Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnegoz 28 lutego 2024 r., sygn. akt II OSK 2654/22

Uzasadnienie

1. 1. Wyrokiem z 12 lipca 2022 r., II SA/Ol 282/22, Wojewódzki Sąd Administracyjny (powoływany dalej jako: WSA) w Olsztynie oddalił skargę K.Ł. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Olsztynie (SKO lub Kolegium) z 14 stycznia 2022 r., nr SKO.73.434.2021, w przedmiocie warunków zabudowy. Wyrok ten zapadł w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy:
2. 2.1. Jak wynika z ustaleń sądu wojewódzkiego, na wniosek [...] Sp. z o.o. (Spółka) Wójt Gminy [...] (organ I instancji, Wójt), decyzją z 17 września 2021 r. ustalił warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie elektrowni fotowoltaicznej o mocy do 1 MW na działce nr [...], obręb [...] [...], gmina [...]. W decyzji tej zawarto następujące ustalenia:
3. 1) rodzaj zabudowy – instalacja odnawialnego źródła energii w rozumieniu art. 2 pkt 13 ustawy z 20 lutego 2015 r. o odnawialnych źródłach energii (Dz. U. 2020, poz. 261 ze zm., Uoze);
4. 2) funkcja zabudowy i zagospodarowania terenu – budowa i montaż paneli fotowoltaicznych oraz realizacja niezbędnej infrastruktury technicznej;
5. 3) warunki i szczególne zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikające z przepisów odrębnych – montaż paneli fotowoltaicznych w maksymalnej liczbie 3333 sztuk, na konstrukcji wsporniczej o wysokość od 1 do 4 m ponad poziom terenu; panele nachylone pod kątem od 15 do 35 º, skierowane w stronę południową; wykonanie instalacji energetycznej pomiędzy panelami, inwerterami, stacją trafo i linią elektroenergetyczną; montaż inwerterów o konstrukcji wsporniczej w maksymalnej liczbie 20 sztuk; wykonanie kontenerowej stacji transformatorowej o mocy do 1250 kVa-0,4/15 kV o określonych wymiarach; maksymalna powierzchnia zabudowy 2,2 ha; nakazano realizację inwestycji na warunkach określonych w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach z 27 listopada 2020 r. oraz zobowiązano wnioskodawcę do uzyskania warunków urządzenia drogi gminnej i uzyskania stosownego tytułu prawnego do dz. nr [...] w obrębie [...]; teren planowanej inwestycji położony jest poza obszarami objętymi formami ochrony, o których mowa w ustawie z 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody; teren położony jest na terenie Głównego Zbiornika Wód Podziemnych nr 217 – Pradolina Rzeki Biebrzy; na działce objętej inwestycją nie występują ograniczenia wynikające z ochrony dziedzictwa kulturowego;
6. 4) linie rozgraniczające teren inwestycji oznaczono na kopii mapy zasadniczej w skali 1:1000, stanowiącej załącznik Nr 1 do decyzji;
7. 5) projektowana inwestycja powinna być realizowana zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa.
8. 2.2. W wyroku przywołano następnie, że w uzasadnieniu decyzji organu I instancji podano, iż dla terenu objętego wnioskiem brak jest uchwalonego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a inwestycja należy do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, wobec czego Wójt Gminy [...] wydał decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach dla tegoż przedsięwzięcia oraz stwierdził brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Wyjaśniono, że przeprowadzono analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu, a granice analizowanego obszaru wyznaczono na kopii mapy zasadniczej. Wskazane we wniosku zamierzenie inwestycyjne stanowi instalację odnawialnego źródła energii w rozumieniu art. 2 pkt 13 Uoze. Zgodnie więc z art. 61 ust. 3 ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. 2021, poz. 741 ze zm., Upzp), w sprawie nie mają zastosowania przepisy art. 61 ust. 1 pkt 1-2 cyt. ustawy. Podano, że wyniki analizy wskazują, że przedsięwzięcie spełnia wymagania określone w art. 61 ust. 1 pkt 3-5 Upzp, a żadna ze stron postępowania w jego toku nie zgłaszała uwag. Wójt wskazał ponadto, że projekt decyzji został uzgodniony z właściwymi organami, tj. Starostą Powiatu [...] w zakresie ochrony gruntów rolnych, Państwowym Gospodarstwem Wodnym Wody Polskie RZGW w Białymstoku – Zarząd Zlewni w [...] w zakresie melioracji wodnych, Marszałkiem Województwa Warmińsko-Mazurskiego w zakresie udokumentowanych wód poziemnych oraz z Generalną Dyrekcją Dróg Krajowych i Autostrad Oddział w Olsztynie w zakresie obszarów przyległych do pasa drogowego drogi krajowej nr 65.
9. 3.1. Następnie sąd pierwszej instancji wskazał, że odwołanie od ww. decyzji wniósł K.Ł., a rozpoznając je SKO, powołaną na wstępie decyzją, utrzymało w mocy decyzję organu I instancji w mocy.
10. 3.2. W wyroku zrekapitulowano zasadnicze motywy decyzji organu II instancji. W jej uzasadnieniu podkreślono, że sporządzona analiza jest prawidłowa i wystarczająca, inwestycja nie wymaga wprowadzenia zmiany klasyfikacji gruntów, a decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi i zawiera wszystkie elementy, o których mowa w art. 54 Upzp. Wójt Gminy wydał decyzję ustalającą środowiskowe uwarunkowania dla przedmiotowego przedsięwzięcia.
11. 4.1. Skargę na ww. decyzję Kolegium wniósł K.Ł. zarzucając naruszenie prawa materialnego, tj.:

