Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 5 czerwca 2017 r. sygn. akt IV SAB/Wa 93/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w sprawie ze skargi M.A. na bezczynność Wójta Gminy [...] w przedmiocie rozpoznania wniosku, zobowiązał Wójta Gminy [...] do rozpatrzenia wniosku z dnia 28 października 2016 r. w sprawie wymeldowania, w terminie jednego miesiąca od daty doręczenia odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy, stwierdził, że bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, wymierzył Wójtowi Gminy [...] grzywnę w wysokości 200 zł, płatną w terminie jednego miesiąca od daty uprawomocnienia się wyroku oraz zasądził od Wójta Gminy [...] na rzecz skarżącej kwotę 100 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.
Wyrok ten został wydany w następującym stanie sprawy:
M.A. pismem z dnia 17 lutego 2017 r. wniosła skargę na bezczynność Wójta Gminy [...] w rozpoznaniu jej wniosku z dnia 28 października 2016 r. o wymeldowanie w trybie administracyjnym R.A. z pobytu stałego w budynku nr [...] przy ul. [...] w [...], domagając się zobowiązania organu do wydania aktu, kontroli przewlekłości postępowania, zobowiązania organu do ukarania pracownika winnego przewlekłości, wymierzenie organowi grzywny oraz zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi skarżąca podniosła, że dnia 28 października 2016 r. złożyła do organu podanie o wymeldowanie R.A. Z uwagi na niezałatwienie przez Wójta Gminy [...] sprawy o wymeldowanie w terminie, skarżąca wniosła zażalenie do organu wyższej instancji.
Wojewoda Mazowiecki postanowieniem z dnia [...] lutego 2017 r., po rozpatrzeniu ww. zażalenia, postanowił uznać zażalenie na niezałatwienie sprawy w terminie za uzasadnione i wyznaczyć dodatkowy termin załatwienia sprawy do dnia 30 kwietnia 2017 r., zarządzić wyjaśnienie przyczyn i ustalenie osób winnych naruszenia przepisów o załatwianiu spraw w terminie oraz stwierdził, że niezałatwienie sprawy w terminie miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Dalej skarżąca podniosła, że Wójt Gminy [...] dotychczas nie wydał stosownego aktu administracyjnego, co oznacza że wniosek nie został rozpoznany. Tym samym organ naruszył art. 35 § 3 k.p.a., który określa maksymalny termin załatwienia sprawy, a także zasadę zaufania do organów administracji zawartą art. 8 k.p.a. oraz zasadę szybkości postępowania zawartą w art. 12 § 1 k.p.a.
Wójt Gminy [...] w odpowiedzi na skargę wniósł o jej odrzucenie jako wniesionej przedwcześnie, tj. przed wyczerpaniem środków zaskarżenia o czym mowa w art. 52 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Ewentualnie organ wniósł o oddalenie skargi jako pozbawionej uzasadnionych podstaw. W uzasadnieniu odpowiedzi na skargę organ potwierdził, że skarżąca w dniu 28 października 2016 r. złożyła do Urzędu Gminy wniosek o wszczęcie postępowania w sprawie wymeldowania. W dniu 4 listopada 2016 r., na podstawie art. 64 § 2 k.p.a. (Dz.U. z 2016 r., poz. 23 ze zm.), skarżąca została wezwana do uzupełnienia braku formalnego wniosku poprzez złożenie kopii dokumentu potwierdzającego tytuł prawny do lokalu, w terminie siedmiu dni od daty doręczenia wezwania. Ww. pismo zostało doręczone skarżącej 18 listopada 2016 r., a zatem wyznaczony termin upłynął bezskutecznie 25 listopada 2016 r. Tym samym podanie pozostawiono bez rozpoznania.
Dalej organ wyjaśnił, że jego zadaniem nie jest wyręczanie wnioskodawczyni w jej obowiązkach. Nie było żadnych podstaw, aby organ miał dokonywać ustalenia stanu prawnego nieruchomości, aktualizować księgę wieczystą czy występować z urzędu z zapytaniami do właściwego Starosty. Wskazał także, że z załączonego do akt wydruku księgi wieczystej nieruchomości nie wynika by wnioskodawczyni była jej właścicielem.
