Uzasadnienie
II OSK 2627 / 13
Wyrokiem z dnia 19 kwietnia 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił zaskarżoną przez W. L. i W. K. decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2012 r. oraz postanowienie tego organu z dnia [...] września 2012 r. w przedmiocie stwierdzenia zdatności do użytkowania budynku biurowo – usługowo – magazynowego.
Powyższe rozstrzygnięcie zapadło na tle następującego stanu faktycznego i prawnego sprawy.
Decyzją z dnia [...] czerwca 2012 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla m. st. Warszawy na podstawie art. 42 ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane (Dz. U. Nr 38, poz. 229 ze. zm.- zwanej dalej Prawem budowlanym z 1974 r.) w związku z art. 103 ust. 2 i art. 83 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623 ze. zm.- zwanej dalej Prawem budowlanym z 1994 r.) stwierdził zdatność do użytkowania budynku biurowo – usługowo – magazynowego położonego na działkach nr ew. [...], [...] i [...] z obr. [...] przy ul. L. w W. Mazowiecki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] lipca 2012 r. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. po rozpatrzeniu odwołania W. K. od powyższej decyzji utrzymał w mocy skarżoną decyzję. Postanowieniem z dnia [...] września 2012 r. organ sprostował z urzędu powyższą decyzję w zakresie określenia strony odwołującej się oraz numeru i daty wydania decyzji organu I instancji.
Skargę na powyższą decyzję złożyli W. L. i W. K., zarzucając jej naruszenie art. 7, art. 8, art. 75, art. 77, art. 80 K.p.a. oraz art. 42, art. 28 ust. 1 i art. 37 ust. 1 Prawa budowlanego z 1974 r.
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie.
Uwzględniając powyższą skargę, Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, że organ nie wykazał w sposób nie budzący wątpliwości, iż w niniejszej sprawie zostały wykluczone przesłanki z art. 37 ust. 1 i 2 Prawa budowlanego z 1974 r. Zaskarżona decyzja została wydana bez dostatecznego wyjaśnienia wszystkich okoliczności faktycznych, a więc z naruszeniem art. 7, art. 8, art. 77 i art. 80 w zw. z art. 107 § 3 K.p.a. Jak podkreślił Sąd formą legalizacji w sytuacji, gdy obiekt spełnia wszystkie wymogi Prawa budowlanego jest pozwolenie na jego użytkowanie (art. 42 ust. 3 Prawa budowlanego z 1974 r.).
Z kolei wydanie takiej decyzji wymagało uprzedniego ustalenia, że obiekt budowlany spełnia wszystkie wymogi, od których uzależnione jest jego zalegalizowanie. Tymczasem organ nie dokonał w tym zakresie żadnej własnej analizy, a jedynie ogólnikowo powołał się na inwentaryzację budowlaną oraz ekspertyzę techniczną.
Z przedstawionych wyżej przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 135, art. 152 i art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.- zwanej dalej P.p.s.a.) orzekł jak na wstępie.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosło [...] Sp. z o.o. w W., zaskarżając go w całości, zarzucając mu naruszenie:
- 1. prawa materialnego art. 37, art. 40 i art. 42 Prawa budowlanego z 1974 r. poprzez błędną wykładnię rzeczonych przepisów skutkującą uznaniem przez Sąd, iż przy rozpatrywaniu kwestii wydania decyzji o rozbiórce lub przejęciu na własność Skarbu Państwa budynku wybudowanego niezgodnie z przepisami prawa, przy rozpatrywaniu kwestii wydania decyzji nakazującej wykonanie zmian lub przeróbek, jak również przy wydawaniu decyzji o stwierdzeniu zdatności do użytkowania wykonanego obiektu, kompetencją organu wydającego jest badanie stosunków własnościowych i ewentualnego naruszenia własności nieruchomości i budynków objętych postępowaniem oraz skutkującą uznaniem, że w przypadku rzeczonych postępowań kwestie własności nieruchomości miały wpływ na wynik toczonego postępowania, w sytuacji gdy organ winien oprzeć swoją decyzję jedynie na określonym katalogu przesłanek wynikających z ustawy Prawo budowlane, przepisów przeciwpożarowych, dotyczących ochrony środowiska, zagospodarowania przestrzennego oraz ochrony zabytków,
- 2. przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy, a to wskutek:
