Uzasadnienie
Wyrokiem z 28 lutego 2019 r., sygn. akt IV SA/Wa 2454/18, Wojewódzki Sąd Administracyjny (powoływany dalej jako: WSA) w Warszawie w sprawie ze skargi R. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego (SKO lub Kolegium) w [...] z [...] czerwca 2018 r., nr [...], w przedmiocie ustalenia dopuszczalnego poziomu hałasu emitowanego do środowiska, w pkt 1. uchylił zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Zarządu Dzielnicy [...][...] (organ I instancji) z [...] października 2017 r., nr [...]; w pkt 2. zasądził na rzecz skarżącego zwrot kosztów postępowania sądowego. Wyrok ten zapadł w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy:
Jak wynika z ustaleń sądu wojewódzkiego, postępowanie organu I instancji zostało wywołane interwencją mieszkańców budynku [...] w sprawie uciążliwości hałasowej powodowanej funkcjonowaniem instalacji klimatyzacyjnej dla obiektu restauracji "[...]". W toku postępowania zostały dokonane pomiary hałasu emitowanego przez tę klimatyzację i sporządzono z nich sprawozdanie. O terminie przeprowadzania pomiarów nie został powiadomiony prowadzący w lokalu restauracji działalność gospodarczą R. K., który w piśmie złożonym do akt stwierdził, że klimatyzator jest wyłączany o godz. 22.00, ponadto wynik pomiarów nie był miarodajny, gdyż nie uwzględniono innych hałasów tj. generowanych przez ruch uliczny oraz przez inne lokale. Wywodził ponadto, że gdyby uczestniczył w pomiarach, zwróciłby uwagę na powyższą kwestię, następnie złożył wniosek dowodowy o przeprowadzenie dodatkowych pomiarów hałasu przy różnych prędkościach wyrzutni powietrza z klimatyzacji.
Dalej w wyroku wskazano, że decyzją nr [...] z [...] października 2017 r. organ I instancji ustalił dopuszczalny równoważny poziom hałasu emitowanego do środowiska w wyniku funkcjonowania klimatyzacji w lokalu "[...]" tak dla pory dnia (55 dB), jak i nocy (45 B). Decyzja ta została wydana na podstawie art. 115a ust. 1 i 5 ustawy z 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. 2017, poz. 1257 ze zm., uPoś). Organ I instancji w motywach swej decyzji podkreślił, że pomiary zostały dokonane zgodnie z metodyką zawartą w załączniku nr 7 do rozporządzenia Ministra Środowiska z 30 października 2014 r. w sprawie wymagań w zakresie prowadzenia pomiarów wielkości emisji oraz pomiarów ilości pobranej wody.
W wyroku przytoczono dalej, że wskutek odwołania wniesionego przez R. K. prowadzącego działalność gospodarczą pod Firmą [...] SKO w [...] opisaną na wstępie decyzją na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. 2017, poz. 1257, K.p.a.) utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.
Kolegium w motywach swego rozstrzygnięcia wskazało, że wydanie decyzji na podstawie art. 115a uPoś możliwe jest w razie stwierdzenia przez właściwy organ – na podstawie pomiarów własnych, dokonanych przez wojewódzkiego inspektora ochrony środowiska lub podmiotu obowiązanego do ich prowadzenia – przekroczenia dopuszczalnych poziomów hałasu. Zdaniem organu II instancji z przeprowadzonych pomiarów wynika bezspornie, że został przekroczony w porze nocnej poziom hałasu w środowisku. W kwestii naruszenia polegającego na niezawiadomieniu strony o miejscu i czasie przeprowadzania pomiarów akustycznych, w ocenie Kolegium organ I instancji uchybił art. 79 K.p.a., ale nie miało to wpływu na wynik postępowania, albowiem zostało ono konwalidowane poprzez możliwość zapoznania się przez stronę ze zgromadzonym materiałem w sprawie. Organ odwoławczy wywodził, że bez względu na obecność strony pomiary wykonuje się w analogiczny sposób, za pomocą tej samej aparatury.
Jako nietrafny organ II instancji przyjął zarzut naruszenia art. 115a ust. 4 uPoś, stwierdzając również, że wykonanie dodatkowych pomiarów nie jest obligatoryjne i zostało pozostawione uznaniu organu.
