Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 7 marca 2019 r., sygn. akt III SA/Lu 248/18, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił skargę skarżącego na zaskarżoną decyzję [...] Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego, zwanego dalej "PWIS", [...] w przedmiocie kary pieniężnej za wytwarzanie i wprowadzanie do obrotu środków zastępczych. Stan faktyczny i prawny sprawy przedstawia się następująco.
Decyzją z dnia [...] października 2017 r., nr [...], Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny, zwany dalej "PPIS", [...] wymierzył skarżącemu karę pieniężną w wysokości 100.000 zł za wytwarzanie i wprowadzanie do obrotu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej środków zastępczych oraz nadał decyzji rygor natychmiastowej wykonalności.
W ocenie organu I instancji, przekazany przez Prokuraturę materiał dowodowy, a w szczególności złożone zeznania partnerki skarżącego, zamieszkującej z nim wspólnie od sierpnia 2016 r., są wystarczające do wydania decyzji administracyjnej nakładającej na skarżącego karę pieniężną za wytwarzanie i wprowadzanie do obrotu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej środków zastępczych.
W świetle całokształtu okoliczności sprawy organ uznał, że skarżący podejmował czynności polegające na wytwarzaniu oraz wprowadzaniu do obrotu znacznej ilości środków zastępczych. Organ podkreślił, że ilość i rodzaj zabezpieczonych dowodów rzeczowych, sposób ich przechowywania, zabezpieczona waga elektroniczna, a przede wszystkim logicznie i obrazowo przedstawiona przez partnerkę skarżącego jego działalność na rynku dopalaczy wskazują na jej zorganizowany charakter.
Zdaniem organu w świetle zabranego materiału dowodowego nie ulega wątpliwości, że strona posiadała znaczne ilości półproduktów służących do wytwarzania środków zastępczych, celem dalszej odsprzedaży, a zatem udostępniania ich osobom trzecim. Zeznania świadka jednoznacznie potwierdzają, że skarżący wytwarzał i wprowadzał do obrotu środki zastępcze, czyniąc tym samym ten proceder źródłem swoich regularnych dochodów. Całokształt zebranych w sprawie dowodów jednoznacznie wskazuje, że zabezpieczone u skarżącego środki zastępcze były i miały być przez stronę wprowadzane do obrotu w rozumieniu art. 4 pkt 34 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii.
Strona dopuściła się zatem naruszenia prawa, które jest podstawą do zastosowania sankcji administracyjnej w postaci nałożenia kary pieniężnej.
Organ wskazał, że ustalając wysokość kary pieniężnej wziął pod uwagę przesłanki miarkowania kary określone w ust. 3 art. 52a ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii, tj. ilość wytworzonego i wprowadzanego do obrotu środka zastępczego. W przedmiotowej sprawie ujawniono stosunkowo dużą ilość środków zastępczych – 266,75 g. Mając na uwadze, że ilość przeznaczonych do sprzedaży środków zastępczych była znaczna, a charakter prowadzonej przez skarżącego działalności potwierdzał świadome łamanie ustawowego zakazu wytwarzania i wprowadzania do obrotu środków zastępczych, organ uznał, że rozmiar wymierzonej kary pieniężnej powinien być na tyle dotkliwy, aby zagwarantować spełnienie funkcji i celów sankcji administracyjnej, jaką jest kara pieniężna, tj. zwłaszcza funkcji prewencji ogólnej, jak i szczególnej.
Jednocześnie organ uwzględnił dyrektywy wymiaru kary administracyjnej określone w art. 189d K.p.a. W tym zakresie organ podniósł, że kara pieniężna nakładana jest za naruszenie o wysokim stopniu społecznej szkodliwości, związane z narażeniem zdrowia i życia ludzkiego, a zatem naruszenie znacznej wagi. Używanie dopalaczy prowadzi bowiem do groźnych dla życia ostrych zatruć organizmu, a także może doprowadzić do uzależnienia, dezintegracji osobowości, depresji lub innych zaburzeń psychicznych, a to z kolei do rozpadu rodziny, przerwania nauki, utarty pracy i innych negatywnych skutków społecznych. Nie budzi wątpliwości, że skarżący jest w pełni odpowiedzialny za naruszenie prawa, a nadto nie podjął dobrowolnie żadnych działań w celu uniknięcia skutków tego naruszenia.
