Uzasadnienie
II OSK 2634 / 12
Wyrokiem z dnia 11 marca 2014 r. Naczelny Sąd Administracyjny uchylił zaskarżony przez Komendanta Głównego Policji wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 lipca 2012 r. w całości i oddalił skargę D. A. na postanowienie Komendanta Głównego Policji z dnia [...] marca 2012 r., utrzymujące w mocy postanowienie organu I instancji z dnia [...] listopada 2011 r. o odmowie wydania skarżącemu zaświadczenia uprawniającego do nabycia broni palnej myśliwskiej w celach łowieckich (punkt 1-wszy wyroku). W punkcie 2- gim wyroku orzeczono o kosztach postępowania sądowego.
Pismem z dnia 9 maja 2014 r. D. A. wniósł o "uzupełnienie uzasadnienia wyroku i jego interpretację w związku z wątpliwościami, co do jego treści". Jak sprecyzował to skarżący w uzasadnieniu, na podstawie art. 157 w związku z art. 193 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.- P.p.s.a.) wniósł o uzupełnienie wyroku zgodnie z art. 144 § 4 przedmiotowej ustawy o stanowisko skarżącego oraz o wyjaśnienie wątpliwości związanej z dyskryminującą jego nabyte prawo interpretacją art. 52 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji. Wskazując na powyższy przepis, skarżący zadał pytanie, "czy od wskazanego przez NSA w wyroku dnia 20 marca 2000 r., uprawniony komendant policji mógł dalej według przepisów "starej ustawy" wydawać osobom decyzje administracyjne pozwolenia na broń, czy mógł w nich określać liczbę egzemplarzy i czy mógł następnie na podstawie tych zezwoleń wydawać zaświadczenie na nabycie broni".
Nadto skarżący zwrócił się o wyjaśnienie, co Sąd rozumie pod pojęciem, że pozwolenie wydane zostało abstrakcyjnie i nie dotyczyło konkretnego rodzaju broni myśliwskiej, a także jakie znaczenie w sprawie ma konieczność uzyskiwania początkowych i okresowych badań lekarskich, skoro w świetle starych przepisów istniała możliwość przeprowadzenia takich badań. Jednocześnie skarżący wniósł o wskazanie przepisu, którym ustawodawca odmówił mu prawa do korzystania z prawa pozwolenia na broń myśliwską i możliwości, w związku z tym prawem, do nabycia kolejnego egzemplarza broni tego typu oraz wskazanie przepisu zarówno starej ustawy, jak i nowej, który osobie posiadającej decyzję pozwolenie na broń danego typu uzależniałby możliwość kupna kolejnego egzemplarza od uzyskania nowej decyzji o pozwoleniu na broń.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie.
Stwierdzić trzeba, iż wbrew tytułowi wniosku "o uzupełnienie uzasadnienia wyroku", jak i wskazania jego podstawy z art. 157 P.p.s.a. wniosek ten należało traktować, jako wniosek o wykładnię tegoż wyroku. O takiej kwalifikacji prawnej wniosku świadczy przede wszystkim zakres żądania tego wniosku oraz podniesiona w nim argumentacja, w której jej autor nie domaga się od Sądu wydania dodatkowego orzeczenia, co byłoby właściwe dla wniosku z art. 157 § 1 P.p.s.a., a wskazuje na swoje wątpliwości co do tego wyroku, co z kolei charakteryzuje wniosek z art. 158 tej ustawy.
Dokonując w tym zakresie analizy przedstawionej przez skarżącego argumentacji, stwierdzić trzeba, iż nie zachodzą przesłanki uzasadniające dokonanie wykładni przedmiotowego wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego. Zgodnie z treścią art. 158 P.p.s.a. sąd może wydać postanowienie, w którym rozstrzygnie o wątpliwościach, co do treści wydanego orzeczenia, jednakże, jedynie w przypadku, kiedy strona we wniosku sprecyzuje te wątpliwości poprzez wskazanie niezrozumiałego fragmentu orzeczenia (por. J.P. Tarno "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz", Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2006, str. 344). Tymczasem w rozpoznawanym wniosku skarżący skupił się na polemice z prawidłowością podjętego rozstrzygnięcia, co w ramach wniosku o wykładnię jest niedopuszczalne. Na taki charakter wskazuje zarówno określony na wstępie zakres żądania ("wnoszę o uzupełnienie wyrok (...) o moje stanowisko"), jak również zgłaszane wątpliwości.
Skarżący posługując się w pierwszej części wniosku takimi określeniami jak "dyskryminacja jego prawa nabytego", "uzasadnienie budzi wątpliwości prawne", w następnej części zaś wprost kwestionuje prawidłowość wyroku z dnia 11 marca 2014 r., przedstawiając swoją argumentację i żądając w końcowej części swojej wypowiedzi wskazania przez Sąd przepisu, na podstawie którego ustawodawca odmówił mu "prawa do korzystania z prawa pozwolenia na broń myśliwską i możliwości, w związku z tym prawem, o nabycia kolejnego egzemplarza broni (...)".
Wskazując na powyższe, stwierdzić trzeba, iż podejmowana przez skarżącego próba zakwestionowania prawidłowości ww. orzeczenia jest niedopuszczalna, bowiem orzeczenie Naczelnego Sądu Administracyjnego ma przymiot prawomocności i nie podlega zaskarżeniu. Złożenie natomiast przedmiotowego wniosku stanowi faktycznie nieskuteczną próbę jego zaskarżenia. Jak wynika z przedmiotowego wyroku z dnia 11 marca 2014 r. Naczelny Sąd Administracyjny uznał za legalne (zgodne z prawem) rozstrzygnięcie Komendanta Głównego Policji, którym ostatecznie odmówiono skarżącemu wydania zaświadczenia uprawniającego do nabycia broni palnej myśliwskiej. Z treści uzasadnienia tego wyroku również wynika, jakie okoliczności przemawiały za takim stanowiskiem, a szczególnie dlaczego została podważona ocena zaprezentowana przez Sąd pierwszej instancji. Żądanie natomiast uwzględnienia stanowiska skarżącego zgłoszonego w treści przedmiotowego wniosku uznać należało za co najmniej spóźnione, bowiem miał on możliwość wypowiedzenia się w postępowaniu kasacyjnym przed wydaniem wyroku kończącego niniejsze postępowanie.
Mając na uwadze powyższe względy Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, jak w sentencji postanowienia na mocy art. 158 w związku z art. 193 P.p.s.a.