Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 8 sierpnia 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę [...] sp. z o.o. w [...] na postanowienie Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia [...] lutego 2013 r. w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego.
W uzasadnieniu wyroku Sąd I instancji przyjął następujące okoliczności faktyczne i prawne:
Postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2012 r. Prezydent [...] – [...] Konserwator Zabytków, po rozpatrzeniu wniosku Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...], w sprawie uzgodnienia rozbiórki budynku przy ul. [...] w [...], na podstawie art. 96 ust. 2 ustawy dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (Dz. U. z 2004 r. Nr 162, poz. 1568 z późn.), porozumienia z dnia 1 czerwca 2005 r. w sprawie powierzenia miastu stołecznemu Warszawie prowadzenia niektórych spraw z zakresu właściwości Wojewody Mazowieckiego, realizowanych przez Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków (Dz. Urz. Woj. Maz. Nr 138 z dnia 13.06.2005 r., poz. 4313 i aneksów do tego porozumienia) oraz art. 67 ust. 3 ustawy Prawo budowlane - umorzył postępowanie administracyjne w sprawie uzgodnienia rozbiórki budynku przy ul. [...] w [...].
W uzasadnieniu organ podał, że w dniu 6 kwietnia 2012 r. otrzymał wniosek Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] o uzgodnienie - na podstawie art. 67 ust. 3 Prawa budowlanego, rozbiórki budynku przy ul. [...] w [...].
Organ wskazał, że obiekt przy ul. [...] znajduje się na terenie obowiązywania planu miejscowego zagospodarowania przestrzennego rejonu skrzyżowania ul. [...], uchwalonego uchwałą Nr LXXXII/ 2739/2006 Rady Warszawy z dnia 10.10.2006 r. Nie jest on jednak objęty indywidualnie ochroną na mocy ustaleń tego planu. W stosunku do tego budynku nie miał zastosowania art. 67 ust. 3 Prawa budowlanego, zatem postępowanie w sprawie ww. uzgodnienia, organ uznał za bezprzedmiotowe i umorzył je na podstawie art. 105 § 1 w związku z art. 126 kpa.
Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego, postanowieniem z dnia [...] lutego 2013 r., po rozpatrzeniu zażalenia [...] sp. z o.o., na postanowienie [...] Konserwatora Zabytków z dnia [...] kwietnia 2012 r. - działając na podstawie art. 89 pkt 1 i art. 93 ust. 1 ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami oraz art. 105 § 1 w związku z art. 126 oraz art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 kpa - utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie.
W uzasadnieniu organ odwoławczy wyjaśnił, że budynek przy ul. [...] w [...], wbrew informacji Powiatowego Inspektora nadzoru Budowlanego [...], nie został wpisany do rejestru zabytków.
Jak wynika z księgi wieczystej nr [...], skarżąca Spółka jest właścicielem lokalu mieszkalnego nr [...] w przedmiotowym budynku. Postępowanie prowadzone przez PINB dla [...] w sprawie stanu technicznego budynku i ewentualna decyzja w sprawie rozbiórki przedmiotowego budynku dotyczy również interesu prawnego skarżącej, której przysługuje przymiot strony.
Organ uznał za nietrafny zarzut zażalenia, iż [...] Konserwator Zabytków powinien wyłączyć się od orzekania, gdyż postępowanie dotyczyło praw [...] jako współwłaściciela budynku i właściciela lokali. Wskazał, że fakt, iż w stosunku do składnika majątkowego czy prawa należącego do jednostki, która jednocześnie jest organem administracji, prowadzone jest postępowanie administracyjne sam w sobie nie przesądza, iż podmiot ten wyłączony jest z orzekania w sprawie czy, że nie przysługuje mu przymiot strony tego postępowania.
W zakresie oceny merytorycznej zaskarżonego postanowienia organ podał, że chybiony był zarzut błędnej interpretacji ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.
Zdaniem skarżącej Spółki, kompetencje organu do zajmowania stanowiska w przedmiotowej sprawie wynikały z § 23 ust. 5 ww. miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, stanowiącego m.in., iż:
- 1) ustala się adaptację trwałą budynków mieszkalnych z usługami i budynków usługowych,
- 2) postuluje się przywrócenie lub utrzymanie dawnego oryginalnego wykończenia architektonicznego elewacji budynku [...], ustala się doprowadzenie wszystkich budynków do normatywnego standardu w zakresie konstrukcyjno-budowlanym i instalacyjnym, w tym konserwację i przywrócenie do oryginalnego wyglądu klatki schodowej.
