Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 22 maja 2014 r. sygn. akt IV SA/Wa 555/14 oddalił skargę R. M. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] grudnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.
Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy.
R. M. (obywatel Republiki Armenii) w dniu 6 kwietnia 2012 r. wystąpił do Wojewody Małopolskiego z wnioskiem o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.
Wojewoda Małopolski decyzją z dnia [...] czerwca 2013 r. nr [...], na podstawie art. 3 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 28 lipca 2011 r. o zalegalizowaniu pobytu niektórych cudzoziemców na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz zmianie ustawy o udzieleniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i ustawy o cudzoziemcach (Dz. U Nr 191, poz. 1133; dalej: ustawa abolicyjna), odmówił udzielenia cudzoziemcowi zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.
Po rozpatrzeniu odwołania R. M. Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców decyzją z dnia [...] grudnia 2013 r. znak: [...], wydaną na podstawie art. 3 ust. 2 pkt 5 ustawy abolicyjnej i art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.; dalej: k.p.a.), utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.
W uzasadnieniu powyższej decyzji organ wskazał, że skarżący przebywa w Polsce od 1996 r., w 2000, 2004 i 2005 r. cudzoziemiec posiadał zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, natomiast w dniu 1 stycznia 2012 r. przebywał na terytorium Polski nielegalnie. Ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika, że skarżący wielokrotnie naruszał obowiązujący w Polsce porządek prawny, w związku z czym wobec cudzoziemca zostały wydane następujące wyroki:
- 1. wyrok Sądu Rejonowego [...] w K. z dnia [...] marca 2006 r., sygn. akt [...] za występek z art. 279 § 1 k.k. (kradzież z włamaniem) orzekający wobec cudzoziemca karę 1 roku i 3 miesięcy pozbawienia wolności z zawieszeniem na 4 lata;
- 2. wyrok Sądu Rejonowego [...] w K. z dnia [...] września 2006 r. sygn. akt [...] za występek z art. 279 § 1 k.k. oraz art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 279 § 1 k.k. (kradzież z włamaniem) orzekający wobec cudzoziemca karę łączną 2 lat pozbawienia wolności z zawieszeniem na 5 lat;
- 3. wyrok nakazowy Sądu Rejonowego [...] w K. z dnia [...] września 2010 r. sygn. akt [...] o przestępstwo z art. 226 § 1 k.k. (znieważenie funkcjonariuszy Policji podczas pełnienia przez nich obowiązków służbowych) orzekający wobec cudzoziemca karę 4 miesięcy ograniczenia wolności oraz 30 godzin miesięcznie nieodpłatnej pracy na cele społeczne;
- 4. wyrok Sądu Rejonowego [...] w K. z dnia [...] kwietnia 2011 r. sygn. akt [...] za występek z art. 178a § 1 k.k. (prowadzenie samochodu w stanie nietrzeźwości) orzekający wobec cudzoziemca karę 3 miesięcy pozbawienia wolności z zawieszeniem na 2 lata;
- 5. wyroki nakazowe Sądu Rejonowego [...] w K. o przestępstwa z art. 119 § 1 k.w. (kradzież paliwa) orzekające, że:
- – w dniu [...] listopada 2010 r. sygn. akt [...] wobec cudzoziemca zasądzono karę grzywny w wysokości 200 zł oraz zwolniono go w całości z obowiązku uiszczenia kosztów sądowych należnych Skarbowi Państwa;
- – w dniu [...] listopada 2010 r. sygn. akt [...] wobec cudzoziemca zasądzono karę grzywny w wysokości 250 zł oraz zwolniono go w całości z obowiązku uiszczenia kosztów sądowych należnych Skarbowi Państwa;
- – w dniu [...] grudnia 2010 r. sygn. akt [...] wobec cudzoziemca zasądzono karę grzywny w wysokości 550 zł oraz zwolniono go w całości z obowiązku uiszczenia kosztów sądowych należnych Skarbowi Państwa;
- – w dniu [...] maja 2011 r. sygn. akt [...] wobec cudzoziemca zasądzono karę grzywny w wysokości 600 zł oraz zasądzono od cudzoziemca na rzecz Skarbu Państwa kwotę 50 zł tytułem zryczałtowanych wydatków postępowania oraz kwotę 60 zł tytułem opłaty.