1). art. 61 ust. 1 i ust. 3 Upzp, poprzez uznanie, że do planowanej farmy fotowoltaicznej ma zastosowanie art. 2 pkt 13 Uoze w sytuacji, gdy moc powstającej farmy (do 1000 kW) nie pozwala na objęcie przedsięwzięcia dyspozycją tego przepisu; planowana farma ma charakter zabudowy przemysłowej, co przesądza przepis § 3 pkt 54 lit. b rozporządzenia Rady Ministrów z 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. 2019, poz. 1839, rozp. RM 2019, co w konsekwencji doprowadziło do nieprawidłowego uznania, że organy nie są zobowiązane badać przesłanek z art. 61 ust. 1 pkt 1-2 Upzp;

2). art. 2 pkt 13 Uoze, poprzez jego błędne zastosowanie i uznanie, że przedmiotowa inwestycja spełnia definicję powołanego przepisu w sytuacji, gdy wykładnia celowościowa, poparta orzecznictwem stanowi, że z ograniczenia wymagań przewidzianych w art. 61 ust. 3 Upzp mogą skorzystać jedynie instalacje fotowoltaiczne o mocy do 100 kW.

1. 4.2. W skardze podniesiono także zarzuty naruszenia prawa procesowego, mogące mieć wpływ na treść zaskarżonej decyzji, tj.: art. 7, 8, 9, 11, 12 w zw. z art. 77 i art. 80 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. 2021, poz. 735 ze zm., K.p.a.), poprzez brak dokładnego wyjaśnienia sprawy, zgromadzenia i rozpatrzenia całokształtu materiału dowodowego oraz dokonania jego wszechstronnej oceny, a w szczególności braku rozpatrzenia przesłanek z art. 61 ust. 1 pkt 1-2 Upzp w sytuacji, gdy planowana inwestycja nie spełnia warunków do uznania jej za instalację odnawialnego źródła energii w rozumieniu art. 2 pkt 13 Uoze.

1. 4.3. W uzasadnieniu skargi podniesiono, że z uwagi na swą wielkość i moc produkcyjną, planowaną farmę fotowoltaiczną należy uznać za urządzenie produkcji przemysłowej, czyli zakład produkcyjny, a nie urządzenie infrastruktury technicznej.

1. 4.4. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie.

