Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnegoz 25 sierpnia 2017 r., sygn. akt II OSK 2796/15

Uzasadnienie

Wyrokiem z dnia 15 czerwca 2015 r., sygn. akt VII SA/Wa 290/15 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę P. L. na decyzję Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia [...] grudnia 2014 r. w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji.

Wyrok ten został wydany w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy.

Decyzją z dnia [...] grudnia 2009 r. Starosta W., działając w oparciu o art. 11a ust. 1, art. 11f ust. 1 i 3, art. 12 oraz art. 17 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (tekst. jedn. Dz. u. z 2008 r. nr 193, poz. 1194 ze zm.) – dalej: "specustawa drogowa", po rozpatrzeniu wniosku Miasta R. z dnia 28 września 2009 r., zezwolił na realizację inwestycji drogowej – rozbudowa drogi gminnej, ulicy A. w R.. W dniu 9 Lipca 2010 r., P. L. złożył wniosek o stwierdzenie nieważności tej decyzji jako wydanej z rażącym naruszeniem prawa art. 11d ust. 5 oraz art. 11f ust. 3, ust. 1 pkt 6 i art. 16 ust. 2 specustawy drogowej. W uzasadnieniu wniosku wskazał, że jest właścicielem działki ewidencyjnej nr [...] w obrębie [...] położonej w miejscowości R., na której ma być zlokalizowana przedmiotowa inwestycja. Wnioskodawca nabył sporną nieruchomość przez zasiedzenie z dniem 1 października 2005 r.

Decyzją z dnia [...] października 2010 r. Wojewoda [...] odmówił stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...] grudnia 2009 r. Po rozpatrzeniu odwołania P. L., Minister Infrastruktury decyzją z dnia [...] maja 2011 r. uchylił w całości zaskarżoną decyzję z dnia [...] października 2010 4. i umorzył wszczęte z urzędu postępowanie organu I instancji. Pismem z dnia 19 marca 2012 r. P. L. wezwał Wojewodę [...] do usunięcia naruszenia prawa poprzez rozpatrzenie wniosku z dnia 9 lipca 2010 r.

Postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2012 r. Wojewoda [...], działając na podstawie art. 61a § 1 w zw. z art. 126 k.p.a., odmówił wszczęcia postępowania administracyjnego w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty W. z dnia [...] grudnia 2009 r. Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2013 r. uchylił zaskarżone postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2012 r. w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Wojewoda [...] - decyzją z dnia [...] listopada 2013 r. - odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Starosty W. z dnia [...] grudnia 2009 r. Po rozpoznaniu odwołania P. L., Minister Infrastruktury i Rozwoju wydał decyzję powołaną na wstępie uzasadnienia.

Organ odwoławczy uznał za bezzasadny zarzut niewłaściwego zastosowania przepisów specustawy drogowej. Wskazał, że skarżący słusznie zwrócił uwagę, iż realizacja przedmiotowej inwestycji nie stanowi rozbudowy drogi publicznej (gminnej) - ulicy A., ale w istocie stanowi budowę nowej drogi, łączącej ww. ulicę A. z ulicą T.. Jednakże, w ocenie organu budowa ww. drogi może być realizowana w oparciu o przepisy specustawy, gdyż znajduje ona zastosowanie dla takiego rodzaju inwestycji, której celem jest budowa drogi w rozumieniu art. 4 pkt 2 ustawy o drogach publicznych, mającej po wybudowaniu pełnić funkcję drogi publicznej. Art. 1 ust. 1 specustawy drogowej, stanowiący iż "ustawa określa zasady i warunki przygotowania inwestycji w zakresie dróg publicznych w rozumieniu przepisów ustawy o drogach publicznych..." należy rozumieć w ten sposób, iż specustawę drogową stosuje się do każdego procesu inwestycyjnego dotyczącego obiektów mających uzyskać status (kwalifikację) dróg publicznych, jak również tych już posiadających status drogi publicznej, ale w stosunku do których zakres planowanych robót wykracza poza granice istniejącego pasa drogowego.

Ustawa ta odnosi się zatem zarówno do nowych dróg, jak i do dróg już istniejących, w stosunku do których przewidziano ich rozbudowę. Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy organ zauważył, iż celem przedmiotowej inwestycji jest budowa nowego układu drogowego (ciągu pieszo-jezdnego) łączącego ulicę A. z ulicą T.. Realizacja ww. inwestycji pozwala na ostateczne zagospodarowanie projektowanego pasa drogowego i stworzenie bezpiecznej komunikacji z miastem, zapewniając dojazd (również karetkom pogotowia i straży pożarnej) oraz pieszy dostęp do istniejących budynków.

W konsekwencji stwierdził, że jej celem jest zaspokojenie potrzeb szerokiego grona użytkowników poprzez zapewnienie dostępu do okolicznych nieruchomości. Podkreślił, że możliwość realizacji w oparciu o przepisy specustawy drogowej inwestycji drogowej pełniącej rolę łącznika pomiędzy istniejącymi ulicami jest w judykaturze oceniania pozytywnie. W wyr. z dnia 2 października 2009 r., sygn. akt II SA/Po 171/09, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu uznał, że projektowany odcinek drogi o charakterze łącznika, który stanowi element uzupełniającej sieci dróg służący miejscowym potrzebom, a w szczególności niezbędnej obsłudze komunikacyjnej przyległych do niej działek, ma charakter inwestycji w zakresie dróg publicznych.

