sposób wyjaśniona mimo tego, iż ma ona fundamentalne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy.
Skarżący zaznaczył, że podczas rozpatrywania odwołania pominięto fakt, iż w świadectwie dla zwierząt żywych przewożonych z gospodarstwa do ubojni wystawionego przez lekarza weterynarii [...] jest zawarte stwierdzenie, iż zwierzęta zostały przed ubojem zbadane i brak było w tym zakresie jakichkolwiek nieprawidłowości. Ponadto rejestry i dokumentacja dotyczące zwierząt spełniały wymogi prawne i brak było podstaw uniemożliwiających ubój tych zwierząt. W ocenie skarżącego okoliczności te bezspornie wskazują, że przestrzegał on wszelkich zasad i procedur dotyczących hodowli kurczaków, ich prawidłowego chowu, a przede wszystkim przestrzegania przewidzianych w odrębnych przepisach okresów karencji po zaaplikowaniu poszczególnych leków. Jego zdaniem w sprzeczności z przedstawionymi powyżej faktami pozostaje badanie przeprowadzone na podstawie pobranych w dniu [...] sierpnia 2011 r. próbek mięsa z kurcząt pochodzących z fermy.
Ponadto badanie to, wykazuje obecność doksycykliny w stężeniu 168+/- 58,8 ug/kg, a więc charakteryzuje się dużym marginesem błędu, który niewątpliwie ma wpływ na pełną wiarygodność przedmiotowego badania. Skarżący argumentował, że zarówno organ odwoławczy jak i I instancji, wbrew nakazowi wynikającemu z art. 77 § 1 kpa, zobowiązującego je do rozpatrzenia całego materiału dowodowego, nie uczyniły zadość temu obowiązkowi, gdyż rozstrzygnięcia wydanych decyzji oparły tylko na wyniku badań laboratoryjnych, a pominęły inne, równie ważne i istotne dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności. Oznacza to zaniechanie rozważenia wszelkich istotnych okoliczności niniejszej sprawy i przyznanie prymatu jedynie pewnym dowodom kosztem innych.
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji. Ustosunkowując się do zarzutu naruszenia przepisów postępowania organ odwoławczy podniósł, że wynik badania laboratoryjnego jak i wynik kontroli jednoznacznie wskazują na to, iż w mięsie brojlerów pochodzących z fermy skarżącego zawarta była niedozwolona substancja doksycyklina w stężeniu przewyższającym dopuszczalną wartość. Natomiast dowody, na które wskazuje skarżący nie odnoszą się do wielkości stężenia doksycykliny występującego w mięsie pochodzącym od brojlerów skarżącego.
Odnosząc się zaś do zarzutu naruszenia prawa materialnego organ odwoławczy zauważył, że jest on niezasadny, gdyż w niewadliwie ustalonym w sprawie stanie faktycznym dokonana wykładnia art. 16 ust. 2a pkt 2 w zw. z art. 9 ust. 2a ustawy z dnia 16 grudnia 2005 r. o produktach pochodzenia zwierzęcego była prawidłowa.
Na rozprawie w dniu 13 czerwca 2012 r. sąd dopuścił dowód z dokumentów w postaci postanowienia Prokuratora Rejonowego w [...] z dnia 29 marca 2012 r. umarzającego prowadzone przeciw skarżącemu postępowanie karne.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił skargę. Sąd wskazał na art. 16 ust. 3 ustawy z dnia 16 grudnia 2005 r. o produktach pochodzenia zwierzęcego (Dz.U. z 2006 r. Nr 17, poz. 127 ze zm.) oraz art. 2 pkt 1 i 8 rozporządzenia (WE) Nr 882/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie kontroli urzędowych przeprowadzonych w celu sprawdzenia zgodności z prawem paszowym i żywnościowym oraz regułami dotyczącymi zdrowia zwierząt i dobrostanu zwierząt (Dz.U.UE.L.2004.165.1; Dz.U.UE-sp.03-45-200). Sąd wskazał, że próbka została pobrana w ramach kontroli urzędowej monitoringowej przez PLW, a następnie próbkę skierowano do badania w laboratorium referencyjnym. Stwierdzono przekroczenie dopuszczalnych stężeń substancji w mięsie. Procedura w tym zakresie odpowiadała przepisom prawa.
