Uzasadnienie
Wyrokiem z 17 lipca 2015 r., sygn. akt II SA/Kr 410/15, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargę [...] na decyzję Wojewody M. z [...] stycznia 2015 r. w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę.
Wyrok został wydany w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych.
Prezydent Miasta K. decyzją z [...] lipca 2013 r., na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4, art. 36 ustawy z 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane, zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę dla [...] na zamierzenie budowlane pn.: nadbudowa polegająca na przebudowie dachu z płaskiego na dwuspadowy w budynku mieszkalnym jednorodzinnym na działce nr [...]obr. 21 jedn. ewid. K. przy ul. D. [...] w K[...].
W uzasadnieniu organ stwierdził, że w kwestii bezpieczeństwa budynku sąsiedniego na działce nr [...] do projektu budowlanego została dołączona ekspertyza konstrukcyjna dotycząca możliwości opisanej wyżej nadbudowy, z której wynika, iż biorąc pod uwagę dobry stan techniczny budynku, jak również zbliżony ciężar istniejącego pokrycia z projektowanym, możliwa jest przebudowa dachu zgodna z projektem architektonicznym. Ponadto organ przytoczył wyjaśnienia przedłożone przez projektantów w piśmie z 18 lipca 2013 r. w przedmiocie projektowanej ścianki ogniowej oraz akceptacji [...] na etapie projektowania w 1977 r. na pozostawienie w granicy jednej wspólnej ściany.
W złożonych odwołaniach [...] wskazali na zasadność sporządzenia dodatkowej ekspertyzy konstrukcyjnej, która uwzględniałaby również stan techniczny budynku sąsiedniego. Zdaniem skarżących, planowana nadbudowa z uwagi na naruszenie konstrukcji budynku mieszczącego się przy ul. D. [...] zagrażać będzie życiu i zdrowiu osób w nim zamieszkujących. Ponadto decyzja z [...] lipca 2013 r. została skierowana do osoby nieżyjącej tj. do [...], pozbawiając udziału w postępowaniu jego następców prawnych.
Wojewoda M. decyzją z [...] marca 2014 r. uchylił zaskarżoną decyzję i sprawę przekazał do organu I instancji celem ponownego rozpatrzenia.
Wyrokiem z 30 września 2014 r. (sygn. akt II SA/Kr 820/14) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie uchylił ww. decyzję Wojewody M.. Sąd zakwestionował zasadność uchylenia decyzji na tej tylko podstawie, że decyzja została skierowana do nieżyjącej strony. Nakazał przeprowadzenie dodatkowych czynności wyjaśniających.
Ponownie rozpatrując sprawę Wojewoda M. decyzją [...] stycznia 2015r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji.
W uzasadnieniu organ II instancji nie podzielił stanowiska odwołujących się, że decyzja powinna być skierowana do spadkobierców osoby nieżyjącej, stwierdzając, że decyzja I instancji została skarżącym doręczona. Ze zgromadzonych akt sprawy wynika również, iż w postępowaniu zakończonym zaskarżoną decyzją brali udział następcy prawni po nieżyjącym [...].
Wojewoda podniósł, że przedmiotem inwestycji jest nadbudowa istniejącego budynku mieszkalnego jednorodzinnego przy ul. D. [...] stanowiącego własność inwestora. W aktach sprawy znajdują się rysunki z oznaczonym przebiegiem granicy świadczącym o tym, że projektowana nadbudowa istniejącego budynku polegająca na wykonaniu dwuspadowego dachu w miejscu dachu płaskiego, jak i projektowana konstrukcja tego dachu, znajduje się na terenie działki inwestora nr [...] i nie ingeruje w konstrukcję budynku sąsiedniego. Ponadto projektowana przy granicy działki ściana szczytowa, zaprojektowana została jako ściana REI 60 z cegły pełnej spełniającej warunki ochrony ppoż.
