Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 27 września 2011 r., sygn. akt II SA/Lu 529/11 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie po rozpoznaniu sprawy ze skargi M. Z. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Zamościu z dnia [...] kwietnia 2011 r., w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji dotyczącej nakazania wybudowania zbiornika na nieczystości, uchylił zaskarżoną decyzję.
Jak wynika z uzasadnienia wyroku decyzją z dnia [...] kwietnia 2011 r., Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Zamościu, po rozpoznaniu wniosku M. Z. o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją Kolegium z dnia [...] marca 2011 r., odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji Wójta Gminy Potok Wielki z dnia [...] stycznia 2010 r., nakazującej wybudowanie zbiornika bezodpływowego na nieczystości ciekłe o pojemności 9 m3 dla budynku mieszkalnego w miejscowości [...] – utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy.
W uzasadnieniu powyższej decyzji Samorządowe Kolegium Odwoławcze wyjaśniło, że wniosek o stwierdzenie nieważności wskazanej wyżej decyzji Wójta Gminy Potok Wielki złożyła M. Z.. We wniosku wskazała, że decyzja ta pozbawiła ją możliwości budowy przydomowej oczyszczalni ścieków, a tym samym rażąco narusza ona przepisy ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach. W ocenie wnioskodawczyni organ administracji winien był nakazać jej alternatywnie wykonanie zbiornika bezodpływowego nieczystości ciekłych albo wykonanie przydomowej oczyszczalni ścieków, pozostawiając jej swobodę w wyborze, który z tych obowiązków zrealizuje.
Decyzją z dnia [...] marca 2011 r., Kolegium odmówiło stwierdzenia nieważności kwestionowanej decyzji Wójta Gminy Potok Wielki z dnia 18 stycznia 2010 r., wskazując, że decyzja ta nie narusza w sposób istotny przepisów prawa i nie zachodzą podstawy do stwierdzenia jej nieważności.
Wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej powyższą decyzją Kolegium złożyła M. Z., zarzucając, iż kwestionowana decyzja Wójta rażąco narusza prawo, gdyż powołuje określone przepisy ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach, które nie mają właściwego odniesienia w treści uzasadnienia tejże decyzji. Ponadto, w jej ocenie, decyzja narusza w sposób rażący art. art. 7, 8, 9 i 11 k.p.a.
Utrzymując w mocy decyzję własną Kolegium podkreśliło, iż postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji jest postępowaniem samodzielnym, którego istotą jest ustalenie, czy dana decyzja dotknięta jest jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. "Rażący" charakter ma tylko takie naruszenie prawa, w wyniku którego powstają skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia praworządności. Organ administracji stwierdzając nieważność decyzji na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. ma obowiązek wykazać, na czym polegało rażące naruszenie prawa.
W ocenie Kolegium nie zachodzą przesłanki do stwierdzenia nieważności decyzji Wójta Gminy Potok Wielki z dnia [...] stycznia 2010 r. na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Przepis art. 5 ust. 1 pkt 2 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach obliguje właściciela nieruchomości do przyłączenia jej do istniejącej sieci kanalizacyjnej lub w przypadku gdy budowa sieci kanalizacyjnej jest technicznie lub ekonomicznie nieuzasadniona, wyposażenia nieruchomości w zbiornik bezodpływowy nieczystości ciekłych lub w przydomową oczyszczalnię ścieków bytowych. Zdaniem Kolegium kwestionowana decyzja nakazująca stronie wykonanie bezodpływowego zbiornika na nieczystości ciekłe spełniającego wymogi techniczne określone w przepisach odrębnych, w sytuacji gdy na nieruchomości znajduje się już zbiornik metalowy na takie nieczystości, który nie spełnia powyższych wymogów, nie narusza rażąco prawa.
Odnosząc się do zarzutów strony organ kolegialny uznał, iż są one niezasadne. Z istoty postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności wynika, że wady postępowania administracyjnego poprzedzającego wydanie kwestionowanej decyzji nie mogą skutkować stwierdzeniem jej nieważności. Rażące naruszenie prawa jest kwalifikowanym naruszeniem prawa, do którego dochodzi wyłącznie wówczas, gdy decyzja została wydana wbrew wyraźnemu nakazowi lub zakazowi ustanowionemu w przepisach prawa. Takiego uchybienia nie dopuścił Wójt Gminy wydając kwestionowaną decyzję.
Skargę do sądu administracyjnego na powyższą decyzję Kolegium złożyła M. Z., wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji tegoż organu. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wskazanym na wstępie wyrokiem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie uchylił zaskarżoną decyzję.
W uzasadnieniu wyroku Sąd pierwszej instancji wskazał, że skarga została uwzględniona z przyczyn innych, niż w niej podniesione, które to przyczyny Sąd miał obowiązek wziąć pod uwagę z urzędu w myśl art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.- zwanej dalej p.p.s.a.) Zgodnie z tym przepisem sąd rozstrzyga bowiem w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Zaskarżoną decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Zamościu utrzymało w mocy decyzję własną z dnia [...] marca 2011 r., odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji Wójta Gminy Potok Wielki z dnia [...] stycznia 2010 r., nakazującej M. Z. wybudowanie zbiornika bezodpływowego na nieczystości ciekłe o pojemności 9 m3 dla budynku mieszkalnego w miejscowości [...].
Z akt administracyjnych sprawy wynika, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Zamościu wydając decyzję z dnia [...] marca 2011 r., odmawiającą stwierdzenia nieważności kwestionowanej decyzji, orzekało w składzie:
przewodniczący – A. M. oraz członkowie – A. Ł. i J. K.(k. 73). Zaskarżona decyzja, podjęta przez Kolegium po ponownym rozpatrzeniu sprawy zakończonej decyzją Kolegium z dnia [...] marca 2011 r., została wydana przez skład orzekający: przewodniczący – W.G. oraz członkowie – J. K.i i I.M. (k. 80).
W świetle powyższego bezspornym jest, iż udział w wydaniu obu decyzji Kolegium brała ta sama osoba – J. K..
Zaskarżona decyzja została zatem wydana z udziałem pracownika organu kolegialnego, podlegającego obligatoryjnemu wyłączeniu od rozpoznania sprawy na podstawie art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a., zgodnie z którym pracownik organu administracji publicznej podlega wyłączeniu od udziału w postępowaniu w sprawie, w której brał udział w wydaniu zaskarżonej decyzji. Powyższe uchybienie stanowi podstawę wznowienia postępowania określoną w art. 145 § 1 pkt 3 k.p.a., w myśl którego w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli decyzja wydana została przez pracownika lub organ administracji publicznej, który podlega wyłączeniu stosownie do art. 24, art. 25 lub art. 27 k.p.a.
Decyzja ta narusza prawo również z innych przyczyn.
Jedną z podstawowych gwarancji procesowych strony w postępowaniu administracyjnym jest zapewnienie jej czynnego udziału w postępowaniu (art. 10 k.p.a.). Na organie administracji spoczywa zatem w szczególności obowiązek ustalenia kręgu stron postępowania, a następnie zawiadomienia ich o wszczęciu postępowania oraz wezwania do udziału w czynnościach postępowania wyjaśniającego, co wynika z art. 61 § 1 k.p.a.
Zasada ta obowiązuje nie tylko w zwykłym toku postępowania, ale również w postępowaniach nadzwyczajnych, w szczególności w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej. Stroną postępowania w sprawie o stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej jest co do zasady strona postępowania zwykłego zakończonego wydaniem kwestionowanej decyzji, jak również każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczyć mogą skutki stwierdzenia nieważności decyzji. Jest to konsekwencją rozpoznawania przez organ nadzoru nowej sprawy w stosunku do załatwionej kwestionowaną decyzją (wyrok NSA z dnia 1 grudnia 1999 r., IV SA 2520/98, niepubl.).
Pominięcie strony w postępowaniu, również nadzwyczajnym, skutkuje naruszeniem prawa obligującym do wznowienia postępowania z powodu przesłanki określonej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., a sąd administracyjny, badając skargę, ma obowiązek uwzględnić tę okoliczność z urzędu.
W niniejszej sprawie organ administracji nie ustalił należycie kręgu stron postępowania. Z akt administracyjnych sprawy wynika, iż w postępowaniu nieważnościowym organ nie uwzględnił jako strony Jó. P. i S. S., którzy byli stronami postępowania zwykłego.
