Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach postanowieniem z dnia 17 maja 2016 r., sygn. akt IV SA/Gl 215/16 odrzucił skargę Spółki [...] w S. na uchwałę Rady Miejskiej w S. z dnia [...] marca 2014 r. Nr [...] w przedmiocie nadania statutu samorządowej instytucji kultury.
W uzasadnieniu Sąd pierwszej instancji wskazał, że w dniu [...] marca 2014 r. Rada Miejska w S. podjęła uchwałę Nr [...] w sprawie nadania statutu samorządowej instytucji kultury pod nazwą Miejsko – Gminne Centrum Kultury, Sportu i Turystyki w S. (dalej zwanej: [...] w S.).
Zgodnie z § 5 ust. 1 statutu, stanowiącego załącznik od uchwały, obiekty, których administratorem jest [...] w S., prowadzący w nich swoją działalność statutową i gospodarczą, zostały wyszczególnione w załączniku nr 1 do niniejszego statutu, gdzie w punkcie 1 wymieniono kompleks budynków mieszczących się w S. przy zbiegu ulic S. i D. oraz P. Po uprzednim wezwaniu Rady Miejskiej w S. do usunięcia naruszenia prawa, Spółka [...] w S. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach na wymienioną wyżej uchwałę. Skarżąca wniosła o uchylenie pkt 1 załącznika nr 1 do statutu przyjętego uchwałą, w związku z brzmieniem § 11 ust. 3 statutu, według którego [...] w S. może uzyskiwać środki finansowe z własnej działalności z dochodów najmu i dzierżawy składników majątkowych oraz w związku z § 12 ust. 1 lit. c, zgodnie z którym [...] w S. prowadzi działalność (...) obejmującą wynajem oraz dzierżawę pomieszczeń i nieruchomości.
Spółka nie zgodziła się ze stanowiskiem organu zawartym w uchwale z dnia [...] stycznia 2016 r. o odmowie uwzględnienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa, dotyczącym tego, że przepisy uchwały nie naruszyły interesu prawnego lub uprawnienia Spółki. W ocenie skarżącej, Rada nie zakwestionowała prawa własności skarżącej do zabudowanej działki nr ew. [...] oraz nie wykazała tytułu prawnego do jej posiadania. W piśmie wzywającym do usunięcia naruszenia prawa Spółka wskazała zapisy w ewidencji gruntów potwierdzające jej prawo własności oraz przywołała postanowienie Sądu Okręgowego z dnia 9 października 2013 r. sygn. akt IV Ca 749/13, oddalające wniosek Gminy S. o stwierdzenie zasiedzenia zabudowanej działki nr ew. [...]. Zdaniem strony naruszone zostały przepisy ustawy o gospodarce nieruchomościami i samorządzie gminnym, zgodnie z którymi zarządzanie gminnym zasobem nieruchomości dotyczy mienia komunalnego, a skoro kompleks budynków znajdujących się na wymienionej działce nie stanowi takiego mienia, nie istnieje więc podstawa prawna, która uprawniałaby organ do ustalania zasad czerpania dochodów z prywatnego majątku. Podniosła, że te budynki stanowią własność Spółki i gmina korzysta z nich w sposób nieodpłatny.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wskazał, że strona skarżąca powinna wykazać nie tylko, że zaskarżony akt jest aktem z zakresu administracji publicznej, ale także to, że narusza jej interes prawny lub uprawnienie. Podniósł, iż zaskarżona uchwała została wydana w sprawie z zakresu administracji publicznej, jednak nie rozstrzyga w sposób władczy o żadnych uprawnieniach, prawach i obowiązkach skarżącej, a w kwestionowanych zapisach statutu stwierdziła jedynie, że [...] w S. w określonych budynkach prowadzi działalność statutową i gospodarczą, administrując nimi.
Odrzucając skargę, na podstawie art. 58 § 1 pkt 5a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm. - zwanej dalej: "P.p.s.a."), Sąd pierwszej instancji podniósł, że skarga wniesiona na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2016 r., poz. 446) nie ma charakteru actio popularis, a podstawą jej zaskarżenia jest niezgodność uchwały z prawem i równocześnie naruszenie przez nią konkretnie rozumianych interesów lub uprawnień danego podmiotu. Dopiero ustalenie, że skarżący posiadają legitymację do wniesienia skargi na uchwałę organu gminy, otwiera drogę do merytorycznego rozpoznania sprawy. Wskazano, że podlegający potencjalnemu naruszeniu interes prawny musi wynikać wprost z przepisu prawa. Spór o charakterze cywilnoprawnym, dotyczący prawa własności do budynków wymienionych w załączniku do statutu, nie stanowi o istnieniu takiego interesu prawnego, a tym bardziej o jego naruszeniu.