1. 4.5. Opisanym na wstępie wyrokiem WSA w Olsztynie skargę oddalił.

1. 4.6. W motywach tego orzeczenia sąd pierwszej instancji stwierdził, że nie był usprawiedliwiony zarzut skargi, iż planowana elektrownia fotowoltaiczna ze względu na swoją wielkość stanowi urządzenie produkcji przemysłowej. Sąd ten stanął na stanowisku, że przedsięwzięcie polegające na budowie infrastruktury umożliwiającej produkcję energii z odnawialnych źródeł energii, tj. energii słonecznej, stanowi bez wątpienia instalację odnawialnego źródła energii. Dlatego – w jego ocenie – należało przyjąć, że elektrownia wytwarzająca energię elektryczną ze źródła odnawialnego, czyli instalacja fotowoltaiczna o mocy przekraczającej 100 kW, nie stanowi urządzenia infrastruktury technicznej, o którym mowa w art. 61 ust. 3 Upzp, ale w aktualnym stanie prawnym samoistnie stanowi wyjątek, o którym mowa w tym przepisie. Tego typu uznanie rodzi zaś dalsze konsekwencje, w postaci braku konieczności weryfikacji, czy zamierzenie inwestycyjne spełnia wymogi z przepisów art. 61 ust. 1 pkt 1 i 2 Upzp. Zdaniem tegoż sądu zasadnie organy orzekające w sprawie pominęły te regulacje przy ocenie możliwości ustalenia warunków zabudowy.

W ocenie sądu wojewódzkiego planowana inwestycja spełnia wszystkie niezbędne wymogi prawne w zakresie uzbrojenia terenu, dopuszczalnej klasy gruntów rolnych pod zabudowę, niezbędnych uzgodnień oraz jest też zgodna z decyzją Wójta Gminy [...] z 27 listopada 2020 r. o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji tego przedsięwzięcia.

1. 5.1. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiódł skarżący – zastępowany przez profesjonalnego pełnomocnika – zaskarżając to orzeczenie w całości.

1. 5.2. Zaskarżonemu wyrokowi na podstawie art. 174 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2022, poz. 329 ze zm., Ppsa) zarzuca się naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a Ppsa w zw. z art. 61 ust. 1 i 3 Upzp w zw. z art. 10 ust. 2a (w brzmieniu obowiązującym na datę wydania decyzji o warunkach zabudowy) i art. 15 ust. 3 pkt 3a Upzp, poprzez ich błędną wykładnię i wadliwe przyjęcie, że przy wydawaniu decyzji o warunkach zabudowy na budowę farmy fotowoltaicznej o mocy do 1 MW nie należy badać wszystkich przesłanek określonych w ust. 1 art. 61 Upzp, w tym zwłaszcza konieczności spełnienia przez planowaną farmę fotowoltaiczną zasady dobrego sąsiedztwa.

1. 5.3. Skarżący kasacyjnie wnosił o: uchylenie zaskarżonego wyroku oraz zaskarżonej decyzji w całości, rozpoznanie skargi kasacyjnej na posiedzeniu niejawnym, zasądzenie na rzecz skarżącego zwrotu kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego.

1. 5.4. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżący kasacyjnie wskazuje na te wyroki sądów administracyjnych, w których akcentowano, że realizacja inwestycji w zakresie systemów fotowoltaicznych służących wytwarzaniu energii elektrycznej (elektrownie, farmy fotowoltaiczne) prowadzi do faktycznej zmiany przeznaczenia terenu z funkcji np. upraw rolnych na funkcję przemysłową. Eksponuje się w skardze kasacyjnej rozbieżność w orzecznictwie w przedmiocie rozstrzygnięcia, czy farma fotowoltaiczna określonej mocy musi spełniać warunki tzw. dobrego sąsiedztwa. W tym aspekcie przywołano m. in. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego (NSA) z 9 grudnia 2020 r., II OSK 3705/19, oraz z 11 stycznia 2022 r., II OSK 667/21, jak również oznaczone judykaty wojewódzkich sądów administracyjnych. Skarżący kasacyjnie wywodzi, że decyzja Wójta zapadła przed nowelizacja art. 61 ust. 3 Upzp i podkreśla, że zwolnienie od zasady dobrego sąsiedztwa wynikające z art. 61 ust. 3 Upzp nie powinno naruszać zastanej funkcji w zakresie zabudowy i zagospodarowania terenu. Naprowadza, że jego działka zostanie "obudowana" farmą fotowoltaiczną, co skutkować będzie spadkiem wartości nieruchomości.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