W rozpoznawanej sprawie zachodzi zatem podstawa uchylenia zaskarżonej decyzji w oparciu o dyspozycję art. 145 § 1 pkt 1 lit. "b" p.p.s.a., w myśl którego, sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie, uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego. Stwierdzenie wady będącej przyczyną wznowienia postępowania skutkuje uwzględnieniem skargi niezależnie od tego, czy dane naruszenie prawa ma wpływ na wynik sprawy. Uregulowanie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "b" p.p.s.a. ma bowiem na względzie ochronę obiektywnego porządku prawnego (T. Woś [w:] T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wydawnictwo LexisNexis, Warszawa 2010, s. 595; uchwała 7 sędziów NSA z dnia 25 kwietnia 2005 r., FPS 6/04, ONSAiWSA 2005, nr 4, poz. 66).
Odnosząc się do zarzutów podniesionych w skardze należy podkreślić, iż nie są one zasadne.
Sąd wskazał, że skarżąca, która brała udział w postępowaniu administracyjnym zakończonym wydaniem przedmiotowej decyzji Wójta Gminy Potok Górny, nie kwestionowała jej prawidłowości w administracyjnym toku instancji. Decyzja ta została doręczona prawidłowo wszystkim stronom postępowania, a w treści swej zawierała pouczenie o terminie i sposobie wniesienia odwołania. Wobec niewniesienia odwołania przez strony, decyzja ta stała się ostateczna.
Wbrew zarzutom skarżącej nie można uznać, że decyzja Wójta Gminy Potok Górny z dnia [...] stycznia 2010 r. wydana została z rażącym naruszeniem prawa. W myśl art. 5 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (Dz. U. z 2005 r. Nr 236, poz. 2008 ze zm.) obowiązkiem właścicieli nieruchomości jest przyłączenie nieruchomości do istniejącej sieci kanalizacyjnej albo – w przypadku gdy budowa sieci kanalizacyjnej jest technicznie lub ekonomicznie nieuzasadniona – wyposażenie nieruchomości w zbiornik bezodpływowy nieczystości ciekłych lub w przydomową oczyszczalnię ścieków bytowych, spełniające wymagania określone w przepisach odrębnych. W przypadku stwierdzenia niewykonania tego obowiązku wójt gminy wydaje decyzję nakazującą jego wykonanie (ust. 7). W rozpoznawanej sprawie jest bezspornym, że skarżąca nie dopełniła obowiązku wynikającego z powołanego przepisu, albowiem znajdujący się na działce nr ewid. 230/1 zbiornik metalowy, który służy gromadzeniu nieczystości ciekłych pochodzących z budynku usytuowanego na tej działce, nie spełnia wymogów określonych w przepisach odrębnych.
W tych okolicznościach Wójt Gminy wydając decyzję zobowiązującą skarżącą do budowy takiego zbiornika, który spełniałby wymagane parametry techniczne, a nie do budowy przydomowej oczyszczalni ścieków, nie naruszył powołanych przepisów ustawy w sposób rażący. Nie ulega bowiem wątpliwości, iż organ administracji nakazał stronie usunięcie istniejących uchybień w sposób dla niej najmniej uciążliwy, bo wymagający jedynie dostosowania istniejącego zbiornika na nieczystości ciekłe do wymaganych prawem parametrów.
Tym samym nie można skutecznie zarzucić kwestionowanej decyzji rażącego naruszenia przepisów art. 6 i art. 7 k.p.a. oraz art. 7, art. 21 i art. 32 ust. 1 Konstytucji, statuujących zasady: legalizmu, prawdy obiektywnej i uwzględniania interesu społecznego i słusznego interesu obywateli, ochrony prawa własności, a także zasadę równości wobec prawa.
Okoliczność, iż skarżąca na obecnym etapie postępowania stwierdziła, że chciałaby wykonać ciążący na niej obowiązek w inny sposób, to jest poprzez budowę przydomowej oczyszczalni ścieków, nie może stanowić podstawy do stwierdzenia nieważności kwestionowanej decyzji. Skarżąca może natomiast wystąpić do właściwego organu administracji o zmianę tej decyzji w trybie określonym w art. 155 k.p.a. Zgodnie z tym przepisem decyzja ostateczna, na mocy której strona nabyła prawo, może być w każdym czasie za zgodą strony uchylona lub zmieniona przez organ administracji publicznej, który ją wydał, jeżeli przepisy szczególne nie sprzeciwiają się uchyleniu lub zmianie takiej decyzji i przemawia za tym interes społeczny lub słuszny interes strony. W takim przypadku właściwy organ wydaje decyzję w sprawie uchylenia lub zmiany dotychczasowej decyzji.