Zawarty w uchwale zapis wymieniający obiekty, w których [...] w S. prowadzi działalność statutową i gospodarczą nie stanowi jakiegokolwiek uprawnienia lub obowiązku chronionego prawem, na które mogłaby oddziaływać podjęta uchwała. Sąd uznał, że interes prawny wskazany przez stronę skarżącą należy ocenić jako interes faktyczny, który nie korzysta na gruncie prawa administracyjnego z ochrony prawnomaterialnej. Interes faktyczny skarżącej Spółki wynika z tego, że jest ona zainteresowana takim sposobem uregulowania zasad korzystania przez Gminę z budynków, które wskazywałoby, że strona skarżąca jest właścicielem budynków. Tak rozumiany interes faktyczny, nie jest tożsamy z interesem prawnym, chronionym przez przepisy prawne, z których można by go wywodzić. Nie stanowią takiej podstawy powołane w skardze przepisy art. 18 ust. 2 pkt 9 lit. a i h ustawy o samorządzie gminnym, które dotyczą części zakresu spraw należących do wyłącznej właściwości rady gmin, ani art. 14a ustawy z dnia 25 października 1991 r. o organizowaniu i prowadzeniu działalności kulturalnej (Dz. U. z 2012 r., poz. 406 ze zm.), który zawiera umocowanie ministra właściwego do spraw kultury i dziedzictwa narodowego do wydania rozporządzenia określającego wykaz obiektów stanowiących własność Skarbu Państwa lub jednostek samorządu terytorialnego, ani przepisy ustawy o gospodarce komunalnej, jak również przepisy ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2015 r., poz. 1774 ze zm.) dotyczące gospodarowania gminnym zasobem nieruchomości. Nie budzi bowiem wątpliwości, że żaden z tych przepisów nie pozostaje w związku z prawami ani obowiązkami strony, których naruszenie mogłoby uprawniać do wniesienia skargi.
Skargę kasacyjną od powyższego postanowienia wniosła Spółka [...] w S., zaskarżając je w całości. Skarżąca zarzuciła:
- I. na podstawie art. 174 pkt 1 P.p.s.a. naruszenie przepisów prawa materialnego:
- - art. 21 ust. 1 oraz art. 64 Konstytucji RP, a także art. 140 Kodeksu cywilnego poprzez błędną uch wykładnię skutkującą uznaniem, iż w trybie uchwały rady gminy, stanowiącej prawo miejscowe, można ograniczyć prawo własności;
- - art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym poprzez błędną wykładnię skutkującą ustaleniem, iż naruszenie prawa własności nie stanowi naruszenia interesu prawnego uprawniającego do wniesienia skargi na uchwałę rady gminy;
- - art. 18 ust. 2 pkt 9 lit. a ustawy o samorządzie gminnym poprzez błędną wykładnię skutkującą ustaleniem, iż rada gminy jest uprawniona do podejmowania uchwał w sprawach majątkowych w zakresie majątku, który nie jest majątkiem gminy, dotyczących zasad nabywania, zbywania i obciążania nieruchomości oraz zaliczenie do majątku gminy, z którego mogą być czerpane dochody przez jednostkę organizacyjną gminy "Kompleksu budynków mieszczących się w S. przy zbiegu ulic: S., P. oraz D.", który to kompleks jest własnością skarżącej;
- - art. 18 ust. 2 pkt 9 lit. h ustawy o samorządzie gminnym poprzez błędną wykładnię skutkującą ustaleniem, iż rada gminy jest uprawniona do podejmowania uchwał w sprawach wyposażenia gminnych jednostek organizacyjnych w majątek, który nie jest majątkiem gminy;
- II. na podstawie art. 174 pkt 2 P.p.s.a.:
- - art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. poprzez pominięcie w relacji z postępowania części żądań skarżącej Spółki i ich uzasadnienia, co skutkowało niewzięciem ich pod uwagę w toku rozpoznawania sprawy, w tym uchylenia uprawnienia do udzielenia jednostce organizacyjnej prawa do czerpania "dochodów z najmu i dzierżawy składników majątkowych" oraz "wynajmu i dzierżawy pomieszczeń oraz nieruchomości", które to składniki majątkowe nie stanowią majątku gminy;
- - art. 58 § 1 pkt 5a P.p.s.a. poprzez odrzucenie skargi pod zarzutem niewykazania przez skarżącą interesu prawnego we wniesieniu skargi, pomimo wykazania, iż uchwała narusza jej prawo własności, niezakwestionowane przez organ administracji publicznej.
