Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu wyrokiem z dnia 24 marca 2022 r., sygn. akt II SA/Wr 298/21 oddalił skargę H. K. na decyzję Dolnośląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we Wrocławiu z dnia 26 kwietnia 2021 r. nr 478/2021 w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie robót budowlanych wykonanych przez właścicieli lokalu.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożył H. K., zaskarżając wyrok w całości, zarzucając:
- naruszenie przepisów postępowania mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy:
- art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, dalej "p.p.s.a." w zw. z art. 7, 77 § k.p.a. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie, podczas gdy w stanie faktycznym sprawy organy administracji publicznej nie przeprowadziły prawidłowego postępowania dowodowego w sprawie i nieprawidłowo oceniły materiał zgromadzony w sprawie;
- art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. art. 7, 77 § 1 k.p.a. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie, podczas gdy w niniejszej sprawie nie przesłuchano wszystkich mieszkańców budynku przy ul. [...] w W. oraz nie pozyskano niezbędnej dokumentacji w sprawie;
- art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7, 77 § 1 w zw. z art. 84 k.p.a. poprzez niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie przez organy nadzoru budowlanego, że prace wykonane zostały zgodnie ze sztuką budowlaną, podczas gdy w sprawie nie został przeprowadzony dowód z opinii biegłego z zakresu budownictwa;
- art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7, 8 § 1 i art. 11 k.p.a. poprzez niewłaściwe zastosowanie, podczas gdy przeprowadzone postępowanie administracyjne jest niezgodne z zasadą prawdy materialnej, praworządności oraz zasadą budzenia zaufania i przekonywania;
- art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. art. 7, 77 § 1 k.p.a. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i pominięcie, że prace wykonane przez właścicieli lokalu nr [...] w budynku przy ul. [...] w W. wykonane zostały bez wymaganych prawem zgód, w tym pozwolenia na budowę;
- art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 136 k.p.a. poprzez niewłaściwe zastosowanie, podczas gdy organ odwoławczy DWINB w sposób nieprawidłowy ocenił materiał dowodowy w sprawie i nie przeprowadził dodatkowego postępowania dowodowego;
- naruszenie prawa materialnego mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. w zw. z art. 51 ust. 7 Prawa budowlanego poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i nie wydanie decyzji przez organy nadzoru budowlanego nakazującej prace rozbiórkowe bądź nakazującej przywrócenie stanu poprzedniego, a umorzenie postępowania jako bezprzedmiotowego.
W świetle stawianych zarzutów skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania, a ponadto zrzekł się rozprawy.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw.
Niezasadne są zarzuty naruszenia przepisów postępowania.
Zgodnie z art. 7 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r. poz. 735, dalej: "k.p.a."), w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Organ jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy (art. 77 § 1 k.p.a.), a następnie ocenić na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona (art. 80 k.p.a.).
W rozpoznawanej sprawie, wbrew twierdzeniom skarżącego kasacyjnie, organy przeprowadziły w sposób prawidłowy postępowanie dowodowe i dokonały prawidłowej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. Nadto stwierdzić trzeba, że skarżący nie przedstawił żadnych argumentów, które mogłyby przyczynić się do podważenia dokonanych w sprawie ustaleń faktycznych. Stan faktyczny sprawy został prawidłowo ustalony, a zgromadzony w sprawie materiał dowodowy był wystarczający do jej rozstrzygnięcia. Tym samym zarzut skarżącego, że organy nie przesłuchały wszystkich mieszkańców budynku nie zasługuje na aprobatę. Brak było również podstaw do twierdzenia, że organ odwoławczy nie przeprowadził wystarczającego postępowania dowodowego. Skoro wszystkie okoliczności sprawy zostały wyjaśnione, a materiał dowodowy pozwalał na jej rozstrzygnięcie, brak było potrzeby prowadzenia dodatkowego postępowania dowodowego i pozyskiwania kolejnych dowodów.
Nie można podzielić stanowiska skarżącego kasacyjnie, że w niniejszym postępowaniu powinien zostać przeprowadzony dowód z opinii biegłego z zakresu budownictwa, który powinien ocenić, czy sporne prace zostały wykonane zgodnie ze sztuką budowlaną.
Wskazać bowiem należy, że nadzór budowlany jest fachowym pionem administracji publicznej, co powoduje, że kwestie, czy roboty budowlane są wykonane zgodnie ze sztuką budowlaną może i powinien rozstrzygać we własnym zakresie, w ramach swoich merytorycznych kompetencji. Dopiero w odniesieniu do kwestii, co do których wiedza pracowników inspektoratu nie jest wystarczająca, zasadne jest skorzystanie z pomocy rzeczoznawców (zob. wyrok NSA z dnia 6 grudnia 2018 r., sygn. akt II OSK 111/17, orzeczenia.nsa.gov.pl). W niniejszej sprawie organ nadzoru budowlanego był zatem kompetentny do dokonania samodzielnej oceny wykonanych robót budowlanych.
Za nieusprawiedliwiony należało również uznać zarzut naruszenia prawa materialnego.
W ocenie skarżącego kasacyjnie naruszony został art. 51 ust. 7 Prawa budowlanego, gdyż w niniejszej sprawie powinna zostać wydana decyzja rozbiórkowa bądź nakazująca przywrócenie stanu poprzedniego, gdyż organy ustaliły, że przedmiotowe prace wykonane zostały nielegalnie. Podnosi, że nakazy wymienione w treści art. 51 ust. 1 pkt 1 Prawa budowalnego mogą być zastosowane, gdy nastąpiło niedające się usunąć naruszenie prawa i wykonane roboty budowlane nie mogą być doprowadzone do stanu zgodnego z prawem. Wskazuje, że przykładem orzeczenia nakładającego obowiązek wykonania określonych czynności w rozumieniu art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowalnego może być przywrócenie do stanu poprzedniego polegające na likwidacji otworów okiennych w ścianie budynku usytuowanej na granicy działki, na której budynek się znajduje, z uwagi na niezgodność z warunkami technicznymi wynikającymi z rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.
Wobec tego wskazać należy, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy i ustalenia organów nie wskazują, żeby w sprawie konieczne było wydanie decyzji nakazującej rozbiórkę albo przywrócenie obiektu do stanu poprzedniego. Nie stwierdzono naruszenia przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Wskazany przez skarżącego przykład nie koresponduje zatem ze stanem faktycznym sprawy. Jednocześnie skarżący kasacyjnie nie wskazuje żadnych przepisów ww. rozporządzenia, z którymi w jego ocenie wykonane roboty budowlane są niezgodne.
Mając powyższe na względzie, uznając podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty za niezasadne, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, jak w sentencji, na podstawie art. 184 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 r., poz. 1634 ze zm.).