Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 15 lipca 2015 r. sygn. akt IV SA/Wa 792/15 oddalił skargę Syndyka Masy Upadłości [...] w upadłości likwidacyjnej (dalej skarżący) na decyzję Ministra Infrastruktury i Rozwoju z [...] listopada 2014 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia lokalizacji przedsięwzięcia Euro 2012.
Powyższy wyrok został wydany w następującym stanie faktycznym i prawnym:
Minister Infrastruktury i Rozwoju decyzją z [...] listopada 2014 r. nr [...] wydana na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn.: Dz. U. z 2013r. poz. 267, ze zm., dalej: Kpa), oraz art. 24 ust. 5 ustawy z dnia 7 września 2007 r. o przygotowaniu finałowego turnieju Mistrzostw Europy w Piłce Nożnej UEFA EURO 2012 (tekst jedn.: Dz. U. z 2010 r. Nr 26, poz. 133, ze zm., dalej: ustawa Euro 2012), po ponownym przeprowadzeniu postępowania odwoławczego - w zakresie wyznaczonym przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie z dnia 13 września 2013 r., sygn. akt IV SA/Wa 314/13, orzekł o uchyleniu decyzji Wojewody Pomorskiego w części dotyczącej działek nr [...],[...],[...],[...],[...] z obrębu K.; działek nr [...],[...],[...],[...],[...],[...] z obrębu P.; działek nr [...],[...],[...],[...]z obrębu P.; części działki nr [...] z obrębu G., i o odmowie ustalenia lokalizacji przedmiotowego przedsięwzięcia Euro 2012 na wskazanych działkach.
W uzasadnieniu ww. decyzji Minister Infrastruktury i Rozwoju wyjaśnił, że mając na względzie zalecenia wynikające z oceny prawnej zawartej w ww. wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 13 września 2013 r., w ramach prowadzonego ponownie postępowania odwoławczego w piśmie z 5 marca 2014 r., znak: [...], działając na podstawie art. 106 Kpa w związku z art. 38 ustawy Euro 2012, wezwał Ministra Obrony Narodowej do zajęcia stanowiska, w drodze postanowienia, w przedmiocie wyrażenia bądź odmowy wyrażenia zgody, o której mowa w art. 23 ust. 4 ustawy Euro 2012, najpóźniej w terminie dwóch tygodni od dnia doręczenia przedmiotowego pisma.
Minister Obrony Narodowej wydał postanowienie z [...] kwietnia 2014 r., nr [...], w którym nie wyraził zgody, o której mowa w art. 23 ust. 4 ustawy Euro 2012, na wydanie oraz utrzymanie w mocy decyzji Wojewody Pomorskiego, w stosunku do nieruchomości niezbędnych na potrzeby obronności i bezpieczeństwa państwa.
W związku z tym, że Minister Obrony Narodowej nie wyraził zgody na wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji przedmiotowego przedsięwzięcia Euro 2012 w stosunku do nieruchomości niezbędnych na potrzeby obronności i bezpieczeństwa państwa, Minister Infrastruktury i Rozwoju stwierdził, że nie została spełniona, w stosunku do ww. nieruchomości, jedna z przesłanek wydania decyzji, o której mowa w art. 23 ust. 1 ustawy o Euro 2012 i odmówił w tym zakresie ustalenia lokalizacji.
Na powyższą decyzje skarżący wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, zarzucając naruszenie: art. 36 ust. 2 i 3 ustawy Euro 2012, art. 106 § 1 Kpa w zw. z art. 28 Kpa w zw. z art. 77 Kpa, art. 105 Kpa w zw. z art. 161 § 1 Kpa, art. 7 Kpa w zw. z art. 77 Kpa, art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej: Ppsa),
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie powołanym na wstępie wyrokiem powyższą skargę oddalił. Sąd I instancji uznał zarzut dotyczący naruszenia art. 36 ust. 2 i 3 ustawy Euro 2012, niezasadny. Jak wynika bowiem z treści art. 36 ust. 2 i 3 ustawy Euro 2012, w przypadku uwzględnienia skargi na decyzję o ustaleniu lokalizacji przedsięwzięcia Euro 2012, sąd administracyjny po upływie 14 dni od dnia rozpoczęcia budowy może stwierdzić jedynie, że decyzja narusza prawo z przyczyn wyszczególnionych w art. 145 lub art. 156 Kpa Adresatem regulacji zawartej w art. 36 ust. 2 i 3 ustawy Euro 2012 jest sąd administracyjny, a nie organ administracji publicznej.
