Uzasadnienie
Zaskarżonym wyrokiem z dnia 27 października 2014r., sygn. akt IV SA/Wa 1445/14, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę Rolniczej Spółdzielni Produkcyjnej "O." z siedzibą w O. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia 23 maja 2014r., nr..., które na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. uchyliło decyzję Burmistrza M. z dnia 30 stycznia 2014r., znak... ustalającą warunki zabudowy dla inwestycji budowlanej polegającej na budowie budynku garażowego (na sprzęt rolniczy), max ośmiu silosów oraz konstrukcji wsporczych i załadunkowych na terenie działki nr ew...., położonej we wsi O., gmina M. Dokonując oceny legalności zaskarżonej decyzji Sąd I instancji uznał, że zaskarżona przez Rolniczą Spółdzielnię Produkcyjną "O." z siedzibą w O. decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia 23 maja 2014r. wydana został zgodnie z prawem. Słuszne było stanowisko organu odwoławczego, że decyzja organu I instancji wydana została w warunkach nie do końca ustalonego stanu faktycznego sprawy.
Sąd oceniał, czy zachodziły przesłanki uprawniające organ odwoławczy do uchylenia na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. decyzji organu I instancji i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia, czy też materiał dowodowy był wystarczający do podjęcia reformacyjnego rozstrzygnięcia, bądź zachodziła potrzeba jego uzupełnienia w niewielkim zakresie, a organ odwoławczy mimo to uchylił się od rozstrzygnięcia sprawy co do jej istoty.
Przedmiotem kontroli Sądu była decyzja, której materialnoprawną podstawą był przepis art. 61 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717, ze zm.), zw. dalej ustawą lub u.p.z.p. oraz przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania terenu (Dz. U. Nr 164, poz. 1588), zw. dalej rozporządzeniem.
Zgodnie z ust. 5 art. 61 ustawy warunek, o którym mowa w ust. 1 pkt 3 (istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu jest wystarczające dla zamierzenia) uznaje się za spełniony, jeżeli wykonanie uzbrojenia terenu zostanie zagwarantowane w drodze umowy zawartej między właściwą jednostką organizacyjną a inwestorem. Natomiast odnośnie zarzutu naruszenia art. 61 ust.1 pkt 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym Sąd wskazał, że w myśl wymienionego przepisu do wydania pozytywnej decyzji o warunkach zabudowy niezbędne jest istnienie rzeczywistego lub projektowanego uzbrojenia terenu wystarczającego dla danego zamierzenia.
Sąd podniósł, że w decyzji Burmistrza M. ustalającej warunki zabudowy z dnia 30 stycznia 2014r. w pkt 1.4 "Warunki obsługi w zakresie infrastruktury technicznej" podano, że zaopatrzenie w zakresie zasilania w wodę oraz odprowadzanie ścieków sanitarnych, jak również zaopatrzenie w energię elektryczną będzie realizowane zgodnie z warunkami wydanymi przez zarządców sieci. Do przedmiotowego wniosku o wydanie decyzji oraz dołączonych do niego dokumentów odnośnie do charakterystyki inwestycji, w tym umów z właściwymi zarządcami sieci na dostawę wody (z dnia 27 marca 2013r.) oraz przyłączenie do sieci dystrybucyjnej (z dnia 2 maja 1997r.) wynika, że częściowo te warunki zostały spełnione. W charakterystyce inwestycji (stanowiącej załącznik nr 2 do wniosku o wydanie warunków zabudowy) podano, że teren jest uzbrojony; istnieje przyłącze wodociągowe, sanitarne. Słusznie, zdaniem Sądu I instancji organ zwrócił uwagę, że brak jest we wniosku określenia wielkości zapotrzebowania na media, o którym mowa w art. 62 ust. 2 ustawy.
Powyższe wynika z uznania, że dla uzyskania decyzji ustalającej warunki zabudowy konieczne jest wykazanie w toku postępowania, że istniejące już uzbrojenie terenu jest wystarczające, albo że zagwarantowane jest w drodze umowy zawartej między właściwą jednostką organizacyjną a inwestorem wykonanie tego uzbrojenia, przy czym zagwarantowanie w drodze umowy nie jest równoznaczne z obowiązkiem legitymowania się taką umową już w momencie starania się o wydanie decyzji o warunkach zabudowy, lecz posiadanie zapewnienia, gwarancji, że takie uzbrojenie w przyszłości powstanie, zostanie w przyszłości zawarta umowa (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z: 4 listopada 2009r., sygn. akt II OSK 1780/08, 14 maja 2009r., sygn. akt II OSK 779/08, z 29 maja 2013r., sygn. akt II OSK 267/12, CBOSA). Istotna jest zatem wiedza jakie jest "wystarczające" uzbrojenie terenu, bowiem ocenie organu wydającego decyzję o warunkach zabudowy podlega kwestia, czy istniejące uzbrojenie terenu będzie wystarczające dla określonego zamierzenia budowlanego.
