Uzasadnienie
Wyrokiem z 19 czerwca 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim oddalił skargę P.Z. (dalej jako "skarżący") na decyzję Wojewody Lubuskiego z [...] lutego 2013 r. w przedmiocie stwierdzenia wydania decyzji z naruszeniem prawa.
W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że 8 lipca 2009 r. skarżący, prowadzący działalność gospodarczą pod nazwą A. z siedzibą w Z., złożył wniosek o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną Prezydenta Miasta Zielona Góra z [...] grudnia 2008 r., którą udzielono Zakładowi Gospodarki Komunalnej i Mieszkaniowej w Zielonej Górze (dalej jako ZGKiM) pozwolenia na rozbiórkę budynku użytkowego położonego na terenie działki nr [...]. Jako podstawę wznowienia skarżący wskazał art. 145 § 1 pkt 4 i 5 k.p.a. Skarżący poinformował, że jest właścicielem nieruchomości sąsiadującej z działką, na której ma być realizowana rozbiórka. Nie uczestniczył w postępowaniu administracyjnym zakończonym decyzją z [...] grudnia 2008 r. Rozbierany budynek sąsiaduje bezpośrednio z budynkiem położonym na jego działce i jest powiązany z tym budynkiem wspólną dla dwóch budynków instalacją kanalizacyjną odprowadzającą ścieki.
Postanowieniem z [...] sierpnia 2009 r. organ wznowił postępowanie administracyjne w sprawie zakończonej decyzją ostateczną Prezydenta Miasta Zielona Góra z [...] grudnia 2008 r.
Decyzją z [...] listopada 2009 r. Prezydent Miasta Zielona Góra odmówił uchylenia decyzji ostatecznej z [...] grudnia 2008 r.
Skarżący wniósł odwołanie od tej decyzji.
Decyzją z [...] marca 2009 r. Wojewoda Lubuski uchylił decyzję z [...] listopada 2009 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania organowi I instancji.
Decyzją z [...] lipca 2010 r. Prezydent Miasta Zielona Góra odmówił uchylenia własnej decyzji ostatecznej z [...] grudnia 2008 r.
Skarżący wniósł odwołanie od tej decyzji.
Decyzją z [...] września 2010 r. Wojewoda Lubuski utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.
Na powyższą decyzję skarżący wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim.
Wyrokiem z 16 grudnia 2010 r. sygn. akt II SA/Go 772/10 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim uchylił decyzję Wojewody Lubuskiego z [...] września 2010 r. oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta Zielona Góra z [...] lipca 2010 r.
Decyzją z [...] grudnia 2012 r. Prezydent Miasta Zielona Góra stwierdził, że decyzja ostateczna z [...] grudnia 2008 r. została wydana z naruszeniem prawa.
Skarżący wniósł odwołanie od powyższej decyzji.
Wojewoda Lubuski decyzją z [...] lutego 2013 r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.
Organ odwoławczy wskazał, że organ I instancji podjął niezbędne czynności do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, zebrał i rozpatrzył w sposób wyczerpujący materiał dowodowy, W szczególności, kierując się wskazaniami zawartymi w wyroku Sądu I instancji z 16 grudnia 2010 r. przeprowadził rozprawę administracyjną oraz przesłuchał świadków, również tych świadków, o przesłuchanie których wnioskował skarżący – [...].
Organ podkreślił, że w zakresie przymiotu strony skarżącego wypowiedział się już Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim. Sąd stwierdził, że niewątpliwie właściciele działek bezpośrednio ze sobą sąsiadujących, a w szczególności, gdy ściany ich budynków bezpośrednio do siebie przylegają, są uprawnieni do udziału w postępowaniu o udzielenie pozwolenia na rozbiórkę obiektu budowlanego, co zapewnia im możliwość ochrony ich prawnie chronionych interesów w toczącym się postępowaniu, a w przypadku wydania decyzji pozytywnej na etapie jej realizacji monitorowania zgodności udzielanego pozwolenia z przepisami.
