Uzasadnienie
Uzasadnienie:
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z dnia 2 lipca 2014 r., sygn. akt IV SA/Po 369/14 oddalił skargę J.S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] 2014 r. nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy. Z uzasadnienia wyroku wynika, że został on wydany w oparciu o następujące ustalenia.
Decyzją z dnia [...] 2013 r. nr [...], po ponownym rozpatrzeniu sprawy Burmistrz Miasta L., na podstawie art. 59 ust. 1, art. 60 ust. 1 oraz art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.), dalej określanej jako "u.p.z.p.", odmówił ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie 11 budynków mieszkalnych w zabudowie jednorodzinnej, budowie 2 budynków mieszkalno-usługowych (z usługami w parterze), zmianie sposobu użytkowania budynku gospodarczego na budynek mieszkalno-usługowy (z usługami w parterze) wraz z jego przebudową i rozbudową na działce o nr ewid. [...], ark. [...] obręb L. przy ul. S./K. w L.. Organ stwierdził, że nie został spełniony warunek określony w art. 61 ust. 1 pkt 3 z uwzględnieniem ust. 5 u.p.z.p., co uniemożliwia ustalenie warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji.
Odwołanie od tej decyzji złożył J.S. podnosząc, że:
- - w decyzji powołano się na nieaktualne podstawy prawne aktów prawnych,
- - wydana decyzja nie jest zgodna z nadesłanym wcześniej projektem decyzji – z uzasadnienia wykreślono informacje o pismach kierowanych przez wnioskodawcę do urzędu w toku ponowionego postępowania administracyjnego,
- - bezprawnie powołano się na wymóg posiadania umów na przyłączenie do sieci projektowanych budynków,
- - bezpodstawnie stwierdzono brak kontynuacji co do parametru szerokości elewacji frontowej,
- - przywołano wymóg dostarczenia dokumentów nieprzewidzianych przepisami prawa oraz sprzecznych z urzędowym wzorem wniosku o ustalenie warunków zabudowy.
W wyniku rozpoznania sprawy na skutek złożonego odwołania decyzją z dnia [...] 2014 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. uchyliło decyzję Burmistrza Miasta L. z dnia [...] 2013 r. w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia.
Uzasadniając decyzję Kolegium przypomniało, że decyzją z dnia [...] 2012 r. nr [...] Burmistrz Miasta L. odmówił ustalenia warunków zabudowy dla wnioskowanej inwestycji. Orzeczeniem z dnia [...] 2012 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze uchyliło ww. decyzję Burmistrza Miasta L. i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia. Ponownie rozpoznając sprawę organ I instancji prawidłowo wyjaśnił kwestie związane z frontem działki. W sposób szczegółowy dokonał analizy działki objętej wnioskiem oraz obszaru wyznaczonego zgodnie z przepisami rozporządzenia. Należycie ustalił, że planowana inwestycja kontynuuje obowiązującą linię zabudowy na działkach sąsiednich (§ 4), określił wskaźnik wielkości zabudowy w stosunku do powierzchni działki występujący w obszarze analizowanym (§ 5), szerokość elewacji frontowych istniejącej zabudowy na działkach w obszarze analizowanym (§ 6), wysokość górnych krawędzi elewacji frontowych istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich (§ 7), a także występującą w analizowanym obszarze geometrię dachu (§ 8).
Za zasadny jednak Kolegium oceniło zarzut niepełności uzasadnienia decyzji oraz braku wskazania aktualnych tekstów jednolitych aktów prawnych, które były podstawą do wydania decyzji, aczkolwiek to ostatnie uchybienie miało charakter formalny i samo w sobie nie miało wpływu na rozstrzygnięcie sprawy.
Kolegium wskazało, że uzasadnienie decyzji nie spełnia wymogów z art. 107 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267), dalej określanego jako "k.p.a.", zawierając jedynie ogólne stwierdzenia i niekompletny opis stanu faktycznego. Organ l instancji nie wyjaśnił i nie omówił, dlaczego dokumenty dotyczące uzbrojenia terenu uznane zostały za niewystarczające.