W oparciu o powyższe podstawy kasacyjne wniesiono o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gliwicach oraz zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania według norm przepisanych, w tym kosztów postępowania kasacyjnego wraz z kosztem sporządzenia skargi kasacyjnej oraz kosztów postępowania poniesionych przed Sądem pierwszej instancji.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną Gmina S. wniosła o jej oddalenie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Naczelny Sąd Administracyjny związany jest podstawami skargi kasacyjnej, bowiem według art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm. - zwanej dalej "P.p.s.a."), rozpoznaje sprawę w jej granicach, biorąc z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania. W niniejszej sprawie żadna z wymienionych w art. 183 § 2 P.p.s.a. przesłanek nieważności postępowania nie zaistniała, wobec czego kontrola Naczelnego Sądu Administracyjnego ograniczyła się wyłącznie do zbadania zawartych w skardze zarzutów, sformułowanych w granicach podstawy kasacyjnej.
Skarga kasacyjna nie mogła być uwzględniona, albowiem podniesione w niej zarzuty przeciwko zaskarżonemu postanowieniu Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach nie są trafne.
Za bezzasadny należy uznać zarzut skargi kasacyjnej naruszenia art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. poprzez pominięcie w relacji z postępowania części żądań skarżącej spółki i ich uzasadnienia, co skutkowało nie wzięciem ich pod uwagę w toku rozpoznawania sprawy, w tym uchyleniem uprawnienia do udzielania jednostce organizacyjnej prawa do czerpania "dochodów z najmu i dzierżawy składników majątkowych" oraz "wynajmu i dzierżawy pomieszczeń oraz nieruchomości, które to składniki majątkowe nie stanowią majątku gminy. Przepis art. 3 § 1 P.p.s.a. zawiera normę o charakterze ustrojowym, stanowi bowiem, że sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Do przesłanek warunkujących naruszenie wskazanego przepisu mogłoby dojść wówczas, gdyby sąd administracyjny odmówił rozpoznania skargi mimo wniesienia jej z zachowaniem przepisów prawa, nie przeprowadził kontroli zaskarżonego aktu lub dokonał tej kontroli według kryteriów innych niż zgodność z prawem lub zastosował środek nieprzewidziany w ustawie.
Żadna z tych sytuacji nie miała miejsca w rozpoznawanej sprawie. Okoliczność, że autor skargi kasacyjnej nie zgadza się z orzeczeniem Sądu nie oznacza naruszenia tego przepisu. Odwołując się zaś do treści art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny zauważa, że przepis ten nie był stosowany przez Sąd pierwszej instancji, a nawet nie mógłby być stosowany przy orzekaniu w niniejszej sprawie, której przedmiotem jest akt prawa miejscowego. Ewentualne zarzuty oparte na przekonaniu strony skarżącej, że Sąd winien był uwzględnić skargę, powinny odnosić się do art. 147 P.p.s.a., który ma zastosowanie m.in. do aktów prawa miejscowego i żądania stwierdzenia nieważności w całości lub w części takiego aktu, a nie jego uchylenia na podstawie art. 145, który to przepis odnosi się do aktów indywidualnych wydawanych w toku postępowania jurysdykcyjnego.
Zamierzonego skutku nie może odnieść także zarzut naruszenia art. 58 § 1 pkt 5a P.p.s.a. poprzez odrzucenie skargi pod zarzutem niewykazania przez skarżącą interesu prawnego we wniesieniu skargi, pomimo wykazania, iż uchwała narusza jej prawo własności, niezakwestionowane przez organ administracji publicznej. W myśl wskazanego przepisu sąd odrzuca skargę, jeżeli interes prawny lub uprawnienie wnoszącego skargę na uchwałę lub akt, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6, nie zostały naruszone stosownie do wymagań przepisu szczególnego. W niniejszej sprawie przepisem szczególnym, na podstawie którego została wywiedziona skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, jest art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2016 r., poz. 446) zgodnie z którym, każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego. Zastosowanie zatem przez Sąd pierwszej instancji przepisu art. 58 § 1 pkt 5a P.p.s.a. jest procesową konsekwencją dokonanej wykładni art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym.
