Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 9 marca 2017 r. sygn. akt IV SA/Wa 2226/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu skarg Stowarzyszenia "O" z siedzibą w W., Stowarzyszenia "L." z siedzibą w P. i Stowarzyszenia T. z siedzibą w W. uchylił decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia 28 czerwca 2016 r. nr [...] oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Burmistrza Łomianek z dnia 31 grudnia 2015 r. znak [...] w przedmiocie ustalenia środowiskowych uwarunkowań dla przedsięwzięcia.
Od powyższego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę kasacyjną wniosło M., podnosząc zarzuty naruszenia:
- 1) art. 145 § 3 P.p.s.a. i art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a. w zw. z art. 105 § 1 K.p.a. oraz w zw. z art. 59 ust. 1 i 2 u.o.o.ś. i art. 72 ust. 1 u.o.o.ś. poprzez niezastosowanie tych przepisów,
- 2) art. 145 § 1 P.p.s.a. w z zw. z art. 134 § 1 P.p.s.a. poprzez niewłaściwe zastosowanie tych przepisów.
Zdaniem skarżącego kasacyjnie, nie wydaje się decyzji o ustaleniu środowiskowych uwarunkowań przedsięwzięcia dla inwestycji, która została już zrealizowana, a jedynie dla dopiero planowanych przedsięwzięć. Ponieważ inwestycja, której dotyczyła uchylona przez Sąd decyzja została zrealizowana, to postępowanie w sprawie jej wydania stało się bezprzedmiotowe. Tym samym Sąd uchylając decyzje organów I i II instancji zobowiązany był umorzyć postępowanie administracyjne.
W ocenie skarżącego kasacyjnie, skoro Sąd zakwestionował właściwość organu I instancji, to powinien zbadać, czy kontrolowane rozstrzygnięcie nie zawiera jednej z wad wskazanych w art. 156 § 1 K.p.a. W przypadku wystąpienia jednej z przyczyn uzasadniających stwierdzenie nieważności Sąd nie powinien już badać, czy decyzja zawiera też inne wady prawne. Tymczasem Sąd zasygnalizował swoje wątpliwości w zakresie właściwości organu administracji jednak nie rozstrzygnął, czy zaistniała przesłanka z art. 156 § 1 pkt 1 K.p.a. i badał zarzuty skarżących dotyczące min. wznowienia postępowania.
W piśmie procesowym z dnia 16 sierpnia 2017 r. Stowarzyszenie Ś. wniosło o oddalenie skargi kasacyjnej.
W piśmie z dnia 10 września 2019 r. O. wniosło o oddalenie skargi kasacyjnej.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.
Na wstępie należy wskazać, że Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę tylko w granicach skargi kasacyjnej (art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.), dalej jako: P.p.s.a.), z urzędu biorąc pod uwagę jedynie nieważność postępowania, co oznacza związanie przytoczonymi w skardze kasacyjnymi jej podstawami, określonymi w art. 174 P.p.s.a. Nadto, zgodnie z treścią art. 184 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną, jeżeli zaskarżone orzeczenie mimo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu.
Nadto stwierdzić należy, że zgodnie z treścią art. 193 P.p.s.a. zdanie drugie uzasadnienie wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego oddalającego skargę kasacyjną ogranicza się do oceny zarzutów skargi kasacyjnej.
Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, skarga kasacyjna wniesiona przez M. nie ma usprawiedliwionych podstaw.
Zarzut naruszenia art. 145 § 3 P.p.s.a. i art. 161 § 1 pkt 3 w zw. z art. 105 § 1 K.p.a. oraz w zw. z art. 59 ust. 1 i 2 i art. 72 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2018 r. poz. 2081 t.j.) nie mógł skutkować uwzględnieniem skargi kasacyjnej.
Zgodnie z treścią art. 145 § 3 P.p.s.a. sąd administracyjny uchylając decyzję lub postanowienie bądź też stwierdzając ich nieważność a jednocześnie stwierdzając podstawę do umorzenia postępowania administracyjnego, umarza jednocześnie to postępowanie. W przypadku, gdy inwestycja została już zrealizowana decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przedsięwzięcia nie wydaje się a zatem postępowanie administracyjne jako bezprzedmiotowe powinno zostać przez Sąd umorzone. Uchybienie to nie miało jednak istotnego wpływu na wynik sprawy. Organ administracji, do którego trafi sprawa także bowiem może umorzyć postępowanie jako bezprzedmiotowe.
Podstawą uwzględnienia skargi kasacyjnej nie mógł być też drugi z podniesionych w niej zarzutów, to jest zarzut naruszenia art. 145 § 1 P.p.s.a. w z zw. z art. 134 § 1 P.p.s.a. Skarżący kasacyjnie nie wykazał jaki wpływ na wynik sprawy miałoby opisane w skardze kasacyjnej uchybienie. Nawet gdyby Sąd I instancji zbadał kontrolowaną decyzję pod kątem istnienia wady wymienionej w art. 156 § 1 pkt 1 K.p.a. i stwierdził, że decyzja wydana została przez organ niewłaściwy, to i tak nie spowodowałoby to oddalenia skargi. Decyzja i tak została by wyeliminowana z obrotu prawnego bądź to na skutek stwierdzenia nieważności bądź też na skutek jej uchylenia.
Z przytoczonych wyżej względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.