Kolegium stwierdziło rozbieżność między analizą a treścią uzasadnienia decyzji. W decyzji organ I instancji wskazał, że podstawą odmowy ustalenia warunków zabudowy jest niespełnienie warunku z art. 61 ust. 1 pkt 3 u.p.z.p., natomiast z wyników analizy (k. 405 akt) wynika, że organ za niespełniony uznaje także warunek z art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy. Powyższe jest sprzeczne z treścią analizy, z której wynika, że inwestycja spełnia wszystkie warunki wynikające z art. 61 ust. 1 pkt 1, 2, 4, i 5 u.p.z.p. Jedyne wątpliwości budzi kwestia szerokości elewacji frontowej. Jednakże w treści analizy wskazano, że "planowane budynki o wnioskowanej szerokości elewacji frontowej, wynoszącej do 17 m, przy dopuszczonej tolerancji średniej szerokości elewacji frontowej do 20% (co daje max. 16,8 m szerokości elewacji frontowej budynków) kontynuują szerokość elewacji frontowej w analizowanym obszarze". W związku z powyższym wyniki analizy pozostają w sprzeczności z treścią analizy i uzasadnieniem decyzji.
Ponadto Kolegium uznało, że doszło w sposób nieprawidłowy do wezwania wnioskodawcy w zakresie wykazania, że istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem art. 61 ust. 5 u.p.z.p., jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego. Organ I instancji winien wezwać wnioskodawcę do przedłożenia dowolnych dokumentów z których wynikałoby, że dana jednostka świadcząca usługi komunalne uzgadnia zamierzone uzbrojenie terenu i jednocześnie przedstawia rozwiązanie jakie w przyszłości zostanie na danym terenie zrealizowane. Dlatego też Kolegium uwzględniło jako częściowo zasadne twierdzenia odwołującego się w zakresie wadliwej oceny przez organ I instancji opinii Spółki [...] z dnia [...] 2011 r. z której wynika, że możliwe jest przyłączenie do sieci gazowej budynków mieszkalnych i usługowych, planowanych w L., przy ul. S.. Ważność opinii, określona na 12 miesięcy, wygasła, zatem w interesie odwołującego się jest uzyskanie potwierdzenia oświadczenia w niej zawartego, w celu wykazania, że opinia pozostaje aktualna.
Kolegium uznało, że w postępowaniu nie doszło do ustalenia stanu faktycznego w zakresie istnienia uzbrojenia projektowanego lub istniejącego, ani też nie można uznać, że inwestor udowodnił w tym zakresie posiadanie zapewnienia, gwarancji czy porozumienia, że taka umowa w przyszłości zostanie zawarta.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze stwierdziło, że postępowanie przeprowadzone przez organ I instancji narusza art. 6 k.p.a., art. 7 k.p.a. oraz art. 77 § 1 k.p.a. W ocenie Kolegium, organ I instancji nie ustalił w sposób wyczerpujący stanu faktycznego sprawy, zatem nie można stwierdzić, czy prawidłowo zastosowano przepisy prawa materialnego.
Skargę na powyższą decyzję wniósł J.S.. W ocenie skarżącego, Kolegium niesłusznie zakwestionowało ważność opinii przyłączeniowej na dostawę wody i gazu do projektowanej inwestycji. Nadto pominęło fakt, że wszystkie wymagane prawem załączniki do wniosku o ustalenie warunków zabudowy zostały dołączone. Skarżący nie zgodził się również z organem odwoławczym, jakoby inwestor był zobowiązany do dostarczenia umów na dostawę wody, gazu oraz wywóz nieczystości płynnych na etapie sporządzania decyzji o warunkach zabudowy.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu uzasadniając wyrok oddalający skargę wskazał na przesłanki wydania decyzji kasacyjnej określone w art. 138 § 2 k.p.a. i podzielił pogląd organu II instancji, że w przedmiotowej sprawie zaistniała przesłanka warunkująca uchylenie decyzji organu I instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, albowiem organ I instancji wydał rozstrzygnięcie w oparciu o niewyjaśnione okoliczności faktyczne, dopuszczając się naruszenia przepisów postępowania.
