Uzasadnienie
Wyrokiem z 11 stycznia 2018 r., sygn. akt II SA/Gd 340/17, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, po rozpoznaniu sprawy ze skargi J. K. na postanowienie Wojewody [...] z [...] marca 2017 r., nr [...] w przedmiocie uchylenia postanowienia o wstrzymaniu wykonania decyzji w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia [...] S.A. z siedzibą w G. na budowę stacji transformatorowej 15 kV wraz z powiązaniem linii kablowych SN i NN w rejonie ulic [...][...] i [...] w S., na działkach nr [...], nr [...], nr [...] i nr [...], oddalił skargę.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku na podstawie "art. 173 § 1 w zw. z art. 174 pkt. 2, art 35 § 1, art. 37 § 1 w zw. z art. 50 § 1, art. 52 § 1 i art. 57 § 2" ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dalej p. p. s. a.) złożył J. K., zaskarżając go w całości.
Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono:
- 1. naruszenie art. 1 § 2 ustawy z dnia 25.07.2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) w zw. z art. 7, 77, 80 k.p.a. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i zaniechanie przez sąd wnikliwej kontroli legalności zaskarżonej decyzji oraz oddalenie skargi, mimo że w toku postępowania administracyjnego nie odniesiono się do kryteriów pozwalających na obiektywną ocenę wpływu, jaki ma toczące się postępowanie o zasiedzenie na postanowienie o podjęciu zawieszonego postępowania będącego przedmiotem niniejszej skargi;
- 2. naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. poprzez nieuwzględnienie skargi na postanowienie Wojewody [...] w G. z [...] marca 2017 r. wskutek pominięcia kwestii dowodowych skutkujących uznaniem, że wbrew zgromadzonym w aktach sprawy dowodom, kontrolowane postanowienie uchylające postanowienie z [...] listopada 2016 r. o zawieszeniu postępowania administracyjnego było prawidłowe, podczas gdy z uwagi na toczące się postępowanie o zasiedzenie wniosek taki jest chybiony;
- 3. niewłaściwe zastosowanie art. 151 p.p.s.a. poprzez niezasadne oddalenie skargi na postanowienie Wojewody [...] w sytuacji, w której wyrok wydany został z naruszeniem art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w związku z art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., polegającym na przyjęciu, że w sprawie nie mogło wystąpić zagadnienie wstępne związane z uprawnieniem [...] S.A. do dysponowania nieruchomością na określone przez siebie cele, albowiem stan prawny tej nieruchomości nie jest uregulowany, podczas gdy wskazane uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy, ponieważ uwzględnienie wskazanego błędu w zaskarżonym wyroku skutkowałoby uwzględnieniem złożonej skargi.
Na podstawie przywołanych zarzutów, skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku oraz przekazanie przedmiotowej sprawy do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oraz o zasądzenie od organu na jego rzecz zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazano m.in., że Wojewoda [...] postanowieniem z dnia [...] marca 2017r uchylił w całości zaskarżone postanowienie Prezydenta Miasta S. nr [...] z dnia [...] listopada 2016 r. o zawieszeniu postępowania administracyjnego w sprawie wznowienia postępowania zakończonego decyzją ostateczną nr [...] z dnia [...] lipca 2015r. Wyrokiem z dnia 11 stycznia 2018 r. w sprawie sygn. akt: II SA/Gd 340/17, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił skargę J. K. na postanowienie Wojewody [...] w G. z dnia [...] marca 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny błędnie przyjął, że zaskarżone postanowienie Wojewody w G. z dnia [...] marca 2017r nie narusza prawa.
Ponadto sąd uznał iż podstawą rozstrzygnięcia sprawy była kwestia występowania zależności, która uniemożliwia prowadzenie postępowania administracyjnego. Jednocześnie sąd szeroko dokonał obszernej analizy podstaw zastosowania art. 97 § 1 ust. 4 k.p.a. i analiza ta, niewątpliwie błędna, doprowadziła sąd do stwierdzenia, iż kontrolowane postanowienie uchylające postanowienie z dnia [...] listopada 2016r o zawieszeniu postępowania administracyjnego było prawidłowe, nie dopatrując się w nim naruszenia prawa. L. K. oraz J. K., [...] lipca 2015 r., wnieśli do Sądu Rejonowego w S. wniosek o nabycie przez zasiedzenie własności części niezabudowanej nieruchomości działki nr [...], obręb [...],[...], położonej w S. Zdaniem skarżącego kasacyjnie okoliczność ta, wbrew twierdzeniom sądu wojewódzkiego, ma znaczenie dla sprawy.
Nie można bowiem uznać, że wystarczające jest oświadczenie [...] S.A. o prawie do posiadania nieruchomości na cele budowlane, skoro stan prawny tej nieruchomości nie jest uregulowany. Twierdzenie sądu wojewódzkiego, w ocenie skarżącego kasacyjnie, w tych konkretnych okolicznościach, że właścicielem gruntu jest gmina S., jest przedwczesne i nieuprawnione z punktu widzenia przyszłego rozstrzygnięcia sprawy o zasiedzenie. Dlatego do czasu rozstrzygnięcia tej kwestii stan rzekomej własności gminy S. pozostaje w zasadzie stanem hipotetycznym albowiem rozstrzygnięcie tego zagadnienia, które występuje w postaci postępowania w sprawie o zasiedzenie ma wpływ na wynik postępowania, a tym samym uzasadnia celowość wydania decyzji o zawieszeniu postępowania do czasu rozstrzygnięcia tego zagadnienia wstępnego.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw.
Zgodnie z art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (zwana dalej p.p.s.a.), skargę kasacyjną można oprzeć na podstawie: 1) naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie i 2) naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Należy dodać, że zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, co oznacza, iż strona wnosząca ten środek odwoławczy, zarzucając naruszenie konkretnych przepisów prawa w określonej formie, sama wyznacza obszar kontroli kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny bierze zaś pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania, której przesłanki zostały określone w art. 183 § 2 p.p.s.a., a która nie zachodzi w tej sprawie.
Podkreślić należy, że wyrażona w art. 183 § 1 p.p.s.a. zasada związania granicami skargi kasacyjnej oznacza, że jeżeli nie zachodzi nieważność postępowania sądowego w rozumieniu art. 183 § 2 p.p.s.a., to Naczelny Sąd Administracyjny dokonując kontroli prawidłowości zaskarżonego orzeczenia jest związany wnioskiem skarżącego sformułowanym w skardze kasacyjnej, określającym przedmiot zaskarżenia oraz podstawy zaskarżenia. Prawidłowe sformułowanie podstaw kasacyjnych jest o tyle istotne, że zgodnie z zasadą rozpoznawania sprawy przez Naczelny Sąd Administracyjny w granicach skargi kasacyjnej sąd ten nie jest uprawniony do powtórnego badania zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego (ad meritum) w jego całokształcie. Zakres kognicji Naczelnego Sądu Administracyjnego wyznaczają sformułowane przez skarżącego zarzuty, oparte na ustawowych podstawach i uzasadnione w treści skargi kasacyjnej.
Konkretne podstawy skargi kasacyjnej, czyli zawarte w niej przyczyny zaskarżenia rozstrzygnięcia, determinują całkowicie kierunek działalności badawczej Naczelnego Sądu Administracyjnego, którą musi on podjąć w celu stwierdzenia ewentualnej wadliwości zaskarżonego orzeczenia. Z treści skargi kasacyjnej i jej uzasadnienia wynika, że zarzuty w niej zawarte nie dotyczą niniejszej sprawy. Jak wskazano wyżej sąd wojewódzki kontrolował postanowienie Wojewody [...] z [...] marca 2017 r. (nie z [...] marca 2017 r.), nr [...] w przedmiocie uchylenia postanowienia Prezydenta Miasta S. z [...] listopada 2016 r. nr [...] o wstrzymaniu wykonania decyzji w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia [...] S.A. z siedzibą w G. na budowę stacji transformatorowej 15 kV wraz z powiązaniem linii kablowych SN i NN w rejonie ulic [...],[...] i [...] w S., na działkach nr [...], nr [...], nr [...] i nr [...].
Podstawą prawną zaskarżonego do WSA w Gdańsku postanowienia był art. 152 § 1 k.p.a., zgodnie z którym organ administracji publicznej właściwy w sprawie wznowienia postępowania wstrzyma z urzędu lub na wniosek strony wykonanie decyzji, jeżeli okoliczności sprawy wskazują na prawdopodobieństwo uchylenia decyzji w wyniku wznowienia postępowania.
W przedmiotowej sprawie sąd I instancji nie dokonywał jak twierdzi skarżący kasacyjnie analizy podstaw zastosowania art. 97 § 1 ust. 4 k.p.a. (obligatoryjne zawieszenie postępowania), ale czy była podstawa wstrzymania wykonania decyzji udzielającej pozwolenia na budowę stacji transformatorowej. NSA z urzędu wiadomo, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w innej sprawie, o sygn. akt II SA/Gd 345/17 również ze skargi J. K. kontrolował postanowienie Wojewody [...] z [...] marca 2017 r. znak [...] uchylające w całości postanowienie Prezydenta Miasta S. nr [...] z dnia [...] listopada 2016 r. o zawieszeniu postępowania administracyjnego w sprawie wznowienia postępowania zakończonego decyzją ostateczną z dnia [...] lipca 2015r. nr [...]. W sprawie tej [...] stycznia 2018 r. wydano wyrok oddalający skargę. Wyrok ten jest prawomocny.
Mając na uwadze, że skarga kasacyjna nie zawierała usprawiedliwionych podstaw, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku. Skarga kasacyjna została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym, stosownie do art. 182 § 2 p.p.s.a. w zw. z art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. 374 ze zm.).