Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnegoz 4 lipca 2017 r., sygn. akt II OSK 2720/15

Uzasadnienie

Wyrokiem z dnia 27 maja 2015 r., sygn. akt II SA/Wr 265/15 Wojewódzki Sąd Administracyjny (powoływany dalej jako: WSA) we Wrocławiu oddalił skargę [...] (Spółka) na decyzję Wojewody Dolnośląskiego z dnia [...] lutego 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy, po wznowieniu postępowania, uchylenia ostatecznej decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na wykonanie robót budowlanych obejmujących docieplenie i remont elewacji budynków usługowo-mieszkalnych. Wyrok ten zapadł w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy:

Jak ustalił to sąd pierwszej instancji w dniu 1 września 2014 r. [...] wniosło o wznowienie postępowania zakończonego decyzją ostateczną Prezydenta Wrocławia [...] z dnia [...] lipca 2014 r., zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą "[...] (Inwestor) pozwolenia na budowę dla wykonania robót budowlanych obejmujących docieplenie i remont elewacji budynków usługowo-mieszkalnych przy ul. [...] we Wrocławiu (działki nr [...],[...] i [...][...], obręb [...]). Jako przesłankę wznowienia postępowania Spółka wskazała art. 145 § 1 pkt 4 Kodeksu postępowania administracyjnego (ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. – Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm., dalej K.p.a.), wywodząc, że nie brała bez własnej winy udziału w tym postępowaniu, mimo iż powinna być uznana za jego stronę. Ponadto wyjaśniono, że Spółka jest właścicielem nieruchomości gruntowej, sąsiadującej z działką posadowienia budynku nr [...] przy ul. [...] we Wrocławiu.

Powołano się także na jeden z wyroków Naczelnego Sądu Administracyjnego, w którym wskazano, że "sam fakt sąsiedztwa nieruchomości z nieruchomością zabudowaną dawał już jej właścicielowi czy wieczystemu użytkownikowi prawa strony bez względu na to czy nieruchomość znajduje się w obszarze oddziaływania obiektu w rozumieniu art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego". Przedstawiciel wnioskującej Spółki zarzucił też, że przeprowadzenie remontu elewacji i ocieplenie ścian sąsiedniego budynku oddziaływać będzie na nieruchomość skarżącej Spółki: wykonywanie robót budowlanych spowoduje bowiem zanieczyszczenie terenu stanowiącego jej własność, a docieplenie spowoduje zwiększenie grubości ścian budynku przy ul. [...] co może spowodować zbliżenie się do nieruchomości Spółki, a w konsekwencji zmusi ją do przesunięcia swojej inwestycji o odległość związaną ze zwiększeniem grubości ścian istniejącego budynku. Zmiana grubości ścian istniejącego budynku oraz remont jego elewacji, zdaniem przedstawiciela wnioskodawcy, będą miały wpływ na przyszłe lokalizowanie budynku spółki tak, aby spełniał on warunki planu miejscowego.

Jak dalej wynika z ustaleń sądu wojewódzkiego, postanowieniem Nr [...] z dnia [...] września 2014 r. Prezydent Miasta Wrocławia wznowił przedmiotowe postępowanie uznając, że wniosek został złożony w terminie, natomiast postanowieniem Nr [...] z tego samego dnia odmówił wstrzymania wykonania decyzji ostatecznej objętej wnioskiem.

Decyzją z dnia [...] października 2014 r., Nr [...], Prezydent Miasta Wrocławia, działając na podstawie art. 104 i art. 151 § 1 pkt 1 K.p.a. oraz art. 92 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym (t.j. Dz. U. z 2013 r., poz. 595 z późn. zm.), odmówił uchylenia ostatecznej decyzji własnej z dnia [...] lipca 2014 r., z powodu braku przesłanki wznowienia postępowania określonej w art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a.

