Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 17 maja 2018 r. sygn. akt VII SA/Wa 1797/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dalej p.p.s.a.), oddalił skargę P. S.A. z siedzibą w Warszawie na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 28 czerwca 2017 r. znak... w przedmiocie nakazu usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości.
W skardze kasacyjnej P. S.A. z siedzibą w Warszawie zaskarżyły powyższy wyrok w całości, wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu oraz zasądzenie kosztów postępowania wraz z kosztami zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.
Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie:
- 1. przepisów prawa materialnego przez błędną wykładnię art. 66 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane w zw. z art. 7 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (dalej k.p.a.) polegającą na przyjęciu, że planowanie gruntownej przebudowy obiektu nie stanowi podstawy do ustalenia terminu wykonania obowiązku usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości, w taki sposób, by termin ten umożliwiał dokonanie ich usunięcia w ramach przedmiotowej przebudowy, co umożliwi zobowiązanemu poczynienie znacznych oszczędności;
- 2. przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na jego wynik, przez naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 7 k.p.a., przez oddalenie skargi podczas gdy, ze względu na istotne naruszenie przez organ przepisów postępowania, polegające na nieuwzględnienie przy ustaleniu terminu wykonania obowiązku interesu skarżącej, decyzja organu powinna zostać uchylona, a sprawa przekazana do ponownego rozpatrzenia.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Na wstępie należy wskazać, że na podstawie art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (tekst jedn. Dz.U. z 2020 r. poz.1842) skarga kasacyjna została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów. Z uwagi na skutki epidemii, przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących, przy czym nie można było przeprowadzić rozprawy na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku.
Należy również zaznaczyć, że postępowanie sądowoadministracyjne w przedmiotowej sprawie zostało wszczęte po dniu 15 sierpnia 2015 r., a zatem do uzasadnienia wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego znajduje zastosowanie art. 193 zd. 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.; dalej: p.p.s.a.). Zgodnie z nim uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny nie przedstawia więc w uzasadnieniu wyroku oddalającego skargę kasacyjną opisu ustaleń faktycznych i argumentacji prawnej podawanej przez organy administracji oraz Sąd pierwszej instancji. Stan faktyczny i prawny sprawy rozstrzygniętej przez Wojewódzki Sąd Administracyjny przedstawiony został w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku.
Stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę wyłącznie nieważność postępowania, której przesłanki określone zostały w § 2 wymienionego przepisu.
Wobec niestwierdzenia przyczyn nieważności, skargę kasacyjną należało rozpoznać w granicach przytoczonych w niej podstaw.
Zawarte w skardze kasacyjnej zarzuty dotyczące naruszenia przepisów art. 66 ust. 1 Prawa budowlanego oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 7 k.p.a. okazały się niezasadne.
Wbrew twierdzeniom zawartym w skardze kasacyjnej, Sąd Wojewódzki kontrolując zaskarżoną decyzję kierował się właściwym rozumieniem art. 66 ust. 1 Prawa budowlanego, a przy weryfikacji stanu faktycznego uwzględnił w sposób prawidłowy regulację art. 7 k.p.a.
Jak zaznaczył Sąd Wojewódzki w uzasadnieniu wyroku, skarżąca Spółka nie kwestionowała w postępowaniu, że przedmiotowy wiadukt kolejowy znajduje się w nieodpowiednim stanie technicznym, co stosownie do art. 66 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego warunkowało wydanie decyzji nakazującej usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości.
Podkreślenia wymaga, że podstawą rozstrzygnięcia Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego były wyniki przeprowadzonej kontroli, a przede wszystkim ekspertyza dotycząca stanu technicznego przedmiotowego wiaduktu kolejowego, dostarczona przez spółkę P. W toku całego postępowania skarżąca negowała prawidłowość wyznaczonych kolejno przez organy obu instancji terminów wykonania nakazanych robót przez ich niedostosowanie do planów modernizacji linii kolejowej i wiaduktu.
Sąd Wojewódzki odnosząc się do tego zagadnienia przyjął trafnie za odpowiedni termin wyznaczony w zaskarżonej decyzji (30 listopada 2017 r.) w sytuacji, gdy już w marcu 2017 r. Spółka dysponowała ekspertyzą, z której wynikało, że określone prace powinny być wykonane do 30 czerwca 2017 r.
Ponadto zasadnie Sąd Wojewódzki wskazał, że z treści ekspertyzy wynika, iż zakres robót niezbędnych do usunięcia nieprawidłowości stanu technicznego wiaduktu został wyznaczony z uwzględnieniem planowanej przebudowy.
Nietrafnie zatem zarzucono w skardze kasacyjnej naruszenie art. 7 k.p.a. przez nieuwzględnienie interesu skarżącej i uniemożliwienie wykonania obowiązku nałożonego decyzją w okresie późniejszym, w ramach realizacji zaplanowanej modernizacji.
Zauważyć również należy, że autor skargi kasacyjnej niezgodnie ze stanem sprawy podniósł, jakoby interes społeczny nie wymagał natychmiastowego wykonania prac, gdyż realizacja przedmiotowych prac nie jest podyktowana koniecznością poprawy bezpieczeństwa.
Tymczasem Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w postanowieniu 14 listopada 2016 r. nałożył obowiązek dostarczenia ekspertyzy stanu technicznego wiaduktu celem wskazania i opisania najpilniejszych robót budowlanych koniecznych do wykonania ze względu bezpieczeństwa użytkowania obiektu i urządzeń mu towarzyszących do czasu budowy nowego obiektu. W uzasadnieniu tego postanowienia organ przedstawił szeroko ustalenia z kontroli i analizy dokumentacji z konkluzją, że zachodzą poważne wątpliwości co do bezpieczeństwa użytkowania przedmiotowego wiaduktu do czasu powstania nowego obiektu. Dlatego organ stwierdził, że ocena stopnia degradacji substancji i zagrożeń z tego płynących wymaga wiedzy specjalistycznej i może być dokonana tylko w ekspertyzie.
Stosownie do treści wymienionego postanowienia została sporządzona ekspertyza w której określono: "Zakres robót do wykonania w celu utrzymania bezpiecznej przejezdności wiaduktu do czasu przebudowy". Autor ekspertyzy, a więc osoba z wymaganymi uprawnieniami specjalistycznymi, wskazał wyraźnie jakie roboty konserwacyjne powinny być zrealizowane do 30 czerwca 2017 r.
W takich okolicznościach sprawy całkowicie chybione są zarzuty skarżącej Spółki, że termin wyznaczony przez organ na dzień 30 listopada 2017 r. był niedostosowany realiów sprawy.
Z akt sprawy wynika, że rozstrzygnięcia podjęte w sprawie poprzedzone zostały wyczerpującym ustaleniem stanu faktycznego sprawy, z uwzględnieniem interesu społecznego i słusznego interesu strony skarżącej, odpowiednio do wymogów art. 7, ale też celów jakim służą orzeczenia podejmowane na podstawie art. 66 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego. Nie było zatem podstaw do zastosowania przez Sąd Wojewódzki środka z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a., a tym samym zarzut kasacyjny w tym zakresie należało uznać jako nieusprawiedliwiony.
Z tych wszystkich względów skarga kasacyjna podlegała oddaleniu, zgodnie z art. 184 p.p.s.a.
- - ---------------------- 4