W orzecznictwie i w doktrynie ugruntowany jest pogląd, iż decyzją, o której mowa w tym przepisie, jest również decyzja nakładająca obowiązki na stronę, albowiem w jej wyniku strona ta nabywa prawo do wykonania tylko obowiązków wskazanych w decyzji, a nie innych (J. Borkowski [w:] B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Wydawnictwo C. H. Beck, Warszawa 2011, s. 604; wyrok NSA z dnia 13 grudnia 1985 r., III SA 1003/85, OSPiKA 1987, Nr 7-8, poz. 163). Ponadto przepisy odrębne, to jest przepisy powołanej ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach nie sprzeciwiają się zmianie takiej decyzji.
O ile zatem skarżąca wykazałaby swój słuszny interes, to właściwy organ administracji publicznej mógłby zmienić kwestionowaną decyzję w sposób zgodny z jej żądaniem.
Określenie w decyzji Wójta Gminy Potok Wielki z dnia [...] stycznia 2010 r. terminu realizacji nałożonego obowiązku narusza przepisy ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach. Uchybienie to, w ocenie Sądu, nie stanowi jednak rażącego naruszenia prawa.
Rozpoznając ponownie sprawę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Zamościu uwzględni wszystkie przedstawione wyżej uwagi. Organ administracji odniesie się również do wszystkich podniesionych przez skarżącą zarzutów, w szczególności do zarzutów zawartych we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, które, zdaniem skarżącej, nie zostały należycie ocenione w zaskarżonej decyzji. Uzasadnienie decyzji Kolegium winno spełniać wymogi określone w art. 107 § 3 k.p.a., stanowiącym, iż uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne – wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła M. S. zaskarżając tenże wyrok w całości i zarzuciła:
- 1. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 141 § 4, art. 153, art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a", art. 3 § 1 i 2 pkt 1) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 - zwanej dalej p.p.s.a.) w zw. z art. 156 § 1 pkt 2) k.p.a. i art. 107 § 2 k.p.a. w zw. z art. 5 ust. 1 pkt 2 i ust. 7 ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (Dz. U. z 2005 r. Nr 236, poz. 2008 ze zm.)
- 2. naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy tj. art. 156 § 1 pkt 2) k.p.a. w zw. z art. 5 ust. 1 pKt 2 i ust. 7 ustawy o utrzymaniu czystości w zw. z art. 107 § 2 k.p.a., co wyrażało się w ocenie Sądu, że organy nie dopuściły się błędu w subsumcji jako, że nie stanowi rażącego naruszenia prawa określenie w decyzji Wójta Gminy Potok Wielki z dnia 18 stycznia 2010 r. terminu wykonania obowiązku pomimo, że przepisy prawa materialnego - w szczególności art. 5 ust. 1 pkt 2 i art. 5 ust. 7 ustawy go nie przewidywały, ani nakazanie wykonania jednego tylko obowiązku - budowy zbiornika bezodpływowego, gdy przepis (art. 5 ust. 1 pkt 2 ustawy) określał to w sposób alternatywny - budowę zbiornika bezodpływowego lub budowę przydomowej oczyszczalni ścieków, gdy są to ewidentne przykłady rażącego naruszenia praw uzasadniające stwierdzenie nieważności tej decyzji.
Wskazując na powyższe zarzuty skarżąca kasacyjnie wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji, błędnie zastosowanie art. 184 p.p.s.a. poprzez wyeliminowanie wynikających ze sformułowanych zarzutów błędów w orzeczeniu Sądu pierwszej instancji, a także o zasądzenie na rzecz skarżącej od organu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm prawem przepisanych.
W dniu 26 kwietnia 2013 roku do akt sprawy wpłynęło pismo procesowe skarżącej kasacyjnie stanowiące uzupełnienie uzasadnienia zarzutów skargi kasacyjnej.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.
Stosownie do treści art. 183 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej z urzędu biorąc pod rozwagę jedynie nieważność postępowania.
Wobec tego, że w rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a., a nadto nie zachodzi również żadna z przesłanek, o których mowa w art. 189 p.p.s.a., które Naczelny Sąd Administracyjny rozważa z urzędu dokonując kontroli zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku Sądu pierwszej instancji, Naczelny Sąd Administracyjny dokonał kontroli zaskarżonego wyroku w zakresie wyznaczonym podstawami skargi kasacyjnej.