Odnosząc się do powyższego, Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego stwierdził, że zgodnie z art. 19 ust. 1 ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami, w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy oraz w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego uwzględnia się, w szczególności ochronę: zabytków nieruchomych wpisanych do rejestru i ich otoczenia; innych zabytków nieruchomych, znajdujących się w gminnej ewidencji zabytków; parków kulturowych.
Natomiast ust. 3 ww. przepisu stanowi, że w studium i planie, o których mowa w ust. 1, ustala się, w zależności od potrzeb, strefy ochrony konserwatorskiej obejmujące obszary, na których obowiązują określone ustaleniami planu ograniczenia, zakazy i nakazy, mające na celu ochronę znajdujących się na tym obszarze zabytków.
Jak wynika z § 14 ust. 7 ww. planu miejscowego, ochroną konserwatorską objęte zostały:
- 1) sąsiedztwo parku [...] (w tym powiązanie terenów otwartych parku [...] ze skarpą przez [...]),
- 2) budynek MDK [...]
- 3) budynek przy ul. [...] - dzieło arch. J. K. Przywołane przez stronę skarżącą ustalenia stanowią zdaniem organu, fragment przepisów dotyczących warunków zabudowy i zagospodarowania dla poszczególnych terenów objętych miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego i nie mogą być podstawą do zajmowania stanowiska przez organ konserwatorski w postępowaniu prowadzonym przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...], w sprawie "stanu technicznego budynku mieszkalnego wielorodzinnego przy ul. [...] w [...]".
Brak kompetencji do wypowiadania się w tej sprawie stanowił podstawę do umorzenia postępowania.
W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie [...] sp. z o.o. z siedzibą w [...] zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła utrzymanie w mocy postanowienia organu I instancji podlegającego wyłączeniu od orzekania z uwagi na to, że rozstrzygnięcie dotyczyło praw majątkowych (interesu prawnego) [...] i naruszenie art. 106 kpa i 105 § 1 kpa w zw. z art. 67 ust. 3 ustawy Prawo budowlane poprzez błędne przyjęcie, że budynek przy ul. [...] w [...] nie jest objęty ochroną konserwatorską w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego.
W uzasadnieniu skargi wskazano, że budynek (w zakresie części wspólnych) stanowi w 90 % współwłasność [...], a drugim współwłaścicielem jest skarżąca [...] sp. z o.o. Wyżej wymienione podmioty są również właścicielami prawnie wyodrębnionych lokali. Postępowanie prowadzone przed organami nadzoru budowlanego dotyczyło stanu technicznego całego budynku. Ewentualna decyzja rozbiórkowa byłaby równoznaczna z unicestwieniem lokali w budynku. Poza tym [...] samodzielnie występuje jako strona przed organami nadzoru budowlanego w postępowania w przedmiocie stanu technicznego budynku przy ul. [...] w [...]. [...] Konserwator Zabytków orzekając w postępowaniu uzgodnieniowym działał z upoważnienia Prezydenta Miasta [...]. Pomiędzy gminą a Spółką istnieje rozbieżność interesów, co do budynku przy ul. [...] w [...]. Gmina dąży do jego wyburzenia, zaś Spółka dąży do remontu i modernizacji budynku. Niedopuszczalne było prowadzenie i wydanie decyzji administracyjnej przez podmiot będący organem gminy w przypadku, gdy stroną postępowania była gmina.
Organ dopuścił się również błędnej wykładni zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego rejonu skrzyżowania ul. [...] z ciągiem ul. [...], uchwalonego uchwałą nr LXXXII/2739/2006 Rady Miasta [...] z 10 października 2006 r. W przepisie § 23 ust. 5 planu "postuluje się przywrócenie lub utrzymanie dawnego oryginalnego wykończenia architektonicznego elewacji budynku przy ul. [...]." Skoro w zapisie tym mowa jest o "utrzymaniu" oryginalnego wykończenia architektonicznego elewacji budynku ul. [...], to jest to przejaw ochrony konserwatorskiej. Cytowany przepis jest wyrazem ochrony konserwatorskiej, co upoważniało i obligowało organ do wydania uzgodnienia w przedmiocie rozbiórki.
W odpowiedzi na skargę Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko jak w zaskarżonym postanowieniu.
Oddalając skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wskazał, że nie było w sprawie sporne, że budynek przy ul. [...] w [...] nie jest zabytkiem wpisanym do rejestru zabytków. Za nietrafny należy uznać zarzut skargi, iż [...] Konserwator Zabytków powinien wyłączyć się od orzekania w niniejszej sprawie, gdyż postępowanie dotyczyło praw [...] jako współwłaściciela budynku. Słusznie organ II instancji wywodził, że fakt, iż w stosunku do składnika majątkowego czy prawa należącego do jednostki, która jednocześnie jest organem administracji, prowadzone jest postępowanie administracyjne sam w sobie nie przesądza, iż podmiot ten z mocy prawa wyłączony jest od orzekania.