Zatem skarżący, jako właściciel działki nr [...], która bezpośrednio graniczy z objętą pozwoleniem na rozbiórkę działką nr [...], a ściany budynków na tych działkach bezpośrednio do siebie przylegają, był stroną postępowania w sprawie zakończonej decyzją Prezydenta Miasta Zielona Góra z [...] grudnia 2008 r. Skarżący w toku postępowania wskazywał, że w piwnicy rozbieranego budynku przebiega wspólna dla budynku rozbieranego i budynku będącego jego własnością kanalizacja odprowadzająca ścieki. Organ odwoławczy podkreślił, że okoliczność ta wyszła na jaw dopiero na etapie prowadzonych prac rozbiórkowych. W dacie orzekania w przedmiocie rozbiórki organ I instancji nie był w posiadaniu takich informacji. Zdaniem Wojewody Lubuskiego, w świetle zebranego w sprawie materiału dowodowego, okoliczność ta pozostaje bez wpływu na zasadność podjętego przez Prezydenta Miasta Zielona Góra rozstrzygnięcia, które jest zgodne z przepisami prawa materialnego.
Rozbiórka przedmiotowego budynku, w tym instalacji wodno-kanalizacyjnej, w którą budynek ten był wyposażony, nie narusza przepisów art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (tekst jedn. Dz.U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623 ze zm., obecnie tekst jedn. Dz.U. z 2013 r. poz. 1409 – dalej jako "ustawa – Prawo budowlane"). Nie zostały także naruszone przepisy art. 64 Konstytucji RP i art. 140 Kodeksu cywilnego.
Organ odwoławczy przyjął, że pozwolenie na rozbiórkę budynku, obejmuje swoim zakresem również pozwolenie na rozbiórkę związanych z tym budynkiem instalacji i urządzeń technicznych. Przyłącze, o ile wyraźnie nie przeniesiono prawa własności do niego na rzecz przedsiębiorstwa wodociągowo-kanalizacyjnego, stanowi własność właściciela nieruchomości, na której się znajduje. W ocenie organu odwoławczego, rozbiórka nie narusza uzasadnionych interesów właściciela działki sąsiedniej, zasady współżycia społecznego, jak też nie zakłóci korzystania z sąsiedniej nieruchomości ponad przeciętną miarę, wynikającą ze społeczno-gospodarczego przeznaczenia nieruchomości. W toku postępowania nie zostało wykazane, że wewnętrzna instalacja kanalizacyjna w budynku znajdującym się na działce nr ewidencyjny gruntu [...] włączona została do instalacji kanalizacyjnej budynku objętego pozwoleniem na rozbiórkę w sposób zgodny z przepisami prawa i stanowi własność skarżącego, zaś jej rozbiórka pogarsza warunki użytkowe obiektu w zakresie usuwania ścieków.
Organ odwoławczy podkreślił, że zgodnie z oceną wyrażoną w powołanym wyroku z [...] grudnia 2010 r., skarżący dokonując nabycia nieruchomości powinien dysponować dokumentami dotyczącymi "przekazania nieruchomości" oraz stanu urządzeń wodno-kanalizacyjnych. Przedłożona przez skarżącego dokumentacja danych takich nie zawiera. Z operatu szacunkowego sporządzonego przez rzeczoznawcę majątkowego w maju 2004 r. wynika, że budynek został wybudowany na bazie budynku starego, piwnice powstały jeszcze przed 1939 r., pozostała część obiektu w latach 2000–2001. Budynek wyposażony był w instalację wody i kanalizacji, przy czym brak było przyłączy sanitarnych, a wykonane były tylko "podejścia". Zgodnie z opisem stanu techniczno-użytkowego teren działki uzbrojony był w sieć wodociągową i kanalizacyjną. Przebieg tych sieci nie został jednak wskazany ani w sposób opisowy, ani graficzny.
Organ wskazał ponadto, że w aktach sprawy znajduje się dokumentacja projektowa złożona wraz z wnioskiem skarżącego z 19 grudnia 2005 r. o pozwolenie na przebudowę budynku biurowo-usługowego położonego na działce nr [...]. W projekcie zagospodarowania terenu, sporządzonym na mapie do celów projektowych (26 sierpnia 2005 r.), nie został wrysowany przebieg kanalizacji sanitarnej od przedmiotowego budynku przez działkę, na której usytuowany jest budynek przewidziany do rozbiórki. W części opisowej wskazano, że budynek objęty wnioskiem o pozwolenie na przebudowę wyposażony jest we wszystkie instalacje wewnętrzne, w tym wodociągową oraz kanalizacyjną. Sposób połączenia instalacji wewnętrznych z sieciami nie został jednak wskazany.