- 6. wyrok nakazowy Sądu Rejonowego w K. z dnia [...] grudnia 2010 r. sygn. akt [...] o przestępstwo z 119 § 1 k.w. (kradzież paliwa) orzekający wobec cudzoziemca karę jednego miesiąca ograniczenia wolności polegającą na wykonywaniu nieodpłatnej pracy na cele społeczne w wymiarze 20 godzin miesięcznie;
- 7. wyrok Sądu Rejonowego [...] w K. z dnia [...] kwietnia 2013 r. sygn. akt [...] dotyczy czynu z art. 62 ust. 1 i 3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii (posiadanie środków odurzających w postaci suszu konopi innych niż włókniste) orzekający wobec cudzoziemca karę 50 stawek dziennych grzywny ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 20 zł.
W związku z ww. wyrokami cudzoziemiec odbywał kary pozbawienia wolności i był tymczasowo aresztowany (okresy zaliczone na poczet kary) w okresach: od [...] kwietnia 2011 r. do [...] kwietnia 2012 r. oraz od [...] listopada 2012 r. do [...] listopada 2012 r.
Organ odwoławczy podzielił stanowisko organu pierwszej instancji, że fakt popełniania przez cudzoziemca przestępstw i w konsekwencji jego skazania, a także nierespektowanie przepisów prawa obowiązującego w Polsce, nie tylko nie mieści się w kategoriach bezpieczeństwa i porządku publicznego, ale wręcz zagraża tym wartościom. Organ wziął pod uwagę, że cudzoziemiec w dniu [...] kwietnia 2012 r. został warunkowo przedterminowo zwolniony z odbywania zasadniczej kary pozbawienia wolności (okres próby wyznaczono do [...] kwietnia 2014 r.), ale już [...] grudnia 2012 r. dopuścił się czynu karalnego, za który został skazany ww. wyrokiem Sądu Rejonowego [...] w K. z dnia [...] kwietnia 2013 r. Powyższe zachowania cudzoziemca świadczą o notorycznym lekceważeniu i nierespektowaniu przez niego przepisów prawa oraz zasad współżycia społecznego obowiązujących w Polsce i nie dają pozytywnej prognozy na przyszłość.
W dalszej części uzasadnienia organ drugiej instancji odniósł się od zarzutów odwołania. W jego ocenie przedmiotowe rozstrzygnięcie nie narusza art. 8 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności sporządzonej w Rzymie dnia 4 listopada 1950 r. (Dz. U. z 1993 r. Nr 61, poz. 284 ze zm.) ani Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, gdyż nie pozbawia strony możliwości pobytu na terytorium Polski, a jedynie rozstrzyga kwestię możliwości udzielenia jej w obecnym stanie faktycznym wybranej formy zezwolenia na pobyt w Polsce. Co do długości trwania postępowania wyjaśnił, że sprawa wymagała dokładnego wyjaśnienia ze względu na skomplikowany charakter.
W ocenie organu wskazane przez cudzoziemca okoliczności, które jego zdaniem powinny przyczynić się do udzielenia wnioskowanego zezwolenia w trybie tzw. abolicji (tj. fakt, że cudzoziemiec przebywa w Polsce od 1996 r., pozostaje w związku małżeńskim z obywatelką polską, posługuje się językiem polskim i zasymilował się z polskim społeczeństwem oraz większość członków jego rodziny posiada obywatelstwo), są poza zakresem postępowania administracyjnego w sprawie udzielenia przedmiotowego zezwolenia. Wyjaśnił, że ustawa abolicyjna precyzyjnie określa, jakie warunki muszą spełnić cudzoziemcy, aby uzyskać zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony w powyższym trybie. W sprawie zarzutu dotyczącego braku rozważenia w przedmiotowej sprawie kwestii słusznego interesu strony oraz niedostatecznego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego (art. 7 i 77 k.p.a.), organ drugiej instancji podkreślił, że zastosowanie ww. zasady nie może prowadzić do naruszenia przepisów prawa materialnego.
Również wyrażona w art. 80 k.p.a. zasada zapewnia organowi prowadzącemu postępowanie możliwość badania sprawy i swobodnej oceny zgromadzonego materiału dowodowego pod kątem obowiązującego porządku prawnego.