Sąd uznał także za chybiony zarzut błędnej interpretacji ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Słusznie organ odwoławczy wskazał, że kompetencje organu ochrony zabytków do zajmowania stanowiska w przedmiotowej sprawie nie wynikają z § 23 ust. 5 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, stanowiącego m.in. iż:
- 1) ustala się adaptację trwałą budynków mieszkalnych z usługami i budynków usługowych,
- 2) postuluje się przywrócenie lub utrzymanie dawnego oryginalnego wykończenia architektonicznego elewacji budynku [...], ustala się doprowadzenie wszystkich budynków do normatywnego standardu w zakresie konstrukcyjno-budowlanym i instalacyjnym, w tym konserwację i przywrócenie do oryginalnego wyglądu klatki schodowej.
Zgodnie bowiem z art. 19 ust. 1 ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami, w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy oraz w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego uwzględnia się, w szczególności ochronę: zabytków nieruchomych wpisanych do rejestru i ich otoczenia; innych zabytków nieruchomych, znajdujących się w gminnej ewidencji zabytków; parków kulturowych. Natomiast ust. 3 ww. przepisu stanowi, że w studium i planie, o których mowa w ust. 1, ustala się, w zależności od potrzeb, strefy ochrony konserwatorskiej obejmujące obszary, na których obowiązują określone ustaleniami planu ograniczenia, zakazy i nakazy, mające na celu ochronę znajdujących się na tym obszarze zabytków.
Takie objęcie ochroną konserwatorską znalazło odzwierciedlenie ww. planie, Jak wynika bowiem z § 14 ust. 7 ww. planu miejscowego, ochroną konserwatorską objęte zostały:
- 1) sąsiedztwo parku [...] (w tym powiązanie terenów otwartych parku [...] ze skarpą przez [...]),
- 2) budynek MDK [...]
- 3) budynek przy ul. [...] - dzieło arch. J. K. Przywołane przez stronę ustalenia dotyczą warunków zabudowy i zagospodarowania dla poszczególnych terenów objętych miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego i nie mogły być podstawą do zajmowania stanowiska przez organ konserwatorski w postępowaniu prowadzonym przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...], w sprawie stanu technicznego budynku mieszkalnego wielorodzinnego przy ul. [...] w [...].
Brak kompetencji do wypowiadania się w tej sprawie przez organ ochrony zabytków stanowił podstawę do umorzenia postępowania.
W skardze kasacyjnej skierowanej do Naczelnego Sądu Administracyjnego Spółka, reprezentowana przez pełnomocnika w osobie adwokata, podniosła zarzut naruszenia:
- 1) przepisów postępowania, tj. art. 141 § 4 p.p.s.a. oraz art. 151 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. poprzez zaniechanie przedstawienia merytorycznych przesłanek i powodów uznania za nieuzasadniony zarzutu spółki dotyczącego podlegania organu I instancji wyłączeniu od załatwienia sprawy z mocy prawa;
- 2) prawa materialnego, tj. § 23 ust. 5 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego rejonu skrzyżowania ul. [...] w zw. z art. 19 ust. 1 i ust. 3 ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami poprzez błędną wykładnię uznającą, że wskazany przepis prawa miejscowego nie stanowi wyrazu woli prawodawcy objęcia ochroną konserwatorską przedmiotowego budynku przy ul. [...] w [...], stanowi zaś jedynie "warunki zabudowy i zagospodarowania".
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej jej autor podniósł, że uzasadnienie zaskarżonego wyroku nie wyjaśnia rzeczywistych motywów uznania, że nie istniały przyczyny do wyłączenia organu I instancji od orzekania w sprawie, co stanowi o naruszeniu art. 141 § 4 p.p.s.a. Zdaniem Spółki nie sposób w ślad za Sądem I instancji przyjąć, że przepisy § 23 ust. 5 planu miejscowego mają charakter wyłącznie przepisów planistycznych i nie mogą stanowić podstawy do zajmowania stanowiska przez organ ochrony konserwatorskiej w postępowaniu w przedmiocie stanu technicznego budynku. W treści tego przepisu wyraźnie wskazano, że postuluje się "utrzymanie dawnego oryginalnego wykończenia architektonicznego elewacji budynku przy ul. [...]". Skoro w przepisie jest mowa o "utrzymaniu", czyli zachowaniu w stanie niezmienionym dawnego architektonicznego wykończenia elewacji, to należy to rozumieć jako wyraz ochrony konserwatorskiej.