Organ I instancji zauważył, że nie jest znana wysokość korzyści osiągniętych przez skarżącego, jednak niewątpliwie dążył on do ich uzyskania. Zgodnie z zeznaniami świadka skarżący zajmował się sprzedażą dopalaczy od początku 2015 r.
Ustalając wysokość kary pieniężnej organ uwzględnił warunki osobiste strony. Organ podniósł, że skarżący jest właścicielem domu wartego 100.000 zł, którego zakupu dokonał na początku 2016 r. Skarżący pracuje zawodowo, jest zatrudniony w Domu Opieki Społecznej, jest młodym, zdrowym mężczyzną mogącym sprostać nałożonym przez organ sankcjom finansowym. W ocenie organu, wymierzona kara pieniężna w kwocie 100.000 zł, a zatem na stosunkowo niskim poziomie dopuszczalnego wymiaru sankcji administracyjnej, który wynosi od 20.000 do 1.000.000 zł, stanowić będzie odczuwalną dolegliwość finansową za wytwarzanie i wprowadzanie do obrotu środków zastępczych i stwarzanie tym samym potencjalnego zagrożenia dla zdrowia lub życia ludzi. Kara nie jest przy tym nadmiernie wygórowana, zważywszy na rodzaj naruszenia prawa, jak i warunki osobiste skarżącego.
Odwołanie od ww. decyzji wniósł skarżący.
Zaskarżoną decyzją [...] PWIS utrzymał w mocy ww. decyzję organu I instancji.
Zdaniem organu odwoławczego, materiał dowodowy jest wystarczający do wydania decyzji administracyjnej nakładającej na skarżącego karę pieniężną za wytwarzanie i wprowadzanie do obrotu środków zastępczych. Odnośnie wysokości nałożonej kary pieniężnej, wskazał, że PPIS, ustalając wysokość kary zgodnie z art. 52a ust. 3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii, kierował się ilością wprowadzonego do obrotu środka zastępczego, ale także miał na uwadze funkcje i cele sankcji administracyjnej przewidzianej w art. 52a ww. ustawy. Miarkując wymiar kary pieniężnej w dopuszczalnym zakresie organ przyjął, że adekwatną dolegliwością będzie kara w wysokości 100.000 zł. W ocenie PWIS, kara w takiej wysokości realizuje funkcję prewencji ogólnej, jak i szczególnej. Celem każdej sankcji ma być jej aspekt wychowawczo-zapobiegawczy zarówno w odniesieniu do samego sprawcy czynu, jak też ogółu społeczeństwa. Nałożona kara pieniężna za wprowadzanie przez skarżącego do obiegu środków zastępczych realizuje opisane cele, tj. stanowi odczuwalną dolegliwość finansową wobec skarżącego za wprowadzanie do obrotu środków zastępczych i stwarzanie tym samym potencjalnego zagrożenia dla zdrowia lub życia ludzi, jak również stanowi czytelny komunikat, że tego typu działalność polegająca na wprowadzaniu do obrotu nowych, syntetycznych substancji chemicznych oddziałujących na ośrodkowy układ nerwowy, z uwagi na oczywiście negatywne skutki społeczne takich działań, podlega zdecydowanej represji Państwa.
Organ odwoławczy wskazał, że przy ustaleniu wysokości kary zostały uwzględnione dyrektywy wymiaru kary administracyjnej przewidziane w art. 189d K.p.a., w tym warunki osobiste skarżącego, który na początku 2016 r. dokonał zakupu nieruchomości o wartości 100.000 zł, jest młodym, zdrowym mężczyzną, pracującym zawodowo.
Organ odwoławczy nie doszukał się także innych naruszeń wskazywanych przez skarżącego w odwołaniu.