W piśmie z 7 maja 2010 r. inspektor nadzoru inwestorskiego wyjaśnił, że kanalizacja odprowadzająca ścieki z budynku skarżącego przebiega przez fragment piwnicy budynku podlegającego rozbiórce, wykonana została samowolnie w latach poprzednich bez wymaganych uzgodnień i włączona do kanalizacji budynków na działkach sąsiednich również bez zgody i uzgodnień z właścicielami tych budynków. Powyższe znajduje potwierdzenie w zeznaniach świadków złożonych w trakcie przeprowadzonej przez organ I instancji rozprawy administracyjnej oraz przesłuchań. Organ szczegółowo opisał ustalenia związane z przyłączami kanalizacyjnymi na działce należącej do skarżącego oraz na działce, na której znajduje się budynek przeznaczony do rozbiórki.
W ocenie Wojewody Lubuskiego, brak udziału strony w postępowaniu bez jej winy nie miał wpływu na treść podjętego w sprawie rozstrzygnięcia. Ocena zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego prowadzi do wniosku, iż w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej. Zatem organ I instancji zasadnie, działając w oparciu o przepis art. 146 § 2 k.p.a. w związku z art. 151 § 2 k.p.a., ograniczył się do stwierdzenia wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa, wskazując jednocześnie okoliczności, z powodu których nie uchylił tej decyzji.
Skarżący wniósł skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim.
Oddalając skargę Sąd I instancji w pierwszej kolejności podkreślił, że organy rozpoznające niniejszą sprawę związane były wytycznymi Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim wynikającymi z wyroku z 16 grudnia 2010 r. Oceniając realizację tych wytycznych Sąd I instancji uznał, że organy podporządkowały się ocenie prawnej wyrażonej we wcześniejszym wyroku oraz zastosowały się do wskazań w zakresie dalszego postępowania.
W ocenie Sądu I instancji, zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, uzupełniony o dokumentację dotyczącą obiektu skarżącego w zakresie odprowadzania ścieków z budynku, przesłuchani w sprawie świadkowie, a także dokumentacja przedstawiona przez samego skarżącego, jednoznacznie potwierdza, że połączenia kanalizacji znajdującej się na terenie inwestora z kanalizacją znajdującą się na terenie działki skarżącego nastąpiło nielegalnie. Skarżący nie wykazał, żeby jego budynek zaopatrywany był w wodę oraz odprowadzono z niego ścieki w sposób zalegalizowany, tzn. odpowiadający przepisom ustawy z dnia 7 czerwca 2001 r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zborowym odprowadzaniu ścieków (Dz.U. z 2006 r. Nr 123, poz. 858 ze zm. – dalej jako "ustawa o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę").
Zdaniem Sądu I instancji, organ trafnie stwierdził, że przedstawiona przez skarżącego decyzja Prezydenta Miasta Zielona Góra z [...] marca 2000 r. zatwierdzająca projekt budowlany i udzielająca pozwolenia na budowę, nie obejmowała swoim zakresem instalacji wodnych i kanalizacyjnych. Zatem rozbiórka obiektu nie miała wpływu na użytkowanie nieruchomości należącej do skarżącego.
Sąd I instancji podkreślił także, że postępowanie nie wykazało, że skarżący, czy też poprzedni właściciele nieruchomości, posiadali pisemną umowę o zaopatrzenie w wodę lub odprowadzanie ścieków, zawartą z przedsiębiorstwem wodociągowo-kanalizacyjnym. Skarżący tylko na podstawie umowy cywilnej zawartej z ZGKiM mógł odprowadzać ścieki. Umowa ta znajduje się w aktach sprawy. Określono w niej sposób rozliczania kosztów zimnej wody i odprowadzania ścieków. Potwierdza to także dokumentacja projektowa na której, jak trafnie wskazał organ odwoławczy, nie określono sposobu połączenia instalacji wewnętrznych z sieciami.
W ocenie Sądu I instancji, nie ulega wątpliwości, że skarżący powinien brać udział w toczącym się postępowaniu o pozwolenie na rozbiórkę obiektu na działce sąsiedniej, przylegającego do budynku skarżącego. Trafnie zatem organy przyjęły, że decyzja zezwalająca na rozbiórkę obiektu znajdującego się na sąsiedniej działce została wydana z naruszeniem prawa. W sprawie mogła być jednak wydana wyłącznie decyzja o tej samej treści. W ocenie Sądu I instancji, trudno przyjąć, że w takim stanie faktycznym organ mógłby odmówić wydania decyzji zezwalającej na rozbiórkę obiektu.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł skarżący.