R. K. na powyższą decyzję Kolegium wniósł skargę do WSA w Warszawie.
Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie prawa procesowego, które miało wpływ na wynik sprawy tj.:
- - art. 7 K.p.a. poprzez zaniechanie prowadzenia czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz poprzez naruszenie zasady prawdy obiektywnej,
- - art. 77 K.p.a. poprzez niezebranie w sprawie pełnego materiału dowodowego, pomimo zgłaszanych przez niego wniosków dowodowych i brak wszechstronnej analizy zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, która to analiza ujawniłaby wady opinii sporządzonej w sprawie;
- - art. 77 § 2 K.p.a. poprzez niewskazanie i nieprzeprowadzenie w formie postanowienia dowodów, na których organ oparł swoje rozstrzygnięcie,
- - art. 79 K.p.a. w zw. z art. 10 § 1 K.p.a. i art. 6 K.p.a. poprzez błędną wykładnię polegającą na uznaniu, że niezawiadomienie skarżącego o terminie dokonywania pomiarów hałasu i uniemożliwienie mu czynnego udziału w postępowaniu dowodowym, mogło zostać sanowane poprzez zawiadomienie o możliwości zapoznania się ze zgromadzonym materiałem dowodowym, podczas gdy uniemożliwienie stronie udziału w przeprowadzeniu jedynego w sprawie dowodu, który stanowił podstawę rozstrzygnięcia, jest tego rodzaju naruszeniem, które musi mieć wpływ na wynik sprawy;
- - art. 80 K.p.a. poprzez ustalenie wbrew zebranym dowodom, że instalacja klimatyzacyjna restauracji "[...]" pracuje codziennie w porze wieczorowej i nocnej oraz, że przekroczenie norm emisji hałasu nastąpiło jedynie wskutek działań skarżącego, podczas gdy przedstawił on własne pomiary temu przeczące i zwrócił organowi uwagę na fakty powszechnie znane;
- - art. 107 § 1 K.p.a. w zw. z art. 8 i 11 K.p.a. poprzez brak uzasadnienia faktycznego i prawnego decyzji dla wskazania prawidłowości opinii stanowiącej podstawę rozstrzygnięcia w świetle postanowień pkt II pkt 2 ppkt 4 Metodyki referencyjnej wykonywania okresowych pomiarów hałasu w środowisku pochodzącego z instalacji lub urządzeń, z wyjątkiem hałasu impulsowego, określonej w załączniku nr 7 do rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 30 października 2014 r. w sprawie wymagań w zakresie prowadzenia pomiarów wielkości emisji oraz pomiarów ilości pobieranej wody (Dz. U. 2014, poz. 1542, rozp. MŚ 2014) oraz brak odniesienia się do wniosku skarżącego o sporządzenie opinii uzupełniającej;
- - art. 124 § 2 K.p.a. w zw. z art. 140 K.p.a. poprzez "nienależyte uzasadnienie postanowienia" przez całkowity brak rozważenia przesłanek posiadania przez skarżącego słusznego interesu w ustaleniu w decyzji dodatkowych wymogów przewidzianych art. 115a ust. 4 uPoś.
Zarzucono nadto naruszenie prawa materialnego:
- - art. 115a ust. 1 uPoś poprzez ograniczenie postępowania jedynie do skarżącego, podczas gdy na terenie badanym jest wiele zakładów emitujących hałas, które winny być uwzględnione w toku postępowania przez organ;
- - art. 115a ust. 4 uPoś poprzez jego błędną wykładnię polegająca na przyjęciu, że dyspozycja tego przepisu pozwala na całkowicie dowolne pomijanie w treści decyzji określonych w nim elementów fakultatywnych i to nawet jeśli wyraźnie o ich ustalenie wnosi strona postępowania, podczas gdy z treści tego przepisu wynika uznaniowość, a nie dowolność zamieszczania w decyzji wymogów fakultatywnych.
Skarżący wnosił o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.
Opisanym na wstępie wyrokiem WSA w Warszawie uwzględnił skargę.
W motywach tego orzeczenia sąd wojewódzki w pierwszej kolejności przywołał treść art. 115a ust. 1 i 3 uPoś oraz poddał roztrząsaniu sposób wykonywania pomiarów regulowanych przepisami prawa w aspekcie pomiarów wykonanych w kontrolowanym przezeń postępowaniu administracyjnym. WSA w Warszawie zwrócił uwagę, że przepisy rozp. MŚ 2014 zostały skonstruowane w taki sposób, aby pomiary dotyczyły danego źródła hałasu, nie zaś nakładających się wzajemnie takich źródeł. W tym wypadku, co skarżący konsekwentnie wskazywał już na etapie pierwszoinstancyjnym, takim źródłem jest ruch generowany przez ulicę, ruchliwą, położoną w centrum Warszawy i intensywnie wykorzystywaną wieczorem i nocą w porze letniej. Jak wskazywał skarżący pomiar tła akustycznego wykonuje się w tych samych punktach pomiarowych po wyłączeniu źródła hałasu, będącego przedmiotem oceny.
Natomiast skarżący nie brał udziału w pomiarach i tym samym instalacja klimatyzacyjna nie została wyłączona w celu pomiaru tła. W ocenie sądu pierwszej instancji nie było zatem wiadomym na jakiej podstawie został przyjęty w sprawozdaniu poziom tła akustycznego bez pomiarów tego tła zgodnie z w/w rozporządzeniem. Ze sprawozdania nie wynika także, aby wyłączona została ta klimatyzacja celem pomiaru tła w Pp3. Dalej nie było wiadomym na jakiej podstawie jako tło w Pp3 przyjęto tło zanotowane dla Pp4, skoro pozostaje to w sprzeczności z zasadą pomiaru tła wynikającą z w/w rozporządzenia.
Sąd wojewódzki w kolejnej części motywów uzasadnienia wskazał również, że skarżący podnosił m. in. kwestię występowania tła akustycznego generowanego przez ruch uliczny, które to tło wpływa na wyniki pomiarów hałasu emitowanego przez klimatyzację obiektu restauracji. W jego piśmie zacytowano także przepisy rozp. MŚ 2014 dotyczące metodyki pomiaru poziomu tła akustycznego, ponownie zarzut ten był sformułowany w odwołaniu. Zdaniem sądu a quo zarówno organ I instancji, jak również SKO w [...] nie rozważyły powyższego zagadnienia. Kolegium lakonicznie odniosło się do naruszenia art. 79 K.p.a. oraz do ewentualnego zastosowania art. 115a ust. 4 uPoś. Zdaniem tegoż sądu nie zostało natomiast wyjaśnione na jakich zasadach organ przyjął pomiary tła akustycznego dla Pp3, skoro nie wyłączono źródła emitującego mierzony hałas, a także z jakiego względu przyjęto taki sam poziom tego tła jak dla pkt Pp4. Skarżący konsekwentnie w toku postępowania przywoływał nakładanie się hałasu z klimatyzatora z hałasem ulicznym. Kwestia ta nie została w żadnym zakresie omówiona w zaskarżonych rozstrzygnięciach.
WSA w Warszawie uwypuklił – przywołując treść art. 107 § 1 i § 3 K.p.a., a także art. 11 K.p.a. – znaczenie prawidłowości sporządzonego uzasadnienia decyzji administracyjnej w kontekście zasady ogólnej przekonywania, dochodząc do wniosku, że żaden z organów nie podjął się wyjaśnienia stronie jakie przepisy determinowały przyjęcie za usprawiedliwione podanych w sprawozdaniu parametrów tła akustycznego oraz wyjaśnienia metodyki pomiarów tego tła, oraz czy i jaki wpływ miało to na ustalenia przyjęte w sprawozdaniu, jak również ustalenia w konsekwencji poziomu hałasu emitowanego przez klimatyzator. Stwierdzono w wyroku w konsekwencji naruszenie art. 77 § 1 K.p.a.
W wytycznych wyroku sądu wojewódzkiego wskazano na konieczność ustosunkowania się i wyjaśnienia prawidłowości pomiaru tła akustycznego oraz odniesienia się do zarzutów strony, a przy ewentualnym ustaleniu co do nieprawidłowości dokonanych pomiarów, ich powtórzenie.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiodło SKO w [...], reprezentowane przez profesjonalnego pełnomocnika. Zaskarżonemu w całości wyrokowi skarżący kasacyjnie organ zarzuca naruszenie:
- I. prawa materialnego, o którym mowa w przepisie art. 174 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2018, poz. 1302 ze zm., Ppsa), tj.:
- - art. 115a uPoś w zw. z załącznikiem nr 7 rozp. MŚ z 2014, poprzez ich wadliwą wykładnię, polegającą na błędnym uznaniu, iż "przejęty" w sprawozdaniu z pomiarów emisji hałasu do środowiska zewnętrznego pochodzącego od instalacji wentylacyjno- klimatyzacyjnej Restauracji "[...]" zlokalizowanej przy [...] w [...], pomiar tła akustycznego został wykonany niezgodnie z rozporządzeniem, w sytuacji gdy pomiary, w tym również pomiar tła akustycznego, zostały wykonane prawidłowo, zgodnie z rozporządzeniem i wykazały, że poziom hałasu przekroczył dopuszczalny poziom, co stanowiło wystarczającą podstawę do wydania decyzji w trybie art. 115a ustawy;
- II. przepisów postępowania, o których mowa w przepisie art. 174 pkt 2 Ppsa, które to uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.;
- - art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Ppsa w zw. z art. 11, 77 § 1, 80 i art. 107 § 1 i 3 K.p.a. w zw. z art. 141 § 4 Ppsa, poprzez niezasadne zarzucenie organowi odwoławczemu niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego oraz dokonania oceny okoliczności sprawy na podstawie całokształtu materiału dowodowego, podczas gdy organ odwoławczy wyjaśnił wszelkie okoliczności sprawy oraz zebrał w sposób wyczerpujący materiał dowodowy i wnikliwie go ocenił, czemu wyraz dał w uzasadnieniu decyzji, w szczególności w zakresie kwestionowanych przez sąd pomiarów emisji hałasu do środowiska, a nadto uzasadnienie zaskarżonego wyroku nie wskazuje, że wskazane w nim wady miały rzeczywisty wpływ na wynik postępowania, tzn. gdyby nie naruszono przepisów postępowania, to zapadłaby decyzja o innej treści.
Wskazując na powyższe okoliczności skarżący kasacyjnie organ wnosi o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i oddalenie skargi, ewentualnie uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpatrzenia, w obu przypadkach zasądzenie na rzecz strony skarżącej kasacyjnie kosztów, w tym kosztów zastępstwa procesowego wg norm przepisanych.
Na podstawie art. 176 § 2 Ppsa, strona skarżąca kasacyjnie oświadczyła, że zrzeka się rozprawy.
SKO w [...] w skardze kasacyjnej wpierw zrekapitulowało przebieg postępowania w sprawie administracyjnej. W uzasadnieniu skarżący kasacyjnie organ podnosi, że niezależnie od miejsca pomiaru tła akustycznego trzeba stwierdzić, iż poziom hałasu przekroczył dopuszczalny poziom, co było wystarczającą przesłanką wydania zaskarżonej decyzji, bowiem wystarczy jednorazowe przekroczenie, by mogła być wydana decyzja zgodnie z przepisem art. 115a uPoś, w celu zabezpieczenia praw osób, na które szkodliwie oddziałuje działalność danego podmiotu. Nadto Kolegium zauważa, że załącznik nr 7 rozp. MŚ z 2014 określa, że wynik pomiaru poziomu hałasu uzyskany przy zastosowaniu metodyki referencyjnej uważa się za prawidłowy, jeśli wartość przedziału niepewności rozszerzonej jest mniejsza lub równa 2,7 dB. W sprawozdaniu wartość przedziału niepewności rozszerzonej jest równa 1,0 dB, co wbrew ocenie sądu wyrażonej w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, pozwala stwierdzić, że pomiary zostały wykonane prawidłowo, w tym również pomiar tła akustycznego.
Odpowiedź na skargę kasacyjną organu wniósł R. K., reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, wnosząc o oddalenie skargi kasacyjnej oraz zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Oświadczono ponadto, że R. K. nie wnosi o przeprowadzenie rozprawy.
Zdaniem skarżącego, wbrew twierdzeniom Kolegium wydając zaskarżony wyrok WSA w Warszawie zasadnie ocenił, że organy naruszyły wskazane w uzasadnieniu tego wyroku przepisy procedury administracyjnej, a swojej ocenie sąd dał wyraz w prawidłowym uzasadnieniu, wskazując naruszone przepisy i szeroko motywując podjęte stanowisko. W szczególności sąd pierwszej instancji szczegółowo wyjaśnił dlaczego jego zdaniem z uzasadnienia obu decyzji nie wynika na jakiej podstawie przyjęty został poziom tła akustycznego w opinii przyjętej przez organy obu instancji, jako jedynego dowodu służącego ustaleniu stanu faktycznego sprawy. W odpowiedzi na skargę kasacyjną obszernie ustosunkowano się do zarzutów tej skargi.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 183 § 1 Ppsa (aktualny tekst jednolity Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W myśl art. 174 Ppsa, skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, 2) naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Nie dopatrzywszy się w niniejszej sprawie żadnej z wyliczonych w art. 183 § 2 Ppsa przesłanek nieważności postępowania sądowoadministracyjnego, będąc związany granicami skargi kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny przeszedł do rozpatrzenia jej zarzutów. W sytuacji przytoczenia w skardze kasacyjnej zarzutów naruszenia prawa materialnego, jak i naruszenia przepisów postępowania, w pierwszej kolejności Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje zasadniczo ostatnio wymieniony zarzut. Dopiero bowiem po przesądzeniu, że w postępowaniu sądowoadministracyjnym zachowano prawidłowy tok procedury, nie uchybiając jej przepisom w stopniu, który mógłby wpłynąć na wynik sprawy, można przejść – w granicach określonych w skardze kasacyjnej – do ocen o charakterze prawnomaterialnym.
Sprawa podlega rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym, ponieważ strona wnosząca skargę kasacyjną zrzekła się rozprawy, a pozostałe strony nie zażądały, stosownie do art. 182 § 2 Ppsa, przeprowadzenia rozprawy.
Skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach, a uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej (art. 193 Ppsa).
A. Nie jest uzasadniony zarzut naruszenia przepisów postępowania.
Przywołany w skardze kasacyjnej przepis art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Ppsa nie może stanowić samodzielnej podstawy kasacyjnej, albowiem jest to przepis o charakterze ogólnym i wynikowym, który określa oznaczony przypadek, kiedy skarga na decyzję lub postanowienie podlega uwzględnieniu przez sąd administracyjny (sąd uchyla wówczas zaskarżoną decyzję w całości lub w części, jeśli dopatrzy się – innego niż dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego – naruszenia przepisów postępowania, o ile mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy). Strona skarżąca kasacyjnie chcąc wykazać jako zasadną podstawę skargi kasacyjnej naruszenie przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Ppsa, wskazującego na jedną z przesłanek uwzględnienia skargi m. in. na decyzję administracyjną, skoro w tej sprawie skargę uwzględniono na podstawie cyt. przepisu, powinna wskazać te przepisy postępowania odnośnie których wadliwie sąd pierwszej instancji wywodził o ich naruszeniu, a które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
W dalszej kolejności winna przekonać sąd kasacyjny, że uchybienia przepisów przez skarżony organ nie były tego rodzaju, że – nie stanowiąc przesłanek wznowieniowych – nie mogły one mieć istotnego wpływu na wynik sprawy. Nieskuteczność tej argumentacji prowadzić będzie do wniosku, że zarzut naruszenia przez sąd pierwszej instancji przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Ppsa będzie musiał zostać uznany jako nie oparty na usprawiedliwionej podstawie.
B. Nie jest trafny zarzut naruszenia art. 141 § 4 Ppsa, z którego wynika iż uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie, a jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazania co do dalszego postępowania. Wszystkie te elementy zaskarżony wyrok zawiera. Uzasadnienie wyroku powinno być tak sporządzone, aby wynikało z niego dlaczego sąd uznał zaskarżone orzeczenie za zgodne lub niezgodne z prawem. W przedmiotowej sprawie uzasadnienie zaskarżonego wyroku odpowiada wymogom art. 141 § 4 Ppsa.
Sąd I instancji wskazał podstawę prawną wyroku (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Ppsa) i wyjaśnił w dostateczny i jednoznaczny sposób przyczyny podjętego rozstrzygnięcia. Uzasadnienie wyroku jest zrozumiałe i nawiązuje do podstawy zaskarżonej decyzji. W ocenie Sądu lektura uzasadnienia tak skonstruowanego zarzutu wskazuje wyłącznie na polemikę z motywami zaskarżonego wyroku, co samo w sobie nie dowodzi naruszenia przepisu art. 141 § 4 Ppsa. WSA w Warszawie dostatecznie komunikatywnie wskazywał w motywach swego wyroku na to, że skarżący w toku postępowania administracyjnego podnosił kwestię nakładania się hałasu z klimatyzatora lokalu restauracji z hałasem ulicznym w aspekcie stosowania przepisów rozp. MŚ 2014 dotyczących metodyki pomiaru poziomu tła akustycznego.
Sąd wojewódzki zasadnie wskazał, że organy obu instancji nie ustosunkowały się w uzasadnieniach swych decyzji do tych wątpliwości strony i nie zostało wyjaśnione na jakich zasadach przyjęto pomiary tła akustycznego dla Pp 3, a także z jakiego względu przyjęto taki sam poziom tła jak dla Pp 4. Z tych względów sąd a quo wyprowadził trafny wniosek o naruszeniu przepisów art. 107 § 3 i art. 11 K.p.a., a w konsekwencji wniosek o naruszeniu art. 77 § 1 K.p.a. W zaskarżonym wyroku sformułowano ponadto precyzyjne wytyczne dla organów odnośnie dalszego postępowania w sprawie. Tym samym nie są trafne zarzuty naruszenia wyłuszczonych przepisów Kodeksu, podniesione w skardze kasacyjnej Kolegium.
Te okoliczności prowadzą do wniosku, że chybiony jest zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Ppsa przez orzekający w sprawie WSA w Warszawie.
C. Nie jest także skuteczny zarzut błędnej wykładni art. 115a uPoś w zw. z załącznikiem nr 7 rozp. MŚ 2014. Autor skargi kasacyjnej nie dostrzegł, że art. 115a uPoś składa się z kilku ustępów, sama zaś skarga kasacyjna dodatkowo nie zawiera jakiegokolwiek uzasadnienia dla tak skonstruowanej i o wskazanym zakresie podstawy kasacyjnej. W judykaturze zgodnie podkreśla się, że w odniesieniu do przepisu, który nie stanowi jednej zamkniętej całości, a składa się z paragrafów lub ustępów, punktów i innych jednostek redakcyjnych, wymóg skutecznie wniesionej skargi kasacyjnej jest spełniony wówczas, gdy wskazuje ona konkretny przepis naruszony przez sąd pierwszej instancji, z podaniem numeru artykułu, ustępu, punktu i ewentualnie innej jednostki redakcyjnej przepisu (por. np. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z 27 marca 2012 r., II GSK 218/11, LEX nr 1244607; z 30 listopada 2012 r., I OSK 2001/12, LEX nr 1291371; z 22 stycznia 2013 r., II GSK 1573/12, LEX nr 1354882, z 14 marca 2013 r., I OSK 1799/12, LEX nr 1295809; z 17 maja 2019 r., II OSK 1665/17, CBOSA.nsa.gov.pl).
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej przywołano treść art. 115a ust. 1 i ust. 3 uPoś, nadto treść upoważnienia ustawowego z art. 113 uPoś, wyprowadzając wniosek, że sąd pierwszej instancji miał sformułować wniosek o sporządzeniu pomiaru tła akustycznego niezgodnie z rozp. MŚ 2014. Rzecz w tym, że tak uzasadniona podstawa kasacyjna naruszenia przepisów prawa materialnego wskazuje raczej na niewłaściwe zastosowanie przepisów prawa materialnego, nie zaś zarzut błędnej wykładni tych przepisów, nadto dalej brak jest jednoznacznego wskazania na przepisy, którym miał uchybić sąd wojewódzki, a co prowadzi do wniosku, że taki zarzut nie poddaje się kontroli kasacyjnej. W tym aspekcie trafnie wskazano tę ułomność skargi kasacyjnej w odpowiedzi skarżącego na nią. WSA w Warszawie uchylił zaskarżoną i poprzedzającą ją decyzję nie formułując zarzutu naruszenia przez organy przepisów prawa materialnego, lecz działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Ppsa.
D. Skoro skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach, podlegała oddaleniu na podstawie art. 184 Ppsa.
E. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 2 w zw. z art. 205 § 2 Ppsa.