Powyższą decyzję zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skarżący, domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji i zasądzenia kosztów postępowania. W skardze sformułowano zarzuty dotyczące naruszenia: art. 7, art. 8, art. 77, art. 80 K.p.a.; art. 7 K.p.a.; art. 80 K.p.a.; art. 7 w zw. z art. 11 i art. 107 § 3 K.p.a.; art. 52a ust. 1 i 3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii oraz art. 189d K.p.a.; art. 52a ust 1 oraz art. 4 pkt 34 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii.
W odpowiedzi na skargę [...] PWIS podtrzymał stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi.
Na rozprawie w dniu 21 lutego 2019 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie, w uwzględnieniu wniosku dowodowego skarżącego, dopuścił dowód z dokumentu w postaci protokołu rozprawy głównej w sprawie prowadzonej przed Sądem Rejonowym na okoliczność odmowy złożenia w tej sprawie zeznań przez świadka.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie wyrokiem z dnia 7 marca 2019 r., sygn. akt III SA/Lu 248/18, oddalając skargę, wskazał, że skarżący w sprawie nie podważył skutecznie aby substancje znalezione w mieszkaniu zajmowanym przez skarżącego oraz w użytkowanym przez niego samochodzie, w ilościach 18,92 g i 168,85 g oraz 5,07 g i 73,91 g, nie zawierały – odpowiednio – 2 MA (2-metyloamfetaminę) i N-etylopentylon. Wskazywały na to przeprowadzone badania przedmiotowych substancji, a badanie te wykonał podmiot uprawniony, tj. Centralne Laboratorium Kryminalistyczne Policji. Nie zasługują także na podzielenie argumenty kwestionujące wartość materiału dowodowego zgromadzonego w postępowaniu przygotowawczym nadzorowanym przez Prokuraturę Rejonową.
Sąd uznał, że w kontrolowanym postępowaniu administracyjnym wartości dowodowej dokumentu w postaci protokołu zeznań świadka, złożonych w postępowaniu przygotowawczym, nie wyłącza okoliczność skorzystania przez świadka z prawa odmowy zeznań w sprawie przed Sądem Rejonowym. Poza tym wskazywana okoliczność zaistniała już po wydaniu zaskarżonej decyzji. Nie ma zatem podstaw do postawienia tym organom zarzutu naruszenia przepisów procesowych w momencie wydania decyzji, z uwagi na późniejsze skorzystanie przez świadka z zagwarantowanego przepisem art. 182 § 1 K.p.k. prawa odmowy składania zeznań przez osobę najbliższą dla oskarżonego (i skutków wynikających z art. 186 § 1 K.p.k.). W momencie wydawania decyzji przez organy obu instancji nie istniały okoliczności, które obecnie skarżący podnosi jako stanowiące przeszkody do wykorzystania dokumentu obejmującego zeznanie świadka.
Ponadto zakaz dowodowy ustanowiony w powołanym przepisie Kodeksu postępowania karnego nie wyłączał natomiast możności skorzystania w postępowaniu administracyjnym z dowodu z dokumentu obejmującego zeznania świadka, będącej konkubiną skarżącego. Zauważyć należy, że Kodeks postępowania administracyjnego przyznaje prawo do odmowy składania zeznań w charakterze świadka węższemu kręgowi osób, niż to zostało przewidziane w kodeksie postępowania karnego. Zgodnie z art. 83 § 1 K.p.a., na gruncie przepisów normujących postępowanie administracyjne ww. konkubinie nie przysługiwałoby prawo odmowy zeznań. Z zeznań konkubiny wynikają zaś szczegółowo opisane czynności jakie podejmował skarżący, które świadczą o tym, że skarżący wytwarzał i wprowadzał do obrotu środków zastępcze. Trafnie też zwrócono uwagę w decyzji organu pierwszej instancji na ilość i rodzaj zabezpieczonych substancji, sposób ich przechowywania oraz fakt ujawnienia w mieszkaniu skarżącego wagi elektronicznej, co w powiązaniu z logicznymi i obrazowymi zeznaniami świadka – konkubiny przedstawiającymi działalność skarżącego, potwierdza prawidłowość ustaleń organu sanitarnego. W konsekwencji nietrafne są argumenty skarżącego o wykazaniu jedynie przygotowania do wprowadzenia środków zastępczych do obrotu.
