Uzasadnienie
1. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z 29 września 2021 r. sygn. akt II SA/Po 748/19 oddalił skargę L. G. (dalej skarżący) na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Kaliszu z [...] czerwca 2019 r. nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta Miasta K. z [...] kwietnia 2019 r. nr [...] ustalającą na rzecz W.P. warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku garażowego na terenie położonym w K., przy ul. [...], oznaczonym jako działka nr [...], obr. [...].
Sąd I instancji stwierdził, że organy zasadnie uznały, iż planowana inwestycja kontynuuje funkcje, parametry, cechy oraz wskaźniki zabudowy i zagospodarowania terenu. Podkreślono, że teren planowanej inwestycji ma dostęp do drogi publicznej, zabezpieczone jest również uzbrojenie terenu w infrastrukturę techniczną wystarczające dla planowanego zamierzenia budowlanego, teren uzyskał pozytywne uzgodnienia i opinie, a decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Dla wykazania prawidłowości poszczególnych wskaźników, cech i parametrów nowej zabudowy przyjętych w decyzji ustalającej warunki zabudowy dla przedmiotowej inwestycji, powołano właściwe przepisy.
W świetle powyższego Sąd uznał, iż wobec spełnienia przesłanek z art. 61 ust. 1 pkt 1-5 ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2018 r. poz. 1945 ze zm., dalej upzp) organ był uprawniony do ustalenia warunków zabudowy dla planowanej inwestycji, a rozstrzygnięcia organów obu instancji pozbawione są naruszeń, które skutkowałyby uwzględnieniem skargi w oparciu o przesłanki określone w art. 145 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm., dalej Ppsa).
- 2. Skarżący wniósł od powyższego wyroku skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego, zaskarżając go w całości. W skardze kasacyjnej zarzucono naruszenie:
- 1) prawa materialnego poprzez jego błędne zastosowanie w sprawie, tj. art. 61 upzp w zw. z § 3 ust. 2 w zw. z § 2 pkt 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164 poz. 1588, dalej rozporządzenie) poprzez błędne uznanie, że decyzja organu pierwszej instancji (załączniki do tej decyzji) spełniają wymagania określone w przepisach § 3 ust. 2 w zw. z § 2 pkt 4 rozporządzenia w sytuacji, w której wymagania te nie zostały spełnione;
- 2) przepisów postępowania przed sądami administracyjnymi, których naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy:
- a) art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c. Ppsa w zw. z art. 7, art. 80 i art. 107 § 1 pkt 6 i § 3 w zw. z art. 140 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r. poz. 2096 ze zm., dalej Kpa), poprzez nieuzasadnione i błędne przyjęcie przez Sąd, wbrew treści decyzji organu I instancji, iż organ odwoławczy prawidłowo uznał, że w decyzji o ustaleniu warunków zabudowy prawidłowo wyznaczono obszar analizowany, a decyzja zawiera stosowne uzasadnienie w tym zakresie;
- b) art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c. Ppsa w zw. z art. 6 w zw. z art. 140 Kpa poprzez niedostrzeżenie przez Sąd, iż ustalenie w toku postępowania administracyjnego obszaru analizowanego nastąpiło bez podstawy prawnej i z naruszeniem przepisów Kpa o dowodach, w szczególności, że poczyniono w toku postępowania odwoławczego ustalenia, że front działki nr [...] wynosi ok. 41 m, a granice obszaru analizowanego wyznaczono w odległości nie mniejszej niż 123 m, w sytuacji gdy ani w decyzji organu I instancji, ani w części opisowej i graficznej tej decyzji nie ma takiego wyznaczenia, a sam organ odwoławczy nie był uprawniony, bez przeprowadzenia dodatkowego postępowania dowodowego, do takiego uzupełnienia istotnych braków formalnych decyzji organu I instancji;
- c) art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c. Ppsa w zw. z art. art. 6, art. 77 i art. 123 w zw. z art. 140 i art. 136 § 1 Kpa poprzez niedostrzeżenie przez Sąd, iż analiza funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu (§ 3 ust. 1 rozporządzenia) zawarta w załączniku nr 2 do decyzji organu I instancji odnosi się do obszaru analizowanego opisowo określonego w zaskarżanej decyzji organu odwoławczego, w sytuacji gdy brak było podstaw faktycznych i prawnych do przyjęcia tego ustalenia, gdyż poczynienie takiego ustalenia przez organ odwoławczy w braku ustalenia i wyznaczenia tego obszaru w decyzji organu I instancji, wymagało postępowania dowodowego, którego organ odwoławczy nie przeprowadził.
W związku z powyższym w skardze kasacyjnej wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania, a także o zasądzenie od organu na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych.
- 3. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
- 3.1. Skarga kasacyjna jest niezasadna.
