Uzasadnienie
Zaskarżonym wyrokiem z dnia 9 lipca 2015 r. sygn. IV SA/Wa 516/15 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę [...]Sp. z o.o. z siedzibą w G. na postanowienie Głównego Lekarza Weterynarii z dnia [...] września 2014 r. w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia.
Wyrok ten został wydany w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy.
Graniczny Lekarz Weterynarii w Gdyni decyzją z dnia [...] lipca 2012 r. wyraził zgodę na zmianę przeznaczenia przesyłki zawierającej ziarno konopi chińskiej dostarczonej z Chińskiej Republiki Ludowej w czterech kontenerach, zarejestrowanej w Granicznym Inspektoracie Weterynarii w Gdyni pod numerem [...] i nakazał poddać przesyłkę przetworzeniu do celów innych niż spożycie przez zwierzęta lub ludzi, tj. na olej techniczny i makuch na cele energetyczne.
Graniczny Lekarz Weterynarii w Gdyni po upływie terminu do wykonania przez spółkę obowiązku wynikającego z ww. decyzji z dnia [...] lipca 2012 r. przesłał zobowiązanemu upomnienie z dnia 19 kwietnia 2013 r., zawierające wezwanie do wykonania obowiązku z zagrożeniem skierowania sprawy na drogę postępowania egzekucyjnego. Następnie pismem z dnia 30 września 2013 r. Graniczny Lekarz Weterynarii w Gdyni wystąpił do Wojewody Pomorskiego z wnioskiem o wszczęcie wobec spółki egzekucji obowiązku niepieniężnego, ustalonego wskazywaną decyzją z dnia [...] lipca 2012 r. i jako środek egzekucyjny wskazał grzywnę w celu przymuszenia. Do pisma został dołączony tytuł wykonawczy nr [...], który został wystawiony przez Granicznego Lekarza Weterynarii w Gdyni w dniu 30 września 2013 r.
Postanowieniem z dnia [...] grudnia 2013 r. Wojewoda Pomorski, działając na podstawie art. 119 w zw. z art. 212 i 122 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2014 r., poz. 1619), dalej: u.p.e.a., nałożył na skarżącą spółkę grzywnę w celu przymuszenia w wysokości 5.000 zł. Zobowiązany został wezwany do wykonania obowiązku polegającego na poddaniu przesyłki przetworzeniu do celów innych niż spożycie przez zwierzęta lub ludzi, tj. na olej techniczny i makuch na cele energetyczne, zgodnie z ostateczną decyzją Granicznego Lekarza Weterynarii z dnia [...] lipca 2012 r. Odpis tytułu wykonawczego został doręczony skarżącemu wraz z postanowieniem o nałożeniu grzywny w dniu 16 grudnia 2013 r.
W piśmie z dnia 17 grudnia 2013 r [...] Sp. z o.o. wniosła zarzuty w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej oraz zażalenie na postanowienie o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia. W piśmie tym [...] Sp. z o.o. zarzuciła, że podstawą wydania postanowienia jest decyzja Granicznego Lekarza Weterynarii w Gdyni z dnia [...] lipca 2012 r. pozostająca poza obrotem prawnym. Spółka uznała, że zaskarżone postanowienie narusza art. 119 u.p.e.a., art. 124 § 2 k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a., art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2003 r. o weterynaryjnej kontroli granicznej (Dz. U. z 2014 r. poz. 424) w zw. z art. 4 pkt 18 i art. 5 ust. 1, 2 i 4 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny, a także art. 19 ust. 1 lit. a i art. 20 ust. 1 lit. b rozporządzenia (WE) nr 882/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 kwietnia 2004 r. w sprawie kontroli urzędowych przeprowadzanych w celu sprawdzenia zgodności z prawem paszowym i żywnościowym oraz regułami dotyczącymi zdrowia zwierząt i dobrostanu zwierząt.
Wobec zgłoszenia zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym prowadzonym na podstawie tytułu wykonawczego nr [...] z dnia [...] września 2013 r. postanowieniem z dnia [...] stycznia 2014 r. Wojewoda Pomorski zawiesił postępowanie zażaleniowe.