Na koniec organ odwoławczy wyjaśnił, że wydanie rozstrzygnięcia odmawiającego udzielenia przedmiotowego zezwolenia jest obligatoryjne w przypadku wystąpienia przesłanki określonej w art. 3 ust. 2 pkt 5 ustawy abolicyjnej. Jednocześnie wskazał, że odstąpił od badania, czy cudzoziemiec spełnia przesłanki określone w art. 1 ustawy abolicyjnej, gdyż wobec zaistnienia przesłanki z art. 3 ust. 2 pkt 5 ww. ustawy ustalenia te nie miałyby wpływu na rozstrzygnięcie sprawy.
R. M. wniósł skargę na decyzję organu drugiej instancji, zarzucając organowi naruszenie art. 3 ust. 2 pkt 5 ustawy abolicyjnej. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej oraz zasądzenie kosztów zastępstwa adwokackiego wg norm przepisanych.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie opisanym na wstępie wyrokiem oddalił skargę.
Sąd przypomniał, że podstawę prawną wydanych decyzji stanowił art. 3 ust. 2 pkt 5 ustawy abolicyjnej, zgodnie z którym cudzoziemcowi, o którym mowa w art. 1 ustawy abolicyjnej, odmawia się udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, jeżeli wymagają tego względy obronności lub bezpieczeństwa państwa albo ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego lub interes Rzeczypospolitej Polskiej. Stwierdził, że względy ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego przemawiają za tym, aby odmówić zalegalizowania pobytu na terytorium Polski osobie, która dopuściła się bardzo poważnych przestępstw, za które została skazana prawomocnym wyrokiem. Legalizacja pobytu cudzoziemca i zapewnienie mu prawa zamieszkiwania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej winno być uznane za pewnego rodzaju dobrodziejstwo przyznawane z woli polskiego ustawodawcy, które nie może jednak być formą premii dla osób, które często dopuszczają się przestępstw i występków takich jak: kradzieże z włamaniem, znieważenie funkcjonariuszy Policji podczas pełnienia przez nich obowiązków służbowych, prowadzenie samochodu w stanie nietrzeźwości, kradzieże paliwa, posiadanie środków odurzających w postaci suszu konopi innych niż włókniste. Osoby, które dopuściły się (z żądzy zysku) tego rodzaju przestępstw, mogą stanowić zagrożenie dla bezpieczeństwa i porządku publicznego lub interesu Rzeczypospolitej Polskiej.
Zdaniem Sądu organy prawidłowo zatem orzekły, że wobec skarżącego zachodzą przesłanki określone w art. 3 ust. 2 pkt 5 ustawy abolicyjnej, stanowiące obligatoryjną podstawę do odmowy udzielenia cudzoziemcowi wnioskowanego zezwolenia. Sąd podzielił stanowisko, że wielokrotne skazania w Polsce skarżącego prawomocnymi wyrokami za przestępstwa umyślne, w tym w okresie próby, oraz bezkrytyczny stosunek do popełnionych przez niego przestępstw należy zakwalifikować jako obecne i przyszłe zagrożenie skarżącego dla ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego.
Odnosząc się do jedynego zarzutu skargi Sąd wyjaśnił, że z uwagi na sposób jego sformułowania ("zarzucając im naruszenie przepisów prawa, w szczególności...") nie można ustalić, jaki inne przepisy prawa zostały naruszone przez organ. Zdaniem Sądu twierdzenia skargi odnośnie do braku zagrożenia dla obronności lub bezpieczeństwa czy zagrożenia dla interesu Rzeczypospolitej Polskiej nie miały zastosowania w niniejszej sprawie. Względy ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego zostały przez organy administracji prawidłowo zidentyfikowane. Skarżący mimo młodego wieku popełnił w okresie kilku lat liczne przestępstwa i występki, które stanowią realne zagrożenie dla bezpieczeństwa i porządku publicznego. Dotychczasowa postawa skarżącego wynikała z notorycznego popełniania czynów zabronionych, również w okresie próby. Zachowanie skarżącego świadczy o lekceważeniu porządku prawnego obowiązującego na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.