Z treści przywołanego wyżej art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym wynika, że prawo do zaskarżania uchwał na jego podstawie przysługuje tym podmiotom, które wykażą się konkretnym, indywidualnym interesem prawnym wynikającym z określonej normy prawa materialnego (zob. wyroki Trybunału Konstytucyjnego z dnia 4 listopada 2003 r., sygn. SK 30/02, OTK ZU 8/A/2003/84 i z dnia 16 września 2008 r., sygn. SK 76/06, OTK-A 2008 r., nr 7, poz. 121). Prawo do wniesienia skargi do sądu przysługuje bowiem jedynie takiemu podmiotowi, który wykaże naruszenie przez zaskarżoną uchwałę własnego interesu prawnego lub uprawnienia, w tym rozumieniu, że zaskarżona uchwała godzi w sferę prawną tego podmiotu przez wywołanie negatywnych następstw prawnych np. przez zniesienie, ograniczenie, czy też uniemożliwienie realizacji jego uprawniania lub interesu prawnego (zob. wyrok NSA z dnia 19 czerwca 2012 r., sygn. akt II OSK 790/12, LEX nr 1212683).
Uwzględnienie skargi wniesionej w trybie omawianego przepisu uzależnione jest od jednoczesnego naruszenia interesu prawnego i naruszenia obiektywnego porządku prawnego. Zaznaczyć przy tym należy, że skarga złożona w trybie powyższego przepisu nie ma charakteru actio popularis (skargi powszechnej) i do jej wniesienia nie legitymuje ani sprzeczność z prawem zaskarżonej uchwały, ani też stan zagrożenia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia (zob. wyrok NSA z dnia 1 marca 2005 r., sygn. akt OSK 1437/2004, "Wokanda" 2005 r. Nr 7-8).
W orzecznictwie sądowoadministracyjnym ugruntował się pogląd, że interes prawny to zobiektywizowana, czyli realnie istniejąca potrzeba ochrony prawnej. Mieć interes prawny w postępowaniu administracyjnym znaczy to samo, co ustalić przepis prawa powszechnie obowiązującego, na którego podstawie można skutecznie żądać czynności organu z zamiarem zaspokojenia jakiejś potrzeby albo żądać zaniechania lub ograniczenia czynności organu sprzecznych z potrzebami danej osoby. Źródłem interesu prawnego lub uprawnienia jest przy tym zawsze norma prawna ogólna i abstrakcyjna (akt normatywny) lub jednostkowa i konkretna (decyzja), mająca źródło w przepisach prawa materialnego (nie tylko administracyjnego). Stwierdzenie tego interesu sprowadza się zaś do ustalenia związku o charakterze materialnoprawnym między powszechnie obowiązującą normą prawa materialnego, a sytuacją prawną konkretnego podmiotu, polegającą na tym, że akt stosowania normy materialnoprawnej może mieć wpływ na sytuację prawną tego podmiotu (zob. wyrok NSA z dnia 14 kwietnia 2000 r., sygn. akt III SA 1876/99, LEX nr 47938).
Przy czym, w przypadku przesłanki wskazanej w art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, interes prawny skarżącego musi zostać dodatkowo naruszony w postaci ograniczenia lub pozbawienia konkretnych uprawnień albo nałożenia obowiązków i naruszenie to musi występować w momencie zaskarżenia uchwały, a nie dopiero w przyszłości. Interes prawny, o którym mowa w art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym jest to interes o charakterze osobistym tj. własny, zindywidualizowany i konkretny (zob. wyrok NSA z dnia 4 września 2010 r., sygn. akt II SA 1410/01, LEX nr 53376).
Kwestionując zatem uchwałę w trybie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym trzeba mieć na względzie, że o statusie strony w postępowaniu sądowym decyduje posiadanie interesu prawnego lub uprawnienia, przy czym dopiero naruszenie tego interesu prawnego lub uprawnienia wnoszącego skargę na uchwałę rady gminy otwiera drogę do merytorycznego rozpoznania skargi.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego w przedmiotowej sprawie Sąd pierwszej instancji zasadnie uznał, że Spółka [...] w S. nie posiada legitymacji prawnej do wniesienia skargi na powyższą uchwałę, bowiem spór o charakterze cywilnoprawnym, który dotyczy prawa własności do budynków wymienionych w załączniku do statutu, nie stanowi o istnieniu interesu prawnego skarżącej, a tym bardziej o jego naruszeniu. Wbrew argumentacji przedstawionej w skardze kasacyjnej Spółka nie wykazała w przedmiotowym postępowaniu, że legitymuje się tytułem prawnym do nieruchomości, które zostały ujęte w pkt 1załącznika nr 1 zaskarżonej uchwały. Jedynym dokumentem przedstawionym przez skarżącą i znajdującym się w materiale aktowym sprawy jest zawiadomienie o zmianach w danych ewidencyjnych podmiotów ewidencyjnych w ewidencji gruntów i budynków obrębu S. nr [...] w jednostce ewidencyjnej S. – Miasto wydane z upoważnienia Starosty B. datowane na dzień 1 czerwca 2015 r. Powyższy dokument wskazuje na skład osobowy Zarządu Spółki [...] w S. przed i po dokonanych zmianach, jednak nie wynika z niego tytuł prawny Spółki do nieruchomości stanowiącej kompleks budynków mieszczących się w S. przy zbiegu ulic S. i D. oraz P..
