Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 4 lipca 2014 r., sygn. akt II SA/Kr 731/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny (powoływany dalej jako WSA) w Krakowie oddalił skargę J. L. prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą "[...]" (dalej także "skarżący" lub "inwestor") na decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia [...] marca 2014 r., znak: [...] w przedmiocie wniesienia sprzeciwu wobec zgłoszenia robót budowlanych. Wyrok ten zapadł w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy:
Jak wynika z przytoczonego w wyroku stanu faktycznego sprawy, wnioskiem z dnia 27 stycznia 2014 r. inwestor dokonał zgłoszenia robót budowlanych obejmujących remont ściany w budynku pawilonu usługowo-handlowego typu "[...]", usytuowanego na enumeratywnie wskazanych działkach w obrębie ewidencyjnym [...] przy ul. [...]. Rozpoznając powyższy wniosek Starosta Chrzanowski decyzją z dnia [...] stycznia 2014 r., wydaną z powołaniem się na przepis art. 30 ust. 6 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r., poz. 1409 – dalej uPb), zgłosił sprzeciw wobec zamiaru wykonania robót budowlanych obejmujących "remont ściany w budynku pawilonu usługowo-handlowego typu [...], usytuowanego na działkach numer [...],[...],[...],[...] w obrębie ewidencyjnym Chrzanów w j. ewid. Chrzanów-miasto przy ul. [...]". Organ powiatowy przytoczył w motywach swej decyzji treść art. 28, art. 29 ust. 2 pkt 1 uPb oraz definicję remontu określoną w art. 3 pkt 8 cyt. ustawy.
Wskazał, że przedstawiony przez inwestora zakres robót polegający na częściowej rozbiórce istniejącej ściany, a następnie wykonanie przesuwnej ściany typu "VIELE" zamocowanej do istniejących elementów konstrukcyjnych, której technologia pozwala na jej dowolne otwieranie lub zamykanie, tworząc tym samym nowy otwór, nie może być potraktowany jako remont, ponieważ nie stanowi odtworzenia stanu pierwotnego, którym jest "pełna" ściana. Zaplanowane wykonanie ścian modułowych nie stanowi remontu lecz przebudowę, a to z tego względu, że następuje zmiana parametrów użytkowych budynku. Rodzaj i zakres robót budowlanych objętych zgłoszeniem wykracza zatem poza dyspozycję przepisu art. 29 ust. 2 pkt 1 uPb. Przedmiotowa inwestycja nie mieści się w kategorii inwestycji wymienionych w art. 29 - 30 uPb i wymaga uzyskania pozwolenia na budowę.
J. L. wniósł odwołanie od ww. decyzji, domagając się jej uchylenia.
Wojewoda Małopolski rozpoznając powyższe odwołanie decyzją z [...] marca 2014 r., znak: [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267, dalej K.p.a.), utrzymał zaskarżoną decyzję organu powiatowego w mocy.
W uzasadnieniu organ II instancji podzielił stanowisko organu I instancji. Wskazał, że zgodnie z art. 29 ust. 2 pkt 1 uPb pozwolenia na budowę nie wymaga wykonanie robót budowlanych polegających na remoncie istniejących obiektów budowlanych i urządzeń budowlanych. Oznacza to, że przeprowadzenie remontu m. in. obiektu budowlanego w świetle art. 30 ust. 1 pkt 2 uPb wymaga zgłoszenia właściwemu organowi.
Organ odwoławczy podniósł, że przedmiotem zgłoszenia jest wymiana fragmentu ściany budynku. Jak wynika z dokumentacji rysunkowej znajdującej się w aktach sprawy, obiekt składa się m. in. ze słupów nośnych występujących w rozstawie co 6,60 m, które zostały obudowane blachą stalową ocynkowaną trapezową wraz z płytami z wełny mineralnej. Cała konstrukcja została usztywniona m. in. stężeniami ściennymi wprowadzonymi w wybranych polach. Zgłaszane prace budowlane, będą polegały na wymianie części ściany pomiędzy dwoma słupami na ścianę typu "VIELE". Analiza i porównanie ww. materiałów wskazuje, że nastąpi zmiana parametrów technicznych przedmiotowego odcinka ściany. Przy czym podstawową i zarazem kluczową informacją w przypadku przedmiotowego zgłoszenia jest fakt, że ściana po przeprowadzeniu zamierzenia budowlanego ma być ruchoma.
Biorąc pod uwagę okoliczność, zgodnie z którą pierwotnie ściana została zaprojektowana jako statyczna, nie można zakwalifikować planowanego zamierzenia jako remontu, gdyż zmiana funkcji elementu (powstanie pewnego rodzaju brama) nie prowadzi do odtworzenia stanu pierwotnego. Zatem – w ocenie tegoż organu − planowana inwestycja nie jest remontem, a sama mobilność fragmentu ściany nie została uwzględniona w obliczeniach statyczno-wytrzymałościowych całego budynku. Ponadto nie można rozstrzygnąć, czy ciężar własny wymienianych elementów ściennych przekazywany na słupy jest do siebie zbliżony.
Jednocześnie organ II instancji zaznaczył, że nie wystąpił o uzupełnienie akt sprawy o wskazane informacje, gdyż nie miałoby to wpływu na rozstrzygnięcie sprawy ze względu na zmieniony charakter ściany.
J. L. wniósł skargę na decyzję Wojewody Małopolskiego do WSA w Krakowie, polemizując ze stanowiskiem przedstawionym w zaskarżonej decyzji. Argumentował, że zgłoszenie dotyczy remontu, nie przebudowy, albowiem polegać będzie na otworzeniu stanu pierwotnego. Użyty materiał nie ma znaczenia. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji.
Wojewoda Małopolski wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.
W motywach wyroku oddalającego skargę WSA w Krakowie stwierdził, że organy rozstrzygające w niniejszej sprawie słusznie uznały, iż zgłoszenie zamiaru wykonania robót budowlanych polegających na wykonaniu modułowej, ruchomej ściany na długości 6,60 m w przedmiotowym budynku przy ul. [...] w Chrzanowie, w miejscu istniejącej ściany sztywnej, musiało skutkować wniesieniem sprzeciwu do tego zgłoszenia, oznaczającym brak zgody organu administracji architektoniczno-budowlanej na przystąpienie do realizacji zamierzonych robót. Sprzeciw ma uzasadnienie w przepisie art. 30 ust. 6 pkt 1 uPb, albowiem z uwagi na zakres przewidywanych robót budowlanych, nie doprowadzą one do remontu, ale do przebudowy obiektu budowlanego. Sprzeciw organu powiatowego został wniesiony w terminie ustawowym.
Skargą kasacyjną – reprezentowany przez pełnomocnika – J. L. zaskarżył w całości ww. wyrok i w oparciu o art. 174 pkt 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (w dacie sporządzania skargi kasacyjnej Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej Ppsa) zarzucił mu naruszenie:
- 1. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Ppsa w zw. z art. 7, 77 oraz 80 K.p.a. poprzez nieuwzględnienie skargi, mimo że w toku postępowania przed organami administracji doszło do naruszenia przepisów postępowania, w tym w szczególności reguł postępowania dowodowego, co miało istotny wpływ na wynik sprawy;
- 2. art. 141 § 4 Ppsa poprzez jego niewłaściwe zastosowanie wyrażające się w ogólnikowym i lakonicznym uzasadnieniu wyroku oddalającego skargę – powyższe odniosło ten skutek, że strona postępowania pozbawiona zostać miała informacji o przesłankach rozstrzygnięcia oraz naruszone zostało przysługujące jej konstytucyjne prawo do sądu;
- 3. art. 184 oraz 175 Konstytucji RP w zw. z art. 1 Ppsa, w których ustawodawca określił funkcję sądów administracyjnych wyrażającą się w sprawowaniu wymiaru sprawiedliwości stanowiącym sądową kontrolę zgodności z prawem działalności administracji publicznej.
W oparciu o art. 174 pkt 1 Ppsa skarżonemu wyrokowi strona skarżąca zarzuca naruszenie przepisów prawa materialnego przez błędną wykładnię oraz niewłaściwe zastosowanie przepisów art. 30 ust. 6 pkt 1 w zw. z art. 29 ust. 2 pkt 1 w zw. z art. 3 ust. 7a oraz art. 3 ust. 8 uPb polegającą na przyjęciu, że wymiana istniejącej ściany w budynku pawilonu usługowo-handlowego na przesuwną ścianę typu "VIELE", zamocowaną do istniejących elementów konstrukcyjnych budynku, nie stanowi remontu lecz przebudowę, a w konsekwencji na przyjęciu, iż przedmiotowa inwestycja wymaga uzyskania pozwolenia na budowę, w sytuacji gdy w wyniku przeprowadzonych prac nie dojdzie do zmiany parametrów użytkowych i technicznych budynku, w związku z czym przedmiotowa inwestycja jest remontem podlegającym obowiązkowi jedynie zgłoszenia.
Wskazując na powyższe podstawy zaskarżenia J. L. wnosi na podstawie art. 185 § 1 Ppsa o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez "WSA w Warszawie", przy uwzględnieniu kosztów postępowania kasacyjnego. Skarżący kasacyjnie alternatywnie wnosi o to, aby w przypadku gdyby Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że nie doszło – w toku postępowania sądowoadministracyjnego – do naruszeń przepisów postępowania, które mogły mieć wpływ na wynik sprawy, a zachodzi jedynie naruszenie prawa materialnego, działając na podstawie art. 188 Ppsa uchylił zaskarżone orzeczenie i rozpoznał skargę. Wniesiono ponadto o zasądzenie na rzecz strony skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów z tytułu zastępstwa procesowego, za obie instancje z uwzględnieniem kosztów postępowanie kasacyjnego.
Skarżący kasacyjnie eksponuje, że organy uchybiły swym obowiązkom wynikającym z konieczności przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego odnośnie tego, czy poprzez zamierzony zakres robót budowlanych doszło do zmiany parametrów użytkowych budynku. Naruszenie to, w ocenie wnoszącego środek zaskarżenia, miało istotny wpływ na wynik sprawy.
W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku brak ma być interpretacji przepisów prawa w kontekście okoliczności faktycznych zaistniałych w sprawie, samo uzasadnienie zaś jest lakoniczne i ogólnikowe. Takie działania utrudnia merytoryczne odniesienie się do stanowiska sądu a quo. Podkreślono ponadto konstytucyjne ujęcie funkcji sądownictwa administracyjnego, którą jest sprawowanie wymiaru sprawiedliwości poprzez sądową kontrolę zgodności z prawem działalności administracji publicznej.
