Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie wyrokiem z 31 maja 2017 r., sygn. akt II SA/Rz 67/17 oddalił skargę J. W. (dalej skarżący) na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w R. z 17 listopada 2016 r., nr..., utrzymującą w mocy decyzję Burmistrza S. M. z 4 maja 2016 r. o ustaleniu dla P. S.A. w L. Oddział w R. lokalizacji inwestycji celu publicznego, dla przedsięwzięcia - przebudowa linii napowietrznej SN 15 kV S.-B. i S.-S. poprzez demontaż linii napowietrznych SN 15 kV i budowie linii kablowych SN 15 kV – odcinki: A-B, C-D, E-F na działkach nr ewid....,...,...,... obr. S. M. gmina S. M. Sąd I instancji wskazał, że zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu I instancji odpowiadają wymogom ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2016 r. poz.778, dalej "upup"). W szczególności, wniosek inwestora określa rodzaj planowanego przedsięwzięcia wymagającego uzyskania pozwolenia na budowę ze względu na moc linii objętej zamiarem przebudowy, granice terenu objętego wnioskiem przedstawiono na odpowiedniej mapie, określono w nim charakterystykę zabudowy i zagospodarowania terenu, jak i charakterystyczne parametry techniczne inwestycji (moc przesyłową, rodzaj kabli, długość odcinków.
Planowane przedsięwzięcie mieści się w katalogu art. 2 pkt 5 upzp i art. 6 pkt 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2016 r. poz. 2147., dalej ugn), a brak było przepisów szczególnych, które sprzeciwiałyby się wydaniu decyzji lokalizacyjnej takiej treści, jak w kontrolowanym postępowaniu.
Ponadto Sąd I instancji stwierdził, że decyzja lokalizacyjna zezwala tylko na przebudowę linii, a nie jej rozbudowę, a zatem obawy skarżącego, co do zakresu inwestycji są nietrafne. Wiążący charakter mieć będzie rozstrzygnięcie decyzji, a nie treść jej uzasadnienia. To zaś mówi o przebudowie istniejącej linii, którą organy administracji architektoniczno-budowlanej będą rozumieć tak, jak określa to definicja zawarta w art. 3 pkt 7a ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane.
Skarżący wniósł od powyższego wyroku skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego, zaskarżając go w całości. W skardze kasacyjnej zarzucono naruszenie:
- 1) art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm., dalej Ppsa) w zw. z art. 8 i 11 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku - Kodeksu postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r., poz. 23, dalej Kpa), wobec załażenia przez Sąd a priori, że organ II instancji nie był zobligowany do wyjaśnienia okoliczności sprawy w zakresie czy planowana inwestycja stanowić będzie przebudowę, czy rozbudowę istniejącej linii, co stanowi nie do zaakceptowania w państwie prawa i narusza zasadę zaufania oraz przekonywania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Tym samym Sąd winien był, sprawując kontrolę legalności, zastosować środek określony w ustawie i uchylić zaskarżoną decyzję na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Ppsa;
- 2) art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Ppsa w zw. z art. 7, 75 § 1, 77 § 1 oraz art. 80 Kpa, przejawiające się w tym, że Sąd I instancji w wyniku niewłaściwej kontroli legalności działalności administracji publicznej nie zastosował środka określonego w ustawie, mimo że zebrany przez organ materiał dowodowy okazał się być niewystarczający i budzący wątpliwości, klóre przy uzupełnieniu materiału dowodowego, mogły przechylić szalę na korzyść skarżącego. Sąd przyjął uzasadnienie organu oparte głównie o materiał dowodowy świadczący na niekorzyść skarżącego. Sąd nie dostrzegł, że materiał ten mógłby zostać uzupełniony w zakresie wyjaśnienia, co do ilości kabli ułożonych w wykopie w ramach przebudowy linii napowietrznej, w sytuacji gdy wnioskodawca wniósł o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego wskazując na ułożenie 3 linii kablowych w jednym wykopie, podczas gdy inwestycja ma polegać na przebudowie dwóch linii napowietrznych, czyli czy ułożenie dodatkowego kabla będzie miało wpływ na ustalenie, czy planowana inwestycja ma charakter lokalizacji celu publicznego. Skoro niewątpliwie organ II instancji wskazuje na trzy linie kablowe zamiast dwóch, to inwestycja może stanowić rozbudowę, a nie przebudowę jak wskazuje Sąd I instancji a nie wyjaśnienie tych okoliczności miało istotny wpływ na treść orzeczenia;
- 3) art. 3 § 1 i art, 145 § 1 pkt 2 Ppsa w zw. z art. 138 § 1 pkt 2 Kpa, polegające na tym, że Sąd I instancji w wyniku niewłaściwej kontroli legalności działalności administracji publicznej nie zastosował środka określonego w ustawie - art. 145 § 1 pkt 2 Ppsa, mimo że decyzja była przedwczesna.