W ocenie organu odwoławczego, błędny jest przy tym prezentowany przez skarżącego pogląd, w myśl którego ww. inwestycja nie jest drogą publiczną w rozumieniu przepisów ustawy o drogach publicznych. Zauważył, że celem przedmiotowej inwestycji jest budowa łącznika, zapewniającego połączenie ulicy A. z ulicą T. w R.. Krąg przyszłych użytkowników planowanej inwestycji jest zatem znacząco szerszy, niż ma to miejsce w przypadku ciągu pieszo-jezdnego w rozumieniu rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. Wskazał, że ww. rozporządzenie odnosi się do konieczności zapewnienia dojścia i dojazdu do indywidualnych działek budowlanych, przez co a priori wprowadza wyraźne ograniczenie grona użytkowników. Cechą charakterystyczną planowanej inwestycji jest natomiast jej ogólna dostępność, wynikająca z celu inwestycji - tj. połączenia ul. A. z ul. T.. Wbrew użytej przez Starostę W. nazwie, planowana inwestycja nie stanowi ciągu pieszo - jezdnego w rozumieniu rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r., lecz jest nową ulicą, którą można zaliczyć do uzupełniającej sieci dróg służących miejscowym potrzebom (art. 7 ust. 1 ustawy o drogach publicznych).

Parametry techniczne planowanego przedsięwzięcia zostały określone z uwzględnieniem wymagań rozporządzenia, które w § 43 ust. 2 przewiduje, iż w strefie zamieszkania możliwa jest budowa ulicy kategorii L lub D, bez wyodrębnienia jezdni i chodników. Inwestor przedstawił przy tym wszelkie zezwolenia i opinie wymagane przepisami prawa. Ustosunkowując się do zarzutu, zgodnie z którym przedmiotowa inwestycja drogowa nie stanowi drogi publicznej, gdyż nie została zaliczona w odpowiednim trybie do jednej z kategorii dróg publicznych, organ odwoławczy wyjaśnił, że powyższe może nastąpić dopiero po wybudowaniu drogi, jako obiektu budowlanego, a więc po uzyskaniu przez nią prawnie określonych warunków techniczno - użytkowych, odpowiednich do kategorii, do której ma być zaliczona.

Odnosząc się do zarzutu pozbawienia P. L. udziału w toczącym się postępowaniu, a tym samym uniemożliwienia mu ochrony swoich praw organ odwoławczy wskazał, że powyższe naruszenie mogłoby co najwyżej stanowić podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego w oparciu o przesłankę wskazaną w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Nadto organ odwoławczy zwrócił uwagę na fakt, iż jako właściciel nieruchomości oznaczonej w ewidencji gruntów jako działka nr [...], na dzień wydania zaskarżonej decyzji, figurowała Gmina R., a zatem Starosta W. prawidłowo ustalił strony przedmiotowego postępowania. Powoływanie się przez P. L. na prawomocne postanowienie Sądu Rejonowego w W. - Wydział I Cywilny z dnia [...] października 2011 r., stwierdzające nabycie przez niego własności przedmiotowej nieruchomości w drodze zasiedzenia pozostaje bez znaczenia dla przedmiotowego rozstrzygnięcia, skoro ww. postanowienie zostało wydane dopiero po wydaniu decyzji Starosty.

Odnosząc się do zarzutu zaniechania przez Starostę W. przeprowadzenia ponownej oceny oddziaływania na środowisko Minister podniósł, że organy orzekające o pozwoleniu na realizację inwestycji nie są właściwe do oceny prawidłowości postępowania zakończonego wydaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia. Kompetencja w tym zakresie przysługuje organom wskazanym w ustawie o udostępnianiu informacji o środowisku. Wobec powyższego Starosta W. związany był postanowieniami przedłożonej wraz z wnioskiem inwestora ostatecznej decyzji Burmistrza Miasta R. Nr [...] z dnia [...] maja 2009 r. o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedmiotowego przedsięwzięcia. Nie mógł więc dokonywać oceny legalności ww. decyzji, skoro jest to odrębny akt administracyjny podlegający odrębnemu zaskarżeniu.

Skargę na powyższą decyzję Ministra Infrastruktury i Rozwoju złożył P. L., zarzucając: naruszenie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy decyzji Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2013 r., w sytuacji, w której zachodziły wszelkie podstawy do stwierdzenia nieważności decyzji Starosty W. z dnia [...] grudnia 2009 r. z uwagi na fakt, iż: w niniejszej sprawie nie miały zastosowania przepisy specustawy drogowej, gdyż przedmiotowa inwestycja polega na budowie ciągu pieszo-jezdnego, który nie może być uznany za drogę publiczna, a ponadto inwestycja ta nie może być uznana ani za budowę, ani za przebudowę drogi publicznej, wbrew obowiązkowi wynikającemu z art. 97 § 4 k.p.a. Starosta W. nie zawiesił postępowania administracyjnego, mimo wiedzy o toczącym się postępowaniu o stwierdzenie nabycia własności działki przeznaczonej na przedmiotową inwestycję przez zasiedzenie, ponadto Starosta W. zaniechał przeprowadzenia ponownej oceny oddziaływania inwestycji na środowisko zgodnie z art. 88 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 72 ust. 1 pkt 10 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie pomimo, że we wniosku o wydanie decyzji zostały dokonane zmiany w stosunku do wymagań określonych w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, a w przypadku uznania (za Ministrem), że decyzja Starosty W. z dnia [...] grudnia 2009 r. dotyczyła nie rozbudowy, a budowy i nie ciągu pieszo-jezdnego a drogi publicznej, z uwagi na fakt iż: decyzja Starosty W. z dnia [...] grudnia 2009 r. została wydana w celu wykonania inwestycji w postaci: "rozbudowy drogi gminnej - ulica A. w R.", podczas gdy w rzeczywistości chodziło o budowę nowego obiektu budowlanego, a tym samym doszło do rażącego naruszenia art. 107 § 1 k.p.a., art. 107 § 3 k.p.a., art. 8 k.p.a. oraz art. lii ust. 1 specustawy drogowej w zw. z art. 3 pkt. 6, 7 i 7a a contrario ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. numer 89, pozycja 414 z 1994 r. z późn. zm.) oraz art. 107 § 1 k.p.a., art. 107 § 3 k.p.a. oraz art. 8 k.p.a. Skarżący podniósł również zarzuty naruszenia przepisów postępowania, mającego istotny wpływ na wynik postępowania, a mianowicie art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a. poprzez dokonanie przez Ministra Infrastruktury i Rozwoju błędnego ustalenia faktycznego, iż ciąg pieszo-jezdny, którego dotyczy decyzja Starosty W. z dnia [...] grudnia 2009 r. stanowi de facto drogę publiczną oraz poprzez dokonanie przez Ministra Infrastruktury i Rozwoju błędnego ustalenia faktycznego, iż inwestycja, której dotyczy decyzja Starosty W. z dnia [...] grudnia 2009 r. ma na celu ostateczne zagospodarowanie projektowanego pasa drogowego i stworzenie bezpiecznej komunikacji z miastem, zapewniając dojazd (również karetkom pogotowia i straży pożarnej) oraz pieszy dostęp do istniejących budynków, jak również poprzez zaniechanie przeprowadzenia jakichkolwiek czynności dowodowych oraz zaniechanie dokonania jakichkolwiek rozważań odnoszących się do tego czy ciąg pieszo-jezdny, którego dotyczy decyzja Starosty W. z dnia [...] grudnia 2009 r. spełnia warunki techniczne dla budowy dróg publicznych.