Zarzucił naruszenie prawa materialnego przez niezastosowanie art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy – Prawo budowlane, § 26 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie w związku z art. 3 ust 1 ustawy z dnia 7 czerwca 2001 r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków.
Zarzucił ponadto naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 141 § 4 w związku z art. 133 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm. – dalej jako "p.p.s.a.") polegające na nieuzasadnionym pominięciu przez Sąd I instancji części akt sprawy przy ustalaniu przez Sąd stanu sprawy. Zdaniem skarżącego, Sąd I instancji pominął także stanowisko skarżącego oraz uzasadnienie podniesionych zarzutów.
Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, a także zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie jest zasadna.
W świetle art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach:
- 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie,
- 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Podkreślić przy tym trzeba, że Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, ponieważ w świetle art. 183 § 1 p.p.s.a. rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Jeżeli zatem nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a. (a w rozpoznawanej sprawie przesłanek tych brak), to Sąd związany jest granicami skargi kasacyjnej. Oznacza to, że Sąd nie jest uprawniony do samodzielnego dokonywania konkretyzacji zarzutów skargi kasacyjnej, a upoważniony jest do oceny zaskarżonego orzeczenia wyłącznie w granicach przedstawionych we wniesionej skardze kasacyjnej.
Po pierwsze, należy podkreślić, że w prawidłowo poddanym kontroli przez Sąd I instancji stanie faktycznym w tej sprawie brak jest przesłanek do stwierdzenia naruszenia przez ten Sąd przepisów art. 141 § 4 p.p.s.a. w związku z art. 133 § 1 p.p.s.a. Zgodnie bowiem z uchwałą składu siedmiu sędziów NSA z 15 lutego 2010 r. sygn. akt II FPS 8/09 przepis art. 141 § 4 p.p.s.a. może stanowić samodzielną podstawę kasacyjną (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.) jeżeli uzasadnienie orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego nie zawiera stanowiska co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia, co w tej sprawie oczywiście nie nastąpiło.
Ponadto w tym przypadku zgodnie z dyspozycją art. 153 p.p.s.a. rozstrzygnięcie Sądu I instancji jest zgodne z oceną prawą i wskazaniami dotyczącymi dalszego postępowania wyrażonymi w prawomocnym wyroku WSA w Gorzowie Wielkopolskim z 16 grudnia 2010 r. sygn. akt II SA/Go 772/10. Dotyczyły one ustalenia w ponownie prowadzonym – po jego wznowieniu na wniosek skarżącego – postępowaniu przed organem I instancji kluczowej kwestii, tj. czy połączenie instalacji kanalizacyjnej na terenie inwestora, tj. Zakładu Gospodarki Komunalnej i Mieszkaniowej w Zielonej Górze z kanalizacją będącą na terenie działki skarżącego było bezprawne. Ustalenia w tym zakresie przedmiotowym, co Sąd I instancji prawidłowo stwierdził, jednoznacznie wykazały, że biorąc pod uwagę zarówno pobór wody jak i odprowadzone ścieki z przedmiotowego budynku skarżącego, powyższe połączenie nastąpiło z naruszeniem odpowiednich przepisów ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę.
Także przedstawiona przez skarżącego decyzja Prezydenta Miasta Zielona Góra z [...] września 2000 r., która zatwierdziła projekt budowlany i udzieliła pozwolenia na budowę nie regulowała w ogóle tych kwestii czyli w zakresie tych instalacji wodnych i kanalizacyjnych, a w szczególności sposobu połączenia instalacji wewnętrznych z sieciami. Natomiast z będącego w aktach administracyjnych sprawy pisma inspektora nadzoru inwestorskiego z 7 maja 2010 r. wynika, że kanalizacja która odprowadza ścieki z budynku skarżącego nie tylko przebiega przez fragment piwnicy budynku podlegającego rozbiórce, lecz została wykonana samowolnie w latach poprzednich bez wymaganych uzgodnień.
Ponadto została włączona do kanalizacji budynków na działkach sąsiednich bez zgody i uzgodnień z właścicielami tych budynków. Powyższe ustalenia faktyczne zostały potwierdzone w zeznaniach świadków złożonych w trakcie przeprowadzonej przez organ I instancji rozprawy administracyjnej oraz przesłuchań.