Za słuszne Sąd uznał spostrzeżenie Kolegium, że uzasadnienie decyzji organu I instancji nie spełnia wymogów z art. 107 § 3 k.p.a. W przedmiotowej sprawie uzasadnienie decyzji organu I instancji zawiera jedynie ogólne stwierdzenia i niekompletny opis stanu faktycznego, zaś uzasadnienie prawne to przytoczenie treści przepisu art. 61 ust. 1 u.p.z.p. Uzasadnienie nie zawiera wyjaśnienia motywów rozstrzygnięcia. Organ I instancji nie wyjaśnił i nie omówił dlaczego dokumenty dotyczące uzbrojenia terenu zostały uznane za niewystarczające. Nadto, istnieją rozbieżności pomiędzy analizą funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu, a treścią uzasadnienia decyzji. W decyzji organ wskazał, iż podstawą odmowy ustalenia warunków zabudowy jest brak spełnienia warunku z art. 61 ust. 1 pkt 3 w zw. z pkt 5 u.p.z.p., co jest sprzeczne z wynikami analizy (k. 405 akt administracyjnych), wedle których, inwestycja nie spełnia warunków ustanowionych w art. 61 ust. 1 pkt 1 i 3 u.p.z.p.
Jest to z kolei sprzeczne z treścią analizy, z której wynika, że inwestycja spełnia warunki wynikające z art. 61 ust. 1 pkt 1, 2, 4 i 5 u.p.z.p. Zatem wyniki analizy pozostają w sprzeczności z jej treścią i uzasadnieniem decyzji. Sąd stwierdził również, że załącznik graficzny do analizy został sporządzony w nieczytelnej technice. Poza tym organ I instancji nie wezwał wnioskodawcy do przedłożenia dowolnych dokumentów (umów, zapewnień, gwarancji czy porozumienia), z których wynikałoby, że dana jednostka, świadcząca usługi komunalne, uzgadnia zamierzone uzbrojenie terenu i jednocześnie przedstawia rozwiązanie, jakie w przyszłości zostanie na danym terenie zrealizowane. Dlatego też, zdaniem Sądu Wojewódzkiego, słusznie organ II instancji wskazał, że nie doszło do prawidłowego wezwania wnioskodawcy w zakresie wykazania, że istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5 art. 61 u.p.z.p., jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego.
Sąd zwrócił uwagę, że wydając decyzję odmowną organ powinien swoje rozstrzygnięcie oprzeć na wyraźnej sprzeczności z przepisem nakładającym expressis verbis jakieś ograniczenie (por. wyrok WSA w Poznaniu z dnia 16 stycznia 2013 r. sygn. akt IV SA/Po 936/12).
W ocenie Sądu, uchybienia te stanowiły naruszenie art. 7, art. 8, art. 77 k.p.a. i art. 107 § 3 k.p.a. w związku z art. 61 ust. 1 pkt 3 i 5 u.p.z.p. w stopniu, który uniemożliwiał merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy przez organ II instancji w trybie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. Organ odwoławczy prawidłowo uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. Z tych względów Sąd Wojewódzki, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej określanej jako "p.p.s.a.", oddalił skargę.