1. 6.1. Zgodnie z art. 183 § 1 Ppsa (Dz. U. 2023, poz. 1634) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W myśl art. 174 Ppsa, skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, 2) naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

1. 6.2. Skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach. Uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej (art. 193 zd. 2 Ppsa).

1. 6.3. Podniesiony w skardze kasacyjnej został w istocie jeden zarzut – błędnej wykładni przepisów prawa materialnego, a to art. 61 ust. 1 i 3, w zw. z art. 10 ust. 2a i art. 15 ust. 3 pkt 3a Upzp. Jego sedno sprowadza się do stwierdzenia, że decyzja w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy w odniesieniu do tzw. farmy fotowoltaicznej o mocy do 1 MW, winna uwzględniać przesłankę tzw. dobrego sąsiedztwa w rozumieniu art. 61 ust. 1 pkt 1 Upzp. Tak rozumianego zarzutu kasacyjnego Sąd Naczelny nie podziela.

1. 6.4. Zasadnicze znaczenie w sprawie ma to, że w dacie wydawania zaskarżonej decyzji art. 61 ust. 3 Upzp stanowił, iż przepisów ust. 1 pkt 1 i 2 nie stosuje się do linii kolejowych, obiektów liniowych i urządzeń infrastruktury technicznej, a także instalacji odnawialnego źródła energii w rozumieniu art. 2 pkt 13 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o odnawialnych źródłach energii (Uoze). Innymi słowy, w stosunku do oznaczonych zamierzeń inwestycyjnych, ustawodawca wykluczył stosowanie przesłanek, jakie muszą spełniać te zamierzenia inwestycyjne, dla których inwestor ubiega się o decyzję w przedmiocie warunków zabudowy, aby ustalić te warunki. Do tych przesłanek należą m. in. wymogi, aby co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, była zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu oraz teren ma dostęp do drogi publicznej. Te wymogi składają się na tzw. "dobre sąsiedztwo" dla planowanego zamierzenia inwestycyjnego.

1. 6.5. Obowiązujące brzmienie, w chwili orzekania przez organ I instancji, przepis art. 61 ust. 3 Upzp uzyskał wskutek nowelizacji dokonanej ustawą z 19 lipca 2019 r. o zmianie ustawy o odnawialnych źródłach energii oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 1524, dalej "nowela Uoze 2019"). W myśl art. 2 pkt 13 Uoze, za odnawialne źródło energii uważa się instalację stanowiącą wyodrębniony zespół: a) urządzeń służących do wytwarzania energii opisanych przez dane techniczne i handlowe, w których energia jest wytwarzana z odnawialnych źródeł energii, lub, b) obiektów budowlanych i urządzeń stanowiących całość techniczno-użytkową służący do wytwarzania biogazu rolniczego - a także połączony z tym zespołem magazyn energii elektrycznej lub magazyn biogazu rolniczego. Z kolei w przepisie art. 2 pkt 22 Uoze za odnawialne źródło energii uznano odnawialne, niekopalne źródła energii obejmujące energię wiatru, energię promieniowania słonecznego, energię aerotermalną, energię geotermalną, energię hydrotermalną, hydroenergię, energię fal, prądów i pływów morskich, energię otrzymywaną z biomasy, biogazu, biogazu rolniczego oraz z biopłynów. Nie ulega zatem wątpliwości, że tzw. farma fotowoltaiczna stanowi instalację odnawialnego źródła energii w rozumieniu art. 2 pkt 13 Uoze. W uzasadnieniu do projektu noweli Uoze 2019 podano m. in. że: "Ze względu na rozbieżności judykatury, interwencji ustawodawcy wymagała również kwestia kwalifikowania budowy urządzeń wytwarzających energię ze źródeł odnawialnych do kategorii urządzeń infrastruktury technicznej w rozumieniu art. 61 ust. 3 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (...). Zaproponowano rozszerzenie art. 61 ust. 3 ustawy o instalacje odnawialnego źródła energii. Przy ustalaniu warunków zabudowy dla tych instalacji nie będzie wymagane spełnienie zasady dobrego sąsiedztwa oraz warunku dostępu do drogi publicznej" (druk Sejmowy nr 3656, s. 21-22).

