Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 14 czerwca 2016 r. sygn. akt VII SA/Wa 1242/15 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę B. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Wojewody M. z dnia [...] kwietnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę.
Od powyższego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę kasacyjną wniosła Spółka z o.o. B. z siedzibą w W. podnosząc zarzuty naruszenia § 25 ust. 2 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części rejonu urbanistycznego Z., uchwalonego Uchwałą Nr [...] Rady Gminy W. z dnia [...] października 2002 r. poprzez błędne uznanie, iż w powołanym przepisie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "akcent wysokościowy" oznacza możliwość wzniesienia fragmentu projektowanego budynku do maksymalnej wysokości 24 m i sześciu kondygnacji, bez określenia miejsca podwyższenia oraz jego intensywności, podczas gdy przepis ten dla terenu oznaczonego symbolem [...], na którym ma być realizowany budynek mieszkalny wielorodzinny, dopuszcza jedynie możliwość realizacji budynku czterokondygnacyjnego z akcentami wysokościowymi w formie wyższych części budynku do 6 kondygnacji, z czym zatwierdzony projekt budowlany decyzjami wydanymi w niniejszej sprawie pozostaje w sprzeczności.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną P. Sp. z o.o. Sp. komandytowa z siedzibą w W. wniosła o jej oddalenie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.
Na wstępie należy wskazać, że Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę tylko w granicach skargi kasacyjnej (art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (jt. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302, dalej jako P.p.s.a.)), z urzędu biorąc pod uwagę jedynie nieważność postępowania, co oznacza związanie przytoczonymi w skardze kasacyjnymi jej podstawami, określonymi w art. 174 P.p.s.a. Nadto, zgodnie z treścią art. 184 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną, jeżeli zaskarżone orzeczenie mimo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu.
Nadto stwierdzić należy, że zgodnie z treścią art. 193 P.p.s.a. zdanie drugie uzasadnienie wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego oddalającego skargę kasacyjną ogranicza się do oceny zarzutów skargi kasacyjnej.
Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, skarga kasacyjna wniesiona przez B. Sp. z o.o. z siedzibą w W. nie ma usprawiedliwionych podstaw.
Za niezasadny uznać należy podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia § 25 ust. 2 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części rejonu urbanistycznego Z., uchwalonego Uchwałą Nr [...] Rady Gminy W. z dnia [...] października 2002 r. (Dz. Urz. Woj. Mazow. z 2002 r. Nr 284, poz. 7446 ze zm.). W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego brak jest podstaw do przyjęcia, że Sąd I instancji dokonał błędnej wykładni użytego w ww. przepisie wyrażenia "akcent wysokościowy". Z § 25 ust. 2 miejscowego planu wynika, że wysokość zabudowy "określa się na 4 kondygnacje naziemne, przy czym dopuszcza się akcenty wysokościowe w formie wyższych części budynku do 6 kondygnacji". Akcent wysokościowy polegać więc może na realizacji dwóch dodatkowych kondygnacji na części budynku. Taka sytuacja nastąpiła w niniejszej sprawie. Inwestorowi zezwolono na realizację budynku, którego część ma sześć kondygnacji.
Wyrażenie "akcent" oznacza "element wyróżniający się, nadający czemuś określony charakter", "podkreślenie, uwydatnienie czegoś" (Uniwersalny Słownik języka polskiego pod red. prof. Stanisława Dubisza Wydawnictwo Naukowe PWN Warszawa 2003 r. str.
32) Dwie dodatkowe kondygnacje niewątpliwie, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, są elementem wyróżniającym objętego pozwoleniem na budowę budynku. Twierdzenie, że z samego sformułowania "akcent wysokościowy" wynika, że dwie dodatkowe kondygnacje mogą być realizowane tylko na nieznacznej części budynku jest twierdzeniem dowolnym i nieuzasadnionym. Z takiego zapisu planu można jedynie wywieść, iż niedopuszczalna jest realizacja budynków, które w całości miałyby 6 kondygnacji.
Z przytoczonych wyżej względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.