Wojewoda Pomorski postanowieniem z dnia [...] maja 2014 r. oddalił zarzuty wniesione przez skarżąca spółkę w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej. Postanowienie to Główny Lekarz Weterynarii utrzymał w mocy ostatecznym postanowieniem z dnia [...] września 2014 r. (skargę na powyższe postanowienie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił wyrokiem z dnia 6 czerwca 2015 r. sygn. IV SA/Wa 498/15).
Główny Lekarz Weterynarii postanowieniem z dnia [...] września 2014 r., działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 k.p.a. oraz w związku z art. 18 i 119 § 1 u.p.e.a., po rozpatrzeniu zażalenia wniesionego przez [...] Sp. z o.o. na postanowienie Wojewody Pomorskiego z dnia [...] grudnia 2013 r. w sprawie nałożenia grzywny w celu przymuszenia, utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. Rozpoznając zażalenie, organ odwoławczy stwierdził, że Wojewoda uprawniony był do zastosowania środka egzekucyjnego w postaci grzywny w celu przymuszenia, ponieważ obowiązek ustalony w decyzji z dnia [...] lipca 2012 r. należy do obowiązków wykonania czynności, o których mowa w art. 119 § 1 u.p.e.a. W rozpoznawanej sprawie środkami prowadzącymi do wykonania obowiązku jest grzywna w celu przymuszenia i wykonanie zastępcze (art. 127 u.p.e.a.). Organ zwrócił uwagę, że zastosowany środek egzekucyjny nie spowoduje po stronie zobowiązanego żadnych dodatkowych kosztów, gdyż grzywna podlega - w razie wykonania obowiązku – zwrotowi lub umorzeniu, jeśli nie zostanie ściągnięta.
Wykonanie zastępcze wiązałoby się ze znacznie większą dolegliwością, gdyż pociągałoby za sobą obciążenie spółki kosztami wynagrodzenia wykonawcy. Spółka kwestionuje zasadność zastosowania jakiegokolwiek środka egzekucyjnego, tymczasem nie wykonała ona zobowiązania wynikającego z ostatecznej decyzji Granicznego Lekarza Weterynarii w Gdyni z dnia [...] lipca 2012 r. i wobec tego organ egzekucyjny był zobowiązany do wszczęcia i prowadzenia postępowania egzekucyjnego. W odniesieniu do wysokości grzywny organ uwzględnił średniorynkowe ceny usług w zakresie przetworzenia ziaren i uznał, że wysokość zastosowanej grzywny w kwocie 5000 zł jest niższa niż koszt realizacji obowiązku przetworzenia przesyłki zawierającej ziarno konopi chińskiej. Koszt wykonania zastępczego wyceniono na kwotę około 10.000 zł. Wobec tego organ wymierzył grzywnę tak, aby zastosowany środek z jednej strony zapewnił efektywność, a z drugiej był jak najmniej uciążliwy dla zobowiązanego. Organ zwrócił jednocześnie uwagę na to, że w drodze zażalenia na zastosowanie grzywny nie można kwestionować zasadności obowiązku, do którego wykonania grzywna ma przymusić.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 9 lipca 2015 r. sygn. IV SA/Wa 516/15 oddalił skargę [...] Sp. z o.o. na ww. postanowienie Głównego Lekarza Weterynarii z dnia [...] września 2014 r.
Sąd I instancji wyjaśnił, że decyzja Granicznego Lekarza Weterynarii w Gdyni z dnia [...] lipca 2012 r. pozostaje w obrocie prawnym i jest ostateczna w administracyjnym toku instancji. Co prawda, jak wskazywał skarżący, prowadzone było postępowanie wznowieniowe w stosunku do tego rozstrzygnięcia, ale Główny Lekarz Weterynarii odmówił uchylenia decyzji Granicznego Lekarza Weterynarii z dnia [...] lipca 2012 r. Na skutek złożonej skargi Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 19 września 2013 r. sygn. akt IV SA/Wa 1164/13, uchylił decyzję Głównego Lekarza Weterynarii z dnia [...] marca 2013 r., jednak na datę orzekania przez organ w niniejszej sprawie obowiązywała w obrocie prawnym decyzja, od której wykonania uchyla się skarżąca i bierność skarżącej spowodowała wszczęcie postępowania egzekucyjnego, w ramach którego zostało wydane postanowienie zaskarżone w niniejszej sprawie.