1. 6.6. Zagadnienie dotyczące braku wymogu stosowania przesłanek z art. 61 ust. 1 pkt 1 i 3 Upzp wobec farm fotowoltaicznych budziło na przestrzeni lat kontrowersje w orzecznictwie, czego dowodem przywoływany w ocenianej skardze kasacyjnej wyrok NSA z 9 grudnia 2020 r., II OSK 3705/19, Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych – CBOSA.orzeczenia.nsa.gov.pl). Zauważyć jednakowoż wypadnie, że wyrok ten zapadł na tle sprawy, której stan prawny pochodził sprzed wskazanej powyżej noweli Uoze 2019, nadto w późniejszych judykatach NSA nie podziela się na ogół stanowiska prezentowanego w w/w wyroku II OSK 3705/19.

Jak przekonująco wskazano w wyroku NSA z 13 czerwca 2023 r., II OSK 1407/22 (CBOSA), art. 61 ust. 3 Upzp – w zakresie w jakim dodano to kolejne odstępstwo od zasady zawartej w ust. 1 art. 61 Upzp – nie wydaje się budzić większych semantycznych wątpliwości, ponieważ w przypadku odnawialnych źródeł energii (dalej OZE) przepis wprost odsyła do definicji OZE zawartej w odrębnej ustawie. Skoro zatem ustawodawca nakazał w procesie wydawania decyzji w sprawie warunków zabudowy dotyczącej OZE stosowanie definicji legalnej zawartej w odrębnej ustawie, to zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego organ administracji pozbawiony jest możliwości dokonywania takiej wykładni unormowań, które prowadziłoby do modyfikacji definicji legalnej, która byłaby w istocie jej kwestionowaniem. Z gramatycznego punktu widzenia art. 61 ust. 3 Upzp nie budzi wątpliwości. Jego treść jest w pełni klarowna i jednoznacznie przesądza, że przepisów art. 61 ust. 1 pkt 1 i 2 nie stosuje się m. in. do instalacji OZE w rozumieniu art. 2 pkt 13 Uoze.