W niniejszej sprawie zasadnicze znaczenie miał fakt naruszenia przez organ administracji publicznej art. 24 § 1 pkt 5 Kodeksu postępowania administracyjnego, albowiem w składzie organu kolegialnego rozpoznającego sprawę w II instancji brał udział pracownik tego organu, który podlegał obligatoryjnemu wyłączeniu od rozpoznania sprawy, z uwagi na to, że brał udział w wydaniu zaskarżonej decyzji. Uchybienie to stanowi podstawę wznowienia postępowania określoną w art. 145 § 1 pkt 3 k.p.a., co z kolei obligowało Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie do uchylenia decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. b ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. - zwanej dalej p.p.s.a.). Z uwagi na to, że zaistnienie przesłanki do wznowienia postępowania administracyjnego w niniejszej sprawie jest bezsporne, a skarżąca kasacyjnie okoliczności tej nie podważa, to tym samym już tylko z tego względu zaskarżony wyrok odpowiada prawu.
Odnosząc się do zarzutów skargi kasacyjnej podkreślić należy, że w sprawie niniejszej zasadnicze znaczenie ma to, iż kontrolowana decyzja wydana została w trybie stwierdzenia nieważności decyzji, którego celem jest ustalenie, czy decyzja ta jest dotknięta jedną z wad uzasadniającą jej wyeliminowanie w trybie nadzwyczajnym. Organ wszczynając postępowanie w sprawie nieważności decyzji ostatecznej uruchamia je w nowej sprawie, nie orzeka natomiast co do istoty sprawy rozstrzygniętej w kwestionowanej w trybie nadzwyczajnym decyzji.
O ile trafnym jest podnoszone w skardze kasacyjnej stanowisko, że określenie w decyzji Wójta gminy Potok Wielki terminu realizacji nałożonego obowiązku narusza przepisy ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach, to pokreślić należy, iż stanowisko takie wyraził w zaskarżonym wyroku Sąd pierwszej instancji. Kwestią sporną pozostaje to, czy wskazywane naruszenie miało charakter rażącego, co uzasadniałoby uchylenie decyzji w trybie nadzwyczajnym. Naczelny Sąd Administracyjny orzekający w niniejszej sprawie podziela stanowisko Sądu pierwszej instancji, że uchybienie przepisom ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach poprzez określenie wbrew przepisom ustawy terminu realizacji nałożonego obowiązku nie stanowi rażącego naruszenia prawa. Nie można bowiem uznać, że naruszenie to powoduje skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia praworządności, a tylko takie naruszenie uznawane jest za rażące.
Z tego samego względu nie zasługiwał na uwzględnienie zarzut odnoszący się do wadliwego nakazania w decyzji wykonania jednego obowiązku – budowy zbiornika bezodpływowego, gdy przepis art. 5 ust. 1 pkt 2 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach określa to w sposób alternatywny – budowę zbiornika bezodpływowego lub budowę przydomowej oczyszczalni. Skoro decyzja nakładała na stronę obowiązek, który przewidziany jest przepisem ustawy, to nie sposób uznać, aby nieokreślenie możliwości wykonania obowiązku w sposób alternatywny rażąco naruszało prawo, a zatem stanowiło podstawę do wyeliminowania takiej decyzji z obrotu prawnego w trybie nadzwyczajnym.
Nie mógł również odnieść zamierzonego skutku zarzut skargi kasacyjnej odnoszący się do wywodów sądu o możliwości skorzystania przez stronę z instytucji uregulowanej przepisem art. 155 Kodeksu postępowania administracyjnego. Rację ma skarżąca kasacyjnie, że wywody Sądu pierwszej instancji wskazujące na to, ze strona może wystąpić do właściwego organu administracji o zmianę decyzji w trybie określonym w art. 155 k.p.a. wykraczały poza granice tej sprawy. Mimo zasadności argumentów podniesionych w tym zakresie, istotnym jest, że zarzut powyższy ma charakter procesowy, a zatem aby mógł on odnieść zamierzony skutek strona skarżąca kasacyjnie zobligowana jest na mocy art. 174 pkt 2 p.p.s.a. do wykazania, że naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co w niniejszej sprawie nie nastąpiło.
Z tego samego względu nie zasługiwał również na uwzględnienie zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. Skarżący kasacyjnie nie przytoczył argumentów zmierzających do wykazania, że naruszenie wskazanego przepisu mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Mając na uwadze powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny uznając zarzuty skargi kasacyjnej za nieuzasadnione, na podstawie art. 184 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę kasacyjną oddalił.