Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie wyrokiem z dnia 10 czerwca 2020 r. sygn. akt II SAB/Sz 39/20 oddalił skargę A. Sp. z o.o. w W. na bezczynność Starosty K. w przedmiocie rozpoznania wniosku o wznowienie postępowania.
Wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy:
A. Sp. z o. o. W. pismem z dnia [...] lutego 2020 r. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie na bezczynność Starosty K. w sprawie o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją nr [...] z dnia [...] lipca 2017 r. (wniosek o wznowienie nadany dnia [...] czerwca 2018 r.).
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie oddalił skargę.
Sąd podał, że nie jest kwestionowane przez żadną ze stron, że wniosek z dnia [...] czerwca 2018 r. wpłynął do organu i w stosunku do niego organ nie wydał żadnego rozstrzygnięcia. W opinii Sądu, wydawać by się mogło zatem, że organ pozostaje w bezczynności, jednak wniosek z dnia [...] czerwca 2018 r., co przyznaje skarżąca, jest drugim wnioskiem o wznowienie postępowania dotyczącym tej samej decyzji Starosty z dnia [...] lipca 2017 r., tyle, że jako podstawę wznowienia wskazano inne przesłanki (art. 145 § 1 pkt 1 i 5 k.p.a.). Pierwszy wniosek, oparty na art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., skarżąca nadała w dniu [...] lutego 2018 r. Co do tego wniosku Starosta postanowieniem z [...] marca 2018 r. odmówił wznowienia postępowania zakończonego własną decyzją z [...] lipca 2017 r. Na postanowienie to skarżąca złożyła zażalenie do Wojewody Zachodniopomorskiego.
Jednocześnie skarżąca wniosła do Wojewody o stwierdzenie nieważności decyzji z dnia [...] lipca 2017 r. W takiej sytuacji Wojewoda postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2018 r. zawiesił postępowanie zażaleniowe. Z powyższego wynika, że sprawa z pierwszego wniosku skarżącej z dnia [...] lutego 2018 r. o wznowienie postępowania zakończonego decyzją Starosty z [...] lipca 2017 r. nie została ostatecznie zakończona, bowiem postępowanie zażaleniowe zostało zawieszone. Sąd zwrócił uwagę, że istota skargi na bezczynność polega na tym, iż Sąd uwzględniając taką skargę zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu czy dokonania czynności zgodnie ze wskazanym na wstępie przepisem.
W ocenie Sądu, w sprawie tej opisane wyżej okoliczności uniemożliwiają wydanie orzeczenia zobowiązującego organ do rozpoznania wniosku skarżącej z [...] czerwca 2018 r. Wniosek ten nie może zostać bowiem rozpatrzony przed ostatecznym zakończeniem postępowania z pierwszego wniosku skarżącej, tj. z [...] lutego 2018 r. Tylko w sytuacji ostatecznego rozstrzygnięcia wniosku o wznowienie postępowania mogą być rozpatrywane kolejne wnioski o wznowienie postępowania pochodzące od tej samej strony, dotyczące tej samej decyzji, lecz oparte na innej przesłance wznowieniowej. Jeżeli bowiem Wojewoda uchyliłby postanowienie Starosty z dnia [...] marca 2018 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia, to kolejny wniosek skarżącej o wznowienie postępowania powinien być rozpoznany łącznie z pierwszym. Nie jest bowiem dopuszczalne prowadzenie dwóch równoległych postępowań o wznowienie dotyczących tej samej decyzji.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła A. Sp. z o. o. w W., reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, domagając się uchylenia zaskarżonego wyroku w całości i przekazania sprawy WSA w Szczecinie do ponownego rozpoznania, a także zasądzenia kosztów postępowania. Zaskarżonemu wyrokowi strona zarzuciła naruszenie:
- a) art. 151 w zw. z art. 149 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.; dalej p.p.s.a.) przez błędne przyjęcie, iż zachodzą przesłanki do oddalenia skargi, a w toku postępowania przed Starostą K. w związku z rozpoznawaniem wniosku o wznowienie postępowania z dnia [...] czerwca 2018 r. nie zachodzi przewlekłość i bezczynność;
- b) art. 35 i 36 k.p.a. w zw. art. 1 § 1, 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (j.t. Dz.U. z 2019 r. poz. 2167 ze zm.; dalej p.u.s.a.) poprzez błędne przyjęcie, iż organ nie pozostawał w zwłoce w rozpoznaniu sprawy zainicjowanej wniesieniem wniosku o wznowienie postępowania (pismo z dnia [...] czerwca 2018 r. - data nadania);
- c) art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. polegające na niewłaściwym zbadaniu i dokonaniu oceny działania organu.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie występują, enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 p.p.s.a., przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego względu, przy rozpoznaniu sprawy Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej. Granice te są wyznaczone każdorazowo wskazanymi w skardze kasacyjnej podstawami, którymi – zgodnie z art. 174 p.p.s.a. – może być: 1) naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie lub 2) naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej polega na tym, że jest on władny badać naruszenie jedynie tych przepisów, które zostały wyraźnie wskazane przez stronę skarżącą. Ze względu na ograniczenia wynikające ze wskazanych regulacji prawnych, Naczelny Sąd Administracyjny nie może we własnym zakresie konkretyzować zarzutów skargi kasacyjnej, uściślać ich, ani w inny sposób korygować.
Rozpoznając w tak zakreślonych granicach skargę kasacyjną wniesioną w tej sprawie należy stwierdzić, iż nie została ona oparta na usprawiedliwionych podstawach.
Jak słusznie zauważył Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie, bezczynność Starosty K. w przedmiocie rozpoznania wniosku o wznowienie postępowania nadanego w dniu [...] czerwca 2018 r. jest tylko pozorna. Sąd I instancji trafnie wskazał, że w realiach niniejszej sprawy Starosta K. nie mógł rozpatrywać przedmiotowego wniosku przed ostatecznym zakończeniem postępowania z pierwszego wniosku strony skarżącej, tj. z dnia [...] lutego 2018 r. Zgodnie natomiast z art. 35 § 5 k.p.a. do terminów określonych w tym artykule we wcześniejszych ustępach nie wlicza się terminów przewidzianych w przepisach prawa dla dokonania określonych czynności, okresów zawieszenia postępowania oraz okresów opóźnień spowodowanych z winy strony albo z przyczyn niezależnych od organu. Brzmienie tego przepisu oznacza, że ewentualne przedłużenie postępowania spowodowane uzasadnionymi konkretnymi okolicznościami danej sprawy może uwolnić w konkretnym przypadku organ od zarzutu bezczynności, nawet jeśli doszło do przekroczenia terminu określonego w art. 35 k.p.a. (por. wyrok NSA z 13.03.2020 r., I OSK 715/19, LEX nr 3022459).
W tej sytuacji Sąd I instancji prawidłowo ocenił, że organ nie naruszył art. 35 i art. 36 k.p.a. W konsekwencji powyższego, Sąd ten nie miał podstaw do stosowania unormowań zawartych w art. 149 p.p.s.a. i prawidłowo skargę oddalił, stosownie do art. 151 p.p.s.a. Dokonana przez Sąd I instancji kontrola nie naruszała więc art. 1 § 1 i 2 p.u.s.a. Zarzuty naruszenia art. 151 w zw. z art. 149 p.p.s.a. oraz art. 35 i art. 36 k.p.a. w zw. art. 1 § 1 i 2 p.u.s.a. nie mają zatem usprawiedliwionych podstaw.
Nie jest też zasadny zarzut naruszenia art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. Jak trafnie podkreślano w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, art. 3 p.p.s.a. wskazuje cele działania sądów administracyjnych oraz zakres ich kognicji i żadna z jego jednostek redakcyjnych nie odnosi się, przynajmniej wprost, do obowiązku sądu administracyjnego w zakresie sposobu procesowania przed tym sądem (wyrok NSA z 10.11.2020 r., II OSK 514/20, LEX nr 3096216). O naruszeniu art. 3 § 1 i § 2 p.p.s.a. oraz art. 1 § 1 i § 2 p.u.s.a. można mówić tylko wówczas, gdy sąd wyjdzie poza zakres przedmiotowy postępowania sądowoadministracyjnego (tzn. poza kontrolę działalności administracji publicznej, rozpoznając skargę na akt lub czynność nieobjęte jego kognicją), bądź w sprawach należących do jego właściwości uchyli się od badania legalności działalności administracji, ewentualnie zastosuje środki ustawie nieznane oraz posiłkować się przy tym będzie innym kryterium niż zgodność z prawem.
Przez zarzut naruszenia tych przepisów skarga kasacyjnie nie może podważać prawidłowości dokonanej przez Sąd I instancji kontroli działalności administracji publicznej, tj. oceny zastosowania przez Sąd I instancji prawa materialnego i procesowego (por. np. wyrok NSA z 13.09.2017 r., I GSK 1914/15; LEX nr 2393276). W niniejszej sprawie Sąd Wojewódzki nie naruszył powyższych unormowań i wydał zaskarżony wyrok po właściwym zbadaniu i prawidłowym dokonaniu oceny działania Starosty K. W tym stanie rzeczy wszystkie podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty nie znalazły usprawiedliwionych podstaw.
Mając na względzie powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 182 § 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.