J.S., działając poprzez profesjonalnego pełnomocnika, powołując się na art. 173 § 1, art. 174 pkt 2 oraz art. 177 § 1 p.p.s.a., zaskarżył opisany wyżej wyrok do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Sądowi Wojewódzkiemu zarzucając:
- 1) naruszenie prawa procesowego, tj.:
- a) art. 134 § 1 p.p.s.a. poprzez dokonanie oceny prawnej wybranego zagadnienia procesowego występującego w sprawie z pominięciem oceny prawnej pozostałych aspektów procesowych badanej sprawy administracyjnej;
- b) naruszenie art. 135 p.p.s.a. w wyniku niedokonania oceny sprawy administracyjnej;
- c) art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez wadliwą konstrukcję uzasadnienia w wyniku braku jasno sprecyzowanych wytycznych co do dalszego postępowania;
- d) art. 77 k.p.a. w wyniku błędnego przyjęcia, że zebrany w sprawie materiał dowodowy uniemożliwił merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy przez organ II instancji;
- e) art. 21 ust. 2 Konstytucji RP poprzez brak ustalenia, że nastąpiło naruszenie prawa własności;
- d) mające istotny wpływ na wynik sprawy naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w związku z art. 151 p.p.s.a., poprzez oddalenie skargi J.S. w sytuacji, gdy jak wykazano w skardze, wszystkie wymagane obowiązującymi przepisami prawa załączniki do wniosku o ustalenie warunków zabudowy zostały dołączone do wniosku a dodatkowe żądania organów administracji są przedwczesne (nie dotyczą etapu ustalania warunków zabudowy), a zatem nie mają uzasadnienia prawnego.
W związku z tym skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Poznaniu do ponownego rozpatrzenia a także o zasądzenie na rzecz strony kosztów postępowania, zgodnie z obowiązującymi przepisami.
Odwołując się do treści art. 141 § 4 p.p.s.a. skarżący kasacyjnie stwierdził, że Sąd Wojewódzki bardzo lakonicznie odniósł się do racji zawartych w skardze, a swojego rozstrzygnięcia nie uzasadnił w sposób przekonujący. Wyjątkowo razi brak ustosunkowania się przez Sąd do argumentów zawartych w odwołaniu od decyzji organu I instancji. Lektura uzasadnienia Sądu nie wskazuje w ogóle na odniesienie się do dokumentów znajdujących się w aktach sprawy, w tym treści odwołania.
Naruszenie art. 135 p.p.s.a. polega na braku dokonania przez Sąd oceny sprawy administracyjnej. Sąd nie odniósł się do wszystkich zarzutów skargi (między innymi kwestii złożenia do wniosku o wydanie decyzji o warunkach zabudowy wszystkich niezbędnych dokumentów i przedłożenia stosownych wyjaśnień).
Sąd nie zwrócił także uwagi na fakt, że w przedmiotowej sprawie mogą zachodzić przesłanki naruszenia prawa własności. W podtekście chodzi o wytyczenie na spornej działce drogi prowadzącej tylko do jednej posesji, bez zgody właściciela działki. Takie postępowanie organów uniemożliwia prawidłowe korzystanie przez właściciela z prawa własności, blokując mu rozwój prowadzonej działalności gospodarczej. Zdaniem skarżącego kasacyjnie, rozstrzygnięcie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w dużej mierze opiera się na nieprawidłowym ustaleniu stanu faktycznego.
Ustosunkowując się do wniesionej skargi kasacyjnej Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. wniosło o jej oddalenie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Stosownie do art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej i bierze z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania, która w niniejszej sprawie nie występuje.
Skarga kasacyjna została oparta na zarzutach naruszenia przez Sąd Wojewódzki przepisów postępowania (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.), które to uchybienia miały mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Jeden z głównych zarzutów eksponowanych w skardze kasacyjnej dotyczy naruszenia przez Sąd I instancji art. 141 § 4 p.p.s.a W orzecznictwie sądów administracyjnych wskazuje się, że zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. może być skutecznie postawiony w dwóch przypadkach: gdy uzasadnienie wyroku nie zawiera wszystkich elementów wymienionych w tym przepisie i gdy w ramach przedstawienia stanu sprawy, wojewódzki sąd administracyjny nie wskaże, jaki i dlaczego stan faktyczny przyjął za podstawę orzekania (por. uchwała NSA z dnia 15 lutego 2010 r., sygn. akt II FPS 8/09, wyrok NSA z dnia 20 sierpnia 2009 r., sygn. akt II FSK 568/08). Naruszenie to musi być przy tym na tyle istotne, aby mogło mieć wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.).
Uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera przedstawienie stanu sprawy, w tym zasadniczych argumentów odwołania, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisko strony przeciwnej, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Oceniając kwestionowany wyrok stwierdzić należy, że posiada on wszystkie wymagane elementy, a w szczególności z wywodów Sądu wynika, dlaczego uznał, że zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem. Sąd Wojewódzki wskazał, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze słusznie zwróciło uwagę zarówno na ogólnikowość uzasadnienia decyzji organu I instancji w zakresie przyczyny podjęcia negatywnego dla strony rozstrzygnięcia jak i na rozbieżności występujące pomiędzy treścią analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu a treścią uzasadnienia decyzji organu I instancji. Wbrew twierdzeniom autora skargi kasacyjnej, Sąd odwołał się w tym kontekście do dokumentów znajdujących się w aktach sprawy, tj. wyników analizy z dnia [...] 2013 r., stanowiącej kartę 405 akt administracyjnych, wedle której planowane przedsięwzięcie nie spełnia warunku określonego w art. 61 ust. 1 pkt 1 i 3 u.p.z.p., spełnia zaś pozostałe wynikające z art. 61 ust. 1 pkt 2, 4 i 5 u.p.z.p.
Sąd zauważył, że w samej Analizie funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu z dnia [...] 2013 r. jej autor wskazał wyłącznie na wystąpienie przesłanki negatywnej, o której mowa w art. 61 ust. 1 pkt 3 u.p.z.p. W uzasadnieniu decyzji organu I instancji podano, że nie został spełniony wyłącznie warunek wynikający z art. 61 ust. 1 pkt 3 u.p.z.p.
Ponadto, Sąd podzielił uwagę organu odwoławczego, że załącznik graficzny do analizy został sporządzony w nieczytelnej technice. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, tego rodzaju uchybienie niewątpliwie uniemożliwiało skontrolowanie prawidłowości wniosków analizy jak i akceptującej ją decyzji organ I instancji. Trafności tego spostrzeżenia autor skargi kasacyjnej nie zakwestionował.
Z uzasadnienia wyroku Sądu I instancji wynika, że za konieczne uznał on również uzupełnienie materiału dowodowego o dokumenty z których wynikałoby, że istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu jest wystarczające albo niewystarczające dla zamierzenia budowlanego. Tym samym dał wyraz negatywnej ocenie zarzutu skargi o kompletności dokumentacji zebranej w sprawie i braku jednoznaczności pism przedłożonych przez stronę skarżącą w toku postępowania.
W świetle powyższych okoliczności Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że zarzuty naruszenia przez Sąd Wojewódzki art. 141 § 4 p.p.s.a. nie są usprawiedliwione.
Sąd I instancji trafnie podkreślił w uzasadnieniu wyroku, że przedmiotem jego kontroli była decyzja o charakterze kasacyjnym, wydana w trybie art. 138 § 2 k.p.a. Wobec uznania przez Sąd Wojewódzki prawidłowości zastosowania tego przepisu przez organ odwoławczy zarzut braku sformułowania przez Sąd w uzasadnieniu wyroku wytycznych dla organu administracji co do dalszego postępowania należało uznać za chybiony.
Istotnym jest podkreślenie, że w skardze kasacyjnej jej autor nie sformułował wobec Sądu Wojewódzkiego zarzutu naruszenia przepisów postępowania w kontekście dokonania niewłaściwej oceny zasadności wydania przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze orzeczenia w oparciu o art. 138 § 2 k.p.a. i naruszenia owego przepisu prawa procesowego. Tymczasem, przepis ten stanowił podstawę podjęcia kwestionowanego rozstrzygnięcia przez organ odwoławczy. Naczelny Sąd Administracyjny, będąc związany podstawami skargi kasacyjnej, nie może uzupełniać, uściślać zarzutów skargi kasacyjnej lub ich modyfikować.