Cudzoziemiec dopuszczał się przestępstw i wykroczeń w okresie kilku lat, także jeszcze w toku postępowania zakończonego zaskarżoną decyzją. W ocenie Sądu nie były to przestępstwa błahe, kierowane były przeciwko różnym dobrom chronionym przez prawo (mienie, godność funkcjonariusza publicznego, bezpieczeństwo w komunikacji, zdrowie publiczne). Sąd uznał, że organ odwoławczy wydając kwestionowaną decyzję podjął wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i merytorycznego załatwienia sprawy, dokonując przy tym prawidłowej wykładni przepisów prawa mających zastosowanie w sprawie, w sposób wyczerpujący zebrał i dokonał prawidłowej oceny całokształtu zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, a ustalone okoliczności faktyczne sprawy znajdują potwierdzenie w zgromadzonym materiale dowodowym.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł R. M. Wyrok zaskarżył w całości i zarzucił Sądowi pierwszej instancji:
- 1. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy - art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. poprzez nieuchylenie zaskarżonej decyzji w sytuacji istnienia ku temu podstaw, tj. naruszenia przez organ drugiej instancji art. 3 ust. 2 pkt 5 ustawy abolicyjnej poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu pierwszej instancji odmawiającej udzielenia cudzoziemcowi zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, przy błędnym założeniu, że wobec R. M. zachodzą przesłanki stanowiące obligatoryjną podstawę do odmowy udzielenia cudzoziemcowi wnioskowanego zezwolenia;
- 2. naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez ich niezastosowanie - art. 8 ust 1 i 2 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności sporządzonej w Rzymie dnia 4 listopada 1950 r., zmienionej Protokołami nr 3, 5 i 8 oraz uzupełnionej Protokołem nr 2, poprzez nieuwzględnienie prawa do poszanowania życia prywatnego i rodzinnego.
Podnosząc powyższe zarzuty wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania, a także o zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego, wg norm przepisanych.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej jej autor zakwestionował ocenę, że pobyt skarżącego na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej będzie stanowił zagrożenie dla ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego, bowiem charakter popełnionych przez skarżącego czynów nie stanowi expressis verbis o stwarzaniu takiego zagrożenia. Wskazał na konieczność rozważenia, czy ogólny interes podlegający ochronie (tu: bezpieczeństwo publiczne) jest ważniejszy aniżeli interes osobisty cudzoziemca. Zarzucił, że organy administracji nie zbadały, czy wydanie decyzji odmownej nie będzie stanowiło naruszenia praw gwarantowanych na mocy art. 8 Europejskiej Konwencji Praw Człowieka, a jeśli tak - czy naruszenie tych praw jest zgodne z prawem i konieczne w demokratycznym społeczeństwie. W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku Sąd stwierdził jedynie, że decyzje organów nie stanowią w tym przypadku naruszenia art. 8 Konwencji, jednak nie uzasadnił tego twierdzenia.
W ocenie autora skargi kasacyjnej skarżony wyrok implikuje istotne naruszenia prawa do ochrony życia prywatnego, bowiem nie została zachowana zasada proporcjonalności. Podniesiono, że skarżone orzeczenie nie uwzględnia okoliczności z życia prywatnego skarżącego, jego sytuacji rodzinnej i osobistej. Dodatkowo autor skargi kasacyjnej wskazał, że skarżący miał niespełna 20 lat w chwili popełnienia przestępstw, zatem nie można mówić, że dopuścił się on popełnienia czynów, które mogłyby bezpośrednio przesądzać o stworzeniu zagrożenia dla bezpieczeństwa czy porządku publicznego. Stwierdził, że popełnione przez skarżącego przestępstwa są wynikiem niedoświadczona oraz braku należytego rozsądku związanego z młodym wiekiem, jednakże obecnie skarżący zrozumiał błędy swojej młodości, zmienił swoje postępowanie i pragnie zbudować prawidłowo funkcjonującą rodzinę.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718; dalej: p.p.s.a.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania. Jeżeli w sprawie nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 powołanej ustawy, a taka sytuacja ma miejsce w przedmiotowej sprawie, to Sąd rozpoznający sprawę związany jest granicami kasacji.
Rozpoznając w powyższych granicach wniesioną skargę kasacyjną należało uznać, że nie zawiera ona uzasadnionych podstaw.