Powołując takie zarzuty w ramach podstaw kasacyjnych Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi i instancji, a także o zasądzenie na rzecz spółki kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa prawnego według norm przepisanych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw.
Stosownie do art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.) - zwanej dalej p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej z urzędu biorąc pod uwagę jedynie nieważność postępowania. W niniejszej sprawie żadna z przesłanek wymienionych w art. 183 § 2 p.p.s.a. nie wystąpiła, stąd też kontrola instancyjna ograniczała się jedynie do zbadania zasadności zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej, a poza kontrolą pozostawała natomiast zgodność orzeczenia z innymi przepisami prawa.
Rozpoznawana skarga kasacyjna oparta została na zarzutach naruszenia prawa materialnego oraz przepisów postępowania, które nie mogą wywołać zamierzonego rezultatu w postaci uchylenia zaskarżonego wyroku.
W pierwszej kolejności ustosunkowania wymaga zarzut naruszenia przez Sąd I instancji art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez zaniechanie przedstawienia powodów, dla których Sąd I instancji uznał, że organ I instancji nie podlegał wyłączeniu od załatwienia sprawy.
Poza sporem pozostaje fakt, że zgodnie z art. 141 § 4 zd. pierwsze p.p.s.a. uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Z przepisu tego wynika m.in., że sąd administracyjny ma obowiązek umotywowania swojego stanowiska co do zgodności z prawem zaskarżonego rozstrzygnięcia, a więc przedstawienia toku rozumowania, który doprowadził do jego podjęcia. Wymóg zawarcia w uzasadnieniu wyjaśnienia podstawy prawnej rozstrzygnięcia należy rozumieć w ten sposób, że uzasadnienie musi pozwalać na skontrolowanie przez strony i sąd wyższej instancji, czy sąd orzekający nie popełnił w swoim rozumowaniu błędów, tj. winna zostać w nim uwidoczniona operacja logiczna, którą przeprowadził sąd, stosując określone normy prawne w rozstrzyganej sprawie (por. wyrok NSA z dnia 4 stycznia 2006 r., I FSK 372/05).
Powyższe wymagania co do uzasadnienia orzeczenia sądowego mają prowadzić do tego, aby uzasadnienie to było sporządzone w taki sposób, aby możliwa była kontrola instancyjna tego wyroku. Dokonując oceny uzasadnienia zaskarżonego rozstrzygnięcia pod kątem spełnienia wymogów, o których mowa w art. 141 § 4 p.p.s.a. należy co prawda podzielić pogląd autora skargi kasacyjnej, że jest ono w tym zakresie lakoniczne, jednak biorąc pod uwagę okoliczności sprawy możliwe jest odtworzenie przesłanek, jakimi kierował się Sąd I instancji oddalając skargę, gdyż uznał on za zasadne stanowisko zawarte w uzasadnieniu postanowienia organu odwoławczego. Zarzucana przez skarżącą kasacyjnie wadliwość uzasadnienia nie jest zatem tego rodzaju, aby czyniła niemożliwą kontrolę zaskarżonego wyroku. Tym samym zarzut naruszenia art. 141 p.p.s.a. nie może wywołać skutku w postaci uchylenia zaskarżonego orzeczenia.
Odnosząc się natomiast do kwestii wyłączenia organu I instancji od załatwienia sprawy należy wyjaśnić, że sprawy, o których mowa w art. 67 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane są sprawami z zakresu administracji rządowej, gdzie jako organ I instancji działa wojewódzki konserwator zabytków, a organem wyższego stopnia jest minister właściwy do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego (art. 89 pkt 2, art. 92 ust. 1, art. 93 ust. 1 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami). Jak wynika z art. 96 ust. 2 ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami wojewoda, na wniosek wojewódzkiego konserwatora zabytków, może powierzyć, w drodze porozumienia, prowadzenie niektórych spraw z zakresu swojej właściwości, w tym wydawanie decyzji administracyjnych, gminom i powiatom, a także związkom gmin i powiatów, położonym na terenie województwa. I tak, na mocy porozumienia zawartego na podstawie art. 96 ust. 2 ustawy, pomiędzy Wojewodą Mazowieckim a m.st.