W ocenie Sądu wniesiona skarga była uzasadniona, gdyż w sprawie zaistniał stan bezczynności. W uzasadnieniu Sąd podkreślił, że skarga została wniesiona po wyczerpaniu środków zaskarżenia o których mowa w art. 37 § 1 k.p.a. (Dz.U. z 2016r., poz.23). Następnie wyjaśnił, że wnioskiem z dnia 28 października 2016 r. skarżąca wystąpiła do Urzędu Gminy [...] o wymeldowanie R.A. z pobytu stałego w budynku nr [...] przy ul. [...] w [...]. We wniosku skarżąca wskazała, że jest właścicielką tego budynku, a fakt ten jest znany urzędowi, w związku z czym, mając na uwadze art. 220 § 1 k.p.a. odstępuje od przedłożenia dokumentu potwierdzającego posiadanie przez nią tytułu własności do wyżej wskazanej nieruchomości. Ponadto wnioskodawczyni zaznaczyła, że R.A. nie zamieszkuje w miejscu stałego zameldowania, gdyż w kwietniu 2014 r. opuścił terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i wyjechał na stałe za granicę.
Z akt administracyjnych wynika, iż ustalono, że ww. nieruchomości odpowiada działka nr [...]. Dla nieruchomości tej prowadzona jest w Sądzie Rejonowym w [...] księga wieczysta nr [...]. Za pomocą internetowej przeglądarki systemu Elektronicznego Ksiąg Wieczystych pracownik Urzędu ustalił, że w ww. księdze jako właściciel widnieje M.A., przy czym numer działki, ani jej położenie nie zgadzają się z danymi zawartymi w rejestrze gruntów. W ww. księdze widnieje nr działki [...] i adres [...], gm. [...]. W związku z ujawnionymi rozbieżnościami, pismem z dnia 4 listopada 2016 r. organ wezwał skarżącą, na podstawie art. 64 § 2 k.p.a., do uzupełnienia w terminie 7 dni od daty odbioru przedmiotowego wezwania braku formalnego podania, tj. przedłożenia w Urzędzie Gminy [...] kopii dokumentu potwierdzającego tytuł prawny do przedmiotowej nieruchomości. Strona została ponadto pouczona, że nieusunięcie ww. braku w wyznaczonym terminie spowoduje pozostawienie wniosku bez rozpoznania.
Jednocześnie organ wyjaśnił, że żądanie swoje wywodzi z art. 35 ustawy z dnia 24 września 2010 r. o ewidencji ludności (Dz.U. z 2016 r., poz. 722) w zw. z art. 28 tej ustawy, zgodnie z którym właściciel lub inny podmiot dysponujący tytułem prawnym do lokalu zobowiązany jest przedstawić dokument potwierdzający jego uprawnienie do wystąpienia z wnioskiem o wymeldowanie. Wezwanie to skarżąca odebrała 18 listopada 2016 r. i w wyznaczonym w wezwaniu terminie nie zajęła pisemnego stanowiska, nie dołączyła również żądanego przez organ dokumentu.
Zdaniem Sądu, nie można zgodzić się ze stanowiskiem organu, że nieprzedstawienie przez skarżącą dokumentu potwierdzającego jej tytuł prawny do lokalu, z którego wniosła o wymeldowanie R.A., stanowi brak formalny wniosku, który podlega uzupełnieniu w trybie art. 64 § 2 k.p.a. Legitymowanie się tytułem prawnym do lokalu, z którego ma być wymeldowana osoba, która nie dopełniła obowiązku wymeldowania, wskazuje jedynie na legitymację do bycia stroną w takim postępowaniu. Prowadzenie postępowania wyjaśniającego, czy dany podmiot ma legitymację do żądania wszczęcia postępowania administracyjnego i przymiot strony w tym postępowaniu, nie należy do braków formalnych wniosku.