W odpowiedzi na skargę Minister Infrastruktury i Rozwoju podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko i wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że prawidłowo w sprawie zastosowano przepisy ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (według stanu na datę wydania decyzji: Dz.U z 2008 r. Nr 193, poz.1194.). Przepis art. 1 ust. 1 tej ustawy wyznacza zakres regulacji ustawowej, określając go jako "zasady i warunki przygotowania inwestycji w zakresie dróg publicznych", a więc zamierzenia budowlanego obejmującego - prócz przygotowania budowy samej drogi - również realizację infrastruktury drogowej, tak związaną, jak i niezwiązaną z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego. Ustawa ta odnosi się zatem zarówno do nowych dróg, jak i do dróg już istniejących, w stosunku do których przewidziano ich rozbudowę. Ustawę tę stosuje się do każdego procesu inwestycyjnego dotyczącego obiektów docelowo mających uzyskać status (kwalifikację) dróg publicznych.

Przyjęcie stanowiska przeciwnego, to jest ograniczenie zastosowania ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. jedynie do inwestycji na drogach zaliczonych do określonej kategorii drogi, powodowałoby, że w praktyce ustawa mogłaby mieć zastosowanie tylko do remontów dróg już istniejących.

W ocenie Sądu, nie budzi wątpliwości, iż przedmiotem zatwierdzonego projektu budowlanego jest budowa nowego układu drogowego (ciągu pieszo-jezdnego) łączącego ulicę A. z ulicą T. zaś realizacja przedmiotowej inwestycji pozwoli na ostateczne zagospodarowanie projektowanego pasa drogowego i stworzenie bezpiecznej komunikacji z miastem, zapewniając dojazd (również karetkom pogotowia i straży pożarnej) oraz pieszy dostęp do istniejących budynków. Należy także podkreślić, iż drogą w rozumieniu ustawy o drogach publicznych (art. 4 pkt 2) jest budowla przeznaczona do poruszania się uczestników ruchu drogowego - pieszych, kierujących, pasażerów pojazdów. Wyznacznikami drogi w rozumieniu ww. przepisu są: charakter jej przeznaczenia - wyłącznie do prowadzenia ruchu drogowego i lokalizacja w pasie drogowym (por. Renata Strachowska, Komentarz do art. 4 ustawy o drogach publicznych, Lex). Istotą drogi publicznej w znaczeniu funkcjonalnym, odróżniającym ją od innych dróg (tj. dróg wewnętrznych) jest powszechna jej dostępność, która może być ograniczona jedynie w sposób normatywny lub na podstawie normatywnej (M. Wolanin, Ustawa o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych, Komentarz.

Wydanie 2. Warszawa 2010, s. 57). Celem przedmiotowej inwestycji jest budowa łącznika, zapewniającego połączenie ulicy A. z ulicą T. w R.. Sąd nie miał wątpliwości, że projektowany odcinek drogi ma charakter inwestycji w zakresie dróg publicznych. Stanowi on bowiem niewątpliwie element uzupełniającej sieci dróg "służących miejscowym potrzebom", a w szczególności niezbędnej obsłudze komunikacyjnej przyległych do niej działek.

Stosownie do § 4 ust. 2 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie, drogi zaliczone do kategorii dróg gminnych powinny mieć parametry techniczne i użytkowe odpowiadające klasom dróg L (lokalnych), D (dojazdowych) lub wyjątkowo Z (zbiorczych). Zgodnie z § 10 cyt. rozporządzenia droga powinna mieć w szczególności jezdnię, jeśli jest przeznaczona do ruchu pojazdów oraz chodnik, jeśli jest przeznaczona do ruchu pieszych. Stosownie natomiast do § 43 ust. 2 zd. 2 cyt. rozporządzenia, ulica klasy L lub D w strefie zamieszkania może nie mieć wyodrębnionej jezdni i chodników. Jest to zatem przepis dopuszczający budowę tzw. pieszo-jezdni, choć przepisy rozporządzenia nie posługują się takim określeniem. Pojęciem tym posługuje się natomiast przepis § 14 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, dopuszczając zastosowanie dojścia i dojazdu do działek budowlanych w postaci ciągu pieszo-jezdnego, pod warunkiem że ma on szerokość nie mniejszą niż 5 m, umożliwiającą ruch pieszy oraz ruch i postój pojazdów.