Warszawa z dnia 1 czerwca 2005 r. w sprawie powierzenia m. st. Warszawie prowadzenia niektórych spraw z zakresu właściwości Wojewody Mazowieckiego, realizowanych przez Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków (Dz. Urz. Woj. Mazow. Nr 138, poz. 4314 ze zm.), Prezydent m. st. Warszawy, działający przy pomocy Stołecznego Konserwatora Zabytków, wykonuje powierzone mu zadania jako zadania z zakresu administracji rządowej, w tym te, o których mowa w art. 67 ust. 3 ustawy Prawo budowlane - § 2 pkt 3 lit. d) Porozumienia. Ani przywołane przepisy Porozumienia, ani ogólne przepisy k.p.a. regulujące instytucję wyłączenia organu nie przewidują w zaistniałych okolicznościach faktycznych wyłączenia Stołecznego Konserwatora Zabytków od sprawy.
Otóż zgodnie z art. 25 § 1 k.p.a. organ administracji publicznej podlega wyłączeniu od załatwienia sprawy dotyczącej interesów majątkowych:
- 1) jego kierownika lub osób pozostających z tym kierownikiem w stosunkach określonych w art. 24 § 1 pkt 2 i 3;
- 2) osoby zajmującej stanowisko kierownicze w organie bezpośrednio wyższego stopnia lub osób pozostających z nim w stosunkach określonych w art. 24 § 1 pkt 2 i 3.
Z treści przepisu wynika zatem w sposób niebudzący wątpliwości, że organ administracji publicznej podlega wyłączeniu z załatwienia sprawy jedynie w dwóch określonych przypadkach, z których na gruncie rozpoznawanej sprawy żaden nie wystąpił.
Nie jest również zasadny zarzut skargi kasacyjnej, że Sąd I instancji błędnie uznał, że budynek przy ul. [...] nie jest przedmiotem ochrony konserwatorskiej. Zdaniem autora skargi kasacyjnej literalne brzmienie § 23 ust. 5 planu miejscowego zagospodarowania przestrzennego rejonu skrzyżowania ul. [...], uchwalonego uchwałą Nr LXXXII/ 2739/2006 Rady Warszawy z dnia 10.10.2006 r., postulujące utrzymanie dawnego oryginalnego wykończenia architektonicznego elewacji budynku przy ul. [...] przemawia za tym, że budynek ten taką ochroną został objęty.
Jak trafnie zauważył Sąd I instancji plan zagospodarowania przestrzennego może w razie potrzeb określać strefy ochrony konserwatorskiej. Celem ich ustanowienia – jak wynika z art. art. 19 ust. 1 i ust. 3 ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami – jest możliwość wprowadzenia na tym terenie ograniczeń, zakazów i nakazów, które mają na celu ochronę znajdujących się na tym obszarze zabytków. Objęcie wskazanymi rygorami powoduje, że podleganie ochronie konserwatorskiej nie może być dorozumiane czy domniemane, lecz musi wyraźnie wynikać w zapisu planu miejscowego. Poza sporem zatem musi pozostać fakt, że ochrona architektoniczna zabytkowych układów, zespołów urbanistycznych i obiektów przewidziana została wprost jedynie w treści § 14 ust. 7 planu miejscowego. Wśród obiektów w nim wskazanych nie znajduje się niewątpliwie budynek przy ul. [...]. Ochroną tą objęte bowiem zostały na mocy postanowień planu miejscowego jedynie: sąsiedztwo parku [...] (w tym powiązanie terenów otwartych parku [...] ze skarpą przez [...]), budynek MDK [...] i budynek przy ul. [...] - dzieło arch.
J. K. Natomiast § 23 ust. 5 pkt 2 planu miejscowego, na który powołuje się skarżąca kasacyjnie znajduje się w rozdziale 6 – przepisy szczegółowe dotyczące warunków zabudowy i zagospodarowania poszczególnych terenów, który to rozdział ochrony konserwatorskiej nie wprowadza. W konsekwencji zarzut skargi kasacyjnej naruszenia § 23 ust. 5 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego rejonu skrzyżowania ul. [...] w zw. z art. 19 ust. 1 i ust. 3 ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami nie znajduje uzasadnienia.
Reasumując należy wskazać, że skoro art. 67 ust. 3 ustawy Prawo budowlane wyraźnie wymaga uzgodnienia konserwatora zabytków w stosunku do obiektów budowlanych niewpisanych do rejestru zabytków, ale objętych ochroną konserwatorską na podstawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a z planu miejscowego nie wynika, że sporny budynek taką ochroną na mocy § 14 planu został objęty, przy czym ochrony tej nie sposób wywodzić z postanowień planu dotyczących szczegółowych warunków zabudowy i zagospodarowania, to brak było podstaw do podjęcia działania organu i zasadnym stało się umorzenie postępowania.
Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną jak w pkt 1 sentencji. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a. jak w pkt 2.