Uzasadnienie
Pismem z dnia 21 września 2015 r. skarżąca M.D. wniosła skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 czerwca 2015 r. sygn. akt IV SA/Wa 622/15, oddalającego jej skargę na postanowienie Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] września 2014 r. w przedmiocie zobowiązania do zagospodarowania odpadu.
Następnie pismem z dnia 16 sierpnia 2016 r. skarżąca zwróciła się do Naczelnego Sądu Administracyjnego z wnioskiem o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia. W uzasadnieniu skarżąca podniosła, że wykonanie zakwestionowanego postanowienia organu skutkuje wyrządzeniem znacznej szkody, a także zaistnieniem nieodwracalnych skutków. Po przekazaniu pojazdu na stację demontażu zostanie on rozebrany na części, a część tych elementów może zostać rozdrobniona w urządzeniach strzępiących. Wyjaśniła także, że przedsiębiorca prowadzący stację demontażu unieważni dowód rejestracyjny, kartę pojazdu i tablice rejestracyjne.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Na mocy art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Przepis ten ma zastosowanie również przed Naczelnym Sądem Administracyjnym na mocy art. 193 p.p.s.a.
Przewidziana w art. 61 § 3 p.p.s.a. ochrona tymczasowa nie służy zabezpieczeniu strony przed jakimikolwiek skutkami wykonania zaskarżonego aktu, lecz jedynie przed skutkami bezpośrednio związanymi z jego wykonaniem, których ponadto nie można byłoby naprawić w razie ewentualnego uwzględnienia skargi. Chodzi więc o szkodę wyrządzoną wykonaniem konkretnego aktu, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego (wyegzekwowanego) świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu (patrz: B. Dauter [w:] Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz. B. Dauter, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, wyd. Wolter Kluwer 2016 – komentarz do art. 61 ustawy).
Zakwestionowanym postanowieniem Główny Inspektor Ochrony Środowiska uchylił postanowienie własne z dnia [...] maja 2014 r. zobowiązujące skarżącą do zastosowania procedur określonych w art. 24 ust. 3 rozporządzenia nr 1013/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 14 czerwca 2006 r. w sprawie przemieszczania odpadów poprzez zagospodarowanie odpadu o kodzie 16 01 04* w postaci wycofanego z eksploatacji pojazdu marki Fiat Doblo przez przedsiębiorcę prowadzącego stację demontażu pojazdów, w terminie nie dłuższym niż 30 dni od dnia otrzymania postanowienia, w części dotyczącej terminu jego wykonania, a w pozostałym zakresie postanowienie to utrzymał w mocy. Określił także termin do wykonania niniejszego postanowienia jako nie dłuższy niż 30 dni od daty doręczenia postanowienia.
Mając na uwadze powyższe stwierdzić trzeba, iż w niniejszej sprawie skarżąca uprawdopodobniła, iż na skutek wykonania opisanego wyżej postanowienia może zajść w stosunku do niej niebezpieczeństwo powstania trudnych do odwrócenia skutków. Przekazanie pojazdu objętego zakwestionowanym aktem do stacji demontażu będzie skutkowało jego unicestwieniem, a zatem powrót do stanu pierwotnego, w przypadku ewentualnego korzystnego dla strony zakończenia postępowania, może okazać się niemożliwy. Tym samym, na mocy art. 61 § 3 w zw. z art. 193 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.