Sąd zaznaczył jednocześnie, że przedmiotem rozpatrywanej skargi jest postanowienie nakładające grzywnę w celu przymuszenia i tylko w ramach rzeczowych tego rozstrzygnięcia może być przeprowadzona kontrola sądowa, która nie jest nakierowana na wszelkie zarzuty jakie strona jest w stanie podnieść w szeroko pojętym postępowaniu egzekucyjnym. W orzecznictwie sądów administracyjnych jest stąd przyjęte, że w zażaleniu na postanowienie o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia nie jest dopuszczalne powoływanie się na okoliczności wskazane w art. 33 u.p.e.a. W zażaleniu można podnosić jedynie te okoliczności, które nie mogą stanowić przedmiotu zarzutów (por. wyrok NSA z 13 października 2011 r. sygn. II OSK 1441/10).
Z zebranego materiału dowodowego wynika, że w 16 grudnia 2013 r. skarżącej doręczono odpis tytułu wykonawczego nr [...] oraz postanowienie Wojewody Pomorskiego o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia. Skarżąca uruchomiła procedurę zaskarżenia tych czynności, przy czym skorzystała z prawa wniesienia zarzutów oraz prawa do złożenia zażalenia na postanowienie o nałożeniu grzywny. Zażalenie na zastosowany środek egzekucyjny nie może zmierzać do kwestionowania czy to zasadności prowadzenia egzekucji, czyteż podważenia rodzaju zastosowanego środka egzekucyjnego, lecz do wykazania, że wybrany środek jest nieadekwatny do sytuacji faktycznej (por. wyrok NSA z 10 lipca 2012 r. sygn. II OSK 518/11).
Sąd I instancji podkreślił, że z art. 7 § 2 u.p.e.a. wynika obowiązek stosowania przez organ środków najmniej uciążliwych dla zobowiązanego, według katalogu tych środków zamieszczonego w art. 1a pkt 12 u.p.e.a. Z przepisów tych wynika obowiązek organu wyboru odpowiedniego środka, poprzedzony odpowiednimi ustaleniami w tym zakresie, połączony jednocześnie z uprawnieniem strony do kwestionowania wybranego przez organ środka egzekucyjnego, wymienionego w tym katalogu, w zależności od charakteru egzekucji. Możliwość podniesienia takiego zarzutu ogranicza się jednak, jak to zostało już wyjaśnione, do zakwestionowania wyboru odpowiedniego środka egzekucyjnego w trybie art. 33 pkt 8 u.p.e.a. (por. wyrok NSA z 20 grudnia 2012 r. sygn. II OSK 1571/11, wyrok NSA z dnia 13 maja 2009 r. sygn. II OSK 767/08; wyrok NSA z dnia 18 stycznia 2011 r. sygn. II OSK 38/10). Ustawodawca nie dopuszcza zatem skutecznego podnoszenia zarzutu zastosowania zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego w postępowaniu zażaleniowym (art. 122 § 3 in fine u.p.e.a). Oznacza to, że w zażaleniu na postanowienie o nałożeniu grzywny ten argument nie może być skutecznie podniesiony.
Rola sądu administracyjnego w niniejszej sprawie sprowadza się, jak podał Wojewódzki Sąd Administracyjny, do kontroli, czy organ w ramach uznania administracyjnego ustalił w sposób adekwatny wysokość nałożonej grzywny. Otóż z uzasadnienia rozstrzygnięcia wynika, że kierował się racjonalnymi względami poprzez odniesienie się do kosztów zastępczego wykonania zobowiązania (art. 127 i nast. u.p.e.a.). Ustalone w przybliżeniu koszty usług w zakresie przetworzenia ziaren wyniosły ok. 10000 zł. Tym samym grzywna w wysokości o połowę niższej została ustalona w sposób racjonalny, aby zmotywować podmiot zobowiązany do wykonania obowiązku przetworzenia ziaren we własnym zakresie lub poprzez zlecenie wyspecjalizowanemu przedsiębiorcy. Wówczas kara grzywny podlegałaby zwrotowi.