Za bezzasadne Sąd I instancji uznał również wszystkie pozostałe zarzuty, wskazując że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z 13 września 2013 r. zobowiązał organ odwoławczy do zastosowania w przedmiotowej sprawie art. 106 Kpa. W zaskarżonej decyzji Minister (na stronie 4) wyjaśnił, że stosownie do postanowień art. 106 § 1 Kpa, który ma zastosowanie w przedmiotowej sprawie, w związku treścią art. 38 ustawy Euro 2012, jeżeli przepis prawa uzależnia wydanie decyzji od zajęcia stanowiska przez inny organ (wyrażenia opinii lub zgody albo wyrażenia stanowiska w innej formie), decyzję wydaje się po zajęciu stanowiska przez ten organ.
W kontrolowanej sprawie Minister związany był postanowieniem Ministra Obrony Narodowej z [...] kwietnia 2014 r., niezależnie od treści uzasadnienia tego postanowienia, w którym organ m.in. stwierdził, że jako strona nie brał udziału w postępowaniu. Sąd I instancji stwierdził, że uwzględniając pogląd Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie przedstawiony w wyroku z 13 września 2013 r., stwierdzić należy, że organ odwoławczy obowiązany był przeprowadzić ponownie postępowanie wyjaśniające mające na celu uzyskanie jednoznacznego stanowiska Ministra Obrony Narodowej w kwestii dotyczącej wyrażenia, bądź odmowy wyrażenia zgody, o której mowa w art. 23 ust. 4 ustawy Euro 2012, w przewidzianej prawem formie, tj. zgodnie z regulacją art. 106 Kpa.
Wbrew twierdzeniom strony skarżącej, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nie zobowiązał organu odwoławczego do podjęcia działań mających na celu uzyskanie pozytywnego stanowiska Ministra Obrony Narodowej, lecz jedynie do uzyskania stanowiska Ministra Obrony Narodowej zgodnie z treścią art. 106 Kpa Brak tej zgody oznaczał konieczności wydania przez Ministra decyzji o odmowie lokalizacji w zakresie ww. działek.
Skarżący wniósł od powyższego wyroku skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego, zaskarżając go w całości. W skardze kasacyjnej zarzucono prawa materialnego tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a Ppsa poprzez niezastosowanie go w niniejszej sprawie w związku z naruszeniem prawa materialnego tj. art. 36 ust. 2 i 3 ustawy Euro 2012 poprzez jego błędną wykładnię, polegającą na uznaniu, że adresatem przedmiotowej regulacji jest sąd administracyjny a nie organ administracji, podczas gdy jest to przepis wyjątkowy, ograniczający kompetencje orzecznicze sądu w zakresie uchylenie decyzji organu I instancji, a tym bardziej organu odwoławczego w zakresie w jakim orzeczenia tego organu uniemożliwiają wykonanie decyzji organu I instancji po upływie 14 dni od dnia rozpoczęcia budowy.
W związku z powyższym w skardze kasacyjnej wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw.
Naczelny Sąd Administracyjny związany jest podstawami skargi kasacyjnej, bowiem według art. 183 § 1 Ppsa, rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania. W niniejszej sprawie żadna z wymienionych w art. 183 § 2 Ppsa przesłanek nieważności postępowania nie zaistniała, wobec czego kontrola Naczelnego Sądu Administracyjnego ograniczyć się musiała wyłącznie do zbadania zawartych w skardze kasacyjnej zarzutów.
Zarzut skargi kasacyjnej jest całkowicie nieuzasadniony. Przepis art. 36 ust. 2 ustawy Euro 2012 jest jednoznaczny w swojej treści. W użytym w tym przepisie pojęciu "sąd administracyjny" nie mieści się w żadnej mierze organ administracji publicznej II instancji. Przepis art. 36 ust. 2 Euro 2012 odnosi się wyłącznie do postępowania sądowo-administracyjnego. Wykładnia dokonana przez Sąd I instancji jest prawidłowa. Do postępowania odwoławczego odnosi się natomiast art. 34 tej ustawy.
Pomijając jednoznaczną treść powołanego przepisu, trudno w ogóle zaproponowanemu w skardze kasacyjnej rozumieniu art. 36 ust. 2 i 3 tej ustawy przypisać jakąkolwiek racjonalność systemową czy funkcjonalną. Przypomnieć należy, że całkiem inne są zasady dokonywania kontroli przez sąd administracyjny, a inne rozpatrywania sprawy zgodnie z ustawową zasadą dwuinstancyjności (art. 15 Kpa) przez organ odwoławczy. Kwestionowanie tego podziału podważa sens całego systemu prawa administracyjnego.
Biorąc powyższe pod uwagę, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 Ppsa orzekł, jak w sentencji.