Uzasadnienie
Wyrokiem z 18 czerwca 20145 r., II SA/Sz 1302/14 WSA w Szczecinie oddalił skargę skarżących na postanowienie Zachodniopomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Szczecinie w przedmiocie opłaty legalizacyjnej.
Od tego wyroku skarżący wnieśli skargę kasacyjną. Zawarli w niej wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonych postanowień organów I i II instancji.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.) sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać w całości lub w części wykonanie zaskarżonego aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeśli w wyniku ich wykonania zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest instytucją wyjątkową i jako taka powinna być ona stosowana ściśle, stosownie do spełnienia określonych przesłanek. Wykazanie zaistnienia przynajmniej jednej ze wskazanych w tym przepisie przesłanek spoczywa na wnioskodawcy. Oznacza to występującą po jego stronie konieczność wskazania konkretnych okoliczności wskazujących na to, że wykonanie decyzji spowoduje w stosunku do strony niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków i przytoczenia okoliczności uzasadniających to żądanie.
Obowiązkiem sądu nie jest natomiast domyślanie się intencji strony, ani orzekanie o wstrzymaniu wykonania decyzji na podstawie całokształtu akt sprawy. To w interesie wnioskującego leży odpowiednie uzasadnienie składanego wniosku. Należy także zauważyć, że wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonych postanowień nie tylko powinien posiadać jakiekolwiek uzasadnienie, ale że również podnosi się, że powinno ono być osobne od uzasadnienia samej skargi, jako odrębne od niej żądanie skierowane do sądu. Brak uzasadnienia wniosku o wstrzymanie uniemożliwia jego merytoryczną ocenę (por. m.in. postanowienia NSA: z dnia 30 kwietnia 2004 r. sygn. akt OZ 30/04, z dnia 1 czerwca 2004 r., sygn. akt OZ 105/04).
Tymczasem strona skarżąca nie wskazała jakichkolwiek powodów przemawiających za udzieleniem jej ochrony tymczasowej – jej wniosek nie zawiera bowiem nawet szczątkowego uzasadnienia. Zauważyć trzeba, że postanowieniem z 6 lutego 2015 r., II SA/Sz 1302/14 WSA w Szczecinie odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonych postanowień, wskazując m.in., że wniosek o udzielenie ochrony tymczasowej w ogóle nie został umotywowany. Ponownie więc strona skarżąca, pomimo reprezentowania jej przez profesjonalnego pełnomocnika i pomimo odmowy wstrzymania wykonania postanowień organu ze względu na brak uzasadnienia wniosku nie dołączyła do swego żądania żadnego uzasadnienia mogącego świadczyć o spełnieniu w sprawie przesłanek udzielenia ochrony tymczasowej. Dlatego też, wniosek ten nie mógł zostać przez sąd uwzględniony.
Wobec powyższych okoliczności Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. w zw. z art. 193 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.