W złożonej skardze [...] domagała się uchylenia zaskarżonej decyzji i zasądzenia kosztów postępowania. Zarzuciła naruszenie art. 7 i art. 77 § 1 kpa poprzez ich niezastosowanie polegające na niepodjęciu z urzędu działań niezbędnych dla wyjaśnienia dokładnego stanu faktycznego sprawy oraz art. 10 § 1 kpa poprzez niezapewnienie stronom czynnego udziału w postępowaniu. Skarżąca wskazała, że organ nie zweryfikował informacji poczty, że adresat przesyłki pocztowej [...] zmarł, nie pozyskując jego aktu zgonu. W rezultacie organ dopuścił się rażącego naruszenia prawa i nie zapewnił stronom czynnego udziału w postępowaniu.
Oddalając skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie podniósł, że organ I instancji przed wydaniem decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na zamierzenie budowlane inwestorowi [...]i na działce nr [...] przy ul. D[...] w K., wykonał prawidłowo wszystkie nałożone na niego obowiązki. Przedłożony do zatwierdzenia projekt budowlany został wykonany przez osoby posiadające wymagane uprawnienia, jest zgodny z ostateczną decyzją Prezydenta M. K. o warunkach zabudowy i zagospodarowania z [...] listopada 2010 r., teren działki obejmujący inwestycję stanowi własność inwestora, wnioskowany do zatwierdzenia projekt nadbudowy polegającej na przebudowie dachu z płaskiego na dwuspadowy w budynku mieszkalnym na działce nr [...] posiada wymagane opinie i uzgodnienia, nie narusza przepisów techniczno-budowlanych rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.
Planowana inwestycja nie wymaga przeprowadzenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko. Projekt w części architektonicznej został sporządzony i sprawdzony przez uprawnione do tego osoby.
Sąd I instancji wskazał, iż sporna kwestia w rozpatrywanej sprawie dotyczy zgodności projektowanego zamierzenia budowlanego z przepisami techniczno-budowlanymi, w kontekście bezpiecznego wykonania planowanej przebudowy tj. w sposób nie powodujący ingerencji w konstrukcję budynku nr [...]. Zgodnie ze stanowiskiem skarżącej, a także stanowiskiem stron odwołujących się od decyzji organu I instancji, zły stan techniczny wspólnej ściany szczytowej w budynku nr [...], przylegającym do budynku inwestora, w tym w szczególności ze względu na projektowane obciążenia nowej konstrukcji przebudowanego dachu, a także brak ściany oddzielenia pożarowego i związaną z tym konieczność wybudowania ścianki attykowej (ściana ogniowa), stanowią poważne zagrożenie bezpieczeństwa konstrukcji budynku nr [...].
W ocenie organu, projekt nie stwarza takiego zagrożenia, został bowiem sporządzony prawidłowo przez osoby uprawnione, jest kompletny, a wszystkie wątpliwości podnoszone przez uczestników zostały w toku postępowania wyjaśnione.
Odnosząc powyższe do okoliczności sprawy Sąd I instancji podniósł, że organy obu instancji prawidłowo wskazały, że określony prawem zakres kontroli projektu dokonywanej przez organy administracji architektoniczno-budowlanej, nie obejmuje uprawnień do badania zgodności projektu architektoniczno-budowlanego z przepisami techniczno-budowlanymi, natomiast odpowiedzialność za projekt ponosi projektant zgodnie z treścią art. 20 ust. 1-4 i 35 ust. 1 Prawa budowlanego. Nadto przedłożony projekt zawiera ekspertyzę konstrukcyjną dotyczącą możliwości nadbudowy polegającej na przebudowie dachu płaskiego na dwuspadowy na budynku mieszkalnym, jednorodzinnym na działce nr [...] obr. 21 przy ul. D[...] w K., sporządzoną w styczniu 2013 r. przez mgr inż. [...], w której we wnioskach i zaleceniach wskazano na możliwość dokonania projektowanej przebudowy, bez zmiany obciążeń statycznych przebudowanego budynku.
Projektant wskazał, że zalecana do wykonania ścianka attykowa (ogniowa) opierać się będzie na ściankach nośnych, podłużnych budynku, bez wpływu na obciążenia budynku sąsiedniego. W konsekwencji nie jest wymagane wykonanie ekspertyzy stanu technicznego budynku nr [...]. Z zatwierdzonego projektu wynika również, że projektowana przebudowa nie zmieni w żadnym zakresie istniejącej pomiędzy nieruchomościami i budynkami wspólnej ściany, a projekt przewiduje wykonanie ścianki zwiększającej odporność pożarową przebudowanego dachu zgodnie z § 235 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. W aneksie do ekspertyzy konstrukcyjnej zatytułowanej "opinia geotechniczna" projektant wskazał, że w oparciu o orzeczenie o stanie technicznym i obliczeniach statycznych rozbudowy i nadbudowy projektowanej w 1977 r., możliwa jest przebudowa obejmująca budynek należący do I kat. geotechnicznej przy prostych warunkach gruntowych terenu planowanego zamierzenia.
Sąd podniósł, że organ I instancji celem wyjaśnienia wątpliwości podnoszonych m.in. przez [...] zwracał się do inwestora o wyjaśnienia. Pismem z 17 lipca 2013 r. projektanci wskazali, iż budowa ww. ścianki ogniowej o grubości 12 cm nie stanowi zagrożenia dla budynku nr [...], gdyż jej ciężar jest mniejszy niż likwidowane fragmenty istniejących na budynku nr [...] ścian attykowych o grubości ok. 25 cm.
W ocenie Sądu, organ odwoławczy wydając skarżoną decyzję nie uchybił przepisowi art 153 p.p.s.a. i zastosował się do wskazań wyroku z dnia 30 września 2014 r., sygn. akt II SA/Kr 820/14. W decyzji organ odwoławczy jednoznacznie określił, że w postępowaniu I i II instancji brały udział wszystkie strony postępowania w tym następcy prawni zmarłego [...], były im prawidłowo doręczane pisma procesowe oraz decyzje obu instancji. Należy zauważyć, że skarżąca pismem z 26 sierpnia 2013 r. skierowanym do Urzędu M. K. poinformowała, że postępowanie po zmarłym w 2011 roku [...] nie jest zakończone, nadto w przedłożonych aktach administracyjnych zalega potwierdzona kserokopia odpisu zupełnego aktu zgonu [...].
W złożonej skardze kasacyjnej [...] wniosła o uchylenie wyroku z dnia 17 lipca 2015 r. oraz zasądzenie kosztów postępowania zarzucając:
- 1. naruszenie prawa materialnego tj.
- - art. 32 ust. 4 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, że w okolicznościach sprawy zostały spełnione przesłanki do wydania decyzji w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę dla [...] na zamierzenie budowlane pn: "nadbudowa polegająca na przebudowie dachu z płaskiego na dwuspadowy K. przy ul. D[...] w K.", w sytuacji gdy inwestor – w zakresie, w jakim planowana przebudowa, ingerując między innymi w przewód wentylacyjny znajdujący się w ścianie budynku przy ul. D[...] w K., prowadziłaby do ingerencji w substancję budynku należącego do skarżącej – winien był złożyć oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, także w odniesieniu do działki nr [...], na co zarówno w toku postępowania, jak i wcześniej, współwłaściciele nieruchomości, w tym skarżąca, nigdy nie wyrazili zgody, a nadto w sytuacji, gdy współwłaściciele rzeczonej nieruchomości, w tym skarżąca, nigdy nie wyrazili zgody na pozostawienie w granicy jednej wspólnej ściany;
- 2. naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy tj.:
- - art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. poprzez oddalenie skargi pomimo naruszenia przez Wojewodę M. – mocą decyzji z [...] stycznia 2015 r. – art. 7 w zw. z art. 77 § 1 kpa polegającego na braku prawidłowego i wyczerpującego zebrania materiału dowodowego w sprawie, nieprzeprowadzeniu wszechstronnej analizy materiału dowodowego, a w konsekwencji dokonanie uproszczonej oceny zebranego niepełnego materiału dowodowego, co mogło mieć istotny wpływ na wynik postępowania, jak również pomimo naruszenia przez Wojewodę M. – mocą decyzji z [...] stycznia 2015 r. – art. 10 kpa poprzez jego niezastosowanie oraz brak zapewnienia stronom czynnego udziału w postępowaniu oraz uniemożliwienie im wypowiedzenia się co do zebranych materiałów i zgłoszonych żądań.
W uzasadnieniu skarżąca kasacyjnie odwołała się do sygnalizowanej – jak stwierdziła - w toku postępowania kwestii przewodu wentylacyjnego wychodzącego z pomieszczenia kuchennego, zrealizowanego zgodnie z projektem z 1977 r., użytkowanego przez jej męża [...] aż do roku 2011, kiedy zmarł. W jej ocenie, w dalszym ciągu prawidłowe funkcjonowanie przewodu jest potrzebne do bezpiecznego użytkowania pomieszczenia kuchennego (po jego uprzednim udrożnieniu), w przeciwnym bowiem wypadku budynek posadowiony przy ul. D[...] w K. nie będzie spełniał warunków bezpiecznego użytkowania. Wskazała, że planowana przebudowa budynku przy ul. D[...], ingerując m.in. w sporny przewód kominowy, prowadzi w istocie do znaczącej ingerencji w należącą do niej nieruchomość przy ul. D[...], co oznacza, że dla przeprowadzenia tej przebudowy konieczne jest złożenie przez inwestora oświadczenia w przedmiocie dysponowania na cele budowlane również terenem działki nr [...], na co współwłaściciele tej nieruchomości nigdy nie wyrazili zgody.
Skarżąca kasacyjnie stwierdziła, że nigdy – również na etapie postępowania w 1977 r. – nie artykułowała akceptacji na pozostawienie w granicy jednej wspólnej ściany. Przeciwnie – tak na etapie postępowania administracyjnego, jak również wcześniej – w sposób wyraźny akcentowała swój brak zgody na wykorzystanie ściany budynku przy ul. D[...].
Podniosła, że organ administracji publicznej obowiązany jest każdorazowo z urzędu ustalić, kto ma w danej sprawie interes prawny lub obowiązek determinujący posiadanie przymiotu strony. Wskazała, że ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika, że będący stroną postępowania [...] zmarł, przy czym brak jest w aktach sprawy danych dotyczących daty jego zgonu, zaś okoliczność ta wynika m.in. z adnotacji doręczyciela na zwróconym potwierdzeniu odbioru decyzji z 19 lipca 2013 r. W ocenie skarżącej, wydając zaskarżoną decyzję Wojewoda M., bez choćby podstawowej weryfikacji w oparciu o dokument urzędowy w postaci odpisu aktu zgonu [...], rażąco uchybił zasadom, o których mowa w art. 7, 77, jak również 12 kpa.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do art.183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, a z urzędu bierze pod rozwagę wyłącznie nieważność postępowania. Z uwagi na to, że w rozpoznawanej sprawie nie wystąpiły przesłanki określone w art.183 § 2 p.p.s.a., skutkujące nieważnością postępowania, kontrola zaskarżonego wyroku mogła być dokonana tylko w zakresie wyznaczonym podstawami skargi kasacyjnej.
Wniesiona w niniejszej sprawie skarga kasacyjna została oparta na obu podstawach kasacyjnych określonych w art. 174 p.p.s.a. W pierwszej kolejności należy zatem się odnieść do zarzutów naruszenia przepisów postępowania, gdyż do oceny zarzutów naruszenia prawa materialnego można przejść dopiero wówczas, gdy okaże się, że w procesie kontroli poddanego pod osąd aktu, Sąd I instancji nie uchybił przepisom postępowania, a stan faktyczny przyjęty przez ten Sąd jako podstawa rozstrzygnięcia nie został skutecznie podważony.
Jeśli chodzi o zarzut naruszenia art. 151 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. poprzez oddalenie skargi mimo naruszenia przez Wojewodę M. w decyzji objętej skargą art. 7 i 77 § 1 kpa, to ani z petitum skargi kasacyjnej ani też z jej uzasadnienia nie wynika, w jaki konkretny sposób organ odwoławczy miałby wskazane wyżej przepisy naruszyć i jakie miałoby to przełożenie na wynik sprawy. Autor skargi kasacyjnej wskazuje jedynie ogólnie, że naruszenie tych przepisów miałoby polegać na braku prawidłowego i wyczerpującego zebrania materiału dowodowego w sprawie i nieprzeprowadzeniu jego wszechstronnej analizy, "a w konsekwencji dokonanie uproszczonej oceny zebranego niepełnego materiału dowodowego", a następnie wskazuje ogólne powinności organu wynikające z zasad ustanowionych w art. 7, 77 § 1 oraz 12 kpa. Takie nakreślenie zarzutów skargi kasacyjnej, bez jakiegokolwiek odniesienia ich do stanu sprawy będącej przedmiotem osądu, jest niewystarczające do przeprowadzenia przez Naczelny Sąd Administracyjny merytorycznej kontroli ich zasadności i powoduje, że należy je uznać za bezpodstawne.
Przypomnieć przy tym należy, że z uwagi na granice związania wynikające z zacytowanego wyżej art. 183 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny nie może we własnym zakresie konkretyzować zarzutów skargi kasacyjnej, uściślać ich, ani w inny sposób korygować. Dysponentem postępowania kasacyjnego jest strona wnosząca skargę kasacyjną, a Naczelny Sąd Administracyjny nie jest uprawniony do zastępowania tej strony w określaniu kierunku i zakresu kontroli wyroku Sądu I instancji ani w precyzowaniu zarzutów skargi kasacyjnej czy też ich prawidłowym formułowaniu.
Co się zaś tyczy zarzutu braku dostrzeżenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny naruszenia przez organ art. 10 kpa, to z uzasadnienia skargi kasacyjnej wynika, że chodzi o brak weryfikacji informacji o śmierci [...], a co za tym idzie niezapewnienie jego spadkobiercom udziału w postępowaniu. Zarzutu tego w żadnym razie nie można uznać za zasadny z następujących powodów:
- - po pierwsze kwestia związana z udziałem w postępowaniu administracyjnym spadkobierców po [...] była już przedmiotem badania w sprawie II SA/Kr 820/14, w której prawomocnym wyrokiem z 30 września 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie uchylił decyzję Wojewody M. z [...] marca 2014 r. podnosząc w uzasadnieniu, że spadkobiercy [...] tj. [...] brali aktywnie udział w toczącym się postępowaniu administracyjnym. Wyrażoną w tym wyroku oceną prawną związany był zarówno organ administracji rozpoznający sprawę ponownie, jak i Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie;
- - po drugie, wbrew twierdzeniom skargi kasacyjnej, w aktach administracyjnych znajduje się kopia odpisu zupełnego aktu zgonu wystawionego przez Urząd Stanu Cywilnego w K. w dniu 28 marca 2011 r., z którego wynika, że [...] zmarł 27 marca 2011 r. oraz odpis postanowienia Sądu Rejonowego dla Krakowa-Krowodrzy z 25 sierpnia 2014 r., sygn. akt I Ns 822/14/K, oddalającego wniosek o ustanowienie kuratora spadku, gdyż spadek po [...] został objęty;
- - po trzecie, w aktach znajduje się oświadczenie [...] z dnia 12 października 2011 r., w którym potwierdza on, że spadkobiercami po zmarłym [...] są syn [...] oraz żona [...]. Na żadnym etapie postępowania nikt nie wskazywał, że do kręgu spadkobierców należą jakikolwiek inne osoby, w szczególności nie podnosiła tej okoliczności (także w skardze kasacyjnej) [...];
- - po czwarte, spadkobiercy [...] brali udział w postępowaniu administracyjnym kontrolowanym przez Sąd I instancji, o czym świadczą dowody doręczeń wydawanych w niniejszej sprawie decyzji oraz informacji o innych czynnościach podejmowanych przez organ.
Tym samym argumentacja skargi kasacyjnej przywołana w ramach uzasadnienia omawianego zarzutu pozbawiona jest jakichkolwiek podstaw i nie może odnieść zamierzonego skutku.