Sąd stwierdził, że formę ciągu pieszo-jezdnego może przybrać szlak komunikacyjny zapewniający dostęp nieruchomości do drogi publicznej nie będący drogą publiczną oraz drogi publiczne zaliczone do kategorii dróg gminnych o klasach L i B w strefie zamieszkania. Sąd uznał, iż ciąg pieszo-jezdny może stanowić drogę publiczną oraz inwestycję celu publicznego, o ile spełnia określone warunki techniczno - użytkowe odpowiednie dla dróg danej kategorii. Oceniając parametry techniczne planowanego przedsięwzięcia, należy brać pod uwagę przepisy rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie, w szczególności zaś § 15 ust. 1, który stanowi, iż szerokość pasa ruchu dla dróg klasy D na terenie zabudowy wynosi 2,25-2,50 metra, oraz § 43 ust. 2, który przewiduje możliwość budowy ulicy kategorii L lub D, bez wyodrębnienia jezdni i chodników.

Nie ulega wątpliwości, iż powyższe wymogi inwestycja realizuje. Wbrew zarzutom skargi planowana inwestycja stanowi drogę o nawierzchni twardej ulepszonej i spełnia wymagania techniczne określone w § 17 ust. 1 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej stanowiącego, iż minimalne pochylenie poprzeczne jezdni powinno wynosić 2 %.

Zdaniem Sądu, podnoszony w skardze zarzut naruszenia art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. również nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem status własnościowy nieruchomości znajdujących się w obszarze projektowanej inwestycji drogowej, nie ma wpływu na wydanie decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej, a tym samym wbrew twierdzeniom skarżącego, rozstrzygnięcie w tym zakresie nie może być uznane za zagadnienie wstępne (prejudykat), o którym mowa w art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. Nabycie własności nieruchomości objętych liniami rozgraniczającymi obszar inwestycji przez odpowiednie podmioty publicznoprawne, zgodnie z art. 12 ust. 4 specustawy, następuje z mocy samego prawa. Nabycie to nie jest więc przedmiotem orzekania w decyzji zezwalającej na realizację inwestycji drogowej, lecz stanowi skutek prawny tej decyzji, gdy stanie się ona ostateczna. Kwestia stwierdzenia nabycia własności nieruchomości oznaczonej jako działka ew. [...] w R. z dniem 1 października 2005 r. przez skarżącego będzie miała jedynie znaczenie w sprawie dotyczącej wypłaty odszkodowania w związku z przejęciem jej na potrzeby realizacji przedmiotowej inwestycji.

Odnosząc się do zarzutu pozbawienia skarżącego udziału w toczącym się postępowaniu, Sąd stwierdził, że powyższe naruszenie może stanowić podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego w oparciu o przesłankę wskazaną w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. i nie może być, wbrew stanowisku skarżącego, utożsamiony z naruszeniem, o jakim mowa w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. W konsekwencji chybiony jest zarzut naruszenia przepisów specustawy (art. 11 d ust. 5, art. 11f ust.

1. 3) oraz przepisów k.p.a. (art. 8 i 10), poprzez brak zapewnienia skarżącemu udziału w przedmiotowym postępowaniu.

W odniesieniu do zarzutu naruszenia art. 88 ust. 1 pkt 2 w zw. z ust. 3 ustawy z dnia 3 października 2008 r. Sąd wskazał, że w sprawie niniejszej inwestor dysponował ostateczną decyzją Burmistrza Miasta R. Nr [...] z dnia [...] maja 2009 r. o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedmiotowego przedsięwzięcia, która wiązała organ architektoniczno-budowlany w chwili wydawania decyzji z dnia [...] grudnia 2009 r. W ocenie Sądu brak jest podstaw dla przyjęcia tezy sformułowanej w skardze, iż decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach nie dotyczy takiej samej inwestycji jakiej dotyczył wniosek inwestora o wydanie decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej.

Należy wskazać, iż o fakcie tożsamości wniosku o decyzji środowiskowej decyduje zawartość projektu i przedmiot zamierzenia inwestycyjnego, a nie użyte sformułowania w tytule. Mając na uwadze charakter i nadzwyczajność postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji, nie można stwierdzić, iż decyzja Starosty W. z dnia [...] grudnia 2009 r. zapadła z rażącym naruszeniem art. 88 ust. 1 pkt 2 w zw. z ust. 3 ustawy z dnia 3 października 2008 r. Ma natomiast rację skarżący, wskazując, że organ w sposób nieprawidłowy zakwalifikował przedmiotową inwestycję jako "rozbudowę drogi gminnej - ulicy A.", podczas gdy z dokumentacji projektowej wynikało, że przedmiotem inwestycji jest budowa nowej ulicy, stanowiącej połączenie pomiędzy istniejącymi ulicami – A. i ul. T.. Jednak powyższa wadliwość z przyczyn powyżej wskazanych nie może stanowić przesłanki do stwierdzenia nieważności decyzji Starosty W. Skargę kasacyjną od tego wyr. wniósł P. L., opierając ją na podstawach:

1. 1. naruszenia przepisów postępowania, mającego istotny wpływ na wynik sprawy, w postaci art. 145 §1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. oraz art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z:
2. a) art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (tj. Dz.U. z 2013 r. poz. 687), dalej jako specustawa, poprzez błędne oddalenie skargi w wyniku błędnego uznania, że organy administracji prawidłowo przyjęły, iż w niniejszej sprawie znajdują zastosowanie przepisy specustawy, podczas gdy przedmiotowa inwestycja polega na budowie ciągu pieszo-jezdnego, który nie może być uznany za drogę publiczną, a ponadto inwestycja ta nie może być uznana ani za budowę, ani za przebudowę drogi publicznej, więc wykracza poza zakres przedmiotowy specustawy, a tym samym decyzja Starosty W. z dnia [...] grudnia 2009 r., została wydana bez podstawy prawnej, względnie z rażącym naruszeniem prawa;
3. b) art. 97 § 4 k.p.a. w zw. z art. 11d ust. 5, art. 11f ust. 3 specustawy oraz art. 8 k.p.a. oraz art. 10 k.p.a. poprzez błędne oddalenie skargi w wyniku błędnego uznania, że rozstrzygnięcie w zakresie stwierdzenia nabycia prawa własności nieruchomości przez wnioskodawcę nie może zostać uznane za zagadnienie wstępne uzasadniające zawieszenie postępowania, a pozbawienie skarżącego udziału w postępowaniu może stanowić jedynie przesłankę wznowienia tego postępowania, podczas gdy rozstrzygnięcie w zakresie zasiedzenia nieruchomości stanowiło zagadnienie wstępne, gdyż wyznaczało krąg stron postępowania administracyjnego, którego ustalenie należy do elementarnych obowiązków organu administracji, a wskutek braku zawieszenia postępowania nie było to możliwe i w konsekwencji doprowadziło do pozbawienia skarżącego możliwości obrony własnych praw, stanowiąc tym samym szczególnie rażące naruszenie przepisów, godzące w podstawową zasadę udziału stron w postępowaniu i uzasadniające stwierdzenie nieważności postępowania,
4. d) art. 107 § 1 k.p.a., 107 § 3 k.p.a., art. 8 k.p.a. oraz 11 i ust. 1 specustawy w zw. z art. 3 pkt 6, 7 i 7a a contrario ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. Nr 89, poz. 414 z 1994 ze zm.) poprzez błędne oddalenie skargi, mimo uznania, że decyzja Starosty W. dotyczyła budowy zupełnie nowego obiektu zamiast rozbudowy istniejącej drogi gminnej - ulicy A.;
5. e) art. 88 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 72 ust. 1 pkt 10 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (tj. Dz.U. z 2013 r. poz. 1235) poprzez błędne oddalenie skargi w wyniku uznania, że decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach wydana przez Burmistrza Miasta R. numer [...] w dniu [...] maja 2008 r. dotyczy takiej samej inwestycji, jakiej dotyczył wniosek o wydanie decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej, podczas gdy we wniosku o wydanie decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej zostały dokonane zmiany w stosunku do wymagań określonych w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, więc Starosta W. powinien dokonać ponownej oceny oddziaływania inwestycji na środowisko, a zaniechanie w tym zakresie stanowi rażące naruszenie prawa;
6. 2. naruszenia przepisów postępowania, mającego istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie art. 145 §1 pkt. 1 lit. c p.p.s.a. oraz art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 7,8,77 i 80 oraz 107 § 3 k.p.a poprzez błędne oddalenie skargi w wyniku błędnego przyjęcia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, że organy administracji prawidłowo ustaliły, iż ciąg pieszo-jezdny, którego dotyczy decyzja Starosty W. z dnia [...] grudnia 2009 r. stanowi de facto drogę publiczną, a ponadto inwestycja, której dotyczy decyzja Starosty W. z dnia [...] grudnia 2009 r. ma na celu ostateczne zagospodarowanie projektowanego pasa drogowego i stworzenie bezpiecznej komunikacji z miastem, zapewniając dojazd (również karetkom pogotowia i straży pożarnej) oraz pieszy dostęp do istniejących budynków, podczas gdy materiał dowodowy w niniejszej sprawie nie daje podstaw do wysnucia takich wniosków;
7. 3. naruszenie prawa materialnego, a mianowicie art. 4 pkt 2 w zw. z art. 1 ustawy o drogach publicznych z dnia [...] marca 1985 r. (tj. Dz.U. z 2015 r. poz. 460) oraz § 14 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (tj. Dz.U. z 2015 r. poz. 1422) w zw. z § 15 ust. 1 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz.U. 1999 Nr 43, poz. 430) poprzez ich błędną wykładnię polegającą na nieuzasadnionym utożsamieniu ciągu pieszo- jezdnego z drogą publiczną, podczas gdy powszechnie obowiązujące przepisy traktują te instytucje odmiennie i przewidują dla nich odrębną regulację, a zatem nie ma podstaw, by analizowaną inwestycję uznać za drogę publiczną.

Powołując się na te podstawy kasacyjne strona wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy w całości do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie oraz o zasądzenie od organu kosztów postępowania w sprawie.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazano, iż przedmiotowa inwestycja polega na budowie nowego ciągu pieszo-jezdnego, który nie może być uznany za drogę publiczną, a w konsekwencji inwestycja ta nie może być uznana ani za budowę, ani za przebudowę drogi publicznej, więc wykracza poza zakres przedmiotowy specustawy. Sąd I instancji w ślad za organem nieprawidłowo uznał, że inwestycja, której dotyczy kwestionowana decyzja ma na celu "ostateczne zagospodarowanie projektowanego pasa drogowego i stworzenie bezpiecznej komunikacji z miastem, zapewniając dojazd (również karetkom pogotowia i straży pożarnej) oraz pieszy dostęp do istniejących budynków".

