Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 6 listopada 2008 r., sygn. akt VII SA/Wa 1677/08, odrzucił skargę E. G. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] wrzesnia 2008 r., nr [...], w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego.
W uzasadnieniu tego postanowienia Sąd wskazał, że na podstawie informacji uzyskanych od Okręgowej Izby Radców Prawnych w Warszawie ustalono, że składający skargę E. G. jest radcą prawnym.
Mając na względzie, że przedmiotowa skarga podlega opłacie stałej w wysokości 500 zł, Sąd uznał, iż skarżący jako radca prawny, stosownie do art. 221 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), obowiązany był do uiszczenie w/w wpisu bez wezwania Sądu do dokonania tej czynności.
Z ustaleń Sądu wynika jednak, iż skarżący nie uiścił wpisu od niniejszej sprawy i tym samym, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 oraz art. 220 § 3 i art. 221 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę odrzucono.
E. G. wniósł do Naczelnego Sądu Administracyjnego skargę kasacyjną od powyższego postanowienia i zaskarżając je w całości podniósł zarzut naruszenia art. 45 ust. 1 Konstytucji RP oraz art. 221 w zw. z art. 37 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Wskazując na powyższe podstawy skargi kasacyjnej wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżący podniósł, iż Sąd błędnie przyjął, że status radcy prawnego "skutkuje obowiązkiem wykonywania rygorów wynikających z art. 221 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi" nawet w sytuacji, gdy skarżący występuje jako zwykły obywatel, a nie jako prawnik.
W ocenie skarżącego, wbrew stanowisku Sądu I instancji, pełnomocnikiem w rozumieniu art. 37 § 1 powołanej ustawy nie jest się w konsekwencji samego wpisania na listę radców prawnych, gdyż ustawa wyraźnie stanowi obowiązek dołączenia do akt sprawy pełnomocnictwa i dopiero ten dokument rozstrzyga o występowaniu przed Sądem zawodowego pełnomocnika.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, bowiem według art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej w skrócie P.p.s.a.), rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc jedynie pod rozwagę z urzędu nieważność postępowania.
Wobec niestwierdzenia nieważności postępowania, Naczelny Sąd Administracyjny zobowiązany był ograniczyć swoje rozważania wyłącznie do oceny zgłoszonych w skardze kasacyjnej zarzutów naruszenia prawa.
Skarga kasacyjna, w której skarżący podnosi zarzut naruszenia art. 45 ust. 1 Konstytucji RP oraz art. 221 w zw. z art. 37 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie bowiem z art. 221 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi pisma wnoszone przez adwokata lub radcę prawnego, które nie są należycie opłacone, pozostawia się bez rozpoznania albo odrzuca bez wezwania o uiszczenie opłaty, jeżeli pismo podlega opłacie stałej.
W przedmiotowej sprawie bezsporne jest, iż skarga podlegała opłacie stałej i została sporządzona przez radcę prawnego będącego stroną postępowania.
Literalne brzmienie tego przepisu wskazuje, iż odnosi się on do czynności podejmowanej przez adwokata lub radcę prawnego bez względu na to, czy występuje on w sprawie jako strona, czy też jako pełnomocnik. W przepisie tym jest bowiem mowa o pismach wnoszonych przez adwokata lub radcę prawnego, nie zaś o pismach stron wnoszonych przez pełnomocników będących radcami prawnymi lub adwokatami.
Ponadto, podkreślenia wymaga, że celem regulacji zawartej w art. 221 powołanej ustawy jest zapewnienie sprawności postępowania sądowego w oparciu o profesjonalną wiedzę, którą posiada radca prawny lub adwokat. W orzecznictwie przyjęto pogląd, że trudno uznać, aby radca prawny występujący w sprawie jako strona tracił przymiot "profesjonalizmu" tylko dlatego, że zmianie ulega jego rola procesowa. Nie ulega bowiem wątpliwości, że radca prawny dysponuje odpowiednią wiedza prawniczą do sprawnego działania przed sądem administracyjnym niezależnie od tego, w jakim charakterze przed tym sądem występuje (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 sierpnia 2008 r., sygn. akt IFSK 832/08, niepubl.).
Mając powyższe na względzie, należy zgodzić ze stanowiskiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, że stosownie do wymogu wynikającego z treści art. 221 powołanej ustawy, radca prawny będący stroną postępowania składający we własnym imieniu skargę podlegającą opłacie stałej ma obowiązek uiszczenia od niej wpisu bez wezwania Sądu. Niedopełnienie tego obowiązku skutkuje natomiast odrzuceniem skargi w oparciu o powołany wyżej przepis. Podobny pogląd zaprezentowano w dotychczasowym orzecznictwie Naczelnego Sadu Administracyjnego (por. postanowienia z dnia 24 kwietnia 2007 r., sygn. akt II GZ 68/07, z dnia 21 września 2006, sygn. akt I OZ 1293/06).
Z tych względów, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.