Chodzi tu o infrastrukturę niezbędną ze względu na późniejsze funkcje zamierzenia inwestycyjnego, jak i prawidłowy sposób użytkowania obiektu. Mając zatem na uwadze wymogi techniczno-budowlane, jakie spełniać musi dana inwestycja, wymagane jest konkretne określenie zapotrzebowania na wodę, energię, czy też sposób odprowadzania lub oczyszczania ścieków, poprzez wskazanie wartości, jakie należy w tym zakresie uwzględnić. Skład orzekający podzielił pogląd wyrażony w tym zakresie przez NSA w wyroku z 10 kwietnia 2014r., sygn. akt II OSK 2717/12, CBOSA. Z wniosku o ustalenie warunków zabudowy nie wynika, czy istniejące uzbrojenie terenu jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego i nie przewiduje się zmian w zapotrzebowaniu na media (umowa w sprawie budowy przyłącza z dnia 27 marca 2013r. dotyczy jedynie sieci energetycznej).
Kwestia ta, jako wiążąca się z obligatoryjnym warunkiem ustalenia warunków zabudowy, w ocenie Sądu słusznie została potraktowana przez organ odwoławczy jako przesłanka decyzji kasacyjnej.
Odnosząc się do kwestii prawidłowości sporządzenia analizy urbanistycznej Sąd w pierwszej kolejności odniósł się do zawartych w skardze twierdzeń dotyczących braku obowiązku sporządzenia analizy dla przedmiotowej nieruchomości, wskazując, że w uzasadnieniu decyzji organu I instancji mowa jest, że: "W planie zagospodarowania przestrzennego zatwierdzonego uchwałą Nr... Rady Miejskiej w M. z dnia 12 grudnia 1994r., który utracił ważność w dniu 31 grudnia 2003r., działka o nr ew.... w miejscowości O. znajdowała się na terenach urządzeń produkcji gospodarki rolnej".
W ocenie Sądu, kwestia ta jest o tyle istotna, że przepisów art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy nie stosuje się do inwestycji produkcyjnych lokalizowanych na terenach przeznaczonych na ten cel w planach miejscowych, które utraciły moc na podstawie art. 67 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym. Z akt sprawy nie wynika, że przedmiotowa inwestycja produkcyjna zlokalizowana została na terenach przeznaczonych na ten cel w planach miejscowych, które utraciły moc na podstawie art. 67 ust. 1 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1, tj. ustawy z dnia 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym. Przepis art. 67 ust. 1 tego aktu w pierwotnym brzmieniu stanowił, że miejscowe plany zagospodarowania przestrzennego, obowiązujące w dniu wejścia w życie ustawy, tracą moc po upływie 5 lat od dnia jej wejścia w życie. Uchylenie decyzji z powodu nieodniesienia się do wskazanej kwestii doprowadziłoby, zdaniem Sądu do sytuacji analogicznej z obecnie istniejącą, tj. koniczności ponownego rozpatrzenia sprawy.
Dlatego kierując się zasadą racjonalności i szybkości procesowej Sąd, sygnalizując konieczność wzięcia pod uwagę tego zagadnienia w dalszym toku postępowania nie uznał tego zagadnienia jako wskazania do uchylenia zaskarżonego aktu i decyzji organu I instancji.
Sąd nie zaaprobował wyrażonego w skardze twierdzenia, że w przedmiotowej sprawie zastosowanie znajduje art. 61 ust. 3 ustawy znoszący wymóg ustalania zasady dobrego sąsiedztwa w stosunku do urządzeń infrastruktury technicznej. Przedmiotowe zamierzenie inwestycyjne (obejmujące garaż i silos) dotyczy bowiem obiektów budowlanych, a nie urządzeń infrastruktury technicznej. O ile same urządzenia infrastruktury technicznej podlegają zwolnieniu z rygorów art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, to tego przywileju pozbawione są obiekty budowlane, które stanowią budynki wraz z instalacjami i urządzeniami technicznymi, czy też budowle stanowiące całość techniczno-użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami (art. 3 pkt 1 lit. a i b Prawa budowlanego). Odwołując się do normatywnej definicji Sąd zauważył, że w rozumieniu ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2013r., poz. 1409) obiekt budowlany to m.in. budynek wraz z instalacjami i urządzeniami technicznymi i budowla stanowiącą całość techniczno-użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami (art. 3 pkt 1 tej ustawy). W ocenie Sądu, do tej kategorii zalicza się silos i garaż.
Planowane zamierzenie może być zaliczone do obiektów produkcyjnych, odpowiadających charakterowi zabudowy produkcyjnej, o której stanowi § 2 pkt 1 lit. d rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 26 sierpnia 2003r. w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz w decyzji o warunkach zabudowy (Dz. U. Nr 164 poz 1589).
WSA stwierdził, że brak w niniejszej sprawie uzasadnienia dla przyjęcia, iż doszło do naruszenia art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez stwierdzenie organu, że wątpliwości budzi sposób wyznaczenia obszaru analizowanego. Unormowana w art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy zasada dobrego sąsiedztwa polega na uzależnieniu zmiany zagospodarowania terenu od dostosowania się do określonych cech zabudowy i zagospodarowania terenu sąsiedniego w stosunku do terenu inwestycji. Ocena inwestycji z punktu widzenia kontynuacji istniejącej zabudowy w zakresie jej funkcji oraz istniejących cech urbanistycznych nie oznacza zakazu lokalizacji zróżnicowanej zabudowy na określonym terenie oraz bezwzględnego obowiązku kontynuacji funkcji zabudowy dominującej na działkach bezpośrednio sąsiadujących z działką, której warunki zabudowy są ustalane. W rozpoznawanej sprawie zasadnie organ II instancji zwrócił uwagę na ten wymóg i zakwalifikował go jako zagadnienie do wyjaśnienia na tyle istotne, że poprzez jego wpływ na rozstrzygnięcie przesądza o konieczności uchylenia decyzji organu I instancji. W ocenie Sądu, wymóg ekonomiki postępowania nie może decydować o nieobowiązywaniu wskazanych przepisów, jako zawierających obligatoryjne wymogi.
Sąd zaaprobował również zaakcentowanie obowiązku wyznaczenia granic obszaru analizowanego na kopii mapy, o której mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1 ustawy (§ 3 ust. 2 in fine rozporządzenia). Część graficzną decyzji o warunkach zabudowy oraz część graficzną analizy, o której mowa w § 3 ust. 1, sporządza się na kopiach mapy, o której mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1 ustawy (§ 9 ust. 3 rozporządzenia). W części opisowej analizy mowa jest o tym, że "granice obszaru analizowanego przyjęto i wkreślono na kopii mapy, o której mowa w art. 52.2.1, złożonej przez wnioskodawcę w skali 1:1000". Część graficzna nie zawiera informacji, że (mapa) została przyjęta do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego.
Sąd uznał, że podnoszone w skardze argumenty dotyczące konieczności wezwania wnioskodawcy do uzupełnienia załączników do wniosku nie mogły odnieść zamierzonego wpływu na ocenę prawidłowości decyzji organu II instancji, bowiem była to decyzja kasacyjna, uznająca brak prawidłowości działania organu I instancji. Jednocześnie słusznie organ II instancji stwierdził, że w gestii organu odwoławczego takie działanie nie leżało, bowiem powinno ono poprzedzać wydanie decyzji pierwszoinstancyjnej.
Za niezasługujące na aprobatę Sąd uznał stanowisko o bezprzedmiotowości potrzeby wykazania w analizie urbanistycznej odpowiednich wyliczeń uzasadniających wysokość zabudowy w odniesieniu do konstrukcji wsporczych silosów. Brak elewacji frontowej nie znosi bowiem wymogu określenia w decyzji ustalającej warunki zabudowy podstawowych parametrów planowanej inwestycji. W decyzji organu I instancji parametry te zostały wskazane, przy czym – jak słusznie zauważył organ II instancji – zabrakło uzasadnienia dla przytoczonych w niej wymiarów silosów i konstrukcji wspornych. Zasadnie organ II instancji zakwalifikował to naruszenia jako niespełnienie wymogu z art. 107 § 3 k.p.a., wskazującego jakie elementy powinno zawierać uzasadnienie decyzji, co jest istotne bowiem brak ten nie pozwala na rozpoznanie motywów, którymi kierował się organ.
Zasadnie zdaniem Sądu, organ odwoławczy wywodził, że wielkość wskaźnika zabudowy powinna być określona przez iloraz sumy wskaźników zabudowy wszystkich działek znajdujących się w obszarze zabudowanym i ilości działek znajdujących się w obszarze zabudowanym. Sąd nie zaaprobował zawartego w skardze twierdzenia, że dla silosów i konstrukcji wsporczych, stanowiących infrastrukturę techniczną nie jest wymagane ustalenie powierzchni zabudowy w drodze analizy urbanistycznej; co oznacza w niniejszej sprawie może to dotyczyć ewentualnie tylko budynku garażu.
Określenie przez organ wskaźnika zabudowy przez organ II instancji nie przekreśla możliwości uchylenia decyzji, bowiem należy to traktować jako wykazanie błędu popełnionego przez organ I instancji, wymagającego naprawienia w ponownym postępowaniu.
W ocenie Sądu, uzasadnienie zaskarżonej decyzji zawiera rozważania pozwalające na uznanie, że organ wyjaśnił w sposób dostateczny zastosowane przepisy. Sąd nie dostrzegł w zaskarżonej decyzji takiego naruszenia prawa, które obligowałoby go do uwzględnienia skargi z urzędu, a zarzuty skargi z przyczyn wyżej wykazanych nie zasługiwały na uwzględnienie, bowiem organ uprawniony był do zastosowania art. 138 § 2 k.p.a.. W konsekwencji, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012r., poz. 270 ze zm.), zw. dalej p.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę.
W skardze kasacyjnej do Naczelnego Sądu Administracyjnego Rolnicza Spółdzielnia Produkcyjna "O." zaskarżyła powyższy wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w całości, wnosząc o jego uchylenie i uchylenie decyzji organu II instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania sądowego według norm przepisanych.
Zaskarżonemu wyrokowi zarzuciła:
- 1) naruszenie art. 147 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012r. poz. 270 ze zm.), przez jego niewłaściwe zastosowanie i oddalenie skargi, pomimo że rozstrzygnięcie decyzji administracyjnej organu II instancji jest niezgodne z przepisami prawa materialnego, to jest z art. 61 ust. 2 i art. 61 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2012r., poz. 647 ze zm.), co miało wpływ na wynik postępowania,
- 2) naruszenie prawa materialnego, tj.
- - art. 61 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym przez jego niezastosowanie i utrzymanie w mocy decyzji organu II instancji niezasadnie uchylającej, z powodu zarzutów do sposobu sporządzenia analizy urbanistycznej, decyzję o warunkach zabudowy, wydaną dla inwestycji produkcyjnej, projektowanej na terenie przeznaczonym w uprzednio obowiązującym miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego na cel produkcyjny oraz
- - art. 61 ust. 1 pkt 3 tej ustawy przez jego błędne zastosowanie i utrzymanie w mocy decyzji organu II instancji niezasadnie uchylającej decyzję o warunkach zabudowy, z powodu nieudokumentowania przez inwestora zapewnienia dostaw mediów niepotrzebnych dla rodzaju inwestycji objętej wnioskiem, w sytuacji kiedy teren inwestora posiada pełne uzbrojenie, co wykazano w uchylonej decyzji organu I instancji.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną uczestnik postępowania S. R. wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej oraz zasądzenie kosztów postępowania sądowego według norm przepisanych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje
Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.
Stosownie do art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a. i nie zachodzi żadna z przesłanek, o których mowa w art. 189 p.p.s.a., które Naczelny Sąd Administracyjny rozważa z urzędu dokonując kontroli zaskarżonego skargą kasacyjna wyroku. Wobec powyższego Naczelny Sąd Administracyjny zbadał zarzuty skargi kasacyjnej wniesionej przez Rolnicza Spółdzielnię Produkcyjną "O." w O.. Kontrola dotyczy zgodności zaskarżonego orzeczenia z prawem materialnym i procesowym w granicach skargi kasacyjnej.
Sąd nie jest uprawniony do badania ewentualnej wadliwości zaskarżonego orzeczenia, która wykracza poza ramy wyznaczone zarzutami skargi kasacyjnej. Oznacza to, że zakres rozpoznania sprawy wyznacza strona wnosząca skargę kasacyjną przez przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie.
W świetle art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na podstawie naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (ust. 1), a nadto przez naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (ust. 2).
W sprawie niniejszej zostały zgłoszone zarzuty naruszenia przepisów postępowania, które miały wpływ na wynik sprawy, jak również naruszenie prawa materialnego przez błędna wykładnię.
Zarzut naruszenia przepisów postępowania dotyczy naruszenia art. 147 § 1 p.p.s.a. przez jego niewłaściwe zastosowanie. Zarzut ten jest nieusprawiedliwiony, albowiem przepis ten nie był i nie mógł być zastosowany w sprawie niniejszej. Przepis ten określa proceduralne skutki zakończenia postępowania sądowoadministracyjnego związanego ze skargą na uchwałę lub akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej (art. 3 § 2 pkt 5 p.p.s.a.) oraz akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone powyżej, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej (art. 3 § 2 pkt 6 p.p.s.a.). W przypadku ustalenia przez sąd administracyjny, na skutek skargi, że zaskarżony akt został wydany z naruszeniem prawa, uwzględnienie skargi na podstawie art. 147 będzie polegać na stwierdzeniu nieważności aktu.
W sprawie niniejszej zaskarżone skargą do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego rozstrzygnięcie nie było żadnym z wymienionych w przepisie art. 147 p.p.s.a. aktów, lecz decyzją administracyjną, wydaną przez organ administracyjny – Samorządowe Kolegium Odwoławcze. Sąd I instancji uznając, że zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.
Zarzut skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia prawa materialnego dotyczy naruszenia art. 61 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, dalej zw. u.p.z.p., przez jego niezastosowanie i utrzymanie w mocy decyzji organu II instancji niezasadnie uchylającej, z powodu zarzutów do sposobu sporządzenia analizy urbanistycznej, decyzję o warunkach zabudowy, wydaną dla inwestycji produkcyjnej, projektowanej na terenie przeznaczonym w uprzednio obowiązującym miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego na cel produkcyjny.
Zarzut ten jest nieusprawiedliwiony, gdyż Sąd I instancji nie wykluczył możliwości zastosowania przepisu art. 61 ust. 2 w sytuacji, gdy organ I instancji, ponownie rozpoznając sprawę ustali wystąpienie zawartych w nim przesłanek. Zaskarżona bowiem do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego decyzja wydana była na podstawie art. 138 § 2 k.p.a., gdyż organ odwoławczy uznał, że należy uzupełnić postępowanie dowodowe, co podzielił Sąd I instancji, wskazując wyraźnie w uzasadnieniu wyroku m.in. na potrzebę wzięcia pod uwagę w dalszym toku postępowania tego zagadnienia.
Sąd zauważył, że organ I instancji w uzasadnieniu decyzji z dnia 30 stycznia 2014r. poza stwierdzeniem, że działka nr ewid.... w miejscowości O. znajdowała się w planie, który utracił ważność w dniu 31 grudnia 2003r. na terenach urządzeń produkcji gospodarki rolnej nie wyprowadził z tego żadnych wniosków, co do możliwości zastosowania art. 61 ust. 2 ustawy, a wręcz przeciwnie, przeprowadził analizę urbanistyczną w celu ustalenia wymogów z art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p..
Kolejny zarzut skargi kasacyjnej naruszenia prawa materialnego dotyczy naruszenia art. 61 ust. 1 pkt 3 u.p.z.p. przez jego błędne zastosowanie i utrzymanie w mocy decyzji organu II instancji niezasadnie uchylającej decyzję o warunkach zabudowy z powodu nieudokumentowania przez inwestora zapewnienia dostaw mediów niepotrzebnych dla rodzaju inwestycji objętej wnioskiem, w sytuacji kiedy teren inwestora posiada pełne uzbrojenie, co wykazano w uchylonej decyzji organu I instancji.
Naczelny Sąd Administracyjny nie podziela tego zarzutu.
Przepis art. 61 ust. 1 pkt 3 u.p.z.p. określa, że jednym z warunków, koniecznych do spełnienia przy ustalaniu warunków zabudowy jest, aby istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu było wystarczające dla zamierzenia budowlanego. Sąd I instancji prawidłowo zastosował ten przepis uznając, że przedmiotowa inwestycja musi spełniać ten warunek. Natomiast okoliczność, czy teren inwestycji rzeczywiście posiada pełne uzbrojenie jest okolicznością dotyczącą prawidłowości ustalenia stanu faktycznego sprawy, a takiego zarzutu brak w skardze kasacyjnej. W ocenie Sądu I instancji, z wniosku o ustalenie warunków zabudowy nie wynika, czy istniejące uzbrojenie jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego (umowa w sprawie budowy przyłącza z dnia 27 marca 2013r. dotyczy jedynie sieci energetycznej), co stanowiło przesłankę decyzji kasacyjnej.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny uznał wszystkie zarzuty skargi kasacyjnej za nieusprawiedliwione i na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną.
- - ---------------------- 9