Sąd podzielił w pełni stanowisko organu i jednolitą wykładnię pojęcia "wprowadzania do obrotu" dokonaną przez sądy administracyjne (tu: przywołane liczne orzecznictwo), zgodnie z którą "wprowadzanie do obrotu" środków zastępczych, o którym mowa w art. 4 pkt 34 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii oznacza udostępnienie ich odpłatnie lub nieodpłatnie osobom trzecim, zarówno niebędącym ich konsumentami, jak i będącym ich konsumentami, tj. nabywającym je w celu własnego spożycia.
W świetle powyższego przyznał rację organowi, że zgromadzony materiał dowodowy pozwalał na ustalenie, iż skarżący wytwarzał i wprowadzał do obrotu środki zastępcze. Organ zasadnie więc wydał zaskarżoną decyzję, nakładającą na skarżącego karę pieniężną na podstawie art. 52a ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii, w wysokości przewidzianej w granicach określonych w ust. 3 tego artykułu. Organ uzasadnił przy tym przekonująco wysokość kary w kwocie 100.000 zł. Wymaga podkreślenia, że w świetle art. 52a ust. 3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii ilość wytworzonego lub wprowadzonego do obrotu środka zastępczego stanowi wyłącznie jeden z elementów uwzględnianych przez organ przy ustaleniu wysokości kary pieniężnej. Zasadnie zaś organ podkreślił, że kara w nałożonej wysokości jest na tyle dotkliwa, iż nie tylko zapobiegnie, by sam skarżący ponownie nie dopuścił się podobnych czynów, ale również stanowi wyraźny przejaw sprzeciwu Państwa wobec nieprzestrzegania zakazu wyrażonego w art. 44b ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii.
Ponadto w sprawie wskazano na ujawnienie w okolicznościach sprawy stosunkowo dużej ilości środków zastępczych – 266,75 g, a także zwrócono uwagę na charakter prowadzonej przez skarżącego działalności i świadome łamanie obowiązującego ustawowego zakazu wytwarzania i wprowadzania do obrotu środków zastępczych. Podzielając tę ocenę, organ drugiej instancji zwrócił też uwagę, że skarżący dążył do uzyskania korzyści z ustalonych sprzecznych z prawem działań.
W świetle zawartej w art. 4 pkt 27 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii definicji środka zastępczego, zgodnie z którą jest to produkt zawierający substancję psychoaktywną lub inną substancję o podobnym działaniu na ośrodkowy układ nerwowy, nietrafny jest również zarzut skarżącego, iż wymierzenie w okolicznościach sprawy określonej kary pieniężnej za wytwarzanie i wprowadzanie środków zastępczych wymagało przeprowadzenia dowodów w celu ustalenia szkodliwości ujawnionych w sprawie substancji dla zdrowia i życia ludzkiego.
W ocenie Sądu, niezasadne są również zarzuty dotyczące wysokości nałożonej kary administracyjnej, jako nadmiernie wygórowanej z uwagi na sytuację skarżącego. Organ szczegółowo ocenił sytuację osobistą skarżącego, będącego osobą młodą, zdrową, przed zatrzymaniem wykonującego pracę zawodową, a także posiadającą majątek nieruchomy w postaci zabudowanej nieruchomości. Wartość tej nieruchomości w chwili jej zakupu na początku 2016 r. wynosiła 100.000 zł. Opisany majątek nieruchomy może więc stanowić potencjalne zabezpieczenie pożyczki, jak również przynosić dochód, np. z tytułu najmu.
W konsekwencji nie zachodzą podstawy do podzielenia stanowiska skarżącego o drastycznie wysokim wymiarze kary pieniężnej.
Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji i utrzymanej nią w mocy decyzji organu pierwszej instancji wynika, że ustalając wysokość kary pieniężnej organy rozważyły wszelkie okoliczności przewidziane w art. 189d K.p.a. Ocena ta pozostaje w zgodzie z ustalonymi okolicznościami sprawy oraz powołanym przepisem prawa.
Mając powyższe na uwadze Sąd stwierdził, że decyzje organów obu instancji nie naruszają obowiązujących przepisów, zarówno prawa materialnego, jak i przepisów postępowania. Organy wszechstronnie przeprowadziły postępowanie dowodowe, a rozstrzygnięcia obszernie i szczegółowo uzasadniły. Dokonały również prawidłowej wykładni przepisów ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku opartą na przesłance z art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", złożył skarżący, wnosząc o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, a także zasądzenie kosztów postępowania wg norm przepisanych.
Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 1 i art. 3 § 1 p.p.s.a. przez nieuwzględnienie skargi mimo naruszenia przez organy administracji w toku postępowania:
- 1) przepisów prawa materialnego, tj. art. 44c ust. 12 w zw. z ust. 1 i ust. 13 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii poprzez niewykonanie badań mających na celu ustalenie, czy produkty znalezione u skarżącego były środkiem zastępczym, tym samym brak dowodu na to, że taką substancją były;
- 2) przepisów postępowania, których uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7, art. 8, art. 77, art. 80 K.p.a. przez naruszenie zasady prawdy obiektywnej i obowiązku dokładnego zebrania oraz wszechstronnego rozważenia materiału dowodowego, poprzez przyjęcie za udowodnione wprowadzania i wytwarzania do obrotu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez skarżącego środków zastępczych jedynie w oparciu o protokół przesłuchania konkubiny skarżącego z dnia 13 września 2016 r., podczas gdy świadek ostatecznie odmówiła składania zeznań i z tego powodu te wcześniej przez nią złożone nie mogły stanowić dowodu w sprawie, a jednocześnie poprzez zaniechanie przesłuchania tego świadka w postępowaniu administracyjnym;
- 3) przepisów postępowania, których uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7, art. 8, art. 77, art. 80 K.p.a. przez nieudowodnienie, że środki zatrzymane u skarżącego na potrzeby niniejszego postępowania były substancjami, o których zeznała świadek, które miał rzekomo sprzedawać skarżący;
- 4) przepisów prawa materialnego, tj. art. 52a ust. 1 oraz art. 4 pkt 34 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii przez błędne jego zastosowanie na skutek uznania, że skarżący dopuścił się wytwarzania i wprowadzenia do obiegu środków zastępczych, podczas gdy działanie skarżącego mogło co najwyżej otrzeć się o ramy przygotowania, co z kolei jest niewystarczające do uznania, że to wytwarzanie i wprowadzenie nastąpiło.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną [...] PWIS wniósł o jej oddalenie.
Ponieważ strona wnosząca skargę kasacyjną zrzekła się rozprawy w trybie art. 182 § 2 p.p.s.a. i w sprawie nie żądano przeprowadzenia rozprawy, dlatego przedmiotowa sprawa podlegała rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie.
Stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej z urzędu biorąc pod rozwagę jedynie nieważność postępowania.
Wobec tego, że w rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a., a nadto nie zachodzi również żadna z przesłanek, o których mowa w art. 189 p.p.s.a., które Naczelny Sąd Administracyjny rozważa z urzędu dokonując kontroli zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku Sądu pierwszej instancji, Naczelny Sąd Administracyjny dokonał takiej kontroli zaskarżonego wyroku jedynie w zakresie wyznaczonym podstawami skargi kasacyjnej.
Naczelny Sąd Administracyjny orzekający w niniejszej sprawie za niezasadny uznał zarzut skargi kasacyjnej.
Wbrew argumentacji zawartej w skardze kasacyjnej skarżący nie podważył skutecznie oceny, zgodnie z którą to skarżący wytwarzał i wprowadzał do obrotu środki zastępcze. Po pierwsze, trudno polemizować z wynikami badań substancji, z których wynika, że zabezpieczono u skarżącego 266,75 g środków zastępczych, w których zidentyfikowano obecność środków w postaci N-etylopentylonu oraz 2 MA (2-metyloamfetaminy); zaś wydane w sprawie opinie potwierdzały, że zidentyfikowane środki stanowią środki zastępcze w rozumieniu ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii.
Skarżący nie wykazał bowiem aby wydane w sprawie opinie dotyczyły innych próbek niż te, które zabezpieczono u skarżącego. Poza tym stosowana opinia została wydana przez właściwy podmiot – wymieniony w załączniku rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 27 listopada 2015 r. w sprawie wykazu podmiotów uprawnionych do przeprowadzania badań mających na celu ustalenie, czy dany produkt jest środkiem zastępczym lub nową substancją psychoaktywną (Dz. U. z 2015 r., poz. 2018), tj. Centralne Laboratorium Kryminalistyczne Policji, co odpowiada treści art. 44c ust. 12 i 13 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii.
Nie można zatem w tym zakresie doszukać się wskazywanego w skardze kasacyjnej naruszenia art. 44c ust. 12 w zw. z ust. 1 i ust. 13 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii oraz zasady prawny obiektywnej i zasada pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa wyrażonych w art. 7, art. 8, art. 77, art. 80 K.p.a. Po drugie, z przyczyn, które zostały wskazane przez Sąd I instancji, w dacie wydania zaskarżonej decyzji, nie można było uznać za sprzeczne z prawem oparcie zaskarżonej decyzji między innymi na dowodzie z protokołu obejmującego zeznania świadka – konkubiny skarżącego. Późniejsze wycofanie tych zeznań przed Sądem Rejonowym nie miało istotnego wpływu na wynik sprawy; zaś oceny w tym zakresie nie podważono skutecznie w skardze kasacyjnej, tym bardziej, że na gruncie postępowania karnego i postępowania administracyjnego istnieją odrębności proceduralne, na które wskazywał Sąd I instancji na tle art. 83 § 1 K.p.a. oraz art. 182 § 1 i art. 186 § 1 K.p.k.
W zeznaniach tych natomiast zostały szczegółowo opisane czynności jakie podejmował skarżący, polegające na sprowadzaniu substancji, ich gotowaniu, przygotowywaniu z utworzonej w ten sposób bryły porcji na zamówienie i sprzedawaniu ich innym osobom, a które to czynności organy zasadnie zakwalifikowały jako wskazujące na wytwarzanie i wprowadzanie do obrotu środków zastępczych. Skoro organy dysponowały szczegółowymi zeznaniami świadka, nie stanowi wystarczającej podstawy do podważenia dokonanej w sprawie oceny okoliczność, że był to jedyny dowód na potwierdzenie, że skarżący wprowadza środki zastępcze do obrotu. Jednak ten dowód powiązano z innymi dowodami, a mianowicie, zwrócono też uwagę na ilość i rodzaj zabezpieczonych substancji, sposób ich przechowywania oraz fakt ujawnienia w mieszkaniu skarżącego wagi elektronicznej, co w powiązaniu z logicznymi i obrazowymi zeznaniami świadka przedstawiającymi działalność skarżącego, potwierdzało prawidłowość ustaleń organu sanitarnego.
Dlatego Sąd I instancji niewadliwie ocenił, że ma rację organ uznając zgromadzony materiał dowodowy jako ten, który pozwalał na ustalenie, iż skarżący wytwarzał i wprowadzał do obrotu środki zastępcze. W konsekwencji Sąd trafnie ocenił legalność zaskarżonej decyzji, którą nałożono na skarżącego karę pieniężną na podstawie art. 52a ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii, w wysokości przewidzianej w granicach określonych w ust. 3 tego artykułu. Brak jest zatem podstaw do akceptacji argumentacji skargi kasacyjnej, w której wskazywano na naruszenia art. 52a ust. 1 i art. 4 pkt 34 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii oraz art. 7, art. 8, art. 77, art. 80 K.p.a. Albowiem wykazano w sprawie zgodnie z art. 7, art. 8, art. 77, art. 80 K.p.a., że skarżący nie tylko wytwarzał środki zastępcze, ale i wprowadzał je do obrotu, co wyczerpuje przesłanki z art. 52a ust. 1 i art. 4 pkt 34 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii.
Dlatego zarzut skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. art. 1 i art. 3 § 1 p.p.s.a. w powiązaniu z art. 44c ust. 12 w zw. z ust. 1 i ust. 13, art. 52a ust. 1 i art. 4 pkt 34 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii oraz art. 7, art. 8, art. 77 i art. 80 K.p.a. nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.
Z tych względów, na podstawie art. 184 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku.