Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] utrzymaną następnie w mocy decyzją z dnia [...] przez Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w [...] Powiatowy Inspektor Sanitarny w [...] nie stwierdził u wnioskodawczyni E. Z. choroby zawodowej wymienionej pod poz. 1 wykazu takich chorób, stanowiącego załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 XI 1983 r. w spawie chorób zawodowych (Dz. U. Nr 65, poz. 294 ze zm.), to jest ostrego i przewlekłego zatrucia substancjami chemicznymi lub następstw tych zatruć. Organy administracyjne obu instancji na podstawie dochodzenia epidemiologicznego ustaliły, że E. Z. w latach 1980-1999 pracowała na różnych oddziałach Zespołu Opieki Zdrowotnej w [...], gdzie miała kontakt z cytostatykami i środkami dezynfekującymi. Mimo narażenia na kontakt z tymi środkami chemicznymi nie stwierdzono u niej ww. choroby zawodowej. Wnioskodawczyni była bowiem badana przez dwie jednostki organizacyjne uprawnione zgodnie z § 7 ust. 1 wymienionego rozporządzenia Rady Ministrów do rozpoznawania chorób zawodowych, które nie stwierdziły u niej choroby zawodowej w postaci ostrego lub przewlekłego zatrucia substancjami chemicznymi lub następstw takiego zatrucia.
Na decyzję Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Krakowie z dnia [...] E. Z. wniosła skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego – Ośrodka Zamiejscowego w Krakowie. Zarzuciła zaskarżonej decyzji naruszenie przepisów art. 10 § 1, 75, 107 i 156 § 1 kpa w związku z art. 37 ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Inspekcji Sanitarnej, § 1, 5, 6 i 10 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 XI 1983 r. w sprawie chorób zawodowych, art. 4 pkt 5 ustawy z dnia 14 III 1985 r. o Inspekcji Sanitarnej i § 1 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 17 VI 1998 r. w sprawie najwyższych dopuszczalnych stężeń i natężeń czynników szkodliwych dla zdrowia w środowisku pracy. Z uzasadnienia skargi wynika, iż skarżąca zarzuciła organowi przeprowadzenie w sposób pobieżny dochodzenia epidemiologicznego, w szczególności brak badań co do stężenia szkodliwych środków chemicznych w miejscu pracy i nieuwzględnienie faktu, iż u innej pracownicy, K. K., wykonującej taką samą pracę stwierdzono chorobę zawodową.
Zarzuciła tez niezgromadzenie przez organy dokumentów wymaganych przepisem § 4 rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie chorób zawodowych. We wniosku zawartym w skardze skarżąca wnosiła o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, właściwy obecnie do rozpoznania tej sprawy na podstawie przepisu art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) zarzuty skargi uznał na nieuzasadnione i wyrokiem z dnia 9 XI 2004 r. skargę tę oddalił. W motywach swego wyroku Sąd stwierdził, iż przeprowadzone dochodzenie epidemiologiczne wykazało, że E. Z. wykonując pracę pielęgniarki miała do czynienia w miejscu pracy z substancjami narażającymi ją na choroby i zatrucia, to jest z cytostatykami i środkami dezynfekującymi. Ustalony decyzjami administracyjnymi fakt narażenia zawodowego nie jest jednak wystarczający do stwierdzenia u niej choroby zawodowej. Na podstawie stanowczych i nie budzących wątpliwości orzeczeń dwóch różnych jednostek organizacyjnych służby zdrowia, upoważnionych zgodnie z § 7 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 XI 1983 r. o chorobach zawodowych do rozpoznania takich chorób, ustalono że skarżąca nie zapadła na żadną z chorób uznanych za chorobę zawodową, w szczególności wymienioną pod poz. 1 wykazu tych chorób, stanowiącego załącznik do powołanego wyżej rozporządzenia Rady Ministrów.
Zarówno bowiem z orzeczenia Małopolskiego Ośrodka Medycyny Pracy w Krakowie z dnia 31 X 2000 r. jak i Instytuty Medycyny Pracy w Sosnowcu z dnia 23 VI 2001 r. wynika, iż stwierdzone u skarżącej zmiany chorobowe nie pozostają w związku ze stycznością z cytostatykami, środkami dezynfekującymi czy innymi środkami chemicznymi stosowanymi w miejscu pracy. Brak rozpoznania choroby wymienionej w wykazie chorób zawodowych nie pozwalał więc na stwierdzenie u skarżącej istnienia choroby zawodowej.