Nie podzielił Sąd zarzutów dotyczących prawidłowości postępowania egzekucyjnego w kontekście zastosowania art. 8 i 11 u.p.e.a. w zw. z art. 124 § 2 k.p.a. Otóż uzasadnienie zaskarżonego postanowienia wyjaśnia zarówno podstawy faktyczne, jak i wskazuje podstawę prawną. W sposób wyczerpujący wyjaśnione zostały przesłanki wymierzenia grzywny oraz zastosowane przepisy procesowe, które doprowadziły do tegoż rozstrzygnięcia. Organ wyjaśnił, że skorzystał z najmniej uciążliwego środka egzekucyjnego, a w części sprawozdawczej przedstawił te okoliczności, które uwarunkowały wszczęcie postępowania egzekucyjnego, łącznie z zastosowaniem rodzaju środka egzekucyjnego.
Sąd I instancji zauważył jednocześnie, że stosownie do art. 35 § 1 u.p.e.a. zgłoszenie przez zobowiązanego zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej na podstawie art. 33 § 1 pkt 1-7, 9 i 10 u.p.e.a. zawiesza postępowanie egzekucyjne do czasu wydania ostatecznego postanowienia w przedmiocie zgłoszonego zarzutu, o ile wierzyciel po otrzymaniu zarzutu nie wystąpi z uzasadnionym wnioskiem o podjęcie zawieszonego postępowania egzekucyjnego. Przepis ten został wprowadzony do porządku prawnego na mocy ustawy z dnia 11 października 2013 r. o wzajemnej pomocy przy dochodzeniu podatków, należności celnych i innych należności pieniężnych (Dz. U. z 2013 r. poz. 1289) z dniem 21 listopada 2013 r. Doręczenie zobowiązanemu tytułu wykonawczego nastąpiło w dniu 16 grudnia 2013 r. (art. 26 § 5 u.p.e.a.). Organ, jak wynika z akt postępowania, zawiesił postępowanie egzekucyjne – postanowienie z dnia [...] stycznia 2014 r. Faktem jest natomiast, że zbyt wcześnie je podjął, gdyż w dniu 30 kwietnia 2014 r. nie zakończyło się postępowanie w sprawie zarzutów.
Dopiero ostatecznym postanowieniem z dnia 25 września 2014 r. oddalono zarzuty w sprawie egzekucji. Zasadnicze znaczenie ma jednak to, że Główny Lekarz Weterynarii wydał zaskarżone postanowienie w dniu [...] września 2014 r., a zatem wtedy, gdy było w obrocie prawnym ostateczne postanowienie w przedmiocie zgłoszonych zarzutów. W konsekwencji zatem poprzez przedwczesne podjęcie zawieszonego postępowania nie doszło do naruszenia wskazanego przepisu, gdyż w dacie procedowania przez organ w przedmiocie nałożenia grzywny zarzuty zostały oddalone. Oznacza to, że nie było w sprawie żadnych przeszkód do stosowania środków egzekucyjnych.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożyła [...] Sp. z o.o., która zaskarżyła wyrok w całości i wniosła o jego uchylenie oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji, ewentualnie – uchylenie wyroku i oddalenie skargi.