Dalej Sąd wskazał, że w sytuacji gdy istnieją wątpliwości odnośnie stanu prawnego nieruchomości, to powinny być one wyjaśnione w oparciu o dostępne dane. Organ winien zwrócić się np. do Starostwa Powiatowego w [...] celem wyjaśnienia rozbieżności i ewentualnego pozyskania dokumentów, na podstawie których mógłby je wyjaśnić. Jeśli natomiast podjęte działania nie doprowadziłyby do wyjaśnienia zaistniałych nieprawidłowości, to wtedy organ mógłby zwrócić się o ich wyjaśnienie do strony, powołując się przy tym na art. 50 k.p.a. W przypadku braku odpowiedzi przez osobę wezwaną lub niewyjaśnienia wątpliwości organu, załatwienie wniosku złożonego przez stronę należy ostatecznie załatwić zgodnie z art. 61a § 1 k.p.a., który stanowi, że gdy żądanie, o którym mowa w art. 61 k.p.a., zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ administracji publicznej wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania. Niedopełnienie tej czynności powoduje, że złożony wniosek pozostaje nierozpatrzony i Wójt Gminy [...] pozostaje w tej sprawie bezczynny.
W związku z powyższym, na podstawie art. 149 § 1 i § 1a p.p.s.a. Sąd zobowiązał organ do rozpatrzenia wniosku o wymeldowanie oraz stwierdził, że stwierdzona bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. O grzywnie Sąd orzekł na podstawie art. 149 § 2 p.p.s.a., a o kosztach postępowania na podstawie art. 200 p.p.s.a.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiódł organ, kwestionując go w całości oraz domagając się jego uchylenia w całości i zasądzenia kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego wg norm przepisanych.
Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, tj.:
1/ art. 64 § 2 k.p.a. w zw. z art. 28 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności poprzez uznanie, że nieokazanie dokumentu potwierdzającego tytuł prawny do lokalu nie stanowi "innego wymagania wynikającego z przepisów prawa" i tym samym nie upoważnia do zastosowania instytucji wezwania do usunięcia braków pod rygorem pozostawienia podania bez rozpoznania, 2/ art. 149 § 1 pkt 1 i 3 p.p.s.a. poprzez zobowiązanie organu do wydania aktu mimo niezaistnienia bezczynności wobec uprawnionego pozostawienia sprawy bez rozpoznania wobec nieuzupełnienia braków mimo wezwania, 3/ art. 149 § 1a p.p.s.a. poprzez stwierdzenie, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, mimo że działanie organu wynikało nie z opieszałości czy złej woli, a jedynie z odmiennej, uprawnionej interpretacji przepisów, 4/ art. 149 § 2 p.p.s.a. poprzez wymierzenie organowi grzywny, mimo że sposób działania wynikał nie z opieszałości czy złej woli, a jedynie z odmiennej, uprawnionej interpretacji przepisów, 5/ art. 220 k.p.a. poprzez uznanie, że w zaistniałym stanie faktycznym organ mógł we własnym zakresie ustalić, kto pozostaje właścicielem lokalu z którego miało nastąpić wymeldowanie, 6/ art. 35 § 5 k.p.a. poprzez uznanie, że po stronie organu zaistniało przekroczenie terminów załatwienia sprawy, mimo że opóźnienie spowodowane zostało z winy strony (odmowa okazania tytułu prawnego) oraz przyczyn niezależnych od organu (niezaktualizowana treść KW).
Równocześnie – z ostrożności procesowej – organ wskazał, iż w razie uznania przez Sąd, że powyższe nie stanowi naruszenia prawa materialnego, podnosi, iż naruszenie ww. przepisów ma charakter naruszenia przepisów postępowania, mających istotny wpływ na wynik sprawy.
Jednocześnie, stosownie do art. 176 § 2 p.p.s.a., organ wniósł o rozpoznanie sprawy na rozprawie.
W uzasadnieniu zawarto argumenty na poparcie ww. podstaw.
