Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 28 lipca 2022 r., sygn. akt VII SA/Wa 603/22, oddalił skargę G. sp. z o.o. z siedzibą w K. i W. K. (dalej "skarżący") na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego (dalej "GINB") z dnia 16 lutego 2022 r. w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wnieśli skarżący, reprezentowani przez profesjonalnego pełnomocnika, wnosząc o uchylenie wyroku w całości. W skardze został zawarty wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Pełnomocnik skarżących kasacyjnie wskazał, że wykonanie decyzji GINB grozi powstaniem dla stron negatywnych konsekwencji - zarówno poważnej szkody majątkowej, jak i trudnych do odwrócenia skutków. Szkoda i trudne do odwrócenia skutki związane są z ryzykiem zniszczenia znacznych ilości zboża (wiele tysięcy ton) oraz powstaniem szkody majątkowej przekraczającej 500.000 złotych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do treści art. 161 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz.U. z 2019 r., poz. 2352 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania gdy postępowanie z innych przyczyn stało się bezprzedmiotowe.
W niniejszej sprawie wiążącą moc ma postanowienie WSA w Warszawie z dnia 23 maja 2022 r., którym Sąd I instancji orzekł o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji. Rozpoznawanie kolejnego wniosku w tym zakresie jest zatem bezprzedmiotowe.
Wskazać przy tym należy, że czas trwania ochrony tymczasowej udzielonej na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. trwa do czasu wydania przez sąd orzeczenia uwzględniającego skargę bądź uprawomocnienia się orzeczenia oddalającego skargę o czym stanowi art. 61 § 6 p.p.s.a.
Przenosząc powyższe na grunt rozpoznawanej sprawy, należy wskazać, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 28 lipca 2022 r. oddalił wniesioną skargę, przy czym wyrok ten na skutek złożenia skargi kasacyjnej nie uprawomocnił się. Oznacza to, że nie ziścił się warunek określony w art. 61 § 6 pkt 2 p.p.s.a., z którym ustawa wiąże ustanie ochrony tymczasowej.
Z przedstawionych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 w zw. z art. 193 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.