Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 28 września 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie odrzucił skargę A. B. na bezczynność Starosty Gryfińskiego. W uzasadnieniu postanowienia podano, że wyrażenie przez Starostę Gryfińskiego zgody na włączenie się przez skarżącego do sieci kanalizacji deszczowej nie jest sprawą administracyjną w rozumieniu przepisu art. 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.). Brak jest bowiem przepisu materialnego prawa administracyjnego, który stanowiłby podstawę do wydania decyzji administracyjnej w tym przedmiocie. W szczególności podstawy takiej nie stanowi wskazywany w skardze przepis art. 6 ustawy z dnia 7 czerwca 2001 r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków (Dz.U. z 2006 r. Nr 123, poz. 858 ze zm.).
Słusznie także, zdaniem Sądu I instancji, wskazał Prokurator Prokuratury Apelacyjnej w Szczecinie, że wyrażanie zgody na włączenie się przez skarżącego do sieci kanalizacji deszczowej będącej własnością Powiatu Gryfińskiego, jest sprawą cywilną i nie podlega właściwości sądów administracyjnych.
Skargę kasacyjną od powyższego postanowienia wniósł A. B. zarzucając
1. naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 141 § 4 ppsa poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i nie zawarcie w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia wszystkich niezbędnych elementów, w tym w szczególności wyjaśnienia podstawy prawnej rozstrzygnięcia, na skutek czego uzasadnienie orzeczenia nie pozwala na pełną kontrolę kasacyjną orzeczenia.
2. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 145 § 1 pkt 1) lit. a) ppsa w zw. z art. 6 ustawy z dnia 7 czerwca 2001r, o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków poprzez jego błędną wykładnię i przyjęcie, iż nie stanowi on podstawy materialnej do wydania przez organ decyzji administracyjnej w przedmiocie wyrażenia zgody na włączenie skarżącego do sieci kanalizacji deszczowej; art. 145 § 1 pkt 1) lit. a) ppsa w zw. z art. 34 ust. 3 pkt 3) ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane poprzez jego błędną wykładnię i przyjęcie, iż sprawa nie ma charakteru administracyjnej i organ nie jest zobowiązany do wydania decyzji administracyjnej w przedmiocie wyrażenia zgody na włączenie skarżącego do sieci kanalizacji deszczowej; art. 145 § 1 pkt 1) lit. a) ppsa w zw. z art. 1 pkt 1 Kpa poprzez jego błędną wykładnię i przyjęcie, iż sprawa nie ma charakteru administracyjnej i organ nie jest zobowiązany do wydania decyzji administracyjnej w przedmiocie wyrażenia zgody na włączenie skarżącego do sieci kanalizacji deszczowej.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podkreśla się, iż organ swoje oświadczenie o nie wyrażeniu zgody na włączenie do istniejącej sieci nie uzasadnił, oświadczył jedynie w sposób arbitralny, iż nie wyraża zgody na włączenie. Oświadczenie takie zostało złożone przez organ wielokrotnie, przy czym należy podkreślić, iż zostało ono złożone nawet w sytuacji, gdy organ nie był dysponentem sieci, a oświadczenie złożył "na wypadek", jako ewentualny dysponent sieci, co jest niedopuszczalne, a wręcz kuriozalne i świadczy o arbitralnym, władczym podejściu do sprawy przez organ. Sprawa objęta wnioskiem strony, a dotycząca włączenia do istniejącej sieci kanalizacji deszczowej stanowi jedno z zadań administracji i powinna być rozpatrywana w trybie administracyjnym. Gdyby bowiem przyjąć, iż w zakresie przyłączenia do sieci kanalizacyjnej organ miał całkowitą swobodę, to w każdym przypadku mógłby kierować się własnym interesem, a nie interesem społecznym. W konsekwencji istniałoby zagrożenie, iż część podmiotów nie miałoby zapewnionego prawa do odprowadzania wód i ścieków zgodnie z postanowieniami ustawy.
Określenie obowiązku organu administracyjnego w zakresie włączenia podmiotów do instalacji sieciowych z gruntu wyłącza prawo organu do działania w tym zakresie w trybie prawa cywilnego. Skoro ustawa wprowadza obowiązek organu w tym zakresie, to zastosowanie do powyższej sprawy mają wyłącznie przepisy postępowania administracyjnego.
Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skarga kasacyjna została oparta na usprawiedliwionych podstawach.
Stosownie do art. 141 § 4 ppsa uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego uzasadnienie postanowienia Sądu I instancji nie zawiera wszystkich niezbędnych elementów wskazanych w cytowanym przepisie. W szczególności, jak prawidłowo wskazuje się w skardze kasacyjnej, brak jest w zaskarżonym postanowieniu wyjaśnienia podstawy prawnej rozstrzygnięcia. Nie jest bowiem wystarczające przytoczenie przepisu prawnego wskazanego przez skarżącego z powołaniem się na jego literalne brzmienie, jak również niewystarczające jest powołanie się na stanowisko prokuratora. Z uzasadnienia orzeczenia Sądu I instancji powinno wynikać dlaczego uznano skargę w niniejszej sprawie za niedopuszczalną. Temu zadaniu uchybił Sąd I instancji sporządzając uzasadnienie, które ze względu na swą lakoniczność nie poddaje się kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego.
W sprawie niniejszej bowiem poza przytoczeniem treści przepisu i stanowiska prokuratora także bez jakiegokolwiek wywodu prawnego, brak jest merytorycznych rozważań Sądu i to w tak istotnej kwestii jaką jest konstytucyjne prawo do rozpoznania sprawy przez Sąd.
Wobec uznania zarzutu naruszenia prawa procesowego niecelowe było odnoszenie się przez Naczelny Sąd Administracyjny do pozostałych zarzutów zawartych w skardze kasacyjnej, gdyż już tylko ta okoliczność przesądziła o uchyleniu zaskarżonego postanowienia i przekazaniu sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Szczecinie do ponownego rozpoznania.
W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji postanowienia na podstawie art. 185 § 1 ppsa.