Dokumenty te nie są takim razie wystarczające, zarówno ze względów temporalnych, jak i merytorycznych, do wywodzenia z nich uprawnień właścicielskich, a w konsekwencji uznania, iż skarżąca na podstawie art. 140 Kodeksu cywilnego posiada interes prawny w zaskarżeniu uchwały Rady Miejskiej w S. z dnia [...] marca 2014 r. Nr [...]. Interes Spółki w niniejszej sprawie należy ocenić, jako interes faktyczny, związany z domaganiem się ustalenia właściciela wskazanych w załączniku do uchwały nieruchomości. Biorąc zatem pod uwagę, że skarżąca nie wykazała interesu prawnego w zakwestionowaniu uchwały, nie mogła jej skutecznie zaskarżyć.
Tym samym Sąd pierwszej instancji dokonał prawidłowej wykładni przepisu art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, która determinowała zastosowanie w przedmiotowej sprawie art. 58 § 1 pkt 5a P.p.s.a. skutkującego odrzuceniem skargi.
Odnosząc się do zarzutów naruszenia art. 18 ust. 2 pkt 9 lit. a i h ustawy o samorządzie gminnym należy stwierdzić, że są one pozbawione doniosłości prawnej. Wbrew ocenie skarżącej, Sąd pierwszej instancji odwołując się do treści wskazanych przepisów podniósł jedynie, iż nie stanowią one podstawy materialnej, z której skarżąca mogłaby wywieść swój interes prawny. Kwestie, czy ze wskazanych norm wynika uprawnienie rady gminy do podejmowania uchwał w sprawach majątkowych w zakresie majątku, który nie jest majątkiem gminy, dotyczących zasad nabywania, zbywania i obciążania nieruchomości oraz uprawnienie do podejmowania uchwał w sprawach wyposażenia gminnych jednostek organizacyjnych w majątek, który nie jest majątkiem gminy, mogłyby zostać poddane weryfikacji Sądu dopiero w przypadku merytorycznej kontroli zaskarżonego aktu. Z uwagi na brak interesu prawnego skarżącej w zaskarżeniu przedmiotowej uchwały, kontrola zgodności z prawem jej przepisów w zakresie żądanym przez stronę jest nieuprawniona.
Nie można bowiem przyjąć, że wskazywana przez stronę sprzeczność z prawem zaskarżonej uchwały legitymuje ją do wniesienia skargi na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym. Z tożsamych względów za nieusprawiedliwione należy uznać zarzuty naruszenia art. 21 ust. 1 oraz art. 64 Konstytucji RP w zw. z art. 140 Kodeksu cywilnego.
W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 182 § 1 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.
Nie zasługiwał na uwzględnienie wniosek o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. W postępowaniu sądowoadministracyjnym obowiązuje zasada, że strony ponoszą koszty postępowania związane ze swym udziałem w sprawie, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej (art. 199 P.p.s.a.). Wyjątki od tej zasady zostały określone w art. 200, art. 201, art. 203 i art. 204 P.p.s.a. i tylko w tych wypadkach sąd może orzekać o zwrocie kosztów postępowania między stronami (art. 209 P.p.s.a.). W rozpoznawanej sprawie przepisy te nie mają zastosowania. Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z dnia 4 lutego 2008 r. (sygn. I OPS 4/07, ONSAiWSA 2008, Nr 2, poz.
23) wyjaśnił, że przepisy art. 203 i 204 P.p.s.a., określające sposób ponoszenia przez strony kosztów postępowania kasacyjnego, nie mają zastosowania, gdy przedmiotem skargi kasacyjnej jest postanowienie sądu I instancji kończące postępowanie w sprawie. Innymi słowy, bez względu na wynik postępowania kasacyjnego, brak możliwości rozstrzygania o kosztach, na podstawie art. 203 i 204 P.p.s.a., determinowany jest faktem, że przedmiotem skargi kasacyjnej nie był wyrok, ale postanowienie kończące postępowanie w sprawie.