- - naruszenia art. 145 § 1 pkt c P.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 8, art. 77 i art. 107 K.p.a. poprzez stwierdzenie przez WSA, że wydanie przez organ II instancji decyzji nastąpiło z rażącym naruszeniem wyżej wskazanych przepisów, tj. poprzez stwierdzenie, że organ nie podjął wszystkich czynności niezbędnych do wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w sytuacji, gdy organ wszelkie takie działania przeprowadził; poprzez stwierdzenie, że organ prowadził postępowania w sposób nie budzący zaufania jego uczestników do władzy publicznej, w szczególności poprzez pominięcie odwołań dwóch skarżących, podczas gdy w rzeczywistości odwołań tych nie pominął, a jedynie omyłkowo - mając na uwadze bliźniaczość wszystkich odwołań, wskazał, że odnosi się tylko do jednego; poprzez stwierdzenie że organ II instancji nie przeprowadził w sposób wystarczający postępowania dowodowego w zakresie własnych działań i zbadania dostarczonych dokumentów, podczas gdy organowi dostarczono profesjonalnie wykonane ekspertyzy mającej charakter dowodu oraz, że organ opierał się na dokumentach urzędowych; jak również poprzez stwierdzenie, że organ w sposób nie wystarczający uzasadnił swoją decyzję, w sytuacji, gdy uzasadnienie spełniało wszystkie wymagania; wreszcie poprzez stwierdzenie, że istniejące uchybienia proceduralne miały istotny wpływ na przebieg postępowania, co nie jest prawdą, gdyż z uwagi na bezzasadność zarzutów zawartych w odwołaniach od decyzji organu I instancji i skargi na decyzję II instancji organ nie mógł wydać innej decyzji niż stwierdzić zdatność do użytkowania rzeczonych budynków,
- - naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a. poprzez brak zawarcia w uzasadnieniu orzeczenia przyczyn, dla których Sąd, wbrew powszechnemu stanowisku doktryny i orzecznictwa, uznał istotną przesłanką wydania decyzji o rozbiórce budynku, decyzji nakazującej dokonanie zmian i przeróbek oraz decyzji stwierdzającej zdatność do użytkowania rzeczonych obiektów jest kwestia własności rzeczonych nieruchomości i budynków oraz że okoliczności te mogą mieć wpływ na wydanie decyzji w powyższym zakresie; jak również poprzez uznanie przez Sąd, że wskazane w poprzednim ustępie rzekome uchybienia proceduralne miały wpływ na wynik sprawy i jednoczesny brak wskazania w uzasadnieniu, jaka decyzja mogłaby zapaść gdyby rzeczone uchybienia nie wystąpiły.
Wskazując na powyższe zarzuty, skarżąca kasacyjnie Spółka wniosła o uchylenie przedmiotowego orzeczenia w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie na rzecz skarżącej zwrotu kosztów sądowych, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna podlega odrzuceniu.
Wyjaśnić trzeba, iż zgodnie z art. 177 § 1 P.p.s.a.: "Skargę kasacyjną wnosi się do sądu, który wydał zaskarżony wyrok lub postanowienie, w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia stronie odpisu orzeczenia z uzasadnieniem". Skarga kasacyjna wniesiona z uchybieniem tego terminu podlega odrzuceniu (art. 178, art. 180 P.p.s.a.).
Jak wynika z akt sprawy, odpis zaskarżonego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 19 kwietnia 2013 r. został doręczony uczestnikowi postępowania [...] Sp. z o.o. w W. w dniu 18 czerwca 2013 r. Skargę kasacyjną wniósł następca prawny ww. uczestnika – [...] Sp. z o.o. w W., które zgodnie z informacją zawartą w przedstawionym przez uczestnika aktualnym odpisie z rejestru przedsiębiorców Krajowego Rejestru Przedsiębiorców przejęło Spółkę [...]. Tym samym, Spółka [...] jako następca prawny dotychczasowego uczestnika postępowania mogła wnieść skargę kasacyjną w terminie trzydziestodniowym liczonym od dnia doręczenia odpisu wyroku wraz z uzasadnieniem dotychczasowemu uczestnikowi postępowania, tj. do dnia 18 lipca 2013 r. Złożona w niniejszej sprawie kasacja została natomiast nadana w dniu 26 lipca 2013 r. (data stempla pocztowego), a więc po przekroczeniu ustawowego terminu.
Z tych też przyczyn, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 178 w związku z art. 180 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji. O zwrocie uiszczonego wpisu od skargi kasacyjnej orzeczono na mocy art. 232 § 1 pkt 1 tej ustawy.