Podstawą materialnoprawną decyzji zaskarżonej do Sądu pierwszej instancji były przepisy ustawy z dnia 28 lipca 2011 r. o zalegalizowaniu pobytu niektórych cudzoziemców na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz o zmianie ustawy o udzieleniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i ustawy o cudzoziemcach (Dz.U. nr 191, poz. 1133). W ustawie tej w art. 1 pkt 1-3 określono pozytywne przesłanki, które muszą być spełnione, aby cudzoziemiec mógł ubiegać się o udzielenie mu zezwolenia na pobyt na czas określony. Jednocześnie w art. 3 ust. 2 pkt 1 – 6 ustawodawca wymienił przesłanki negatywne, których zaistnienie obliguje organ do wydania decyzji odmawiającej udzielenia wnioskowanej zgody. Przepis ten niewątpliwie ma charakter związany, a zatem zaistnienie tych przesłanek nie pozostawia organom żadnej możliwości zastosowania uznania administracyjnego. Jedną z takich przesłanek jest wymieniona w pkt 5 sytuacja, gdy względy obronności lub bezpieczeństwa państwa albo ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego lub interes Rzeczypospolitej Polskiej wymagają wydania decyzji odmawiającej udzielenia omawianej zgody.
Ustawodawca nie zdefiniował pojęcia bezpieczeństwa i porządku publicznego ani też interesu Rzeczypospolitej Polskiej, co oznacza, że każdorazowo zaistnienie takich okoliczności będzie musiało podlegać ocenie organu. Nie można odmówić słuszności skarżącemu kasacyjnie w tej części, w której podnosi, że nie każde popełnienie przestępstwa musi a priori oznaczać zaistnienie omawianej przesłanki. W niniejszej sprawie nie może jednak budzić wątpliwości, że Sąd pierwszej instancji prawidłowo ocenił trafność rozstrzygnięcia organu administracji co do zaistnienia okoliczności obligujących do odmowy wyrażenia zgody na czas określony w oparciu o przepisy omawianej ustawy. Z niekwestionowanych przez skarżącego kasacyjnie i niewadliwych ustaleń organu administracji wynika, że cudzoziemiec był wielokrotnie karany wyrokami sądów rejonowych. Trafnie zauważyły organy administracji oraz Sąd pierwszej instancji, że cudzoziemiec, wbrew twierdzeniom autora skargi kasacyjnej, popełniał przestępstwa przeciwko różnym dobrom prawnie chronionym.
Są to bowiem zarówno przestępstwa przeciwko mieniu (liczne kradzieże i kradzieże z włamaniem), jak i przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji, działalności instytucji państwowych oraz posiadanie środków odurzających w rozumieniu przepisów ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii. Ilość i częstotliwość popełnionych przestępstw jednoznacznie wskazuje, że cudzoziemiec nie szanuje a wręcz lekceważy polski porządek prawny. Znamienne jest również to, że kolejne przestępstwo zostało przez niego popełnione w okresie próby po opuszczeniu zakładu karnego w warunkach warunkowego przedterminowego zwolnienia. Takie działanie cudzoziemca, jak trafnie wskazały organy administracji i Sąd pierwszej instancji jednoznacznie wskazuje, że nie przestrzega on przepisów prawa, a jego kolejne działania nie dają podstaw do przypuszczenia, aby stan ten uległ zmianie a zatem ażeby istniała pozytywna prognoza na przyszłość.
Trafnie zatem ustalono, że w niniejszej sprawie względy bezpieczeństwa państwa albo ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego wskazują na konieczność odmowy udzielenia cudzoziemcowi prawa do zamieszkania na czas określony.
W konsekwencji nie ma racji skarżący kasacyjnie, że zaskarżone rozstrzygnięcie zostało wydane z naruszeniem art. 145 § 1 pkt 1 lit a p.p.s.a. w zw. z art. 3 ust. 1 pkt 5 ustawy abolicyjnej.
Nie doszło także - wbrew zarzutom skargi kasacyjnej - do naruszenia art. 8 ust. 1 i 2 Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności z dnia 4 listopada 1950 r. Naruszenia tego przepisu autor skargi kasacyjnej upatruje w nieuwzględnieniu prawa do poszanowania życia prywatnego i rodzinnego. Podkreślił przy tym, że przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej nieprzerwanie od 1996 r., od kiedy przyjechał tu z rodziną. Jego rodzice i rodzeństwo przebywają na terenie Polski legalnie, wg jego oświadczenia brat posiada także polskie obywatelstwo, a z akt sprawy wynika, że pozostaje w związku małżeńskim z obywatelką polską.