W ocenie organu I instancji projektowana inwestycja nie oddziałuje, ani nie wprowadza żadnych ograniczeń w zagospodarowaniu przyległej działki nr [...] należącej do Spółki, w znaczeniu art. 3 ust. 20 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2013 r., poz. 1409, uPb). Tym samym [...], jako właścicielowi działki nr [...] [...] obręb [...], nie przysługuje status strony w postępowaniu zakończonym decyzją Prezydenta Wrocławia Nr [...]z dnia [...] lipca 2014 r. Z zakresu prac dociepleniowych wyłączono część bocznej ściany zachodniej budynku, przyległej do działki nr [...]. Na tym odcinku nie są przewidziane żadne roboty budowlane, bez zmian pozostaje wielkość i usytuowanie otworów okiennych w budynku.

Odwołanie od powyższej decyzji wniosła [...].

Po rozpatrzeniu tego odwołania Wojewoda Dolnośląski decyzją z dnia [...] lutego 2015 r., Nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji.

W ocenie Wojewody Dolnośląskiego w postępowaniu w sprawie o pozwolenie na budowę dla przedmiotowej inwestycji odwołującej się Spółce nie przysługiwał status strony, to z kolei prowadzi do konkluzji, że nie przysługuje jej również status strony w postępowaniu nadzwyczajnym. Do działki nr [...], do której tytuł przysługuje odwołującej się Spółce, przylega w niewielkim fragmencie ściana boczna budynku położonego przy ul. [...]. W tym zakresie projekt budowlany nie przewiduje wykonania żadnych robót, przeto nie można mówić o jakimkolwiek oddziaływaniu, za takowe nie uznano uciążliwości, które mogą wystąpić w trakcie robót budowlanych.

[...] zaskarżyło decyzję organu odwoławczego skargą sądowoadministracyjną do WSA we Wrocławiu. W skardze Spółka zarzuciła zaskarżonej decyzji:

1. I. naruszenie prawa materialnego w postaci:
2. - art. 28 ust. 2 uPb w zw. z art. 3 pkt 20 uPb poprzez błędną, zawężającą interpretację pojęcia obszaru oddziaływania i nie przyznania skarżącej przymiotu strony w postępowaniu o wydanie pozwolenia na budowę inwestycji zlokalizowanej w obszarze oddziaływania obiektu budowlanego;
3. II. naruszenie prawa procesowego w postaci:
4. - art. 7 w zw. z art. 11 w zw. z art. 77 § 1 w zw. z art. 107 § 3 K.p.a. wyrażające się w nie odniesieniu się przez organ II instancji do wszystkich zarzutów podnoszonych przez stronę w trakcie toczącego się postępowania;
5. III. naruszenie prawa procesowego w postaci:
6. - art. 151 § 1 pkt 1 K.p.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 4 tej ustawy, wyrażające się w odmowie uchylenia ostatecznej decyzji Prezydenta Wrocławia z dnia [...] lipca 2014 r. w sytuacji, w której strona nie brała udziału w postępowaniu bez swojej winy.

Wobec tak sformułowanych zarzutów skarżąca Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości. W uzasadnieniu skargi przedstawiona została szczegółowa argumentacja, w której wykorzystano poglądy prezentowane w judykaturze sądowoadministracyjnej, w ramach której Spółka ponownie kwestionuje stanowisko odmawiające jej przyznania statusu strony postępowania zakończonego ostateczną decyzją o pozwoleniu na budowę.

Wojewoda Dolnośląski w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie.

Na rozprawie wyznaczonej na dzień 27 maja 2015 r. pełnomocnik [...] oświadczył, że popiera skargę i wnioski w niej zawarte, natomiast pełnomocnik "[...] – uczestnika postępowania – wniósł o jej oddalenie.

Opisanym na wstępie wyrokiem WSA we Wrocławiu skargę oddalił.

W motywach wyroku sąd wojewódzki stwierdził, że organy administracji zasadnie przyjęły, iż skarżąca Spółka nie wykazała w sprawie żadnej z przesłanek ograniczających zagospodarowanie terenu, a tym samym naruszenia prawem jej chronionego interesu. Roboty budowlane polegające na dociepleniu i remoncie elewacji budynków (poza ścianą stanowiącą część elewacji zachodniej budynku, usytuowaną od strony nieruchomości skarżącej) nie naruszają prawa własności i nie ograniczają możliwości korzystania z nieruchomości skarżącej, zgodnie z jej społeczno-gospodarczym przeznaczeniem. Sam fakt, że dany podmiot jest właścicielem nieruchomości znajdującej się na obszarze objętym jednym planem zagospodarowania przestrzennego, na którym ma być realizowana inwestycja, nie jest wystarczającą podstawą do uznania, że podmiotowi takiemu przysługuje status strony w postępowaniu dotyczącym wydania pozwolenia na budowę odnośnie nieruchomości sąsiadującej.

Zdaniem tegoż sądu skarżąca Spółka w żaden sposób nie wykazała, aby kwestionowane roboty budowlane uniemożliwiały lub w jakikolwiek sposób utrudniały zagospodarowanie lub użytkowanie jej nieruchomości, nie potwierdzają tego również materiały zgromadzone w aktach sprawy.

W ocenie sądu pierwszej instancji istotne też jest, że zakres ochrony właściciela nieruchomości sąsiedniej w procesie budowlanym formułuje przepis art. 5 ust. 1 pkt 9 uPb wskazujący, iż ochronie tej podlegają nie dowolnie oznaczone interesy osób trzecich, ale interesy uzasadnione, tj. wynikające z konkretnych przepisów prawa, z których określony podmiot może wyprowadzić przysługujące mu uprawnienia lub ograniczające inwestora obowiązki.

Skargą kasacyjną [...], reprezentowane przez fachowego pełnomocnika, zaskarżyło ww. wyrok w całości.

Zaskarżonemu orzeczeniu Spółka zarzuciła:

1. I. naruszenie prawa materialnego w postaci:
2. - art. 28 ust. 2 uPb w zw. z art. 3 pkt 20 uPb poprzez jego błędną wykładnię, wyrażającą się w przyjęciu przez sąd a quo zawężającej interpretacji pojęcia "obszaru oddziaływania budowli", zgodnie z którą fakt, że:
3. a) nieruchomość skarżącej graniczy bezpośrednio z nieruchomością objętą decyzją o pozwoleniu na budowę,
4. b) wykonane na tej nieruchomości prace oddziałują na nieruchomość skarżącej, w ten sposób, że wykorzystywany do dociepleń styropian zaśmiecał działkę należącą do skarżącej Spółki,
5. c) w związku z treścią przepisów "antypożarowych", umiejscowionych w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 r., Nr 75, poz. 690 z późn. zm., rozp. MI z 2002) oraz uchwały nr XVII/529/00 Rady Miejskiej Wrocławia z dnia 20 stycznia 2000 r., roboty budowlane prowadzone na podstawie decyzji ostatecznej Prezydenta Wrocławia Nr [...] z dnia [...] lipca 2014 r., zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej Inwestorowi pozwolenia na budowę dla wykonania robót budowlanych obejmujących docieplenie i remont elewacji budynków usługowo-mieszkalnych przy ul. [...] we Wrocławiu prowadzą do ograniczenia możliwości zagospodarowania nieruchomości skarżącej Spółki,
6. - nie prowadzą do przyznania skarżącej przymiotu strony w postępowaniu o wydanie pozwolenia na budowę inwestycji zlokalizowanej w obszarze oddziaływania obiektu budowlanego, w sytuacji w której skarżąca powinna zostać uznana za stronę przedmiotowego postępowania;
7. II. naruszenia prawa procesowego w postaci:
8. - art. 141 § 4 Ppsa mające istotny wpływ na wynik sprawy, a wyrażające się w pominięciu przez WSA we Wrocławiu podnoszonego przez skarżącą w pkt II skargi zarzutu naruszenia przez organ II instancji prawa procesowego w postaci art. 7 w zw. z art. 11 w zw. z art. 77 § 1 w zw. z art. 107 § 3 K.p.a. wyrażającego się w nieodniesieniu się przez organ II instancji w zaskarżonej uprzednio decyzji do wszystkich zarzutów podnoszonych przez stronę w trakcie toczącego się postępowania administracyjnego.

Mając na uwadze powyższe, strona skarżąca kasacyjnie wnosi o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA we Wrocławiu oraz zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, wg norm prawem przepisanych.

Skarżąca kasacyjnie Spółka obficie przywołując stanowiska prezentowane w judykaturze uwagę koncentruje na wykładni pojęcia obszar oddziaływania w rozumieniu art. 3 pkt 20 uPb. Eksponuje, że budynek Inwestora objęty ostatecznym pozwoleniem na budowę, zlokalizowany jest w granicy z działką Spółki. Źródłem jej interesu prawnego może być norma należąca do prawa cywilnego – art. 140 i 144 Kodeksu cywilnego.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej Spółka wskazuje, że wykonywanie prac związanych z remontem i dociepleniem elewacji budynku znajdującego się przy ul. [...] od strony, przy której znajduje się granica między działkami skarżącej oraz [...], powoduje i powodowało oddziaływanie na nieruchomość skarżącej poprzez jej zanieczyszczenie (styropian używany przy dociepleniu elewacji spadał i był przemieszczany przez wiatr na teren będący własnością skarżącej Spółki. Nadto z obowiązującego w tym obszarze miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wynika, że Spółka jest obowiązana, w przypadku zagospodarowania terenu należącego do niej, do zapewnienia doświetlenia budynku przy ul. [...]. Zamierzenie inwestycyjne ogranicza możliwość zagospodarowania nieruchomości skarżącej Spółki, albowiem będzie zobligowana do uwzględnienia wymagań związanych z bezpieczeństwem przeciwpożarowym, wskazanym w "§ 271 i 272 § 3" rozp.

MI z 2002. Podnosząc minimalną odległość między budynkami w zależności od klasy odporności ogniowej ścian, Spółka podnosi także, że w sprawie per analogiam powinien znaleźć zastosowanie przepis § 12 ust. 4 rozp. MI z 2002. Nawet przyjęcie, że cyt. przepis nie będzie miał zastosowania, to "jego treść w pewien sposób determinuje kierunek wykładni art. 28 ust. 2 uPb". Powyższy fakt wskazuje, że przedmiotowa inwestycja w sposób faktyczny oddziaływała na nieruchomość skarżącej Spółki, zakłócając korzystanie z niej ponad przeciętną miarę w toku realizacji inwestycji.

Uznając, że sąd pierwszej instancji nie przedstawił przekonującej argumentacji na rzecz odmowy przyznania Spółce przymiotu strony, a wobec wskazania przepisów prawa materialnego, mającego być źródłem stwierdzenia, że nieruchomość Spółki znajduje się w obrębie oddziaływania przedsięwzięcia inwestycyjnego, należało uchylić udzielone pozwolenie, skoro Spółka nie brała udziału w postępowaniu.

Naruszenie przepisu art. 141 § 4 Ppsa polegało na nieuwzględnieniu przez sąd wojewódzki podnoszonych w postępowaniu administracyjnym zarzutów, w ramach których powoływano się na jeden z wyroków Naczelnego Sądu Administracyjnego (II OSK 1093/10), w świetle którego wywodzono o przymiocie strony u Spółki. Do takiego zarzutu, jak i zarzutu odnośnie ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a także powiększenia kubatury budynku przy ul. [...] we Wrocławiu, nie odniósł się Wojewoda Dolnośląski. Zarzut naruszenia przepisów procesowych miał nie zostać rozpoznany przez sąd wojewódzki.

Podczas rozprawy pełnomocnik inwestora wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Zgodnie z art. 183 § 1 Ppsa (aktualny tekst jednolity Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W myśl art. 174 Ppsa, skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, 2) naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Nie dopatrzywszy się w niniejszej sprawie żadnej z wyliczonych w art. 183 § 2 Ppsa przesłanek nieważności postępowania sądowoadministracyjnego, będąc związany granicami skargi kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny przeszedł do rozpatrzenia jej zarzutów. Przytoczenie podstaw kasacyjnych, rozumiane jako wskazanie przepisów, które – zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną – zostały naruszone przez wojewódzki sąd administracyjny, nakłada na Naczelny Sąd Administracyjny, stosownie do art. 174 pkt 1 i 2 oraz art. 183 § 1 Ppsa, obowiązek odniesienia się do wszystkich zarzutów przytoczonych w podstawach kasacyjnych (por. uchwała NSA z dnia 26 października 2009 r., I OPS 10/09, opubl. ONSAiwsa z 2010 r., nr 1, poz. 1).

W sytuacji przytoczenia w skardze kasacyjnej zarzutów naruszenia prawa materialnego, jak i naruszenia przepisów postępowania, w pierwszej kolejności Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje zasadniczo ostatnio wymieniony zarzut. Dopiero bowiem po przesądzeniu, że w postępowaniu sądowoadministracyjnym zachowano prawidłowy tok procedury, nie uchybiając jej przepisom w stopniu, który mógłby wpłynąć na wynik sprawy, można przejść – w granicach określonych w skardze kasacyjnej – do ocen o charakterze prawnomaterialnym.

Z uwagi na sposób sformułowania podstaw wniesionej kasacji, koniecznym jest podkreślenie, że skarga kasacyjna jest szczególnym i wysoce sformalizowanym środkiem zaskarżenia. Należy w niej przytoczyć podstawy kasacji wraz z ich uzasadnieniem, przy czym oba te elementy muszą ze sobą korespondować. Trzeba, zatem w skardze kasacyjnej wskazać konkretny przepis prawa materialnego lub procesowego, który zdaniem wnoszącego kasację został naruszony przez sąd pierwszej instancji. Autor wniesionej skargi kasacyjnej powinien wskazać na konkretne, naruszone przez ten sąd zaskarżonym orzeczeniem przepisy czy to prawa materialnego, czy też procesowego. W odniesieniu przy tym do prawa materialnego winien był wykazać, na czym polegała ich błędna wykładnia, bądź niewłaściwe zastosowanie oraz jaka powinna być wykładnia prawidłowa i właściwe zastosowanie przepisu.

Z kolei przy zarzucie naruszenia prawa procesowego należało wskazać przepisy tego prawa naruszone przez sąd pierwszej instancji, przedstawić, na czym polegało uchybienie tym przepisom i dlaczego uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

A. Nie jest oparty na usprawiedliwionej podstawie zarzut naruszenia przepisu art. 141 § 4 Ppsa. Zgodnie z cyt. przepisem, uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazania co do dalszego postępowania. Warto przypomnieć, że w uzasadnieniu uchwały składu 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 lutego 2010 r., II FPS 8/09 (ONSAiwsa 2010, Nr 3, poz.

39) podkreślono, że podstawa prawna rozstrzygnięcia (wyroku) obejmuje wskazanie zastosowanych przepisów prawnych oraz wyjaśnienie przyjętego przez sąd sposobu ich wykładni i zastosowania. Znaczenie procesowe tego elementu uzasadnienia uwidacznia się w tym, że ma on dać rękojmię, iż sąd dołożył należytej staranności przy podejmowaniu rozstrzygnięcia; ma umożliwić sądowi wyższej instancji ocenę, czy przesłanki, na których oparł się sąd niższej instancji, są trafne; ma w razie wątpliwości umożliwić ustalenie granic powagi rzeczy osądzonej i innych skutków prawnych wyroku.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego uzasadnienie kwestionowanego wyroku spełnia wszystkie przesłanki ustawowe określone w art. 141 § 4 Ppsa. Jego treść odzwierciedla przyjętą przez sąd pierwszej instancji argumentację prawną. Rozważania prawne są zaś na tyle jasno i precyzyjnie sformułowane, że umożliwiają poznanie sposobu rozumowania sądu pierwszej instancji. Uzasadnienie to poddaje się również kontroli instancyjnej. Sąd wojewódzki rzetelnie odniósł się do stanu faktycznego i prawnego sprawy. Z faktu, że sąd ten podzielił w pełni ustalenia poczynione przez organy, inaczej mówiąc zaakceptował prawidłowość ustaleń faktycznych, a skarżąca Spółka nie zgadza się z tą oceną sądu pierwszej instancji, nie można wywodzić nieprawidłowości konstrukcji uzasadnienia, skutkującego naruszeniem art. 141 § 4 Ppsa. W wyroku II SA/Wr 265/15 przywołano zarzuty skargi, także w zakresie braku odniesienia się przez organ odwoławczy do wszystkich zarzutów podnoszonych przez stronę skarżącą w trakcie postępowania.

Trafnie sąd pierwszej instancji skoncentrował swą uwagę na istocie sprawy, tj. na zakresie inwestycji, a przez to ustaleniu przymiotu strony w postępowaniu o wydanie pozwolenia na budowę u skarżącej Spółki, mającej w konsekwencji istotne znaczenie dla rozstrzygnięcie podjęte w postępowaniu wznowieniowym. Z tego względu brak wyraźnego odniesienia się przez sąd wojewódzki w motywach swego wyroku do zarzutów naruszenia art. 7 K.p.a. w zw. z art. 11, 77 § 1 i art. 107 § 3 K.p.a. przez organ odwoławczy, który wszak utrzymywał w mocy decyzję organu I instancji, nie mogło mieć istotnego znaczenia dla wyniku sprawy sądowoadministracyjnej, jeżeli stanowisko sądu pierwszej instancji co do istoty sprawy administracyjnej jest prawidłowe. Nie jest przy tym trafne zarzucanie sądowi wojewódzkiemu, że pominął – w aspekcie oceny przymiotu strony postępowania u Spółki – treść ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz przepisów dotyczących bezpieczeństwa przeciwpożarowego.

Sąd wojewódzki wyraźnie w motywach swego wyroku dał temu wyraz, że oba czynniki brał pod uwagę, wypowiadając się jednoznacznie, iż konieczność dostosowania w projekcie budowlanym rozwiązań spełniających kryterium zgodności z przepisami techniczno-budowlanymi i ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, nie może być postrzegana jako forma ograniczenia w zagospodarowaniu terenu (s. 15 uzasadnienia wyroku II SA/Wr 265/15). Pogląd ten podziela orzekający w sprawie Sąd.

B. Dodatkowo, z naruszeniem art. 141 § 4 Ppsa mamy do czynienia w przypadku, gdy uzasadnienie nie odpowiada wymogom tego przepisu, przy czym nie każde naruszenie tego przepisu może stanowić skuteczną podstawę skargi kasacyjnej, a jedynie takie, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 Ppsa). Naczelny Sąd Administracyjny oddala wszak skargę kasacyjną nie tylko wtedy, gdy nie ma ona usprawiedliwionych podstaw, ale także i wówczas, gdy zaskarżone orzeczenie mimo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu (art. 184 Ppsa). Zarzut naruszenia tego przepisu mógłby być skuteczny wówczas, gdyby sąd pierwszej instancji nie wyjaśnił w sposób adekwatny do celu, jaki wynika z tego przepisu, dlaczego nie stwierdził w rozpatrywanej sprawie naruszenia przez organy administracji przepisów procedury w stopniu, który mógłby mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia. Uzasadnienie wyroku powinno być tak sporządzone, aby wynikało z niego dlaczego sąd uznał zaskarżone orzeczenie za zgodne lub niezgodne z prawem.

W ramach rozpatrywania zarzutu naruszenia art. 141 § 4 Ppsa Naczelny Sąd Administracyjny zobowiązany jest zatem jedynie do kontroli zgodności uzasadnienia zaskarżonego wyroku z wymogami wynikającymi z powyższej normy prawnej. W orzecznictwie podkreśla się, że skutkuje to po stronie wojewódzkiego sądu administracyjnego obowiązkiem wyjaśnienia motywów podjętego rozstrzygnięcia w taki sposób, który umożliwi przeprowadzenie kontroli instancyjnej zaskarżonego orzeczenia w sytuacji, gdy strona postępowania zażąda, poprzez wniesienie skargi kasacyjnej, jego kontroli (por. np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 października 2010 r., sygn. II OSK 1620/10, CBOSA). Wbrew twierdzeniom zawartym w skardze kasacyjnej sąd wojewódzki w poprawny sposób wywiązał się ze swojego obowiązku. W tym aspekcie chybione jest przywoływanie na wsparcie swej argumentacji, wywodów zawartych w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 czerwca 2011 r., II OSK 1093/10 (LEX nr 1083525), skoro zapadł on w innym stanie faktycznym (przedmiotowy wyrok odnosił się do kwestii statusu strony postępowania naprawczego prowadzonego w trybie art. 50-51 uPb w odniesieniu do obiektu objętego pozwoleniem na przebudowę i zmianę sposobu użytkowania).

Te okoliczności wskazują, że – wbrew twierdzeniom zawartym w skardze kasacyjnej – motywy wyroku sądu pierwszej instancji są zrozumiałe, poddają się kontroli, a sąd nie uchybił przepisowi art. 141 § 4 Ppsa w stopniu, który nakazywałby uznanie zarzutu jego naruszenia za usprawiedliwiony.

C. Nie jest także usprawiedliwiony zarzut naruszenia przepisu art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt 20 uPb poprzez błędną wykładnię, polegającą na zawężającej interpretacji pojęcia "obszar oddziaływania budowli". Zgodzić należy się z autorem skargi kasacyjnej, że ustalenie posiadania interesu prawnego w postępowaniu w sprawie o udzielenie pozwolenia na budowę, jest "jednym z najbardziej problematycznych obszarów w dziedzinie prawa budowlanego", zgodzić się wypadnie także i z tym, że kwestia ustalenia katalogu stron tego postępowania winna przynależeć do właściwego organu prowadzącego postępowanie. Nie jest jednak usprawiedliwiona konkluzja skargi kasacyjnej, że w okolicznościach kontrolowanej przez sąd pierwszej instancji sprawy administracyjnej, Spółce przysługiwał przymiot strony postępowania.

D. Stronami w postępowaniu w sprawie o udzielenie pozwolenia na budowę są m. in. właściciele lub wieczyści właściciele nieruchomości znajdujących się "w obszarze oddziaływania obiektu" (art. 28 ust. 2 uPb), przez to pojęcie ustawodawca rozumie "teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu, w tym zabudowy, tego terenu" (art. 3 pkt 20 uPb).

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego prawidłowo sąd pierwszej instancji dokonał wykładni powyższego pojęcia, trafnie wywodząc, że subiektywne odczucie danego podmiotu odnośnie oddziaływania przyszłej inwestycji nie jest wystarczające do uznania, że nieruchomość tego podmiotu znajduje się w obszarze oddziaływania obiektu w rozumieniu art. 3 pkt 20 uPb. Za pozbawione cech oddziaływania wprowadzającego ograniczenia prawne, zasadnie uznano obawy Spółki odnośnie uciążliwości robót budowlanych związanych z ewentualnym zaśmiecaniem jej nieruchomości przez używany do ocieplania ścian sąsiedniego budynku styropian.

E. Nie można także źródła do przyznania [...] statusu strony przedmiotowego postępowania administracyjnego upatrywać w samym fakcie zlokalizowania budynku Inwestora w granicy działki nr [...] należącej do Spółki. Rzecz bowiem w tym, że jak to wynika z projektu budowlanego, na tej części elewacji zachodniej powyższego budynku przy ul. [...], nie przewidziano prowadzenia żadnych robót budowlanych. Innymi słowy, ta część elewacji budynku nie była przewidziana do prowadzenia robót dociepleniowych.

F. Nie są także źródłem wprowadzenia ograniczeń w zagospodarowaniu nieruchomości – w aspekcie przedmiotowej inwestycji – ustalenia zawarte w § 15 pkt 52-54 uchwały nr XVII/529/00 Rady Miejskiej Wrocławia z dnia 20 stycznia 2000 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego rejonu Przedmieścia Świdnickiego (Dz. Urz. Woj. Dolnośl. Nr 12, poz. 219 z późn. zm.). Wbrew temu, co wywodzi skarżąca kasacyjnie Spółka, z ustaleń tego planu w przypadku zagospodarowania działki będącej jej własnością, nie wynika obowiązek do uwzględnienia bryły, kształtu i wyglądu budynku przy ul. [...], a jedynie do zapewnienia temu budynkowi "doświetlenia". Z tego względu roboty budowlane, nie obejmujące jak to uprzednio podkreślono, elewacji od strony działki nr [...], nie prowadzą do ograniczenia w zabudowie sąsiedniej nieruchomości.

Dodatkowo, to potencjalna zabudowa nieruchomości skarżącej kasacyjnie Spółki, może ewentualnie skutkować, że budynek przy ul. [...]we Wrocławiu znajdzie się w obszarze oddziaływania planowanego przez Spółkę obiektu na działce nr [...], skoro z ustaleń powyższego planu wynika nakaz zapewnienia doświetlenia w/w budynku.

G. Nie poddaje się kontroli zarzut błędnej wykładni art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt 20 uPb w odniesieniu do ogólnie wskazanych w petitum skargi kasacyjnej "przepisów antypożarowych" umiejscowionych w rozp. MI z 2002. Nie jest skonkretyzowaniem takiego zarzutu przywołanie w uzasadnieniu skargi kasacyjnej "§ 271 i 273 § 3" cyt. rozp. MI z 2002. Przepisy cyt. rozporządzenia dzielą się na ustępy, gdy zaś skarga kasacyjna nie wskazuje precyzyjnie oznaczonej jednostki redakcyjnej przepisu prawa, któremu miałby uchybić sąd pierwszej instancji, nie jest rolą Naczelnego Sądu Administracyjnego będącego związanym podstawami skargi kasacyjnej, domyślanie się intencji strony.

H. Nie jest, z przyczyn wyłuszczonych w pkt E niniejszego uzasadnienia, trafny zarzut błędnej wykładni art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt 20 uPb w świetle treści § 12 ust. 4 rozp. MI z 2002. Trafnie autor skargi kasacyjnej zauważa, że z przywołanego przepisu stanowiącego, że "Usytuowanie budynku na działce budowlanej w sposób, o którym mowa w ust. 2 i 3, powoduje objęcie sąsiedniej działki budowlanej obszarem oddziaływania w rozumieniu art. 3 pkt 20 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane" wynika, iż odnosi się do sytuacji objętych w ust. 2 i 3 § 12 rozp. MI z 2002, a zatem odnosi się do "sytuowania" budynku. Wniosek zaś, aby zastosować powyższą konstrukcję normatywną per analogiam – w ocenie Sądu – przy uwzględnieniu stanu faktycznego sprawy, nie znajduje uzasadnienia.

1. I. Skoro podstawy skargi kasacyjnej nie były usprawiedliwione, podlegała ona oddaleniu na podstawie art. 184 Ppsa.