Sąd wskazał na art. 3 ust. 2 rozporządzenia (WE) Nr 882/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie kontroli urzędowych przeprowadzonych w celu sprawdzenia zgodności z prawem paszowym i żywnościowym oraz regułami dotyczącymi zdrowia zwierząt i dobrostanu zwierząt i stwierdził, że kontrolę zasadnie przeprowadzono bez uprzedzenia o tym kontrolowanego. Na dokonaną ocenę stanu faktycznego niniejszej sprawy nie wpływa także wielkość marginesu błędu wyniku badania, co więcej zarzut ten jest całkowicie niezrozumiały. Biorąc pod uwagę, że margines błędu wynosi +/-58,8 ug/kg, to przecież nawet pomniejszenie stwierdzonego stężenia o wartość marginesu błędu daje stężenie doksycykliny 109,5 ug/kg, czyli wyższe od stężenia dopuszczalnego rozporządzeniem Komisji (UE) Nr 37/2010 z dnia 22 grudnia 2009 r. Ponadto z karty badania przeprowadzonego przez Zakład Farmakologii i Toksykologii Państwowego Instytutu Weterynaryjnego – Państwowego Instytutu Badawczego w [...] wynika, że wynik badania obarczony jest niepewnością nie większą niż 36% przy poziomie ufności wynoszącym około 95% Równie niejasny jest w ocenie sądu zarzut sprowadzający się do nieuwzględnienia treści świadectwa dla zwierząt żywych, sporządzonego przez lekarza weterynarii przed przewiezieniem kurcząt do ubojni.
Jest oczywistym, biorąc pod uwagę, że badanie miało miejsce na terenie fermy, iż nie miał on możliwości sprawdzenia obecności antybiotyków w organizmie badanych zwierząt. Również analiza treści świadectwa nie wskazuje, aby wystawiający je lekarz weterynarii wypowiadał się w nim co do zawartości antybiotyków w organizmach badanych kurcząt. Zatem jego treść nie ma żadnego wpływu na ocenę wielkości stężenia w organizmie badanych kurcząt doksycykliny. Zdaniem sądu zupełnie niezrozumiały jest również zarzut skargi zmierzający do wykazania, jakoby skarżący przestrzegał wszelkich zasad i procedur hodowli kurczaków. Powiatowy Lekarz Weterynarii w [...] właśnie z uwagi na stwierdzone nieprawidłowości w hodowli brojlerów kurzych nałożył na niego szereg nakazów dotyczących prowadzenia dokumentacji, w tym "Łańcucha żywieniowego" w zakresie podawania rzeczywistych danych z zakresu hodowli, żywienia, profilaktyki, leczenia i dobrostanu utrzymywanych brojlerów.
Nie ma też zdaniem sądu żadnych podstaw do akceptacji zarzutu zachowania karencji po zastosowaniu leków użytych w leczeniu drobiu. Zauważyć należy, że organy nie kwestionowały faktu zachowania przez skarżącego okresu karencji po leczeniu kurcząt w dniu [...] lipca 2011 r. Wskazały natomiast, że przed przewiezieniem kurcząt do ubojni podano im substancję zawierającą doksycyklinę, a pomiędzy datą jej podania i datą przewiezienia do ubojni nie minął okres karencji, co skutkowało niedozwolonym stężeniem doksycykliny, potwierdzonym zresztą badaniem laboratoryjnym.