Skarżący stwierdził, że od kilkudziesięciu lat mieszka na swojej nieruchomości i nie zauważył, aby istniał jakikolwiek problem z dojściem lub dojazdem do budynków znajdujących się w rejonie, którego dotyczy kwestionowana decyzja. Zupełnie nie wiadomo również, w jaki sposób wąski ciąg pieszo-jezdny, wybrukowany, położony nad rzeczką, miałby ułatwić dojście lub dojazd do jakichkolwiek budynków. Skarżący wskazał ponadto, że o tym czy mamy do czynienia z drogą publiczną czy też nie, decyduje nie tylko fakt, czy obiekt budowalny jest ogólnodostępny, ale również fakt, czy obiekt budowlany odpowiada warunkom technicznym określonym dla dróg publicznych w rozporządzeniu w sprawie warunków technicznych dróg publicznych. Ciąg pieszo-jezdny, którego dotyczy kwestionowana decyzja, nie stanowi drogi publicznej, albowiem nie spełnia warunków technicznych takiej drogi. Ma to być ciąg pieszo-jezdny o szerokości 5.0 m o nawierzchni z kostki betonowej ar 8 cm obramowanej krawężnikiem betonowym 15x30 o spadku poprzecznym jednostronnym 2%.

Rozporządzenie w sprawie warunków technicznych dróg publicznych określa minimalną szerokość jednojezdniowej ulicy najniższej kategorii D (dojazdowa) na 10 metrów, a jednojezdniowej drogi najniższej kategorii D (dojazdowa) na 15 metrów - § 7 i § 8 rozporządzenia. Z powyższego wynika, że ciąg pieszo-jezdny, którego dotyczy niniejsza sprawa, jest dwukrotnie węższy niż przewidziano to w wymaganiach technicznych dla jednojezdniowej ulicy kategorii D i trzykrotnie węższy w stosunku do jednojezdniowej drogi kategorii D. W ocenie strony Sąd skoncentrował sie jedynie na § 15 ust. 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych dróg publicznych, zupełnie pomijając treść analizowanego powyżej § 7 ust. 1 oraz relację pomiędzy tymi dwoma przepisami. Z treści § 7 ust. 1 wynika najmniejsza szerokość ulicy w liniach rozgraniczających, jeśli chodzi o drogę publiczną klasy D - 10 metrów i to jest właśnie parametr, który powinien być decydujący w rozważaniach Sądu.

Przepis § 15 ust. 1 rozporządzenia odnosi się natomiast jedynie do pasa ruchu, który stanowi część składową ulicy rozumianej jako droga na terenie zabudowy lub przeznaczonym do zabudowy zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (art. 4 pkt 3 ustawy o drogach publicznych). Ponadto - zgodnie z wiedzą skarżącego - nawierzchnia ciągu pieszo-jezdnego z kostki kamiennej (bez spoiwa) stanowi nawierzchnię twardą nieulepszoną. Dla takiej nawierzchni spadek poprzeczny, w przypadku dróg publicznych, powinien wynosić nie mniej niż 3% - §17 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia. Tymczasem wynosi 2%.

Skarżący podkreślił, że ciąg pieszo-jezdny, którego dotyczy kwestionowana decyzja spełnia wymogi techniczne określone w § 14 ust. 2 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych budynków, a nie spełnia wymagań technicznych dla dróg publicznych, określonych w rozporządzeniu w sprawie wymagań technicznych dróg publicznych. Zgodnie z § 14 ust. 2 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych budynków ciąg pieszo-jezdny ma służyć stworzeniu dojścia i dojazdu do działek budowlanych. W związku z tym dziwi, iż Sąd sam ustalił, iż inwestycja ma na celu zapewnienie dojazdu (również karetkom pogotowia i straży pożarnej) oraz pieszego dostępu do istniejących budynków, co stanowi cel ciągu pieszego z § 14 ust. 2, po czym uznał, iż ciąg pieszo-jezdny, którego dotyczy niniejsza sprawa nie jest ciągiem, lecz drogą publiczną. W sytuacji, kiedy oba pojęcia (ciągu pieszo-jezdnego i drogi publicznej) występują w różnych aktach prawnych, mają różne nazwy, które nie są zbliżone, i nie odnoszą się do siebie w żaden sposób, nie ma żadnych podstaw prawnych, by przedmiotową inwestycję w postaci ciągu pieszo-jezdnego uznawać za drogę publiczna.

W skardze kasacyjnej podniesiono również, iż z prawomocnego postanowienia Sądu Rejonowego w W. z dnia [...] października 2011 r., sygn. akt: [...], wynika, że skarżący jest właścicielem części działki [...] już od 1 października 2005 r., a zatem status właściciela przysługiwał mu w momencie wszczynania postępowania w sprawie wydania decyzji przez Starostę W. oraz w momencie wydania kwestionowanej decyzji. Zaniechanie uznania skarżącego za stronę postępowania przy jednoczesnym braku zawieszenia tego postępowania - mimo istnienia takiego obowiązku, doprowadziło do rażącego naruszenia prawa.

Strona skarżąca wskazała, że organ wydający kwestionowaną decyzję dysponował wyłącznie decyzją Burmistrza Miasta R. z dnia [...] maja 2009 r. stwierdzającą brak potrzeby przeprowadzenia oddziaływania na środowisko dla przedmiotowej inwestycji. Tymczasem zgodnie z art. 88 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 72 ust. 1 pkt 10 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko w postępowaniu o zezwolenie na realizację inwestycji drogowej obligatoryjne jest dokonanie ponownej oceny oddziaływania na środowisko, jeżeli organ właściwy do wydania decyzji stwierdzi, że we wniosku o wydanie decyzji zostały dokonane zmiany w stosunku do wymagań określonych w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. W realiach niniejszej sprawy organ prowadzący postępowanie powinien był stwierdzić, iż nastąpiły takie zmiany, albowiem decyzją Burmistrza Miasta R. z dnia [...] maja 2009 r. nie dotyczy dokładnie takiej samej inwestycji, jakiej dotyczy wniosek o wydanie decyzji o zezwoleniu na realizacje inwestycji drogowej.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw.