Dla skuteczności zarzutu skargi kasacyjnej nie jest wystarczające ogólne wskazanie, że wyrok wydano w oparciu o niewłaściwe przyjęcie, że zebrany w sprawie materiał dowodowy uniemożliwił merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy przez organ II instancji, w szczególności, w sytuacji nie zakwestionowania konkretnych ustaleń przyjętych jako podstawa orzekania przez organ odwoławczy jak i Sąd I instancji. Przytoczenie podstaw kasacyjnych, jak i ich uzasadnienie musi być precyzyjne, gdyż z uwagi na związanie sądu kasacyjnego granicami skargi kasacyjnej - sąd nie może zastępować strony i precyzować, czy uzupełniać przytoczonych podstaw kasacyjnych oraz ich uzasadnienia. To obowiązkiem autora skargi kasacyjnej, wynikającym z art. 176 p.p.s.a., jest wykazanie na czym konkretnie polegał błąd w ustaleniach faktycznych. W ramach wymogu uzasadnienia podstawy kasacyjnej obowiązkiem strony wnoszącej skargę kasacyjną, w odniesieniu do zarzutu naruszenia przepisów postępowania, jest również uprawdopodobnienie istnienia wpływu zarzucanego naruszenia na wynik sprawy.
Tożsamo, jako nieusprawiedliwiony należało ocenić ogólnikowy zarzut naruszenia przez Sąd I instancji art. 134 § 1 p.p.s.a., który miał polegać na dokonaniu oceny prawnej wybranego zagadnienia procesowego występującego w sprawie "z pominięciem oceny prawnej pozostałych aspektów procesowych badanej sprawy administracyjnej".
W skardze kasacyjnej sformułowano również zarzut naruszenia art. 135 p.p.s.a. Przypomnieć wypada, że na podstawie art. 135 p.p.s.a. sąd administracyjny może stosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej zarzut ten nie został w żaden sposób poparty argumentacją, która wskazywać miałaby na konieczność wyeliminowania przez Sąd Wojewódzki również innych niż zaskarżona decyzja, orzeczeń (aktów lub czynności) podjętych w sprawie.
Nie mógł być uznany za skuteczny zarzut niedostrzeżenia przez Sąd mogącego nastąpić naruszenia prawa własności skarżącego, związanego z wytyczeniem drogi do jednej z posesji, wobec faktu, że przedmiotem kontroli Sądu Wojewódzkiego była decyzja kasacyjna, którą organ uchylił sprawę do ponownego rozpoznania dostrzegając wady postępowania uniemożliwiające merytoryczne załatwienie sprawy. Z tego względu Kolegium, a tym bardziej Sąd Wojewódzki, nie przesądziły ostatecznego wyniku sprawy.
Wobec sformułowania w skardze kasacyjnej zarzutu naruszenia przez Sąd Wojewódzki "art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w związku z art. 151 p.p.s.a.", zauważyć należy, że przepisy art. 151 i art. 145 § 1 zawierają odmienne normy wynikowe i regulują przeciwstawne sposoby rozstrzygnięcia. Nie sposób zatem przyjąć, aby mogły pozostawać ze sobą w związku. Dodatkowo, ustosunkowując się do uzasadnienia ww. zarzutu należy wyjaśnić, że żądanie przez organ przedstawienia przez stronę odpowiednich dokumentów, z których wynikać będzie, że istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego jest uzasadnione i niezbędne dla dokonania oceny spełnienia warunku wynikającego z art. 61 ust. 3 u.p.z.p.
W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny uznając, że skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw, na mocy art. 184 p.p.s.a. orzekł o jej oddaleniu.