1. 6.7. Z przywoływanego w skardze kasacyjnej art. 10 ust. 2a Upzp wynika jedynie to, że jeżeli na obszarze gminy przewiduje się wyznaczenie obszarów, na których rozmieszczone będą urządzenia wytwarzające energię z odnawialnych źródeł energii o mocy zainstalowanej większej niż 500 kW, a także ich stref ochronnych związanych z ograniczeniami w zabudowie oraz zagospodarowaniu i użytkowaniu terenu, w studium ustala się ich rozmieszczenie, z wyłączeniem: 1) wolnostojących urządzeń fotowoltaicznych, o mocy zainstalowanej elektrycznej nie większej niż 1000 kW zlokalizowanych na gruntach rolnych stanowiących użytki rolne klas V, VI, VIz i nieużytki - w rozumieniu przepisów wydanych na podstawie art. 26 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2020 r. poz. 2052 oraz z 2021 r. poz. 922 i 1641);
2. 2) urządzeń innych niż wolnostojące. Z kolei w myśl art. 15 ust. 3 pkt 3a) Upzp wynika, że w planie miejscowym określa się w zależności od potrzeb "granice terenów pod budowę urządzeń, o których mowa w art. 10 ust. 2a, oraz granice ich stref ochronnych związanych z ograniczeniami w zabudowie, zagospodarowaniu i użytkowaniu terenu oraz występowaniem znaczącego oddziaływania tych urządzeń na środowisko". W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego z przepisów tych wynika wyłącznie to, że urządzenia wytwarzające energię z odnawialnych źródeł energii o mocy zainstalowanej większej niż 500 kW, a także ich stref ochronnych związanych z ograniczeniami w zabudowie oraz zagospodarowaniu i użytkowaniu terenu, muszą zostać rozmieszczone w studium, aby później ich dopuszczalna lokalizacja została wprowadzona w planie miejscowym, o ile oczywiście taki plan zostanie uchwalony. Przepisy te odnoszą się wyłącznie do tzw. lokalnego porządku planistycznego (studium, plan miejscowy) i zakres ich stosowania jest ograniczony wyłącznie do tych gminnych aktów planistycznych, a nie decyzji o warunkach zabudowy. Regulacja z art. 10 ust. 2a Upzp nie determinuje treści decyzji o warunkach zabudowy, a tym bardziej nie może być postrzegana jako prawne ograniczenie w aspekcie ustalania warunków zabudowy instalacji OZE w nim wymienionych tylko do stref wyznaczonych w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy.

1. 6.8. Sąd Naczelny w tym składzie podziela stanowisko zajęte w przywoływanym wyroku II OSK 1407/22, gdzie wyłuszczono, iż brak rozmieszczenia w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy urządzeń wytwarzających energię z odnawialnych źródeł energii o mocy zainstalowanej większej niż 500 kW nie wyłącza a priori dopuszczalności ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla takiej inwestycji. Jest to podyktowane tym, że stosownie do art. 9 ust. 4 Upzp ustalenia studium są wiążące dla organów gminy przy sporządzaniu planów miejscowych. Jeżeli jednak studium nie jest aktem prawa miejscowego, co wynika z art. 9 ust. 5 Upzp, to jego zapisy nie są wiążące dla organu na etapie wydawania decyzji o warunkach zabudowy. Z uwagi na powyższe art. 10 ust. 2 Upzp, jak i art. 15 ust. 3 pkt 3a Upzp, nie mogą stanowić podstaw normatywnych, które powinny być uwzględniane przy ustalaniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. Tożsame stanowisko zajęto w wyroku NSA z 28 sierpnia 2023 r., II OSK 1421/22.

1. 6.9. W aktualnej judykaturze dominuje stanowisko, wedle którego treść art. 61 ust. 3 Upzp przesądza, że warunków określonych w przepisach art. 61 ust. 1 pkt 1 i 2 cyt. ustawy, czyli dotyczących spełnienia zasady tzw. dobrego sąsiedztwa oraz zapewnieniu inwestycji dostępu do drogi publicznej, nie stosuje się m. in. do instalacji OZE w rozumieniu art. 2 pkt 13 Uoze. Jeżeli teren inwestycji nie jest objęty miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, to możliwość zabudowy na tym terenie ustala się na podstawie decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego albo decyzji o warunkach zabudowy. Wobec tego, lokalizacja farmy fotowoltaicznej dokonywana na podstawie przepisów Upzp, niezależnie od jej mocy, zgodnie z art. 61 ust. 3 tej ustawy nie wymaga oceny przesłanki zasady dobrego sąsiedztwa oraz dostępu do drogi publicznej (por. wyroki NSA: z 25 maja 2023 r. II OSK 805/23; 17 stycznia 2023 r. II OSK 2706/22; 11 stycznia 2023 r. II OSK 2619/22; 12 października 2022 r. OSK 1482/21, z glosą I. Zachariasza, Samorząd Terytorialny 2023, nr 3, s. 89-94). Stanowisko powyższe akceptuje Sąd orzekający w tym składzie.
2. 7. Z wyłożonych względów skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionej podstawie, przeto ją oddalono na podstawie art. 184 Ppsa.