Zaskarżonemu wyrokowi spółka zarzuciła naruszenie:
- - art. 133 § 1 p.p.s.a. przez błędną ocenę materiału dowodowego zawartego w aktach sprawy,
- - art. 145 § 1 ust. 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 119 § 1 i 2 oraz art. 136 § 3 i art. 137 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji poprzez jego niezastosowanie i w konsekwencji oddalenie skargi w sytuacji, gdy okoliczności faktyczne i prawne sprawy wskazywały, że nie było przesłanek do zastosowania grzywny w celu przymuszenia,
- - art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. w zw. z art. 7 § 2 w zw. z art. 119 § 1 i 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji polegające na błędnym uznaniu, że skorzystanie ze środka egzekucyjnego jakim jest grzywna w celu przymuszenia w realiach niniejszej sprawy znajduje pełne uzasadnienie.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej spółka w ślad za argumentacją wskazywaną w toku dotychczasowego postępowania stwierdziła, że nie może wykonać obowiązku, gdyż nie jest w posiadaniu przesyłki i nałożenie środka egzekucyjnego w postaci grzywny nie doprowadzi do jego wykonania. Zdaniem skarżącej, organ powinien był rozważyć, czy w zaistniałej sytuacji wykonanie obowiązku nie powinno nastąpić w drodze wykonania zastępczego. Dodać należy, że organ winien również rozważyć, czy nie należy odebrać przesyłki jako rzeczy ruchomej w trybie art. 136 § 3 i art. 137 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. W orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się bowiem, że rozważając możliwość zastosowania grzywny w celu przymuszenia lub wykonania zastępczego, należy uwzględnić przesłanki stosowania tych środków. Sytuacja, w której w pierwszej kolejności stosowanie znajdzie wykonanie zastępcze (skutkiem czego wykluczone będzie stosowanie grzywny w celu przymuszenia), powinna mieć miejsce w sytuacji, kiedy grzywna w celu przymuszenia z jakichś oczywistych względów nie może doprowadzić do wykonania obowiązku przez zobowiązanego.
Mając na uwadze powyższe, nie sposób się zgodzić z poglądem wyrażonym przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, że skorzystanie w niniejszej sprawie ze środka egzekucyjnego jakim jest grzywna w celu przymuszenia znajduje pełne uzasadnienie.
Spółka wskazała ponadto, że Sąd pominął również i to, że ze znajdującego się w art. 7 § 2 u.p.e.a. zalecenia, aby stosowne środki bezpośrednio prowadziły do wykonania egzekwowanego obowiązku, wynika, że podstawową zasadą tego postępowania jest jego celowość. Celem egzekucji jest wykonanie obowiązku, a nie wyrządzenie uciążliwości. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie całkowicie przy tym pominął fakt, że w pewnych sytuacjach zbyt uciążliwy może być środek egzekucyjny, który (zdaniem organu) jest najmniej uciążliwy z katalogu dostępnych środków. W niniejszej sprawie pominięty zaś został fakt, że [...]Spółka z o.o. nie ma żadnej, tak prawnej, jak i faktycznej, możliwości wykonania obowiązku. Skarżąca nie ma żadnych praw ani nie jest w posiadaniu towaru, co do którego nałożono obowiązek jego zniszczenia. Towar ten znajduje się bowiem w posiadaniu K.L..
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie posiada usprawiedliwionej podstawy.
Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej z urzędu biorąc pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Zważywszy, że w rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny dokonał kontroli zaskarżonego wyroku w zakresie wyznaczonym podstawą skargi kasacyjnej.
Przedmiotem dokonanej przez Sąd I instancji kontroli był sposób rozpoznania przez Głównego Lekarza Weterynarii zażalenia [...]Sp. z o.o. na postanowienie z dnia [...] grudnia 2013 r. o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia. Zgodnie z art. 122 § 1 u.p.e.a., grzywnę w celu przymuszenia nakłada organ egzekucyjny, który doręcza zobowiązanemu: 1) odpis tytułu wykonawczego zgodnie z art. 32;
2) postanowienie o nałożeniu grzywny. Natomiast stosownie do treści art. 122 § 3 cyt. ustawy zobowiązanemu służy prawo zgłoszenia zarzutów i wniesienia zażalenia w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego (art. 33 i 34) oraz prawo wniesienia zażalenia na postanowienie o nałożeniu grzywny. Skarżąca spółka w rozpoznawanej sprawie niezależnie od zgłoszonych zarzutów, złożyła również zażalenie na postanowienie o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia i to ono stanowiło przedmiot niniejszej sprawy. Okoliczność ta jest o tyle istotna, albowiem ocena zasadności postanowienia Głównego Lekarza Weterynarii z dnia [...] września 2014 r. i połączona z nią ocena prawidłowości zaskarżonego wyroku uwzględniać powinna – na co zwrócił uwagę Sąd I instancji - rodzaj zastosowanego środka prawnego oraz zakres dopuszczalnych zarzutów, które w tej sprawie ze względu na jej przedmiot mogą być formułowane.
Naczelny Sąd Administracyjny pragnie zauważyć, że obejmując zarzutami skargi kasacyjnej zastosowanie w sprawie art. 7 § 2, art. 119 § 1 i 2 oraz art. 136 § 3 i art. 137 § 2 u.p.e.a., skarżąca podniosła, że w sprawie brak było przesłanki do zastosowania grzywny w celu przymuszenia, albowiem środek ten jest zbyt uciążliwy, a ponadto dotyczy obowiązku, który ma charakter niewykonalny, co wynika z nieposiadania przez spółkę towaru mającego podlegać obowiązkowi przetworzenia. Oznacza to, że podnoszone w skardze kasacyjnej zarzuty odwołują się do okoliczności, które nie podlegają co do zasady ocenie przy kontroli prawidłowości postanowienia wydanego na skutek rozpatrzenia zażalenia na postanowienie o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia. Podnoszone kwestie stanowić mogą przedmiot zarzutów wymienionych w art. 33 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, albowiem przepis ten w § 1 przewiduje, że podstawą zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej może być m.in. niewykonalność obowiązku o charakterze niepieniężnym (pkt 5), niedopuszczalność zastosowanego środka egzekucyjnego (pkt 6), czy też zastosowanie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego (pkt 8).
Podnoszone w skardze kasacyjnej zarzuty ze względu na treść art. 122 § 3 u.p.e.a., kreującego rozdzielność środków prawnych służących adresatowi postanowienia, o którym mowa w art. 122 § 1 i 2 u.p.e.a., nie mogą zatem odnieść zamierzonego skutku w postępowaniu kasacyjnym w sprawie zainicjowanej zażaleniem na postanowienie o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia. Powyższa kwestia zarówno w piśmiennictwie (por. P. Przybysz, Postępowanie egzekucyjne w administracji, Warszawa 2008, s. 407-408), jak i w dotychczasowym orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (por. wyrok NSA z dnia 15 września 2015 r. sygn. II OSK 117/14; wyrok NSA z dnia 10 kwietnia 2015 r. sygn. II OSK 2185/13; wyrok NSA z dnia 11 lutego 2014 r. sygn. II OSK 2186/12; wyrok NSA z dnia 7 grudnia 2011 r. sygn. II OSK 1822/10) ujmowana jest jednolicie. Podkreśla się, że nie jest dopuszczalne powoływanie we wskazanym postępowaniu zażaleniowym okoliczności określonych w art. 33 u.p.e.a., gdyż zażalenie stanowiłoby wtedy w istocie rzeczy zarzut.
Alternatywne ujęcie środków prawnych służących stronie, tj. zarzutów oraz zażalenia na postanowienie o zastosowaniu grzywny w celu przymuszenia prowadzi do wniosku, iż prawidłowość nałożonej grzywny nie może być w postępowaniu zainicjowanym zażaleniem kwestionowana poprzez podnoszenie okoliczności związanych z egzekucją nałożonego obowiązku. Podnoszona szeroko przez spółkę w uzasadnieniu skargi kasacyjnej kwestia związana z błędnym rozważeniem tego, który środek egzekucyjny w prowadzonym postępowaniu byłby bardziej celowy, a przez to mniej uciążliwy wykracza z tego względu poza merytoryczny przedmiot postępowania, gdyż może podlegać rozważeniu wyłącznie w ramach zgłoszenia stosownych zarzutów, które zresztą w odrębnym postępowaniu na skutek skargi spółki stały się przedmiotem kontroli sądu administracyjnego (por. wyrok NSA z dnia 12 kwietnia 2017 r. sygn. II OSK 2098/15).
Uwzględniając, że podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia art. 133 § 1 p.p.s.a. spółka łączy z nieuwzględnieniem przez Sąd I instancji okoliczności faktycznych, które mają dowodzić, że spółka nie ma możliwości poddania spornej przesyłki przetworzeniu, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił tenże zarzut jako wykraczający, z przyczyn wyżej już wyjaśnionych, poza przedmiot kontrolowanej sprawy.
W tych warunkach, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną.