Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 11 lutego 2015 r., sygn. akt IV SA/Wa 1959/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę J. S., Z. S., A. S. i S. S. na decyzję Dyrektora Generalnego Lasów Państwowych z dnia [...] lipca 2014 r., nr [...] w przedmiocie wyłączenia z produkcji gruntów leśnych.
W skardze kasacyjnej od powyższego wyroku J. S., Z. S., A. S. i S. S. (dalej jako skarżący) złożyli wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w części odpowiadającej części wyroku, który zaskarżyli skargą kasacyjną.
W uzasadnieniu wniosku skarżący wskazali, że uiszczenie przez nich wymierzonych należności wyrządziłoby po ich stronie znaczącą szkodę oraz spowodowałoby trudne do odwrócenia skutki. Podnieśli, że wysokość należności pozwala stwierdzić, ze bez poczynienia stosownych oszczędności (a takich nie posiadają) wykonanie decyzji ostatecznej w toku postępowania przed NSA naraziłoby ich na zbytnie uszczuplenie środków niezbędnych do utrzymania własnego oraz rodziny.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Instytucja wstrzymania wykonania aktu lub czynności przed sądem administracyjnym, mająca służyć zapewnieniu ochrony tymczasowej interesów skarżącego, stanowi wyjątek od zasady wykonalności decyzji ostatecznej. Stosownie do art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej P.p.s.a.) sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności przez Sąd może zatem nastąpić wyłącznie na wniosek skarżącego i to na nim spoczywa obowiązek przedstawienia okoliczności, które pozwolą sądowi na dokonanie oceny, czy spełnione są przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania aktu lub czynności.
Analiza wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w niniejszej sprawie prowadzi do konkluzji, że nie został on należycie uzasadniony.
Sąd analizując wniosek o wstrzymanie powinien mieć podstawy do stwierdzenia, czy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zatem autor wniosku musi przytoczyć istnienie konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie wykonania aktu lub czynności jest zasadne.
W niniejszej sprawie podniesione we wniosku okoliczności nie przemawiają w sposób oczywisty za wstrzymaniem wykonania decyzji. Domagając się wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji skarżący wskazali jedynie, że dokonanie wynikających z decyzji opłat w wysokości określonej w pkt II ppkt. 1 i 2 decyzji Dyrektora Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych w Krośnie z dnia [...] lutego 2014 r. nr [...], utrzymanej w mocy zaskarżoną decyzją tj. kwoty 35.845,65 zł oraz przez okres kolejnych 10 lat kwoty opłaty rocznej w wysokości 5552,27 zł aktualizowanej stosownie ilości m3 drewna (32,4599 m3 drewna) do ceny 1m3 drewna stosowanej przy wymiarze podatku leśnego w roku, za który winna być wniesiona opłata roczna, naraziłoby na zbytnie uszczuplenie środków niezbędnych do utrzymania własnego i rodziny.
W ten sposób uzasadniony wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej nie stanowi podstawy do udzielenia ochrony tymczasowej. We wniosku nie wskazano bowiem, aby zachodziło niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, o czym mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a.
Skarżący twierdząc, iż wykonanie decyzji spowoduje uszczuplenie środków niezbędnych do zapewnienia koniecznego utrzymanie siebie i rodziny nie wskazują podstaw uzasadniających takie twierdzenie. Nie przedkładają dokumentów źródłowych, z których treści można by wnioskować o tym, ze opisana przez nich sytuacja może rzeczywiście wystąpić. Sąd na podstawie ogólnych twierdzeń o pogorszeniu się sytuacji materialnej skarżących, nie popartych żadnymi dokumentami, nie może wnioskować, że w wyniku wykonania decyzji w okresie do momentu rozpoznania skargi, skarżący faktycznie grozi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody czy spowodowanie trudnych do odwrócenia skutków.
Sąd w oparciu o tak skąpą argumentację nie ma podstaw do twierdzenia, że przesłanki z art. 61 § 3 P.p.s.a. prawdopodobnie wystąpią. Dopiero dysponując danymi określającymi aktualna sytuację finansową i rodzinną skarżących Sąd mógłby wnioskować, iż twierdzenia z wniosku są uzasadnione.
Zauważyć także należy, że jakkolwiek suma opłat wynikająca z decyzji jest znaczna, to nie można rozpatrywać tej kwestii w oderwaniu od kondycji finansowej skarżących.
Mając powyższe na uwadze uznać należy, że we wniosku nie wykazano, aby zachodziły przesłanki wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przesłanki te należy bowiem wiązać z sytuacją, która może powstać, gdy zaskarżony do sądu akt administracyjny zostanie wykonany, a następnie na skutek uwzględnienia skargi akt ten zostanie wzruszony.
W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 61 § 3 w zw. z art. 193 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak w sentencji.