- 3.2. Wobec tego, że skarżący zrzekł się rozprawy, a pozostali uczestnicy postępowania nie zażądali przeprowadzenia rozprawy, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 182 § 2 i 3 Ppsa, skargę kasacyjną rozpoznał na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów.
- 3.3. W postępowaniu przed Naczelnym Sądem Administracyjnym prowadzonym na skutek wniesienia skargi kasacyjnej obowiązuje generalna zasada ograniczonej kognicji tego Sądu (art. 183 § 1 Ppsa). Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, wyznaczonych przez przyjęte w niej podstawy, określające zarówno rodzaj zarzucanego zaskarżonemu orzeczeniu naruszenia prawa, jak i jego zakres. Z urzędu bierze pod rozwagę tylko nieważność postępowania. Ta jednak nie miała miejsca w rozpoznawanej sprawie. Przy tym zgodnie z art. 193 zdanie drugie Ppsa uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną ogranicza się wyłącznie do oceny zarzutów skargi kasacyjnej w oparciu o stan faktyczny przyjęty w orzeczeniu przez sąd I instancji.
- 3.4. W pierwszej kolejności wskazać należy na istotny brak precyzji w konstruowaniu zarzutów skargi kasacyjnej, który w dużym stopniu ogranicza zakres kontroli instancyjnej w niniejszej sprawie. Skarżący wskazując na brak załącznika graficznego do decyzji z wynikami analizy zarzuca naruszenie przepisów, które nie dotyczą jednak tego jakie załączniki ma zawierać decyzja o warunkach zabudowy. Również zarzut naruszenia art. 61 upzp bez podania konkretnego ustępu tego artykułu wymyka się spod kontroli instancyjnej.
- 3.5. Natomiast wszystkie zarzuty skargi kasacyjnej wskazują na uchybienie przy wyznaczaniu obszaru analizowanego. Jednak wbrew tym zarzutom wyznaczenie obszaru analizowanego nie następuje w samej decyzji o warunkach zabudowy, lecz jest dokonywane na etapie poprzedzającym sporządzenie projektu decyzji tj. przy sporządzeniu analizy urbanistycznej. Zgodnie z § 9 ust. 2 rozporządzenia do decyzji załącza się jedynie wynik tej analizy. W aktach administracyjnych znajduje się taka analiza (karty 132-153), w ramach której wyznaczony został obszar analizowany. Analiza ta zawiera zarówno część graficzną i opisową. Szerokość frontu działki jak i wielkość obszaru zostały w tej analizie określone. Ponadto ustalenie poszczególnych parametrów zabudowy zostało w analizie szczegółowo wyjaśnione.
- 3.6. W związku z tym niezasadny jest zarzut naruszenia § 3 ust. 2 w zw. z § 2 pkt 4 rozporządzenia, ponieważ przepisy te odnosiły się do zasad wyznaczenia obszaru analizowanego i miały zastosowanie na etapie dokonywania analizy, a nie wydawania decyzji. Na etapie wydawania decyzji nie następuje wyznaczenie obszaru analizowanego.
- 3.7. W konsekwencji niezasadne są również zarzuty naruszenia art. 7, art. 80 i art. 107 § 1 pkt 6 i § 3 w zw. z art. 140 Kpa, skoro w decyzji o ustaleniu warunków zabudowy nie wyznacza się obszaru analizowanego. Skarżący natomiast w żaden sposób nie podważył w skardze kasacyjnej prawidłowości samej analizy urbanistycznej. Ponadto oparcie zaskarżonej decyzji na powołanej analizie urbanistycznej nie oznacza, wbrew zarzutowi naruszenia art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c. Ppsa w zw. z art. 6 w zw. z art. 140 Kpa, że ustalenie w toku postępowania administracyjnego obszaru analizowanego nastąpiło bez podstawy prawnej i z naruszeniem przepisów Kpa o dowodach. Nie ma racji również skarżący wskazując, że analiza funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu odnosi się do obszaru analizowanego opisowo określonego. Analiza urbanistyczna zawiera załącznik graficzny, a w części opisowej wskazano szczegółowo działki znajdujące się w tym obszarze (80 pozycji) i ich parametry w zakresie tak intensywności zabudowy jak i szerokości elewacji frontowej oraz wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej budynków garażowych (20 pozycji). Postępowanie dowodowe zostało zatem przeprowadzone w sposób wystarczający w oparciu o powyższą analizę. W świetle powyższego nie można skutecznie zarzucić Sądowi I instancji naruszenia art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c. Ppsa w zw. z art. art. 6, art. 77 i art. 123 Kpa w zw. z art. 140 i art. 136 § 1 Kpa.
- 3.8. Wszystkie zarzuty skargi kasacyjnej są zatem bezzasadne.
- 3.9. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 184 Ppsa., orzeczono jak sentencji.