Wymieniony wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie E. Z. zaskarżyła skargą kasacyjną. Orzeczeniu temu zarzuciła naruszenie prawa przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie przepisów art. 134 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) w związku z:
- - art. 10 § 1, 75, 107 i 156 § 1 kpa w związku z art. 37 ustawy z dnia 14 III 1985 r. o Inspekcji Sanitarnej (Dz. U. z 1998 r. Nr 90, poz. 575 ze zm.);
- - §§ 1, 5, 66 i 10 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 XII 1983 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. Nr 65, poz. 294 ze zm.);
- - art. 4 pkt 5 ustawy z dnia 14 III 1985 r. o Inspekcji Sanitarnej; § 1 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 17 VI 1998 r. w sprawie najwyższych dopuszczalnych stężeń i natężeń czynników szkodliwych dla zdrowia w środowisku pracy (Dz. U. Nr 79, poz. 513).
Zdaniem skarżącej pomimo niewątpliwego stwierdzenia naruszenia prawa materialnego w tej sprawie Sąd nie uwzględnił skargi i nie uchylił zaskarżonej decyzji. Skarga kasacyjna nie przedstawiła jednak konkretnie, na czym polega naruszenie wskazanych w niej przepisów. W jej uzasadnieniu autor skargi stwierdził tylko, iż miarą braku staranności w rozpoznaniu sprawy przez organy administracyjne oraz obiektywizmu Sądu jest fakt dokonania w decyzji organu odwoławczego pomyłki (sprostowanej następnie) co do siedziby Powiatowego Inspektora Sanitarnego, który wydał decyzję w pierwszej instancji. W związku z tymi zarzutami skarżąca wnosiła o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu oraz o rozstrzygnięcie o kosztach postępowania.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna oparta jest na obu podstawach wskazanych przepisem art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – ppsa (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), to jest zarówno naruszeniu prawa materialnego jak i mających wpływ na wynik sprawy naruszeniach przepisów proceduralnych. Skarżąca wskazała przy tym przepisy ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, które – jej zdaniem – naruszył sąd I instancji. Przepisy te (art. 134 § 1 i 145 § 1 pkt 1 litr. a i c ppsa) skarga kasacyjna powiązała z szeregiem przepisów stosowanych w postępowaniu administracyjnym (art. 10 § 1, 75, 107 i 156 § 1 kpa) a także przepisami proceduralnymi i materialnoprawnymi regulującymi problematykę rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz kompetencje Państwowej Inspekcji Sanitarnej. Wymieniając jednak te przepisy skarżąca nie podjęła nawet próby wykazania na czym polega ich naruszenie.
Utrzymane w mocy wyrokiem sądu I instancji decyzje administracyjne odmówiły stwierdzenia choroby zawodowej z tej podstawowej przyczyny, iż dwa odrębnie działające zespoły lekarskie na podstawie badań skarżącej, poprzedzonych nadto kilkunastodniową obserwację lekarską, uznały, że skarżąca nie zachorowała na chorobę zawodową. Orzeczenia tych uprawnionych do rozpoznania chorób zawodowych, na podstawie przepisu § 7 rozporządzenia z dnia 18 XI 1983 r. w sprawie chorób zawodowych, jednostek organizacyjnych służby zdrowia nie zostały w żaden sposób zakwestionowane i stanowiły wiążący dla organu administracyjnego dowód. W takiej też sytuacji organ administracyjny nie mógł stwierdzić choroby zawodowej, mimo narażenia skarżącej na kontakt ze środkami, które mogły wywołać chorobę i mimo tego, że u innej osoby chorobę taką rzeczywiście stwierdzono. Skarga kasacyjna nie wykazała żadnego naruszenia wymienionych w niej przepisów.
W szczególności nie wykazała ona naruszenia art. 134 § 1 i 145 § 1 pkt 1 lit. a i c Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, bowiem Sąd I instancji nie stwierdził żadnych naruszeń prawa uzasadniających uchylenie zaskarżonej decyzji i nie miał żadnych podstaw do uwzględnienia skargi. W tej sytuacji skarga kasacyjna jako całkowicie nieuzasadniona, podlega oddaleniu (art. 184 ppsa.).