W związku z powyższym w skardze kasacyjnej wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.
W postępowaniu przed Naczelnym Sądem Administracyjnym prowadzonym na skutek wniesienia skargi kasacyjnej obowiązuje generalna zasada ograniczonej kognicji tego Sądu (art. 183 § 1 Ppsa). Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, wyznaczonych przez przyjęte w niej podstawy, określające zarówno rodzaj zarzucanego zaskarżonemu orzeczeniu naruszenia prawa, jak i jego zakres. Z urzędu bierze pod rozwagę tylko nieważność postępowania. Ta jednak nie miała miejsca w rozpoznawanej sprawie. Przy tym zgodnie z art. 193 zd. drugie Ppsa uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną ogranicza się wyłącznie do oceny zarzutów skargi kasacyjnej w oparciu o stan faktyczny przyjęty w orzeczeniu przez Sąd I instancji.
Wskazać należy, że zgodnie z przepisem art. 184 Ppsa Naczelny Sąd Administracyjny skargę kasacyjną oddala, jeżeli nie ma usprawiedliwionych podstaw albo jeżeli zaskarżone orzeczenie mimo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu. Taka sytuacja ma miejsce w niniejszej sprawie, gdyż zaskarżony wyrok, pomimo częściowo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu.
Błędne jest stanowisko Sądu I instancji, że zaskarżona decyzja dotyczy wyłącznie przebudowy linii średniego napięcia. W świetle przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, istotą decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego jest bowiem określenie rodzaju inwestycji, która stanowiąc realizację celu publicznego, wskazuje na warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy. Jednocześnie decyzja taka określa linie rozgraniczające teren. W tym kontekście kwestia jak dana inwestycja została zatytułowana we wniosku jest prawnie irrelewantne. Często bowiem nazwa inwestycji jest pochodną planów inwestycyjnych wnioskodawcy i wynika z określonego zatytułowania inwestycji w planach budżetowych.
W przedmiotowej sprawie wszelkie dywagacje dotyczące definiowania pojęcia przebudowy, jak i oceny czy dana inwestycja stanowi rozbudowę a nie przebudowę, nie mają żadnego znaczenia dla sprawy. Wniosek o wydanie decyzji lokalizacyjnej dotyczył bowiem zmiany zasady zagospodarowania terenu poprzez demontaż linii napowietrznej i budowę linii kablowych 15 kV - tak też zostało to ustalone w zaskarżonej decyzji. Tak więc w żadnym razie decyzja lokalizacyjna nie zezwala wyłącznie na prowadzenie prac polegających na przebudowie linii w rozumieniu art. 3 pkt 7a Prawa budowlanego. Wbrew zarzutom skargi kasacyjnej, nie było więc konieczne odpowiadanie przez Sąd I instancji na pytanie czy jest inwestycja stanowi rozbudowę, czy przebudowę linii i tym samym nie doszło do naruszenia art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Ppsa w zw. z art. 8 i 11 Kpa.
Kluczowe w przedmiotowej sprawie jest to, że budowa linii kablowej 15kV, a więc sieci elektroenergetycznej średniego napięcia - jako sieci dystrybucyjnej wypełnia przesłankę inwestycji celu publicznego określoną w art. 6 pkt 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2018 r. poz. 121 ze zm.). Ponadto zaskarżona decyzja, jak zasadnie wskazał to Sąd I instancji spełnia wszystkie wymogi określone w ustawie o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.
W świetle powyższego, całkowicie bezzasadne są zarzuty naruszenia prawa procesowego i zarzucanie niewłaściwej kontroli legalności działalności administracji publicznej. Okoliczność, że decyzja dopuszcza ułożenie 3 linii kablowych, w miejsce 2 linii napowietrznych w okolicznościach niniejszej sprawy, nie ma wpływu na legalność zaskarżonej decyzji.
W żadnym zatem razie Sąd I instancji nie naruszył art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Ppsa w zw. z art. 7, art. 75 § 1, art. 77 § 1 oraz 80 Kpa, ponieważ materiał dowodowy był wystarczający do wydania zaskarżonej decyzji, a zgromadzona w sprawie dokumentacja odpowiadała wymogom wynikającym z ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W konsekwencji nie został również naruszony art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 2 Ppsa w zw. z art. 138 § 1 pkt 2 Kpa, ponieważ zaskarżona decyzja nie była przedwczesna.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na mocy art. 184 Ppsa, skargę kasacyjną oddalił.
Wobec tego, że skarżący kasacyjnie zrzekł się rozprawy, a pozostałe strony, w terminie czternastu dni od dnia doręczenia im odpisu skargi kasacyjnej, nie zażądały przeprowadzenia rozprawy, na podstawie art. 182 § 2 Ppsa, skarga kasacyjna została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym.