Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie wyrokiem z dnia 5 sierpnia 2015 r., sygn. akt II SA/Rz 192/15, oddalił skargę [...] Sp. z o.o. zs. w Rzeszowie na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Rzeszowie z dnia [...] grudnia 2014 r. w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy.
Wyrok wydany został w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy:
Prezydent Miasta Rzeszowa decyzją z dnia [...] października 2014 r. orzekł o ustaleniu na rzecz K. W. warunków zabudowy na zamierzenie inwestycyjne pn. "Budowa dwóch budynków jednorodzinnych w zabudowie bliźniaczej na częściach działek nr [...]/1 i [...]/2 obr. 221 przy ul. Słocińskiej w Rzeszowie, w liniach rozgraniczających określonych na załączniku graficznym do tej decyzji".
[...] Sp. z o.o. z siedzibą w Rzeszowie w odwołaniu od powyższej decyzji zarzuciła naruszenie art. 77 § 1 k.p.a. poprzez niewyczerpujące rozpatrzenie materiału dowodowego wskazującego, że działkom nr [...]/1 i [...]/2 przysługuje służebność przejazdu i przechodu o szerokości 0,5 m zachodnim krańcem działki nr [...], co powoduje, że nie posiadają one prawnie umożliwionego "odpowiedniego" dostępu do drogi publicznej, oraz naruszenie art. 61 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 2 ust. 14 u.p.z.p. poprzez błędne zastosowanie skutkujące przyjęciem, iż szerokość tej służebności zapewnia realny dostęp do drogi publicznej.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Rzeszowie decyzją z dnia [...] grudnia 2014 r., utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.
Kolegium wskazało, że jednym z warunków określonych w art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2012 r., poz. 647 ze zm., dalej: u.p.z.p.), których łączne spełnienie warunkuje wydanie decyzji o warunkach zabudowy, jest dostęp terenu do drogi publicznej. Zgodnie z art. 2 pkt 14 tej ustawy, przez "dostęp do drogi publicznej" należy rozumieć zarówno bezpośredni dostęp do tej drogi, jak i dostęp do niej przez drogę wewnętrzną lub przez ustanowienie odpowiedniej służebności drogowej. Pojęcie dostępu do drogi publicznej należy zatem rozumieć możliwie najszerzej i warunek ten jest spełniony zawsze wtedy, kiedy na przedmiotową działkę można dostać się zgodnie z prawem z drogi publicznej. Ustawodawca nie stawia przy tym wymagań co do rodzaju tego dostępu, czy ma to być droga, ścieżka itp. Tak więc potwierdzona wpisem do ksiąg wieczystych służebność przejazdu i przechodu krańcem działki nr [...] szerokości 0,5 m spełnia wymóg dostępu do drogi publicznej. Jednocześnie, w świetle zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, istnienie pozostałych warunków z art. 61 ust. 1 u.p.z.p. nie budzi zastrzeżeń.
W skardze na powyższą decyzję Spółka zarzuciła rażące naruszenie:
- 1) art. 61 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 2 ust. 14 u.p.z.p. poprzez błędne zastosowanie skutkujące przyjęciem, iż działki nr [...]/1 i [...]/2 posiadają dostęp do drogi publicznej za pośrednictwem służebności drogi koniecznej ustanowionej na działce nr [...] jej zachodnim krańcem w sytuacji, gdy szerokość tej służebności (0,5 m) nie spełnia wymogu "odpowiedniości", o którym mowa w art. 2 ust. 14, zgodnie z którym dostęp do drogi publicznej nie zapewnia każda ustanowiona służebność drogowa, ale właśnie odpowiednia, a więc taka która zapewnia realny, a nie tylko potencjalny bądź warunkowy dostęp do drogi publicznej,
- 2) naruszenie art. 7 w zw. z art. 77 k.p.a. poprzez niedokonanie ustaleń, czy służebność drogowa o szerokości 0,5 m przez działkę nr [...] spełnia wymóg odpowiedniego dostępu do drogi publicznej, o którym mowa w art. 2 ust. 14 u.p.z.p.,
- 3) naruszenie art. 7 w zw. z art. 77 k.p.a. poprzez błędne przyjęcie, iż "warunek dostępu do drogi publicznej spełniony jest zawsze wtedy, kiedy na przedmiotową działkę można dostać się – zgodnie z prawem – z drogi publicznej", w sytuacji, gdy ani organ I ani II instancji nie poczynił żadnych ustaleń i uzgodnień aby stwierdzić, czy za pomocą służebności drogowej o szerokości 0,5 m możliwe jest dostanie się na przedmiotowe działki zgodnie z prawem z drogi publicznej, co wydaje się wątpliwe w świetle faktu, iż tak wąska służebność nie pozwoli na przejazd jakiegokolwiek pojazdu.
W uzasadnieniu skargi podniesiono, że strona skarżąca już na etapie postępowania administracyjnego wskazała na błędne stanowisko wnioskodawcy o przysługującej mu służebności o szerokości 4 m, podczas gdy z odpisu z księgi wieczystej wynika, że jest to służebność o szerokości jedynie 0,5 m. Analiza treści art. 2 ust. 14 u.p.z.p. definiującego pojęcie dostępu do drogi publicznej i użytego w nim sformułowania "odpowiedniej służebności drogowej" prowadzi do stwierdzenia o błędnym rozumowaniu organu I i II instancji, iż nie mają żadnego znaczenia parametry służebności, za pośrednictwem której możliwy jest dostęp do drogi publicznej. Skoro ustawa posługuje się takim pojęciem, to na organie spoczywa obowiązek ustalenia, czy dana służebność spełnia to kryterium, zwłaszcza że w ramach sporządzonej analizy urbanistycznej stwierdzono, że "należy zapewnić dojazd do projektowanych budynków mieszkalnych zgodnie z przepisami techniczno-budowanymi".
W przypadku braku spełnienia warunku odpowiedniego dostępu do drogi publicznej, decyzja o ustaleniu warunków zabudowy przestaje mieć dla danego obszaru jakiekolwiek znaczenie, gdyż nie może być podstawą ustaleń techniczno-budowlanych. Ponieważ organ I instancji w analizie urbanistycznej uzależnił dostępność do drogi publicznej od zapewnienia tego dojazdu przez inwestora należy stwierdzić, że wydana przez niego decyzja jest warunkowa, a przez to wydana w sposób wadliwy, tak samo jak utrzymująca ją w mocy decyzja organu II instancji. Brak ustaleń, czy służebność jaka przysługuje dla obszaru objętego wnioskiem jest odpowiednia dla celu, jaki został przewidziany przez inwestora we wniosku o ustalenie warunków zabudowy powoduje, że decyzja jest także niewykonalna np. w sytuacji, gdy wnioskodawca nie postara się o szerszy dojazd do działki. Służebność o szerokości 0,5 m w sposób oczywisty nie spełnia bowiem kryterium odpowiedniego dostępu do drogi publicznej.
W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w uzasadnieniu wyroku wskazał, że z odpisu zwykłego księgi wieczystej nr RZ1Z/[...], wg stanu na dzień 24 czerwca 2014 r. wynika, że działka nr [...]/1 obręb 221 ma wpisane następujące służebności: Rubryka 1.11, Podrubryka 1.11.1 – Spis praw związanych z własnością, Lp. 1, indeks wpisu 13, "nieodpłatna na nasz czas nieokreślony służebność gruntowa przejazdu i przechodu przez nieruchomość położoną w Rzeszowie-Słocinie w obrębie 221 składającą się z działki numer [...] zachodnim krańcem tej nieruchomości pasem szerokości 2,5 metra istniejącym już szlakiem drożnym na rzecz każdoczesnego właściciela i posiadacza nieruchomości położonej w Rzeszowie-Słocina, w obrębie 221 składającej się z działki nr [...]". Lp. 12, indeks wpisu 32, widnieje wpis: "nieodpłatna służebność przejazdu i przechodu przez działkę nr [...] zachodnią stroną całej długości pasem 0,5 metra szerokości na rzecz każdoczesnych właścicieli i posiadaczy działek nr [...]/1, nr [...]/2 oraz nr [...]/3".
Wpis L.p. 13, indeks wpisu 32: "nieodpłatna służebność przechodu przez działkę nr [...] wschodnią stroną całej długości pasem 1,5 m szerokości na rzecz każdoczesnych właścicieli i posiadaczy działek nr [...]/1, nr [...]/2 i nr [...]/3". Zdaniem Sądu za istnieniem wszystkich opisanych wyżej służebności przemawia domniemanie wiarygodności ksiąg wieczystych, wynikające z art. 3 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o księgach wieczystych i hipotece (tekst jedn. Dz.U. z 2013 r. poz. 707 ze zm.).
Dalej Sąd wskazał, że jeśli chodzi o wpis pierwszej służebności (indeks wpisu 13), to jako nieruchomość władnąca wskazana jest działka nr [...]. Z akt wynika jednak, że działka ta uległa podziałowi na działki nr [...]/1, nr [...]/2 i nr [...]/3 (decyzja Prezydenta M. Rzeszowa dnia 19 maja 2010 r. GE-II-74302/89/2010). Zgodnie zaś z art. 290 § 1 k.c., w razie podziału nieruchomości władnącej służebność utrzymuje się w mocy na rzecz każdej z części utworzonych przez podział; jednakże gdy służebność zwiększa użyteczność tylko jednej lub kilku z nich, właściciel nieruchomości obciążonej może żądać zwolnienia jej od służebności względem części pozostałych.
Zatem od momentu podziału kontynuowana służebność przysługuje właścicielom nowych (mniejszych) nieruchomości powstających w wyniku podziału. Utrzymane w mocy służebności gruntowe podlegają ujawnieniu w księgach wieczystych zakładanych dla nowych (odłączonych) nieruchomości. Jednakże ich wpis jest wpisem deklaratoryjnym, a przy tym nieobowiązkowym. Podstawę wpisu stanowi dawniejszy akt notarialny ustanowienia służebności (lub orzeczenie sądu albo decyzja administracyjna) i obecny akt rozporządzenia nieruchomościami powstającymi w wyniku podziału nieruchomości. Nie potrzeba zaś żadnego oświadczenia "o utrzymaniu służebności w mocy". Taki skutek następuje ex lege.
Istnienie dwóch służebności przejazdu i przechodu zachodnim krańcem działki nr [...] o szerokości 2,5 m oraz 0,5 m oznacza, że nieruchomość objęta wnioskiem, jako władnąca, ma odpowiedni dostęp do drogi publicznej. Zaznaczyć w tym miejscu należy, że organ I instancji wskazując na służebność i powołując się jedynie na istniejący wpis w księdze wieczystej, nie określił jej szerokości. Natomiast Kolegium odnosząc się do odwołania przyjęło, że służebność ma szerokość 0,5 m, zupełnie pomijając służebność o szerokości 2,5 m, która jest również prawem wpisanym, a więc obciążającym działkę nr [...] na rzecz m.in. działki nr [...]/1 i [...]/2.
Istnienie dwóch służebności zachodnim krańcem działki nr [...] wymagało wyjaśnienia czy służebności te nakładają się na siebie (co zdaniem Sądu wydaje się wątpliwe), czy też szerokości tych szlaków sumują się, tworząc drogę o szerokości 3 m (tak wynika z wniosku). Kwestia ta jednak dla pozytywnego ustalenia, że spełniona jest przesłanka z art. 61 ust. 1 pkt 2 u.p.z.p. nie ma znaczenia. Świadczy natomiast o naruszeniu przez Kolegium przepisów postępowania administracyjnego, w tym art. 107 § 3 k.p.a., jednakże naruszenie to nie miało wpływu na wynik sprawy. Ujawnione w księdze wieczystej prawo przejazdu i przechodu zachodnią stroną działki nr [...] dotyczy także służebności o szerokości 2,5 m, a szlak tej szerokości niewątpliwie stanowi "odpowiedni" dostęp do drogi publicznej co prowadzi do wniosku, że spełniony jest warunek, o jakim mowa w art. 61 ust. 1 pkt 2 u.p.z.p.
Z tych przyczyn Sąd skargę oddalił, na podstawie art. 151 p.p.s.a. [...]. Sp. z o.o. zs. w Rzeszowie w skardze kasacyjnej od powyższego wyroku wniosła o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Rzeszowie oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.
Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie przepisów postępowania, tj.:
- 1) art. 3 § 1 w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez przekroczenie przez Sąd zasad kontroli działania organów administracji i ustalenie części stanu faktycznego w rozpoznawanej sprawie (nieustalonego na wcześniejszym etapie postępowania administracyjnego) poprzez przyjęcie, iż istnienie dwóch służebności przejazdu i przechodu zachodnim krańcem działki nr [...] o szerokości 2,5 m oraz 0,5 m oznacza, że działki nr [...]/1 i [...]/2 objęte wnioskiem o wydanie decyzji ustalającej warunki zabudowy mają odpowiedni dostęp do drogi publicznej, podczas gdy organ administracji I i II instancji nie poczyniły ustaleń, iż nieruchomości objęte wnioskiem mają dostęp do drogi publicznej poprzez służebność o szerokości 2,5 m ani też, że służebność mająca zapewnić dostęp do drogi publicznej jest odpowiednia, podczas gdy w ramach kontroli działania organów administracji i obowiązku zwięzłego przedstawienia stanu sprawy Sąd pierwszej instancji nie posiada kompetencji do ustalania stanu faktycznego rozpoznawanej sprawy, a także poprzez zaniechanie zajęcia wyraźnego stanowiska, iż Sąd I instancji nie uznaje za ustalony część stanu faktycznego odnoszącego się do warunku określonego w art. 61 ust. 1 pkt 2 u.p.z.p., podczas gdy z obowiązku zwięzłego przedstawienia stanu sprawy wynika, po pierwsze, że Sąd powinien zająć stanowisko co do całego ustalonego stanu faktycznego ustalonego, po wtóre powinien wyraźnie wyartykułować, jaką część stanu faktycznego uznaje za ustalony, a jaką nie uznaje za ustalony;
- 2) art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez brak odniesienia się do wszystkich wskazanych zarzutów skargi, w szczególności brak odniesienia się do zarzutu naruszenia art. 7 k.p.a. i 77 k.p.a. polegającego na niedokonaniu ustaleń przez organ administracji czy służebność drogowa o szerokości 0,5 m spełnia wymóg odpowiedniego służebności określonej w art. 2 pkt 14 u.p.z.p., co stanowi istotną okoliczność dla rozstrzygnięcia sprawy, a także do zarzutu naruszenia art. 7 k.p.a. i 77 k.p.a. polegającego na błędnym przyjęciu przez SKO, iż warunek dostępu do drogi publicznej spełniony jest zawsze wtedy, kiedy na przedmiotową działkę można dostać się – zgodnie z prawem – z drogi publicznej, w sytuacji gdy ani organ I ani II instancji nie poczynił żadnych ustaleń czy też uzgodnień, aby stwierdzić czy za pomocą służebności drogowej o szerokości 0,5 m możliwe jest dostanie się na przedmiotowe działki zgodnie z prawem z drogi publicznej, co wydaje się wątpliwe w świetle faktu, iż tak wąska służebność nie pozwoli na przejazd jakiegokolwiek pojazdu, co w konsekwencji wpłynęło na samodzielne dokonanie przez Sąd ustalenia stanu faktycznego w rozpoznawanej sprawie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie.
Stosownie do art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2016 r. poz. 718, dalej: "p.p.s.a.") Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę wyłącznie nieważność postępowania, której przesłanki określone zostały w § 2 wymienionego przepisu.
Wobec niestwierdzenia przyczyn nieważności, skargę kasacyjną należało rozpoznać w granicach przytoczonej w niej podstawy.
Sformułowane zarzuty kasacyjne ograniczają się do naruszenia przepisów art. 3 § 1 i art. 141 § 4 p.p.s.a., polegającego na przekroczeniu przez Sąd Wojewódzki zasad kontroli działania administracji publicznej i samodzielnym ustaleniu części stanu faktycznego niniejszej sprawy – w zakresie nieustalonym wcześniej przez organy administracji.
Wbrew stanowisku strony skarżącej, Sąd Wojewódzki dokonał prawidłowej kontroli decyzji wydanych w rozpatrywanej sprawie, czemu dał wyraz w uzasadnieniu wyroku, sporządzonym zgodnie z wymogami art. 141 § 4 p.p.s.a. Zgodnie z wymienionym przepisem, uzasadnienie powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Stosownie do uchwały NSA z 15 lutego 2010 r. II FPS 8/09 (publ. ONSAiWSA 2010/3/39), przepis art. 141 § 4 p.p.s.a. może stanowić samodzielną podstawę kasacyjną jeżeli uzasadnienie orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego nie zawiera stanowiska co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia. W uzasadnieniu uchwały zaznaczono, że przez stan sprawy, o którym mowa w art. 141 § 4 p.p.s.a. należy rozumieć nie tylko zwięzłe przedstawienie dotychczasowego przebiegu postępowania przed organami administracyjnymi, ale także, jako wyodrębniony element, stan faktyczny sprawy przyjęty przez sąd, przy czym ocena prawna ustaleń faktycznych z punktu widzenia ich zgodności z właściwymi przepisami postępowania administracyjnego dokonywana jest w ramach wyjaśnienia podstawy prawnej rozstrzygnięcia.
W orzecznictwie przyjmuje się, że wadliwość uzasadnienia może stanowić przedmiot skutecznego zarzutu kasacyjnego z art. 141 § 4 p.p.s.a. zasadniczo w sytuacji, gdy uzasadnienie sporządzono w sposób uniemożliwiający instancyjną kontrolę zaskarżonego wyroku, a ponadto wskazana wada uzasadnienia musiałaby mieć istotny wpływ na wynik sprawy (por. wyroki NSA z 12 grudnia 2015 r. II OSK 200/15, z 15 sierpnia 2015 r. II FSK 1608/13).
W rozpoznawanej sprawie spór w toku całego postępowania koncentrował się zasadniczo na jednej okoliczności, mianowicie tym, czy teren przewidziany pod budowę dwóch budynków jednorodzinnych w zabudowie bliźniaczej (dz. nr [...]/1 i [...]/2) ma dostęp do drogi publicznej, co jest wymagane przepisem art. 61 ust. 1 pkt 2 u.p.z.p. Inwestor bowiem wskazał na istnienie dostępu do drogi publicznej przez ustanowione służebności drogowe ujawnione w podanej księdze wieczystej, natomiast strona skarżąca kwestionowała spełnienie tegoż warunku podnosząc, że ustanowiona służebność na gruncie o szer. 0,5 m nie stanowi "odpowiedniego" dostępu do drogi publicznej – w rozumieniu art. 2 pkt 14 u.p.z.p.
Sąd Wojewódzki, odnosząc się do tego zagadnienia, wyjaśnił z jakich powodów zaakceptował stanowisko organów obu instancji, zgodnie z którym teren przedmiotowej inwestycji ma zapewniony dojazd z drogi publicznej.
Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynika wyraźnie stan faktyczny przyjęty przez Sąd Wojewódzki za podstawę podjętego rozstrzygnięcia, jak też ocena materiału dowodowego zebranego we sprawie.
W szczególności wskazano na odpis księgi wieczystej, prowadzonej dla nieruchomości przeznaczonej pod inwestycję, w której ujawnione zostały dwie służebności przejazdu i przechodu o szerokości 2,5 oraz 0,5 obciążające działkę sąsiednią oznaczoną numerem [...]. Z powyższego ustalenia Sąd Wojewódzki wyprowadził wniosek, że nieruchomość przeznaczona pod inwestycję, jako władnąca, ma odpowiedni dostęp do drogi publicznej. Trafnie przy tym zaznaczył, że organ pierwszej instancji ustalając warunki wnioskowanej zabudowy powołał się na służebność wpisaną w księdze wieczystej, nie określając jednak jej szerokości.
Zauważyć również należy, że w uzasadnieniu decyzji organ wskazał, iż dopiero na etapie pozwolenia na budowę określane są wymagane parametry dojścia i dojazdu do projektowanej zabudowy. W takich okolicznościach nie miało znaczenia to, że organ odwoławczy w przedstawionej analizie prawnej uwzględnił tylko fakt wpisu służebności gruntowej o szerokości 0,5 m. Jak słusznie stwierdził Sąd Wojewódzki uchybienie Kolegium nie miało wpływu na wynik sprawy. Dla weryfikacji decyzji ustalającej warunki zabudowy miarodajny był bowiem stan faktyczny wynikający obiektywnie z materiału dowodowego, a nie z ustaleń faktycznych przytoczonych w uzasadnieniach decyzji. Nie mógł więc dyskwalifikować decyzji sam brak precyzyjnego określenia przez organy administracji przebiegu służebności przechodu i przejazdu po zachodniej stronie działki obciążonej, a konkretnie tego, czy wyznaczone pasy o szerokości 2,5 i 0,5 nakładają się na siebie, czy też przylegają do siebie.
Dla pozytywnego ustalenia warunku z art. 61 ust. 1 pkt 2 u.p.z.p. nie miało to znaczenia, skoro Sąd Wojewódzki jednocześnie wskazał na ujawnienie w księdze wieczystej służebności przechodu i przejazdu na gruncie o szerokości 2,5 m, przebiegającej "istniejącym szlakiem drożnym", a tym samym stanowiącej o zachowaniu "odpowiedniego" dostępu do drogi publicznej.
Z wywodu prawnego zawartego w zaskarżonym wyroku wynika, że przy rozstrzyganiu spornego zagadnienia Sąd Wojewódzki zweryfikował rozstrzygnięcia organów obu instancji, biorąc za podstawę stan prawny obowiązujący w sprawie oraz stan faktyczny wynikający z dokumentacji projektowej, a zwłaszcza odpisów księgi wieczystej prowadzonej dla nieruchomości przeznaczonej pod realizację inwestycji. Podkreślić trzeba, że zgodnie z art. 133 § 1 p.p.s.a. kontrola zaskarżonej decyzji dokonywana jest przez sąd na podstawie akt sprawy. Dlatego wskazanie czy doprecyzowanie przez Sąd Wojewódzki ustaleń wynikających z materiału dowodowego zgromadzonego w postępowaniu wyjaśniającym jest niekiedy konieczne dla przeprowadzenia właściwej oceny co do legalności kontrolowanych decyzji.
Niedostatki w zakresie sporządzanych uzasadnień decyzji, czy inne uchybienia proceduralne w postępowaniu administracyjnym determinują zastosowanie środka z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) tylko wówczas, gdy mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Tymczasem w niniejszej sprawie Sąd Wojewódzki przedstawił logiczną argumentację świadczącą o braku przesłanek do wyeliminowania z obrotu kontrolowanych decyzji. Wbrew zarzutom kasacyjnym Sąd Wojewódzki nie ustalał stanu faktycznego w zastępstwie organu administracji, a jedynie wskazał na wnioski jakie należało wyprowadzić z materiału dowodowego wykorzystanego przy wydaniu decyzji ustalającej warunki zabudowy. Szczegółowe omówienie w uzasadnieniu wyroku treści wpisów zawartych w oznaczonej księdze wieczystej pozwoliło Sądowi na weryfikację wyników postępowania wyjaśniającego i odniesienie się do istotnych zarzutów skargi. Przeprowadzona przez Sąd Wojewódzki analiza faktyczna była niezbędna do oceny, czy przy ustalaniu warunków zabudowy organ administracji uwzględnił należycie uwarunkowania wynikające z art. 61 ust. 1 pkt 2 i art. 2 pkt 14 u.p.z.p.
Wyrażone w skardze kasacyjnej zarzuty co do przekroczenia przez Sąd Wojewódzki zasad kontroli działania organów administracji publicznej wynikają ze zbyt szablonowego pojmowania istoty postępowania sądowoadministracyjnego.
Powołany w podstawie kasacyjnej art. 3 § 1 p.p.s.a., stanowiący o sprawowaniu przez sądy administracyjne kontroli działalności administracji publicznej, należy interpretować w kontekście art. 1 § 1 Prawa o ustroju sądów administracyjnych, zgodnie z którym podstawowym elementem funkcji spełnianej przez sądy administracyjne jest wymierzanie sprawiedliwości. Mylne jest zatem utożsamianie kontroli sądowej z prostym stosowaniem kryteriów legalnościowych, jak to zaprezentowano w uzasadnieniu skargi kasacyjnej. Co istotne, autor skargi kasacyjnej negując sposób przeprowadzonej w sprawie kontroli sądowej jednocześnie nie wskazał jak zarzucone naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. mogło wpłynąć na wynik sprawy.
Dla końcowego rozstrzygnięcia sprawy nie miał znaczenia brak odniesienia się przez Sąd Wojewódzki do zarzutów dotyczących niewyjaśnienia przez organy obu instancji, czy służebność drogowa o szerokości 0,5 m jest służebnością "odpowiednią", mogącą stanowić dostęp do drogi publicznej, w rozumieniu art. 2 pkt 14 u.p.z.p. Analiza w tym zakresie byłaby konieczna w razie ustanowienia tylko takiej służebności, ale nie w przypadku gdy w księdze wieczystej powołanej przez inwestora ujawniono drugą jeszcze służebność drogową na gruncie o szerokości 2,5 m.
Zaznaczyć należy, że o naruszeniu art. 141 § 4 p.p.s.a., które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, można mówić wówczas, gdy w uzasadnieniu wyroku brak jest odniesienia do zarzutów istotnych w aspekcie legalności kontrolowanego aktu. Natomiast w niniejszej sprawie nieustosunkowanie się przez Sąd Wojewódzki do wszystkich zarzutów podniesionych w skardze było podyktowane tym, że nie każda kwestia w nich poruszona miała znaczenie dla końcowego rozstrzygnięcia sprawy.
Z tych wszystkich względów skarga kasacyjna, jako pozbawiona usprawiedliwionej podstawy, podlegała oddaleniu na podstawie art. 184 p.p.s.a.