Pismem z dnia 2 lipca 2018 r. Wójt Gminy [...] wniósł o dopuszczenie dowodu z załączonych dokumentów na okoliczność wszczęcia i prowadzenia z urzędu postępowania w przedmiocie wymeldowania R.A.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z treścią art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednakże z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie wystąpiła żadna z przesłanek nieważności postępowania, wymienionych enumeratywnie w art. 183 § 2 p.p.s.a., dlatego Sąd przeszedł do rozpoznania niniejszej sprawy w granicach wniesionej skargi kasacyjnej. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie.
W niniejszej sprawie podstawowym problemem jest to, czy organ administracji zasadnie pozostawił podanie skarżącej bez rozpoznania, a w konsekwencji czy dopuścił się bezczynności. Stawiając zarzut naruszenia art. 64 § 2 k.p.a. w zw. z art. 28 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności organ zakwestionował stanowisko Sądu pierwszej instancji, który stwierdził, że nieprzedstawienie przez skarżącą dokumentu potwierdzającego jej tytuł prawny do lokalu, z którego wniosła o wymeldowanie R.A., nie stanowi braku formalnego podania, który podlega uzupełnieniu w trybie art. 64 § 2 k.p.a.
Norma art. 63 k.p.a. reguluje wymagania formalne, jakie musi spełnić strona, by jej czynność procesowa (tutaj: wniesienie podania o wymeldowanie) spowodowała skutek prawny. Kodeks postępowania administracyjnego w zakresie formy i treści podania przyjmuje zasadę ograniczonego formalizmu. Innymi słowy przepis art. 63 § 2 i 3 k.p.a. wyznacza minimum wymagań formalnych, od spełnienia których uzależnione jest uznanie skuteczności prawnej określonej czynności. Z treści ww. przepisów wynika, że podanie powinno zawierać co najmniej wskazanie osoby, od której pochodzi, jej adres i żądanie oraz czynić zadość innym wymaganiom ustalonym w przepisach szczególnych, a nadto powinno być podpisane. Zaś w sytuacji, gdy podanie zawiera braki organ ma obowiązek, stosownie do normy art. 64 § 2 k.p.a., podjęcia czynności w celu usunięcia tychże braków formalnych. Przepis ten dotyczy wyłącznie formalnych braków pisma, których nieusunięcie nie pozwala na nadanie temu pismu biegu.
W niniejszej sprawie trafnie Sąd pierwszej instancji uznał, że nieprzedłożenie przez skarżącą dokumentu potwierdzającego jej tytuł prawny do nieruchomości położonej w [...] ul. [...], nie stanowi braku formalnego podania. A zatem brak było podstaw do wzywania skarżącej, na podstawie art. 64 § 2 k.p.a., do przedłożenia tego typu dokumentu, a w konsekwencji brak było podstaw do pozostawienia podania bez rozpatrzenia, w sytuacji gdy skarżąca tytułu prawnego do lokalu nie przedstawiła. Tym samym czynność pozostawienia w tej sprawie podania bez rozpatrzenia należy uznać za niezgodną z prawem. Wbrew bowiem twierdzeniom skargi kasacyjnej ustawa o ewidencji ludności nie zawiera przepisu szczególnego ustalającego inne wymagania co do treści podania, które musi spełniać to podanie dla swej skuteczności prawnej. Rację ma bowiem Sąd pierwszej instancji, że to na organie spoczywa obowiązek ustalenia okoliczności istotnych dla załatwienia sprawy.
Przypomnieć bowiem należy, iż w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego jest już utrwalone stanowisko, że obowiązek przeprowadzenia całego postępowania, co do wszystkich istotnych okoliczności spoczywa na organie i nie może być przerzucany na stronę (patrz: wyrok NSA z dnia 7 maja 1985 r. sygn. akt II SA 318/85, publikowany GP 1986, nr 9, s. 46). Jednakże z faktu, że podmiotem, który z mocy ustawy uzyskał inicjatywę w zakresie żądania wszczynania postępowań o wymeldowanie, jest właściciel lokalu oraz inny podmiot dysponujący tytułem prawnym do lokalu, nie można wywieść, iż nieprzedłożenie dokumentu tytuł ten potwierdzający stanowi brak formalny wniosku. Bowiem niemożność ustalenia (po podjęciu wszystkich niezbędnych działań w tym zakresie), czy wnoszący wniosek ma legitymację do inicjowania tego typu postępowań mogłaby skutkować w określnej sytuacji odmową wszczęcia postępowania bądź jego umorzeniem, ale nie pozostawieniem podania bez rozpoznania.
Reasumując, pozostawienie podania bez rozpoznania z powodu nieusunięcia braku formalnego wniosku było w tej sprawie działaniem ewidentnie niezgodnym z prawem, gdyż – jak już wyżej wskazano – nieprzedłożenie przez skarżącą dokumentu z którego wynikałby jej tytuł prawny do lokalu nie stanowi braku formalnego podania. Zasadnie zatem Sąd pierwszej instancji stwierdził bezczynność Wójta Gminy [...] w załatwieniu sprawy zainicjowanej przez skarżącą wnioskiem z dnia 28 października 2016 r. (również data wpływu), która do daty wyrokowania przez Sąd pierwszej instancji, tj. do dnia 5 czerwca 2017 r., nie została załatwiona nawet pomimo upływy terminu wyznaczonego przez Wojewodę Mazowieckiego w postanowieniu z dnia [...] lutego 2017 r. Zatem, w tych okolicznościach, Sąd trafnie zobowiązał ten organ do rozpatrzenia ww. wniosku skarżącej w zakreślonym terminie. Orzeczenie Sądu w tym zakresie znalazło swoje oparcie w normie art. 149 § 1 pkt 1 i 3 p.p.s.a. Podkreślić bowiem należy, że przedmiotowy wniosek nie został rozpatrzony w ustawowym terminie (organ zobowiązany jest załatwić sprawę, która może być rozpatrzona w oparciu o dowody przedstawione przez stronę, niezwłocznie – art. 35 § 2 k.p.a., załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a w sprawie szczególnie skomplikowanej nie później niż w ciągu dwóch miesięcy – art. 35 § 2 p.p.s.a.), a okoliczności sprawy, w szczególności jej mało skomplikowany charakter, nie uzasadniały tak długiego czasu trwania postępowania.
I wbrew twierdzeniom skargi kasacyjnej przyczyny niezałatwienia sprawy w terminie nie były spowodowane winą skarżącej czy przyczynami od organu niezależnymi, ale brakiem stosownych działań organu. W tej sytuacji także i zarzut naruszenia art. 35 § 5 k.p.a. nie zasługiwał na uwzględnienie.
Na podstawie art. 149 § 1a p.p.s.a. Sąd pierwszej instancji był również zobowiązany do stwierdzenia, czy bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. O rażącym naruszeniu prawa można mówić, gdy zwłoka w załatwieniu sprawy jest znaczna i jest efektem działań (zaniechań) organów, które można zinterpretować jako celowe unikanie podejmowania rozstrzygnięcia, bądź lekceważenie praw stron domagających się czynności organu. Ocena, czy stwierdzone naruszenie przepisów postępowania prowadzące do bezczynności postępowania miało charakter rażący, musi odbywać się z uwzględnieniem okoliczności danej sprawy. Okolicznościami, które mają wpływ na powyższą ocenę, jest po pierwsze: czas trwania postępowania, po wtóre zaś takie przesłanki jak: stopień skomplikowania sprawy, rodzaj czynności, które musi dokonać organ administracji w celu zakończenia postępowania, podejmowane działania organu w danej sprawie i ich efektywność.
Nie budzi wątpliwości Naczelnego Sądu Administracyjnego, że stwierdzone przekroczenie terminu załatwienia sprawy ponad 6 miesięcy w tej sprawie musi być uznane za znaczące, ewidentnie wskazujące na zaniedbanie organu administracji. Stopień przekroczenia terminu, jak i w istocie brak czynności podjętych przez organ po wpłynięciu wniosku (a te wykonane w sprawie uznano za wadliwe - przypomnienie NSA), świadczą o zaistnieniu w sprawie rażącej bezczynności. Przedmiotowa sprawa nie należy do skomplikowanych, a więc nie wymagała podejmowania skomplikowanych i czasochłonnych czynności. Organy powinny tak organizować pracę swoich komórek organizacyjnych, aby należycie wywiązywać się z nałożonych na nie zadań.
Powyższy długotrwały okres oczekiwania na rozpatrzenie wniosku M.A. w opisanych wyżej okolicznościach, bez podejmowania niezbędnych czynności dla rozpatrzenia tego wniosku, przesądza o konieczności stwierdzenia, że bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa i uzasadnia wymierzenie Wójtowi Gminy [...] grzywny w wysokości 200 zł.
W sprawie nie ulega wątpliwości, że wniosek skarżącej nie został załatwiony, mimo kilkukrotnego przekroczenia terminów zawartych w art. 35 k.p.a. Bezczynności w tym zakresie nie usprawiedliwia także argumentacja skargi kasacyjnej, że działanie organu, a w zasadzie jego brak, wynikało z "odmiennej, uprawnionej interpretacji przepisów". A zatem również i zarzut sformułowany w punkcie 3 petitum skargi kasacyjnej nie został uwzględniony.
Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 149 § 2 p.p.s.a. podkreślić trzeba, że grzywna przewidziana w tym przepisie ma charakter fakultatywny. Ustawodawca pozostawił ocenę potrzeby jej zastosowania uznaniu sądu. W niniejszej sprawie Sąd pierwszej instancji uznał za zasadne jej wymierzenie. Sąd uwzględnił skargę na bezczynność, zaś przesądzając o jej kwalifikowanym charakterze uznał, że grzywna w wysokości 200 zł będzie odpowiednia. Stanowiska w tym zakresie skarga kasacyjna nie podważyła. W konsekwencji zarzut naruszenia art. 149 § 2 p.p.s.a. został uznany za nieusprawiedliwiony.
Sąd pierwszej instancji nie naruszył także art. 220 k.p.a. poprzez uznanie, że organ mógł w tej sprawie we własnym zakresie ustalić, kto pozostaje właścicielem lokalu z którego miało nastąpić wymeldowanie. Sąd ten wskazał, że Wójt miał obowiązek podjąć dostępne mu działania celem wyjaśnienia stanu prawnego przedmiotowej nieruchomości, a w sytuacji gdyby działania te nie przyniosły oczekiwanego rezultatu winien zwrócić się do skarżącej o stosowne wyjaśnienie w trybie art. 50 k.p.a. Przy czym działań tych nie wyczerpuje pozyskanie wydruku z rejestru Ksiąg Wieczystych, który nie wyjaśnił przecież wątpliwości organu. Nadto, jedynie informacyjnie zaznaczyć należy, że możliwe było chociażby sprawdzenie w posiadanym systemie informatycznym organu niezbędnych danych, które mogłyby stanowić potwierdzenie informacji zawartych w piśmie skarżącej z dnia 28 października, czego również nie uczyniono.
Końcowo wskazać trzeba, że fakt, iż organ wszczął z urzędu odrębne postępowanie w sprawie wymeldowania osoby objętej wnioskiem skarżącej z podanego przez nią adresu, nie uzasadnia uchylenia wyroku Sądu pierwszej instancji i umorzenia postępowania sądowoadministracyjnego w zakresie bezczynności w rozpatrzeniu wniosku skarżącej, gdyż przedstawione przez skarżącego kasacyjnie materiały dotyczą po prostu innego postępowania niż to, które było objęte kontrolą Sądu pierwszej instancji. To, iż aktualnie organ administracji prowadzi z urzędu postępowanie o wymeldowanie R.A. w żadnym wypadku nie prowadzi do zakończenia postępowania prowadzonego z wniosku M.A., bowiem zaskarżonym wyrokiem, co już wyżej zaznaczono, zasadnie zobowiązano Wójta Gminy [...] do rozpatrzenia tego wniosku z dnia 28 października 2016 r. w terminie jednego miesiąca od daty doręczenia odpisu wyroku, mając przede wszystkim na uwadze mało skomplikowany charakter tej sprawy.
Reasumując, żaden z zarzutów skargi kasacyjnej nie zasługiwał na uwzględnienie. Dlatego, na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.