Oceniając zasadność tego zarzutu nie można zapominać, że konstrukcja art. 8 Konwencji wskazuje, że prawo to nie jest bezwzględnie chronione i nie można z niego korzystać niezależnie od okoliczności. Powyższe ograniczenie ustawodawca unijny wprowadził w ust. 2 omawianego przepisu, z którego wynika, że niedopuszczalna jest ingerencja władzy publicznej w korzystanie z ww. prawa za wyjątkiem przypadków przewidzianych w ustawie i koniecznych w demokratycznym społeczeństwie oraz z uwagi na m.in. ochronę porządku i zapobieganie przestępstwom. A zatem Konwencja wprost wskazuje na możliwość ograniczenia stosowania zasady poszanowania prawa do życia prywatnego i rodzinnego. Jak trafnie przypomniały organy administracji i z tym stanowiskiem zgodził się Sąd pierwszej instancji oddalając skargę, decyzja będąca przedmiotem kontroli Sądu nie pozbawiała strony możliwości pobytu na terytorium Polski. Decyzją tą organ ocenił jedynie, czy zaistniały przesłanki do udzielenia skarżącemu zgody na pobyt na czas określony wymienione w ustawie abolicyjnej.
Rację ma wprawdzie skarżący kasacyjnie twierdząc, że co do zasady organy administracji mają obowiązek oceniać spełnienie przesłanek i dokonywanie wykładni przepisów prawa uwzględniając m.in. zasadę proporcjonalności, jednakże nie można doszukać się błędu w wykładni przepisów prawa w niniejszej sprawie, a w konsekwencji należało uznać, że zasada ta nie została naruszona w niniejszej sprawie. W piśmiennictwie przyjmuje się, że zasada proporcjonalności nakazuje, aby organy administracji używały jedynie takich środków, które są niezbędne dla osiągnięcia konkretnego celu. Celem ustawy abolicyjnej jest zalegalizowanie pobytu cudzoziemców przebywających na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, przy czym skoro ustawodawca wprowadził przesłanki negatywne obligujące organ do odmowy udzielenia takiej zgody, to nie może budzić wątpliwości, że jego celem nie było zalegalizowanie pobytu każdego cudzoziemca, który w okresie wskazanym w ustawie złożył omawiany wniosek.
A zatem nie można skutecznie zarzucić organom administracji oraz Sądowi wojewódzkiemu, że zastosowały przepisy ww. ustawy z naruszeniem zasady proporcjonalności, skoro ustawa przewidywała możliwość odmowy wydania zgody pomimo spełnienia przesłanek określonych w art. 1 i 3 ust. 1 ustawy. Należy także raz jeszcze podkreślić, że pomimo iż pojęć "ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego" nie zdefiniowano w ustawie abolicyjnej, to wykładnia art. 3 ust. 2 pkt 5 tej ustawy nie nastręcza problemów interpretacyjnych. Powyższe oznacza, że prawidłowo organy administracji i Sąd pierwszej instancji przyjęły, że w stosunku do cudzoziemca zaistniały negatywne przesłanki, o których mowa w tym przepisie. Warto też zwrócić uwagę, że omawiana ustawa nie przewiduje możliwości zalegalizowania pobytu cudzoziemca na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej z uwagi na jego sytuację rodzinną. A zatem wskazane przez niego w tym zakresie okoliczności (posiadanie rodziny w Polsce i długotrwały tu pobyt) nie mogą w tym postępowaniu mieć znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy.
Natomiast ocena, czy organy administracji nie naruszyły zasady poszanowania prawa do życia prywatnego oraz rodzinnego w rozumieniu art. 8 ust. 1 Konwencji, winno być dokonana w postępowaniu w przedmiocie wydalenia cudzoziemca. To ta decyzja bowiem spowoduje, że cudzoziemiec zmuszony będzie do opuszczenia terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.
Z tych względów należało uznać, że zarzuty skargi kasacyjnej nie znajdują usprawiedliwionych podstaw, co uzasadniało jej oddalenie.
Mając powyższe okoliczności na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny w oparciu o art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.