Sąd zauważył, że w zakresie oceny maksymalnej, dopuszczalnej wartości stężenia doksycykliny w mięśniach drobiu organy obu instancji odwołały się do nieobowiązującego w dniu wydania przez nie decyzji aktu normatywnego. Decyzja organu I instancji podjęta została w dniu [...] grudnia 2011 r., zaś decyzja organu odwoławczego w dniu [...] lutego 2012 r. Stwierdzając występowanie w pobranej próbce niedopuszczalnego stężenia doksycykliny organy obu instancji powołały się na dopuszczalne stężenie tej substancji wynikające z załącznika 1 pkt 1.2.6 do rozporządzenia Rady (EWG) Nr 2377/90 z dnia 26 czerwca 1990 r., ustanawiającego wspólnotową procedurę dla określania maksymalnego limitu pozostałości weterynaryjnych produktów leczniczych w środkach spożywczych pochodzenia zwierzęcego (Dz.U.L.1990.224.1; Dz.U.UE.-sp.03-10-11). Rozporządzenie to zostało jednak uchylone na podstawie art. 29 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) Nr 470/2009 z dnia 6 maja 2009 r. ustanawiającego wspólnotowe procedury określenia maksymalnych limitów pozostałości substancji farmakologicznie czynnych w środkach spożywczych pochodzenia zwierzęcego.
Moc obowiązującą zachowały natomiast załączniki I-IV, które podlegały stosowaniu do wejścia w życie rozporządzenia obejmującego substancje farmakologicznie czynne oraz ich klasyfikację w odniesieniu do maksymalnych limitów pozostałości określonych w załącznikach I-IV do rozporządzenia (EWG) nr 2377/90 (art. 29 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) Nr 470/2009 z dnia 6 maja 2009 r.). Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) Nr 470/2009 z dnia 6 maja 2009 r. stosownie do jego art. 32 weszło w życie dwudziestego dnia po jego publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej. Opublikowano je w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej z dnia 16 czerwca 2009 r. Zatem wchodziło ono w życie z dniem 6 lipca 2009 r. przy czym nadal obowiązywały załączniki I-IV poprzedniego rozporządzenia. Rozporządzeniem, które po utracie mocy obowiązującej rozporządzenia (EWG) nr 2377/90 na nowo regulowało zagadnienie substancji farmakologicznie czynnych oraz ich klasyfikacji w odniesieniu do maksymalnych limitów pozostałości określonych w załącznikach I-IV do rozporządzenia (EWG) nr 2377/90 jest rozporządzenie Komisji (UE) Nr 37/2010 z dnia 22 grudnia 2009 r. Na mocy art. 2 tego rozporządzenia weszło ono w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Opublikowane zostało ono w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej z dnia 20 stycznia 2010 r. a więc weszło w życie w dniu 9 lutego 2010 r. Wraz z wejście w życie tego rozporządzenia na mocy jego art. 1 wszedł w życie załącznik do niego zawierający wykaz substancji farmakologicznie czynnych i ich klasyfikacji w odniesieniu do maksymalnych limitów pozostałości. Utraciły zatem moc obowiązującą załączniki I-IV do rozporządzenia (EWG) nr 2377/90. Biorąc pod uwagę datę wydania decyzji organów obu instancji oraz datę wejścia w życie rozporządzenia Komisji (UE) Nr 37/2010 z dnia 22 grudnia 2009 r. sąd stwierdził, że ocena dopuszczalnego stężenia doksycykliny w pobranej próbce powinna się odbyć z zastosowaniem załącznika do rozporządzenia Komisji (UE) Nr 37/2010 z dnia 22 grudnia 2009 r. a nie załącznika I do rozporządzenia (EWG) nr 2377/90. Porównując jednak wartości dopuszczalnego stężenia tego środka w obu aktach sąd stwierdził, że były one takie same.
Sąd wskazał na art. 16 ust. 2a pkt 2, art. 5 pkt 2, art. 5 pkt 3 oraz art. 26 ust. 1 pkt 2 lit. b) ustawy o produktach pochodzenia zwierzęcego i stwierdził, że skarżący wprowadził na rynek produkt pochodzenia zwierzęcego zawierający niedopuszczalne w tego rodzaju produktach stężenie antybiotyku. Zasadnie zatem organ odwoławczy jak i I instancji przyjęły, iż skarżącemu powinna być wymierzona kara pieniężna na podstawie § 1 pkt. 37 lit. c) wydanego na podstawie art. 26 ust. 2 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 26 maja 2010 r. w sprawie wysokości kar pieniężnych za naruszenie przepisów o produktach pochodzenia zwierzęcego (Dz.U. z 2010 r. Nr 93, poz. 600). Sąd zauważył, że przedłożone orzeczenie nie ma wpływu na ocenę legalności postępowania administracyjnego.