Nietrafny jest zarzut naruszenia przez Sąd I instancji art. 145 §1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. oraz art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (według stanu na datę wydania decyzji: Dz.U z 2008 r. Nr 193, poz.1194.) poprzez błędne oddalenie skargi w wyniku uznania, że organy administracji prawidłowo przyjęły, iż w niniejszej sprawie znajdują zastosowanie przepisy specustawy, podczas gdy przedmiotowa inwestycja polega na budowie ciągu pieszo-jezdnego, który nie może być uznany za drogę publiczną. Ustawa z 2003 r. reguluje zasady i warunki przygotowania inwestycji w zakresie dróg publicznych.

Sąd I instancji prawidłowo uznał, że budowa 100- metrowego łącznika (nazwanego ciągiem pieszo-jezdym) pomiędzy dwiema równoległymi drogami gminnymi (ul. A. i T.) jest inwestycją z zakresu dróg publicznych jako element ogólnodostępnej gminnej infrastruktury drogowej.

Strona skarżąca - w ramach zarzutu naruszenia art. 4 pkt 2 w zw. z art. 1 ustawy o drogach publicznych oraz § 14 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie w zw. z § 15 ust. 1 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie - podnosi, że obiekt ten nie spełnia warunków technicznych drogi publicznej żadnej kategorii. Zgodnie z art. 4 pkt 2 ustawy o drogach publicznych "drogą" jest budowla wraz z drogowymi obiektami inżynierskimi, urządzeniami oraz instalacjami, stanowiąca całość techniczno-użytkową, przeznaczona do prowadzenia ruchu drogowego, zlokalizowana w pasie drogowym.

Natomiast przepis § 14 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie stanowi, iż dopuszcza się zastosowanie dojścia i dojazdu do działek budowlanych w postaci ciągu pieszo-jezdnego, pod warunkiem, że ma on szerokość nie mniejszą niż 5 m, umożliwiającą ruch pieszy oraz ruch i postój pojazdów. Podkreślenia wymaga, że ten drugi przepis dotyczy dojścia i dojazdu do drogi publicznej, które musi mieć zapewnione każda działka budowlana, a więc odnosi się on do warunków jakie powinny mieć budynki i ich usytuowanie, a nie do warunków technicznych jakim powinny odpowiadać drogi publiczne. W kontekście budowy drogi klasy L lub D i zachowania jej parametrów technicznych przepis ten nie ma zastosowania, gdyż w tym przypadku stosuje się przepisy rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie.

Stosownie do § 43 ust. 2 zd. 2 tego rozporządzenia, ulica klasy L lub D w strefie zamieszkania może nie mieć wyodrębnionej jezdni i chodników. Jest to tzw. pieszo - jezdnia, która może zostać zaliczona przez gminę do kategorii dróg gminnych po jej wybudowaniu. Jeżeli chodzi o szerokość przedmiotowej drogi (5 m), to - zgodnie z § 7 ust. 1 powołanego rozporządzenia - szerokość ulicy w liniach rozgraniczających nie powinna być mniejsza niż 10 m dla ulicy o klasie D. Jednak - zgodnie z § 7 ust. 2 rozporządzenia -w wyjątkowych wypadkach, uzasadnionych trudnymi warunkami terenowymi lub istniejącym zagospodarowaniem, dopuszcza się przyjęcie mniejszych szerokości ulic niż podane w ust. 1, jednak pod warunkiem spełnienia wymagań, o których mowa w § 6. Słusznie również Sąd I instancji wskazał, że przedmiotowa inwestycja spełnia wymogi z § 15 ust. 1, który stanowi, iż szerokość pasa ruchu dla dróg klasy D na terenie zabudowy wynosi 2,25-2,50 metra dla drogi dwupasowej, oraz z § 43 ust. 2, który przewiduje możliwość budowy ulicy kategorii L lub D, bez wyodrębnienia jezdni i chodników.

Ponadto - wbrew zarzutom skargi kasacyjnej - planowana inwestycja stanowi drogę o nawierzchni twardej ulepszonej (nawierzchnia z kostki betonowej) i spełnia wymagania techniczne określone w § 17 ust. 1 rozporządzenia stanowiącego, iż minimalne pochylenie poprzeczne jezdni powinno wynosić 2 %. Stwierdzić zatem należy, że parametry przedmiotowej drogi mieszczą się w granicach przewidzianych przez przepisy techniczne dotyczące budowy dróg publicznych i niezasadne są zarzuty skargi kasacyjnej naruszenia art. 4 pkt 2 w zw. z art. 1 ustawy o drogach publicznych, § 14 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie w zw. z § 15 ust. 1 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie.

W związku z powyższym niezasadny jest również zarzut naruszenia przez Sąd I instancji przepisów postępowania, tj. art. 145 §1 pkt. 1 lit. c p.p.s.a. oraz art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 7,8,77 i 80 oraz 107 § 3 k.p.a poprzez błędne oddalenie skargi w wyniku przyjęcia, że organy prawidłowo ustaliły, iż ciąg pieszo-jezdny, którego dotyczy decyzja Starosty W. z dnia [...] grudnia 2009 r. stanowi drogę publiczną, a ponadto inwestycja ta ma na celu ostateczne zagospodarowanie projektowanego pasa drogowego i stworzenie bezpiecznej komunikacji z miastem, zapewniając dojazd (również karetkom pogotowia i straży pożarnej) oraz pieszy dostęp do istniejących budynków. Cel realizacji tej inwestycji został wskazany zarówno we wniosku inwestora, jak i w uzasadnieniu decyzji z [...] grudnia 2009 r. i celem tym jest poprawa drożności układu komunikacyjnego na tym terenie oraz zlikwidowanie dwóch odrębnych wylotów kanalizacji deszczowej z ulic A. i T. i budowa wspólnego odwodnienia tych ulic poprzez budowę kolektora kanalizacji deszczowej pomiędzy ulicami wraz z separatorem i piaskownikiem. Brak jest podstaw, aby kwestionować racjonalność tej inwestycji z punktu widzenia istniejących uwarunkowań na tym terenie i jej znaczenia dla lokalnej społeczności.

Naczelny Sąd Administracyjny nie mógł odnieść się do zarzutu naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. oraz art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 107 § 1 k.p.a., 107 § 3 k.p.a., art. 8 k.p.a. oraz 11 i ust. 1 specustawy w zw. z art. 3 pkt 6, 7 i 7a a contrario ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane poprzez błędne oddalenie skargi, mimo uznania, że decyzja Starosty W. dotyczyła budowy zupełnie nowego obiektu zamiast rozbudowy istniejącej drogi gminnej - ulicy A., gdyż w skardze kasacyjnej brak jest uzasadnienia tego zarzutu. Zgodnie z art. 176 § 1 pkt 2 w zw. z art. 183 § 1 p.p.s.a. zarzuty kasacyjne powinny zawierać uzasadnienie, a w przypadku zarzutów naruszenia przepisów procesowych także wskazanie jaki wpływ na wynik sprawy miało zarzucane uchybienie procesowe. Sąd nie może bowiem zastępować strony i precyzować czy uzupełniać przytoczone podstawy kasacyjne.

Nie jest zasadny zarzut naruszenia przez Sąd I instancji art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z 97 § 4 k.p.a. w zw. z art. 11d ust. 5, art. 11f ust. 3 specustawy oraz art. 8 k.p.a. oraz art. 10 k.p.a. poprzez błędne oddalenie skargi w wyniku błędnego uznania, że rozstrzygnięcie w zakresie stwierdzenia nabycia prawa własności nieruchomości przez wnioskodawcę nie może zostać uznane za zagadnienie wstępne uzasadniające zawieszenie postępowania. Postępowanie administracyjne w tej sprawie zostało zakończone decyzją Starosty W. z dnia [...] grudnia 2009 r., a postanowienie Sądu Rejonowego w W. stwierdzające nabycie przez skarżącego części działki nr [...] przez zasiedzenie od dnia 1 października 2005 r. zostało wydane [...] października 2011 r., a więc już po zakończeniu postępowania administracyjnego. Okoliczność, że skarżący nie brał udziału w tym postępowaniu może stanowić podstawę do jego wznowienia, a nie do stwierdzenia nieważności decyzji.

Kwestia stwierdzenia nabycia własności nieruchomości oznaczonej jako działka ew. [...] w R. przez skarżącego będzie też miała znaczenie w sprawie dotyczącej wypłaty odszkodowania w związku z przejęciem jej na potrzeby realizacji przedmiotowej inwestycji.

Nie zasługuje na uwzględnienie zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. art. 88 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 72 ust. 1 pkt 10 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (tj. Dz.U. z 2013 r. poz. 1235), poprzez błędne oddalenie skargi w wyniku uznania, że decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach wydana przez Burmistrza Miasta R. nr [...] w dniu [...] maja 2008 r. dotyczy takiej samej inwestycji, jakiej dotyczył wniosek o wydanie decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej, podczas gdy we wniosku o wydanie decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej zostały dokonane zmiany w stosunku do wymagań określonych w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, więc Starosta W. powinien dokonać ponownej oceny oddziaływania inwestycji na środowisko.

Strona skarżąca nie wskazała jakie zmiany nastąpiły we wniosku inwestora, które powodowałyby konieczność wydania kolejnej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji tego przedsięwzięcia. We wniosku jest mowa o "budowie ciągu pieszo-jezdnego łączącego ul. A. i ul. T., budowie kanalizacji deszczowej z separatorem, budowę oświetlenia, małej architektury, przebudowie infrastruktury", natomiast decyzja środowiskowa Burmistrza Miasta R. nr [...] w dniu [...] maja 2008 r. dotyczy "budowy odwodnienia ulic A. i ul. T. poprzez budowę kolektora kanalizacji deszczowej pomiędzy ulicami wraz z separatorem i piaskownikiem oraz ciągu pieszo-jezdnego pomiędzy ulicami A. i T. w R.". W uzasadnieniu tej decyzji, które wraz z jej osnową stanowi całość decyzji wskazano, iż "planowane przedsięwzięcie obejmuje budowę ciągu pieszo-jezdnego z kostki betonowej o długości 100 m pomiędzy ul. A. i ul. T., budowę kolektora deszczowego w ulicach i pomiędzy nimi o długości 300 m zakończonego separatorem i piaskownikiem na działce nr [...] obręb [...] przy ul. A.".

Wbrew stanowisku strony skarżącej decyzja środowiskowa z 2009 r. dotyczy tej samej inwestycji co wniosek inwestora. Być może nazwa inwestycji nie została powtórzona identycznie jak we wniosku, lecz z uzasadnienia decyzji środowiskowej wynika, że dotyczy ona wnioskowanej inwestycji.

Mając na uwadze powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.