W przepisach uPb nie zdefiniowano pojęć "parametr użytkowy" i "parametr techniczny", z tych powodów należy sięgnąć do językowej wykładni tych pojęć. Przywołując słownikowe rozumienie tych pojęć podkreślono, że nie powinno się ich rozumieć, jako pojęć niedookreślonych, w sprzeczności z zasadą swobody prawa do zabudowy, wynikającej z art. 4 uPb. Brak jest dostatecznych podstaw do przyjęcia, że przez zmianę parametrów użytkowych lub technicznych w rozumieniu art. 3 pkt 7a uPb należy rozmieć jakąkolwiek zmianę parametrów tego typu, ale o zmianę parametrów mogącą mieć znaczący wpływ na wymagania dotyczące budynku i warunków jego użytkowania.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej J. L. podnosi, że w przepisie art. 3 pkt 8 uPb nie ma zastrzeżenia dotyczącego jakiegokolwiek wyrobu budowlanego w zakresie jego możliwości zastosowania przy wykonywaniu remontu ściany. Nie ma również zakazu wykonania remontu istniejącej ściany z użyciem elementów ściennych w systemie typu "VIELE". Zdaniem skarżącego z opisu dołączonego do zgłoszenia wynika, że w wyniku przeprowadzonych prac nie powstaną nowe elementy, nadal będzie to fragment ściany budynku. Skoro sąd wojewódzki uznał, że dojdzie do zmiany parametrów użytkowych budynku, to winien w uzasadnieniu wyraźnie wskazać, jakie to parametry ulegną zmianie i dlaczego przyjmuje, że w sprawie mamy do czynienia z przebudową. Nie zasługuje na uznanie stanowisko sądu I instancji, wedle którego dotychczasowa ściana pełnić będzie funkcję otworu drzwiowego.
Skarżący kasacyjnie podkreśla, że na etapie budowy wykonano dodatkowe drzwi, a zmiana w tym zakresie uznana została za nieistotną. Analogicznie należało potraktować kwalifikację zamierzonych robót budowlanych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
W myśl art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej Ppsa), skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, 2) naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Naczelny Sąd Administracyjny związany jest podstawami skargi kasacyjnej, bowiem według art. 183 § 1 Ppsa rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania. Przytoczenie podstaw kasacyjnych, rozumiane jako wskazanie przepisów, które - zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną - zostały naruszone przez wojewódzki sąd administracyjny, nakłada na Naczelny Sąd Administracyjny, stosownie do art. 174 pkt 1 i 2 oraz art. 183 § 1 Ppsa, obowiązek odniesienia się do wszystkich zarzutów przytoczonych w podstawach kasacyjnych (por. uchwała NSA z dnia 26 października 2009 r., I OPS 10/09, opubl. ONSAiwsa z 2010 r., nr 1, poz. 1).
W niniejszej sprawie żadnej z wymienionych w art. 183 § 2 Ppsa przesłanek nieważności postępowania Sąd się nie dopatrzył, wobec czego kontrola ograniczyć się musiała wyłącznie do zbadania zawartych w skardze kasacyjnej zarzutów.
Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw.
Nie jest usprawiedliwiony zarzut naruszenia przepisu art. 141 § 4 Ppsa. Stosownie do cyt. przepisu uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie, a jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazania co do dalszego postępowania. Z naruszeniem art. 141 § 4 Ppsa mamy do czynienia w przypadku, gdy uzasadnienie nie odpowiada wymogom tego przepisu, przy czym nie każde jego naruszenie może stanowić skuteczną podstawę skargi kasacyjnej a jedynie takie, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 Ppsa). Zarzut naruszenia tego przepisu mógłby być skuteczny wówczas, gdyby sąd I instancji nie wyjaśnił w sposób adekwatny do celu, jaki wynika z tego przepisu, dlaczego nie stwierdził w rozpatrywanej sprawie naruszenia przez organy administracji przepisów prawa materialnego ani przepisów procedury w stopniu, który mógłby mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia. Uzasadnienie wyroku powinno być tak sporządzone, aby wynikało z niego dlaczego sąd uznał zaskarżone orzeczenie za zgodne lub niezgodne z prawem.
W przedmiotowej sprawie uzasadnienie zaskarżonego wyroku odpowiada wymogom przepisu art. 141 § 4 Ppsa. Sąd I instancji wskazał podstawę prawną wyroku (art. 151 Ppsa) i wyjaśnił w dostateczny i jednoznaczny sposób przyczyny podjętego rozstrzygnięcia. Uzasadnienie wyroku jest zrozumiałe i nawiązuje do podstawy zaskarżonej decyzji. Przedstawienie natomiast subiektywnie "wadliwej", zdaniem strony skarżącej kasacyjnie, oceny istoty sprawy nie uzasadnia postawienia skutecznego zarzutu naruszenia art. 141 § 4 Ppsa. Sąd I instancji wypowiedział się w kwestiach istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy.
Nie naruszył WSA w Krakowie przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Ppsa nie uwzględniając skargi, skoro wbrew jej argumentacji w sprawie administracyjnej orzekające organy nie dopuściły się naruszeń tych przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego (K.p.a.), które zostały wskazane w podstawie kasacyjnej oznaczonej nr 1/. Wedle art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Ppsa sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi inne, niż dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W sprawie nie doszło do naruszeń przepisów art. 7 w zw. z art. 75 § 1, 77 § 1, 80 K.p.a. Cyt. przepisy określają obowiązki organu administracji publicznej, gdy idzie o podejmowanie wszelkich niezbędnych kroków zmierzających do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, dopuszczania jako dowodu wszystkiego co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a co nie jest sprzeczne z prawem, wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego, oceny na podstawie jego całokształtu czy dana okoliczność została udowodniona.
Specyfika postępowania wywołanego zgłoszeniem zamiaru wykonania robót budowlanych sprowadza się do tego, że to inwestor winien w zgłoszeniu określić rodzaj, zakres i sposób wykonywania robót budowlanych oraz termin ich rozpoczęcia. Do zgłoszenia należy dołączyć oświadczenie, o którym mowa w art. 32 ust. 4 pkt 2 uPb, oraz, w zależności od potrzeb, odpowiednie szkice lub rysunki, a także pozwolenia, uzgodnienia i opinie wymagane odrębnymi przepisami (por. art. 30 ust. 2 uPb zd. 1 i 2). Tylko w razie konieczności uzupełnienia zgłoszenia właściwy organ nakłada, w drodze postanowienia, na zgłaszającego obowiązek uzupełnienia, w określonym terminie, brakujących dokumentów, a w przypadku ich nieuzupełnienia - wnosi sprzeciw, w drodze decyzji (por. art. 30 uPb zd. 3). Niesporne jest, że z dokonanego zgłoszenia przez inwestora wynikało jednoznacznie, jakiego rodzaju robót budowlanych zamierzał on dokonać, niesporne także jest – czego dowodem lektura zaskarżonej decyzji – że dane dotyczące charakterystyki ściany typu "VIELE" są powszechnie dostępne.
Nie jest przedmiotem sporu, że w miejsce dotychczasowej ściany pełnej budynku skarżącego, wykonanej z blachy stalowej ocynkowanej trapezowej oraz płyt wełny mineralnej zamierzał on zrealizować ścianę tzw. przesuwną. Dotychczasowa ściana, mocowana do rygli i słupów miała zostać na wskazanym w zgłoszeniu odcinku rozebrana. Do montażu nowej ściany miały zostać użyte systemowe listwy przyścienne, do których zamocować miano moduły ścienne (vide – załącznik nr 2 do zgłoszenia). W tych okolicznościach uznać wypadnie, że fakty potrzebne do zakwalifikowania zamierzonych robót były jasne. Zresztą, zarzutu braku dostatecznego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy w samej skardze do sądu wojewódzkiego J. L. nie podnosił, w istocie ograniczając się do zarzutu wadliwego zakwalifikowania pod względem prawnym przez organy orzekające w przedmiocie sprzeciwu, zgłaszanych przez niego robót budowlanych. Za chybiony uznać wypadnie zatem zarzut naruszenia przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Ppsa wobec niedostrzeżenia sugerowanych przez skarżącego kasacyjnie uchybień organów, gdy idzie o zachowanie zasady prawdy obiektywnej.
Nie jest trafny zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego wskazany w pkt 4/ skargi kasacyjnej, sprowadzający się do błędnego zakwalifikowania robót budowlanych określonych w zgłoszeniu skarżącego jako przebudowy, a nie jako remontu, a konsekwencji błędnej wykładni i niewłaściwego zastosowania przepisu art. 30 ust. 6 pkt 1 uPb w postaci wniesienia sprzeciwu. Trafnie sąd wojewódzki uznał, że zamierzone przez inwestora roboty nie stanowiły remontu w rozumieniu art. 3 pkt 8 uPb, skoro wykonanie nowej konstrukcji ściany w odmiennej technologii, nie stanowiło "odtworzenia stanu pierwotnego". Jest to oczywiste w świetle samego opisu sposobu wykonania zamierzonych robót, dołączonego do zgłoszenia. Równie trafnie oceniono, że w istocie inwestor zamierza przebudować część obiektu budowlanego, skoro doszłoby – wskutek zamontowania ściany przesuwnej typu VIELE – do zmiany parametrów użytkowych.
W miejsce ściany stałej zamontowano by ścianę przesuwną, umożliwiając w ten sposób dostępność do wnętrza budynku. Nie mogły odnieść skutku zatem – w okolicznościach sprawy – te wywody skargi kasacyjnej, w których eksponowano konieczność takiego rozumienia pojęć "parametr użytkowy lub techniczny", które interpretowane powinno być z uwzględnieniem zasady prawa do zabudowy. Sama okoliczność zrealizowania na etapie budowy obiektu dodatkowego otworu ewakuacyjnego jako zmiany nieistotnej nie dyskwalifikuje w ocenie Sądu trafności stanowiska zawartego w zaskarżonym wyroku, gdy idzie o kwalifikację zamierzonych robót budowlanych.
Zauważyć trzeba, czego zdaje się nie dostrzegać skarżący, że zmianę tę oceniali, jak sam wskazuje w skardze kasacyjnej, kierownik budowy, projektant, rzeczoznawca ds. zabezpieczeń przeciwpożarowych oraz powiatowy inspektor nadzoru budowlanego. Ta okoliczność stanowi wręcz element osłabiający argumentację skarżącego kasacyjnie, który chciałby dokonać – w swojej ocenie podobnej – ingerencji w konstrukcję budynku, tym razem bez jakiejkolwiek kontroli właściwego organu, czy uczestników procesu budowlanego. Nie chodzi także o zmianę funkcji samego budynku wskutek wykonania zamierzonych robót, ale zmianę parametru użytkowego części tego budynku – fragmentu jego ściany.
Zarzutu naruszenia przepisów art. 184 oraz art. 175 Konstytucji RP nie sposób w tych okolicznościach podzielić. Nadto autorowi skargi kasacyjnej umknęło, że art. 175 Konstytucji RP dzieli się na dwa ustępy, w skardze kasacyjnej nie wyłuszczono, którego z nich dotyczyć ma zarzut, nie jest zaś rzeczą Naczelnego Sądu Administracyjnego uzupełniać braków skargi kasacyjnej. Gdy idzie o naruszenie przepisu art. 184 Konstytucji RP, stanowiącego że "Naczelny Sąd Administracyjny oraz inne sądy administracyjne sprawują, w zakresie określonym w ustawie, kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta obejmuje również orzekanie o zgodności z ustawami uchwał organów samorządu terytorialnego i aktów normatywnych terenowych organów administracji rządowej", to skoro pozostałe zarzuty skargi kasacyjnej okazały się chybione, a w inny sposób nie wykazano na czym miałaby polegać obraza cyt. przepisu, przyjdzie Sądowi dojść do wniosku, że i ten zarzut uznać należy za nietrafny. Nie ulega ponadto wątpliwości, że kwestionowany skargą kasacyjną wyrok wydano w sprawie sądowoadministracyjnej, o której mowa w art. 1 Ppsa, zatem nie uchybiono i temu przepisowi.
Z tych względów i uznając, że skarga kasacyjna nie miała usprawiedliwionych podstaw, należało ją oddalić na zasadzie art. 184 Ppsa.