Od tego wyroku skarżący wniósł skargę kasacyjną, zaskarżając go w całości i zarzucając mu naruszenie:
- 1) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. oraz art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. art. 1 i 3 § 1 p.p.s.a. poprzez nieuwzględnienie skargi i w konsekwencji oddalenie jej pomimo naruszenia przez organy administracji w toku postępowania przepisów postępowania administracyjnego, a mianowicie:
- a) art. 6 k.p.a. - poprzez oparcie zaskarżonych decyzji na przepisach prawa nieistniejących w chwili orzekania tj. rozporządzeniu Rady (EWG) Nr 2377/90 z dnia 26 czerwca 1990 r. ustanawiającym wspólnotową procedurę do określenia maksymalnego limitu pozostałości weterynaryjnych produktów leczniczych w środkach spożywczych pochodzenia zwierzęcego wraz z załącznikiem do tego rozporządzenia;
- b) art. 7 i 77 k.p.a. - poprzez zaniechanie przez organy administracyjne wyjaśnienia wszystkich istotnych okoliczności niniejszej sprawy i przyznanie priorytetu tylko niektórym dowodom z pominięciem pozostałych dowodów takich jak książka leczenia zwierząt z zastosowaniem produktów leczniczych, świadectwo dla zwierząt żywych przewożonych z gospodarstwa do ubojni wystawionego przez lekarza weterynarii oraz z prawidłowo prowadzonych rejestrów i dokumentacji dotyczącej skierowanych do uboju zwierząt. W szczególności organy administracji nie wyjaśniły wątpliwości pojawiających się w związku z konfrontacją treści ww. dowodów z niekorzystnymi wynikami badań mięsa oddanego przez skarżącego do uboju.
- 2) art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a. oraz art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. art. 1 i 3 § 1 p.p.s.a. poprzez nieuwzględnienie skargi i w konsekwencji oddalenie jej pomimo naruszenia przez organy administracji w toku postępowania przepisów prawa materialnego, a mianowicie:
- a) art. 16 ust. 2a w zw. z art. 9 ust. 2a ustawy z dnia 16 grudnia 2005 r. o produktach pochodzenia zwierzęcego (Dz. U. 2006 r., Nr 17, poz. 127 ze zm.), polegające na jego niewłaściwym zastosowaniu i uznaniu, że skarżący nie przestrzegał określonych odrębnymi przepisami okresów karencji następujących po podaniu zwierzętom środków leczniczych mimo tego, że całość zgromadzonych w sprawie dowodów a w szczególności świadectwo zdrowia uzasadniały przekonanie, że skarżący przestrzegał wszelkich wymaganych przez prawo procedur dotyczących prawidłowego chowu i hodowli zwierząt.
- b) art. 1 rozporządzenia Komisji (UE) nr 37/2010 z dnia 22 grudnia 2009 r. w sprawie substancji farmakologicznie czynnych i ich klasyfikacji w odniesieniu do maksymalnych limitów pozostałości w środkach spożywczych pochodzenia zwierzęcego, polegające na jego niezastosowaniu w okolicznościach niniejszej sprawy przez organy administracji obydwu instancji, a zamiast tego zastosowanie rozporządzenia Rady (EWG) Nr 2377/90 z dnia 26 czerwca 1990 r. ustanawiającego wspólnotową procedurę do określenia maksymalnego limitu pozostałości weterynaryjnych produktów leczniczych w środkach spożywczych pochodzenia zwierzęcego, które było wtedy uchylone.
- 3) art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. poprzez jego niezastosowanie, w sytuacji gdy w okolicznościach niniejszej sprawy istniały podstawy do stwierdzenia nieważności decyzji organów administracji obydwu instancji. Decyzje powyższe organów wydane zostały bez podstawy prawnej (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a,), ponieważ wydane zostały w oparciu o załącznik 1 pkt 1.2.6 rozporządzenia Rady (EWG) Nr 2377/90 z dnia 26 czerwca 1990 r. ustanawiającego wspólnotową procedurę do określenia maksymalnego limitu pozostałości weterynaryjnych produktów leczniczych w środkach spożywczych pochodzenia zwierzęcego – które zostało uchylone na mocy rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 470/2009 z dnia 6 maja 2009 r. ustanawiającego wspólnotowe procedury określania maksymalnych limitów pozostałości substancji farmakologicznie czynnych w środkach spożywczych pochodzenia zwierzęcego oraz uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 2377/90 oraz zmieniające dyrektywę 2001/82/WE Parlamentu Europejskiego i Rady i rozporządzenie (WE) nr 726/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady.
Wniósł o uchylenie tego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania. Wskazał na uchybienia sadu w zakresie ustalenia prawdy obiektywnej. W jego ocenie sąd stara się bezrefleksyjnie zaaprobować stanowisko organów. Podstawą nałożenia obowiązku na stronę może być jedynie przepis prawa obowiązującego, jednakże w sprawie rozstrzygnięcia wydano bazując na nieaktualnym akcie prawnym.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr z 2012r., poz.270 ze zm.), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W sprawie nie występują enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 powołanej ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego względu, przy rozpoznaniu sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej.
Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem sformułowane w niej zarzuty są bezprzedmiotowe.
Skarga kasacyjna została oparta na podstawie art.174 pkt 2 p.p.s.a skarżący kasacyjnie zarzucił naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Odnosząc się do pierwszego zarzutu skargi tj naruszenia art.145 § 1 pkt 1 lit.c oraz art.151 w zw. z art.1 i 3 § 1 p.p.s.a poprzez nieuwzględnienie skargi i jej oddalenie mimo że organy w toku postępowania naruszyły art.6 k.p.a poprzez oparcie decyzji na przepisach prawa nieistniejących w chwili orzekania tj rozporządzeniu Rady (EWG) Nr 2377/90 z dnia 26 czerwca 1990r. należy stwierdzić, że zarzut ten nie zasługuje na uwzględnienie. W pierwszej kolejności należy zwrócić uwagę, że o istnieniu podstawy prawnej do wydania decyzji świadczy nie to jaki akt prawny został powołany, ale czy w obowiązującym porządku prawnym istnieje taka regulacja, która zawiera podstawę prawna do wydania przedmiotowej decyzji.
Po drugie Sąd I instancji w uzasadnieniu wyroku odniósł się do powyższej kwestii, szczegółowo przedstawił i wyjaśnił stan prawny z uwzględnieniem zmian, które miały miejsce, Naczelny Sąd Administracyjny w pełni akceptuje stanowisko jakie zajął Sąd I instancji. Z rozważań przedstawionych przez Sąd I instancji wynika słuszna konkluzja, iż biorąc pod uwagę datę wydania decyzji organów obu instancji oraz datę wejścia w życie rozporządzenia Komisji (UE) Nr 37/2010 z dnia 22 grudnia 2009 r. ocena dopuszczalnego stężenia doksycykliny w pobranej próbce powinna się odbyć z zastosowaniem załącznika do rozporządzenia Komisji (UE) Nr 37/2010 z dnia 22 grudnia 2009 r. a nie załącznika I do rozporządzenia (EWG) nr 2377/90. Mając jednak na uwadze, że wartości dopuszczalnego stężenia przedmiotowego środka tj doksycykliny w obu aktach prawnych są takie same, zasadnie Sąd I instancji przyjął, że powyższe naruszenie nie miało wpływu na rozstrzygniecie sprawy.
W ramach tego zarzutu skarżący kasacyjnie zarzucił jeszcze naruszenie art. 7 i 77 kpa. poprzez przyznanie priorytetu niektórym dowodom z pominięciem pozostałych dowodów. Zarzut ten również nie zasługuje na uwzględnienie, przede wszystkim należy zwrócić uwagę, że ustalenie, czy w pobranej próbce mięśni i wątroby znajdują się niedozwolone substancje może nastąpić wyłącznie poprzez badanie laboratoryjne. Takie badanie zostało wykonane przez krajowe laboratorium referencyjne jakim jest Państwowy Instytut Weterynaryjny – Państwowy Instytut Badawczy w [...]., natomiast za pomocą takich dowodów jak książka lecznicza zwierząt, czy też świadectwo dla zwierząt żywych przewożonych z gospodarstwa do ubojni wystawione przez lekarza weterynarii nie da się ustalić, czy i jakie substancje niedozwolone znajdują się w próbkach pobranych mięśni i wątroby. Środek dowodowy musi być bowiem adekwatny do okoliczności, która ma być udowodniona. Stąd też zarzut naruszenia art.7, art. 77 k.p.a nie znajduje uzasadnienia.
Drugi zarzut skargi kasacyjnej oparty jest również o art.174 pkt 2 p.p.s.a a dotyczy podobnie jak pierwszy zarzut naruszenia art.145 § 1 pkt 1 lit.b oraz art.151 p.p.s.a w zw. z art.1 i 3 § 1 p.p.s.a poprzez nieuwzględnienie skargi i w konsekwencji jej oddalenie pomimo naruszenia przez organy w toku postępowania przepisów prawa materialnego tj: art.16 ust.2a w zw. z art.9 ust.2a ustawy z dnia 16 grudnia 2005r. o produktach pochodzenia zwierzęcego polegającym na jego niewłaściwym zastosowaniu, oraz art.1 rozporządzenia komisji (UE) nr 37/2010 z dnia 22 grudnia polegającym na jego niezastosowaniu. Konstrukcja tego zarzutu jest przede wszystkim niepoprawna, albowiem skarżący wskazując jako podstawę zarzut naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, w rzeczywistości powołuje się na naruszenie przepisów prawa materialnego. Zarzut ten również nie zasługuje na uwzględnienie, mając na uwadze ustalenia faktyczne w sprawie, których skarżący skutecznie nie podważył prawidłowo zastosowany zostały przepis art.16 ust.2a ustawy.
Natomiast zupełnie niejasnym jest na czym zdaniem skarżącego miałoby polegać naruszenie art.9 ust.2a ustawy, przepis ten stanowi, produkty pochodzenia zwierzęcego wprowadzane na rynek zaopatruje się w świadectwa zdrowia lub inne dokumenty, jeżeli wynika to z przepisów wydanych na podstawie art. 11 ust.
2. Przepis ten nie stanowił podstawy prawnej rozstrzygnięcia. Odnośnie zrzutu naruszenia rozporządzenia komisji (UE) nr 37/2010 polegającym na jego niezastosowaniu Naczelny Sąd Administracyjny odniósł się ustosunkowując się do zarzutu pierwszego.
Trzeci zarzut skargi kasacyjnej, oparty również o art.174 pkt 2 p.p.s.a. dotyczy naruszenia art.145 § 1 pkt 2 p.p.s.a poprzez jego niezastosowanie w sytuacji gdy istniały podstawy do stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnych obydwu instancji (art.156 § 1 pkt 2 k.p.a.), albowiem wydane zostały w oparciu o załącznik 1 rozporządzenia Rady (EWG) Nr 2377/90 z dnia 26 czerwca 1990r., które zostało uchylone. Zarzut ten co do swej istoty w rzeczywistości stanowi powtórzenie wcześniejszych zarzutów. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego w przedmiotowej sprawie nie została spełniona przesłanka z art.156 § 1 pkt 2 k.p.a, która uzasadniałaby stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji, a kontrola Sądu I instancji w tym zakresie była prawidłowa. Jak podnoszono już wcześniej fakt powołania w decyzji nieobowiązującego już aktu prawnego, w sytuacji gdy nowy obowiązujący akt prawny dane zagadnienie w tym przypadku wysokość dopuszczalnego stężenia doksycykliny reguluje w ten sam sposób nie może być traktowany jako wydanie decyzji bez podstawy prawnej, albowiem taka podstawa prawna w obowiązującym porządku prawnym istniała. O braku podstawy prawnej jako przesłanki stwierdzenia nieważności decyzji można mówić dopiero wówczas, gdy w systemie prawnym nie ma takiej podstawy.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art.184 p.p.s.a oddalił skargę kasacyjną.