Uzasadnienie
Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 16 listopada 2012 r. uchylił postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 9 maja 2012 r. sygn. akt II SA/Kr 1500/11 umarzające postępowanie sądowe w sprawie ze skargi [...] w Krakowie na decyzje Wojewody Małopolskiego z dna [...] lipca 2011 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę.
Pismem z dnia 14 grudnia 2012 r. [...] Sp. z o.o. wniosła o uzupełnienie postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego poprzez zamieszczenie w sentencji postanowienia orzeczenia o przekazaniu sprawy właściwemu sądowi do ponownego rozpoznania.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 185 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) – dalej p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny w razie uwzględnienia skargi kasacyjnej uchyla zaskarżone orzeczenie w całości lub w części i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania sądowi, który wydał orzeczenie, a gdyby sąd ten nie mógł rozpoznać jej w innym składzie innemu sądowi. Natomiast z art. 166 p.p.s.a. wynika, że do postanowień stosuje się odpowiednio przepisy o wyrokach, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej.
W związku z wydaniem przez Sąd I instancji orzeczenia kończącego postępowanie przed Sądem bez rozpoznania meritum sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 16 listopada 2012 r. w sentencji uchylił zaskarżone postanowienie bez zamieszczenia w nim zwrotu o przekazaniu sprawy do ponownego rozpoznania sądowi I instancji. Brak zamieszczenia w sentencji zwrotu o "przekazaniu sprawy do ponownego rozpoznania", wynika z tego, że zaskarżone postanowienie sądu I instancji zapadło bez merytorycznego rozpoznania sprawy. W związku z powyższym Naczelny Sąd Administracyjny uchylając postanowienie WSA w Krakowie z dnia 9 maja 2012 r. miał na uwadze, by WSA w Krakowie ponownie skontrolował zasadność umorzenia postępowania z uwzględnieniem obowiązku wynikającego ze zdania trzeciego art. 60 p.p.s.a. ("Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności").
W tym przypadku, jak i w przypadku postanowienia sądu I instancji o odrzuceniu skargi Naczelny Sąd Administracyjny uchylając takie postanowienie nie zamieszcza pełnej formuły wynikającej z brzmienia art. 185 § 1 p.p.s.a. natomiast z brzmienia całego art. 185 p.p.s.a. wynika, że w przypadku gdy Naczelny Sąd Administracyjny uchylając postanowienie nie wskaże innego sądu, to właściwym do rozpoznania sprawy jest sąd którego postanowienie zostało uchylone.
Poza tym należy zauważyć, że żądanie zamieszczenia w sentencji postanowienia formuły "o przekazaniu sprawy właściwemu sądowi do rozpoznania" nie mieści się w ustawowych przesłankach zgłoszenia wniosku o uzupełnienie wyroku (postanowienia) zamieszczonych w art. 157 § 1 in fine p.p.s.a.
Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 157 § 1 w zw. z art. 166 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.