Podobnie należy także ocenić zgłoszony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia prawa materialnego tj. art. 32 ust. 4 pkt 2 ustawy Prawo budowlane, zgodnie z którym pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Zarzut ten opiera się na twierdzeniu, że planowana przebudowa ingeruje w przewód wentylacyjny znajdujący się w ścianie budynku przy ul. D[...] w K., a w związku z tym inwestor powinien przedłożyć oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Tymczasem akta sprawy, w szczególności projekt budowlany, nie dają żadnych podstaw do przyjęcia, że będąca przedmiotem sprawy inwestycja ingeruje w jakikolwiek sposób w sąsiedni budynek należący m.in. do skarżącej kasacyjnie. W części opisowej projektu czytamy, że "projektowana przebudowa nie przewiduje wykonywania robót wykraczających poza granice nieruchomości" oraz, że "została zaprojektowana tak, by wszelkie prace budowlane wykonywane były wyłącznie na przebudowywanym budynku, niezależnie od budynku sąsiedniego".
Ponadto "projektowana przebudowa dachu nie zmienia istniejącej pomiędzy nieruchomościami wspólnej ściany, będącej również ścianą oddzielenia pożarowego". Tym samym, twierdzenie o ingerencji w przewód wentylacyjny znajdujący się w ścianie budynku przy ul. D[...] w K., które legło u podstaw zarzutu naruszenia prawa materialnego, nie znajduje żadnego potwierdzenia w aktach administracyjnych oraz w ustaleniach poczynionych przez organ w decyzji objętej skargą. Dodatkowo Naczelny Sąd Administracyjny zauważa, że – wbrew twierdzeniom skargi kasacyjnej - okoliczność ta nie była "sygnalizowana" ani na etapie postępowania przed organami administracji ani też przed Sądem I instancji, zaś treść skargi kasacyjnej nie wskazuje, z jakich materiałów dowodowych zgromadzonych w sprawie skarżąca okoliczność tą wywodzi.
Nie sposób natomiast nie zauważyć, że kwestia związana z kanałem wentylacyjnym w ścianie budynku, którego skarżąca kasacyjnie jest współwłaścicielką, była przedmiotem badania zarówno organów jak i Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie w innej, znanej stronom sprawie, sygn. akt II SA/Kr 888/12, w której prawomocnym wyrokiem z 18 września 2012 r. oddalona została skarga inwestora [...] na decyzję Wojewody M. z [...] kwietnia 2012 r. w przedmiocie odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Jak wynika z uzasadnienia tego wyroku, w złożonym wówczas projekcie budowlanym przewidziano rozwiązanie, które wiązałoby się z koniecznością ingerencji w przewód wentylacyjny w ścianie budynku przy ul. D[...] i co za tym idzie wymagałoby zgody wszystkich jego współwłaścicieli i wykazania prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, którego inwestor nie posiadał.
Projekt budowlany zatwierdzony kontrolowaną przez Sąd I instancji decyzją Wojewody M. z [...] stycznia 2015 r. nie zawiera jednak takiego rozwiązania, stąd omawiane zarzuty skargi kasacyjnej nie przystają w żaden sposób do stanu faktycznego niniejszej sprawy.
Bez znaczenia prawnego dla oceny prawidłowości dokonanej przez Sąd kontroli legalności zaskarżonej decyzji jest także sformułowany w skardze kasacyjnej zarzut, że współwłaściciele nieruchomości przy ul. D[...] w K. "nigdy nie wyrażali zgody na pozostawienie w granicy jednej wspólnej ściany". Kwestia udzielenia (bądź nie udzielenia) takiej zgody nie ma w stanie faktycznym sprawy wpływu na poprawność i zgodność z prawem decyzji o udzieleniu pozwolenia na budowę, tym bardziej, że z projektu budowlanego – jak już wyżej powiedziano – nie wynika, aby inwestycja ingerowała w tę ścianę i co za tym idzie inwestor musiałby wykazać się prawem do dysponowania nieruchomością - inną niż własna - na cele budowlane.
Z tych względów, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną jako pozbawioną usprawiedliwionych podstaw w oparciu o art. 184 p.p.s.a.