Po drugie, w powyższym stanie faktycznym, prawidłowo ustalonym i poddanym właściwej kontroli przez Sąd I instancji, brak jest podstaw uwzględnienia zarzutu naruszenia art. 134 § 1 w związku z art. 141 § 4 zdanie 1 p.p.s.a. Sąd I instancji dokonał kompleksowej i prawidłowej kontroli zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej, w świetle całego zebranego w sprawie przez właściwe organy materiału dowodowego. Natopiło to zgodnie z zasadą swobodnej oceny dowodów oraz zgodnie z regułami postępowania dowodowego wynikającymi z art. 7, art. 11 i art. 77 § 1 k.p.a.
Zarzut dotyczący naruszenia art. 134 § 1 k.p.a. nie mógł odnieść zamierzonego skutku. Zarzut taki nie może być skutecznie podniesiony w ramach wskazanej podstawy kasacyjnej. Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., wojewódzki sąd administracyjny rozstrzyga w graniach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Norma ta określa zatem granice rozpoznania skargi przez wojewódzki sąd administracyjny, natomiast granice sprawy wyznacza jej przedmiot wynikający z treści zaskarżonego działania organu administracji publicznej. Oznacza to, że o naruszeniu omawianej normy można mówić, jeśli Sąd I instancji wykroczy poza granice sprawy, w której została wniesiona skarga, albo – pomimo wynikającego z tego przepisu obowiązku – nie wyjdzie poza zarzuty i wnioski skargi, np. nie zauważając naruszeń prawa, które były powołane przez skarżącego, a które Sąd I instancji zobowiązany był uwzględnić z urzędu.
Niewątpliwie Sąd I instancji ocenił legalność zaskarżonej decyzji, a zatem nie orzekał w granicach (w znaczeniu podmiotowym i przedmiotowym) innej sprawy niż ta, w której została wniesiona skarga. Sąd I instancji odniósł się także do wszystkich zarzutów skarżącego, ale jednocześnie, nie będąc związany granicami tych zarzutów, dokonał pełnej analizy stanu prawnego sprawy. Strona zobowiązana jest zatem powiązać art. 134 § 1 p.p.s.a. z takimi przepisami, których naruszenia przez organ administracji nie dopatrzył się Sąd I instancji. Jeżeli w skardze kasacyjnej strona powołuje się tylko na zarzut naruszenia art. 134 § 1 k.p.a., to takiej wady konstrukcyjnej skargi kasacyjnej Naczelny Sąd Administracyjny nie może konwalidować.
Po trzecie, biorąc pod uwagę powyższe okoliczności prawne i faktyczne brak jest jakichkolwiek przesłanek do stwierdzenia naruszenia przez Sąd I instancji przepisów prawa materialnego podniesionych w skardze kasacyjnej w stopniu mającym wpływ na wynik. Dotyczy to zarówno przepisu art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego jak i § 26 cyt. rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych w związku z art. 3 pkt 1 ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę. Brak jest bowiem w stanie faktycznym tej sprawy przesłanek do stwierdzenia naruszenia w postępowaniu nadzwyczajnym, tj. wznowieniowym – co należy podkreślić – uzasadnionego interesu prawnego skarżącego (art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego) jeżeli rozbiórka sąsiedniego budynku jednoznacznie wykazała, że budynek skarżącego był nielegalnie podłączony do kanalizacji rozbieranego budynku.
Z kolei przepis art. 3 ust. 1 cyt. ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę stanowi tylko, że zbiorowe zaopatrzenie w wodę i zbiorowe odprowadzenie ścieków jest to zadanie własne gminy, stąd w żadnym zakresie Sąd I instancji tego przepisu nie naruszył. Dlatego też chociaż skarżący posiada interes prawny, po wszczęciu na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 i pkt 5 k.p.a. postępowania o wznowienie postępowania w przedmiocie pozwolenia na rozbiórkę budynku przy [...], to Sąd I instancji słusznie orzekł, że decyzja Wojewody Lubuskiego z [...] lutego 2013 r. w przedmiocie stwierdzenia wydania decyzji z naruszeniem prawa (art. 146 § 2 k.p.a.) nie narusza prawa. Dlatego też w tym stanie faktycznym i prawnym sprawy wszystkie zarzuty kasacyjne dotyczące naruszenia przez Sąd I instancji przepisów prawa materialnego są także bezzasadne.
Z tych względów i na podstawie art. 184 ustawy p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku.