Uzasadnienie
Postanowieniem z 24 listopada 2020 r., sygn. akt VII SA/Wa 1465/20, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił skarżącej H. S. wstrzymania wykonania postanowienia Wojewody [...] z [...] maja 2020 r. w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia oraz tytułu wykonawczego nr [...] wydanego [...] stycznia 2018 r. przez Prezydenta [...]. Postanowienie z 24 listopada 2020 r. zostało wydane w związku z wnioskiem, w którym skarżąca podniosła, że poniesie "niesłusznie" wymierną szkodę oraz że kontynuowanie postępowania egzekucyjnego spowoduje "dalsze szkody bez wywiązywania się inwestorów z ich obowiązków".
Postanowienie z 24 listopada 2020 r. uprawomocniło się z uwagi na oddalenie przez NSA postanowieniem z 19 lutego 2021 r., sygn. akt II OZ 113/21, wniesionego od niego zażalenia.
Wyrokiem z 20 maja 2021 r., sygn. akt VII SA/Wa 1465/20, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę skarżącej na postanowienie Wojewody [...] z [...] maja 2020 r. w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia. W skardze kasacyjnej od tego wyroku skarżąca zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia. We wniosku o zastosowanie ochrony tymczasowej skarżąca powołała się na przesłankę niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody. Podniosła, że "grozi jej jeszcze większa niepowetowana szkoda, a mianowicie całe postępowanie prowadzi do egzekucji, która z wielu względów jest bezprawna i niesłuszna, a postępowanie prowadzone jest w kierunku naruszenia prawa własności skarżącej, w sytuacji, gdy dokonano bezprawnie przesunięcia granicy, a obowiązek nałożony na nią wynika z wadliwego stosowania przepisów". Skarżąca pokreśliła, że prowadzenie egzekucji w tej sprawie jest dyskusyjne.
Rozpoznając wniosek Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.), sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu, jeżeli w wyniku jego wykonania zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z wnioskiem takim można wystąpić także na etapie postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym wywołanym wniesieniem skargi kasacyjnej (zob. uchwała składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 kwietnia 2007 r., sygn. akt I GPS 1/07).
Jednocześnie w myśl art. 61 § 4 p.p.s.a. postanowienia w sprawie wstrzymania aktu lub czynności, wydane na podstawie § 2 i 3, sąd może zmienić lub uchylić w każdym czasie w razie zmiany okoliczności. Sąd administracyjny może zatem zmienić postanowienie odmawiające wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności i wstrzymać jego wykonanie. Podstawą do podjęcia takiego orzeczenia jest zmiana okoliczności sprawy i w ramach tej zmiany zaistnienie jednej z przesłanek uzasadniających zastosowanie ochrony tymczasowej. Podkreślić jednocześnie należy, że zmiana okoliczności sprawy jest również przesłanką zmiany i uchylenia postanowienia prawomocnego niekończącego postępowania w sprawie.
Wobec tego NSA byłby uprawniony do zmiany zapadłego w niniejszej sprawie prawomocnego postanowienia o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia, gdyby zmianie uległy okoliczności sprawy. Taka sytuacja nie ma miejsca w rozpoznawanej sprawie. Okoliczności powołane jako podstawy uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia, na etapie postępowania przed WSA w Warszawie oraz obecnie przed NSA, są takie same. Kolejny raz skarżąca wskazuje na niebezpieczeństwo wyrządzenia jej znacznej szkody, przy czym w jej ocenie ma to wynikać z samego faktu prowadzenia wobec niej postępowania egzekucyjnego, które dodatkowo jej zdaniem jest bezprawne, niesłuszne i dyskusyjne. Taką argumentację Sąd pierwszej instancji uznał za nieodnoszącą się do przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia, natomiast NSA w postanowieniu z 19 lutego 2021 r. za niepełną i niemiarodajną.
W kolejnym wniosku o zastosowanie ochrony tymczasowej, złożonym w skardze kasacyjnej, skarżąca ponownie nie uzasadniła wniosku, w szczególności nie przytoczyła okoliczności, których obowiązek podania wynika z art. 61 § 3 p.p.s.a., wskazujących na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Tymczasem to na skarżącej ciążył obowiązek uzasadnienia wniosku. Okolicznościami uzasadniającymi wniosek nie mogą być zarzuty przeciwko zaskarżonemu aktowi administracyjnemu i prowadzonemu postępowaniu egzekucyjnemu. To powinna być argumentacja skargi, nie zaś wniosku o zastosowanie ochrony tymczasowej.
W tym stanie rzeczy NSA uznał, że nie ma podstaw do zmiany zapadłego już w sprawie postanowienia o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia na podstawie art. 61 § 4 p.p.s.a. Tym samym nie jest możliwe uwzględnienie obecnie rozpatrywanego wniosku zawartego w skardze kasacyjnej.
W konsekwencji powyższego NSA, na podstawie art. 61 § 3 w zw. z art. 61 § 4 w zw. z art. 193 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.