Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 8 sierpnia 2012 r., sygn. akt II SA/Łd 445/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi odrzucił skargę S. S. na uchwałę Rady Miasta Skierniewice z dnia 26 sierpnia 2004 roku, nr XXIX/89/04 w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego – fragmenty miasta Skierniewice położone w rejonie ul. S. Domarasiewicza, ul. Warszawskiej, ul. Św. M. Kolbe i rzeki Rawki oraz przy ul. Starbacicha.
W uzasadnieniu postanowienia Sąd pierwszej instancji wskazał, że przedmiotem skargi jest uchwała Rady Miasta Skierniewice z dnia 26 sierpnia 2004 roku, nr XXIX/89/04, a zatem to ten organ gminy winien być wezwany do usunięcia naruszenia prawa. Natomiast z treści skargi i załączonych do niej dokumentów wynika w sposób jednoznaczny, iż skarżący wezwanie do usunięcia prawa skierował do Prezydenta Miasta Skierniewice. Skierowanie zatem wezwania do usunięcia naruszenia tylko do tego organu nie wyczerpuje wymogów z art. 101 ust.1 ustawy o samorządzie gminnym, bowiem strona skarżąca swoje wezwanie do usunięcia naruszenia prawa skierowała do niewłaściwego organu, gdyż kwestionowaną uchwałę podjęła rada miasta zaś wezwanie skierowano nie do rady lecz do prezydenta miasta.
Skargę kasacyjną od powyższego postanowienia wniósł S. S. zaskarżając to postanowienie w całości zarzucając rażące naruszenie przepisów prawa – art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2011 r., nr 149, poz. 887 ze zm.), poprzez jego błędną wykładnię w zw. z art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 - zwanej dalej p.p.s.a.) poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na uznaniu, iż wezwanie przez skarżącego Prezydenta Miasta Skierniewice zamiast Rady Miasta Skierniewic w trybie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym jest prawnie bezskuteczne i odrzuceniu skargi.
Wskazując na powyższy zarzut skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Łodzi, a także o zasądzenie od organu na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego w tym kosztów zastępstwa prawnego przez radcę prawnego według norm prawem przewidzianych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna zasługiwała na uwzględnienie.
Zgodnie z treścią art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym wniesienie skargi na uchwałę organu gminy przez osobę, której interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą jest dopuszczalne po uprzednim bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia.
W sprawie niniejszej zastosowanie znajduje przepis art. 53 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Naczelny Sąd Administracyjny orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela pogląd wyrażony w przytoczonym w skardze kasacyjnej wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 listopada 2011 r., sygn. akt II OSK 2340/11 zgodnie z którym skierowanie wezwania do usunięcia naruszenia prawa do wójta, burmistrza czy prezydenta miasta, nie powoduje, że wezwanie takie jest prawnie bezskuteczne i nie może być traktowana tak jakby nie zostało wniesione. Wójt (burmistrz, prezydenta miasta) kieruje bieżącymi sprawami gminy oraz reprezentuje ją na zewnątrz (art. 31 ustawy o samorządzie gminnym). Oznacza to, że obowiązkiem wójta (burmistrza, prezydenta miasta) jest nadanie wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa właściwego biegu. Podobne stanowisko wyraził Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 18 maja 2011 r., sygn. akt II OSK 910/11 a także w postanowieniach z dnia 8 sierpnia 2006 r. sygn. akt II OSK 1009/06, z dnia 24 czerwca 2008 r., II OSK 338/08 oraz z dnia 4 marca 2009 r., II OSK 1236/08).
Uznając zatem, że wbrew stanowisku Sądu pierwszej instancji skarżący w sprawie niniejszej wezwał skutecznie organ do usunięcia naruszenia prawa to należało uznać, że zaskarżone postanowienie o odrzuceniu skargi wydane zostało z naruszeniem art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a i jako takie podlegało uchyleniu.
Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 185 § 1 w zw. z art. 182 § 1 i § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi uchylił zaskarżone postanowienie.
Naczelny Sąd Administracyjny nie orzekał o kosztach postępowania kasacyjnego, ponieważ o zwrocie tych kosztów, stosownie do przepisu art. 209 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd rozstrzyga w orzeczeniu uwzględniającym skargę (art. 200) oraz w orzeczeniach o których mowa w art. 201, art. 203 i art. 204 tej ustawy. O kosztach postępowania kasacyjnego Naczelny Sąd Administracyjny orzeka jedynie wówczas, gdy rozpoznaje skargę kasacyjną od wyroku sądu pierwszej instancji, natomiast koszty postępowania kasacyjnego poniesione w związku z zaskarżeniem postanowienia o odrzuceniu skargi, mogą być zasądzone w późniejszym orzeczeniu zapadłym w związku z jej rozpoznaniem (por. post. NSA z dnia 25 lipca 2005 r. sygn. akt II OSK 552/05, ONSAiWSA 2006, nr 1, poz. 17).