Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 14 września 2016r. sygn. akt VII SAB/Wa 43/16, po rozpoznaniu sprawy ze skargi J. B. na bezczynność Rzecznika Praw Pacjenta, umorzył postępowanie w zakresie zobowiązania Rzecznika Praw Pacjenta do wydania w określonym terminie aktu oraz stwierdził, że bezczynność Rzecznika Praw Pacjenta nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa.
Wyrok zapadł w następującym stanie sprawy.
Do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wpłynęła skarga J. B. z dnia 3 marca 2015 r. na bezczynność Rzecznika Praw Pacjenta w przedmiocie uchybienia terminowi rozpatrzenia sprawy określonemu w art. 35 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm., dalej k.p.a.) i nie wykonania obowiązku przewidzianego w art. 36 k.p.a., w której skarżący domagał się zobowiązania organu do:
- 1) wykonania czynności kontrolnych przewidzianych w art. 52 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 6 listopada 2008 r. o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta (Dz. U. z 2012 r., poz. 159 ze zm.,) przy udziale strony i jej pełnomocnika w terminie 7 dni,
- 2) przeprowadzenia rozprawy administracyjnej i w jej ramach przeprowadzenia wskazanych przez skarżącego dowodów, zgodnie z wnioskiem przesłanym w dniu 10 lutego 2015 r. w terminie 30 dni,
- 3) wszczęcia postępowania w sprawie zbiorowego naruszania praw pacjenta przez Samodzielny Publiczny [...] Szpital Kliniczny w W. (Szpital),
- 4) zakończenia postępowania w sprawie skargi wniesionej przez J. B. oraz postępowania w sprawie zbiorowego naruszenia praw pacjenta w terminie 60 dni od zwrotu akt z prawomocnym wyrokiem sądu,
- 5) stwierdzenia, że bezczynność miała miejsce z naruszeniem prawa i naruszenie prawa było rażące,
W uzasadnieniu skargi J. B. podniósł, że w dniu 27 stycznia 2015 r. złożył do Rzecznika Praw Pacjenta wniosek o wszczęcie postępowania wyjaśniającego w związku z naruszeniem prawa pacjenta do dostępu do dokumentacji medycznej, na podstawie art. 50 ust. 1 ustawy o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta, oraz podjęcie postępowania wyjaśniającego w tej sprawie, tzn. podjęcie czynności przewidzianych w art. 51 pkt 1 tej ustawy, a ze względu na stan zdrowia oraz znaczenie dokumentacji medycznej, do której dostęp chciałby uzyskać, wniósł również o podjęcie czynności przewidzianych w art. 52 ust. 1 pkt 1 ustawy o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta.
W odpowiedzi na skargę Rzecznik Praw Pacjenta wniósł o jej oddalenie w całości z uwagi na jej bezzasadność, bowiem decyzją z dnia 3 kwietnia 2015 r. odmówił wszczęcia postępowania w sprawie stosowania praktyk naruszających zbiorowe prawa pacjentów przez Szpital, twierdząc, że wskazane przez J. B. we wniosku z dnia 27 stycznia 2015 r. okoliczności nie uprawdopodobniają pozbawienia lub ograniczenia zbiorowych praw pacjentów.
Wyrokiem z dnia 20 sierpnia 2015 r. sygn. akt VII SAB/Wa 48/15 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie umorzył postępowanie w zakresie dotyczącym zobowiązania Rzecznika Praw Pacjenta do wydania w określonym terminie aktu, stwierdził, że bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa oraz zasądził od organu na rzecz skarżącego zwrot kosztów postępowania. Sąd zwrócił uwagę na fakt, że po wniesieniu przez skarżącego skargi na bezczynność, a przed jej rozpoznaniem przez Sąd, Rzecznik Praw Pacjenta decyzją z dnia 3 kwietnia 2015 r. odmówił wszczęcia postępowania w sprawie stosowania praktyk naruszających zbiorowe prawa pacjentów przez Szpital twierdząc, iż wskazane przez J. B. we wniosku z dnia 27 stycznia 2015 r. okoliczności nie uprawdopodobniają pozbawienia lub ograniczenia zbiorowych praw pacjentów.
Wobec powyższego, zdaniem Sądu, brak było podstaw do zobowiązania Rzecznika do rozpoznania wniosku skarżącego, bowiem został on przez organ już rozpoznany, co czyni bezprzedmiotowym niniejsze postępowanie sądowoadministracyjne w tym zakresie.
Sąd stwierdzając, że bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa uznał, że nie zaistniały w sprawie żadne okoliczności, które usprawiedliwiałyby naruszenie zasady szybkości postępowania wyrażonej w art. 12 k.p.a. i rozwiniętej w art. 35 tej ustawy, bowiem Szpital udzielił organowi odpowiedzi pismem, które wpłynęło do Rzecznika Praw Pacjenta w dniu 24 lutego 2015 r., natomiast Rzecznik dopiero pismem z dnia 27 marca 2015 r. poinformował wnioskodawcę o przedłużeniu terminu na załatwienie sprawy – tj. do dnia 27 kwietnia 2015 r.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł Rzecznik Praw Pacjenta zarzucając wyrokowi naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 149 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi przez uznanie, że bezczynność Rzecznika miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa; art. 3 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez wadliwe uzasadnienie zaskarżonego wyroku, polegające na wybiórczym przedstawieniu sprawy oraz art. 135 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi przez uwzględnienie skargi mimo, że istniały podstawy do jej oddalenia.
Jednocześnie organ zarzucił naruszenie prawa materialnego, tj. art. 35 § 3 k.p.a. przez niewłaściwe zastosowanie, polegające na braku uznania przez Sąd, że sprawa prowadzona przez Rzecznika Praw Pacjenta była szczególnie skomplikowana, przez co termin na jego zakończenie wynosił nie później niż 2 miesiące od dnia wpłynięcia wniosku.
Wyrokiem z dnia 19 kwietnia 2016r. sygn. akt II OSK 2773/15 Naczelny Sąd Administracyjny uchylił wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 sierpnia 2015r. sygn. akt VII SAB/Wa 48/15 i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania.
Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że sąd wojewódzki umarzając postępowanie w kwestii zobowiązania Rzecznika Praw Pacjenta do podjęcia aktu – nie określając przy tym charakteru tego aktu, a w szczególności czy dotyczy to zobowiązania do wydania decyzji w sprawie indywidualnej J. B. czy też kwestii naruszenia zbiorowych praw pacjentów – ograniczył się do stwierdzenia, że bezczynność miała charakter rażący. W ocenie Sądu II instancji stwierdzenie sądu wojewódzkiego, że bezczynność organu miała charakter rażący nie zostało dostatecznie uzasadnione, zaś sama ocena jest nazbyt powierzchowna. NSA zwrócił przy tym uwagę, że wniosek skarżącego dotyczył dwóch różnych kompetencji Rzecznik Praw Pacjenta, czego sąd wojewódzki nie dostrzegł. Zdaniem NSA również kwestia nie skorzystania z kompetencji przewidzianej dyspozycją art. 149 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi tj. nie wymierzenia organowi grzywny nie znalazła dostatecznego wyjaśnienia, zgodnie z wymogami, jakie stawia wyrokowi przepis art. 141 § 4 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, tym bardziej, że w ocenie sądu I instancji zachodziła bezczynność nosząca cechy rażącej.
Jednoczenie Naczelny Sąd Administracji nie stwierdził naruszenia art. 35 § 3 k.p.a., bowiem wbrew stanowisku wyrażonemu w skardze kasacyjnej sprawa, którą rozpoznawał RPP nie miała charakteru szczególnie skomplikowanego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie ponownie rozpoznając sprawę wskazał na regulację art. 190 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w myśl której Sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną przez Naczelny Sąd Administracyjny oraz regulację art. 153 tej ustawy, wedle której ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia.
Sąd wskazał, że wniosek J. B. o wszczęcie postępowania w celu zbadania, czy doszło do zbiorowego naruszenia praw pacjenta wpłynął do organu za pośrednictwem platformy e-PUAP w dniu 27 stycznia 2015 r. i od tego momentu rozpoczął swój bieg termin do załatwienia sprawy, określony w art. 35 § 3 k.p.a. Zgodnie bowiem z art. 61 § 3 k.p.a. datą wszczęcia postępowania na żądanie strony jest dzień doręczenia żądania organowi administracji publicznej.
W ocenie Sądu organ dopuścił się bezczynności, gdyż wprawdzie prowadził postępowanie, ale w ustawowym terminie – mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności określonej w art. 3 § 2 pkt 1-4 a ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Nadto, biorąc pod uwagę stanowisko wyrażone przez NSA, a którym Sąd ponownie rozstrzygający sprawę jest związany, uznać należy, że sprawa, którą rozpoznawał Rzecznik Praw Pacjenta, nie miała charakteru szczególnie skomplikowanego, zatem nie było podstaw, aby organ rozpoznawał sprawę dłużej niż miesiąc. Organ pozostawał zatem w bezczynności do 3 kwietnia 2015 r., kiedy to wydał decyzję o odmowie wszczęcia postępowania.
W ocenie Sądu bezczynność organu miała miejsce bez rażącego naruszenia prawa, ponieważ organ podjął czynność w sprawie (pismem z dnia 2 lutego 2015 r. wezwał Szpital do zajęcia stanowiska). Odpowiedź Szpitala wpłynęła do organu 24 lutego 2015 r. zaś decyzja kończąca postępowanie z wniosku skarżącego została wydana w dniu 3 kwietnia 2015. Nie można zatem uznać, że przekroczenie terminu było znaczne. Sąd wskazuje, że rażącym naruszeniem prawa będzie stan, w którym bez żadnej wątpliwości i wahań można stwierdzić, że naruszono prawo w sposób oczywisty. Kwalifikacja naruszenia jako rażące musi posiadać pewne dodatkowe cechy w stosunku do stanu określanego po prostu jako naruszenie, bądź zwykłe naruszenie. Dla uznania rażącego naruszenia prawa nie jest wystarczające samo przekroczenie przez organ ustawowych obowiązków, czyli także terminów załatwienia sprawy. Wspomniane przekroczenie musi więc być znaczne i niezaprzeczalne, bądź też przejawiać się w braku jakiejkolwiek reakcji organu na wniosek strony.
Rażące opóźnienie w podejmowanych przez organ czynnościach ma być oczywiście pozbawione jakiegokolwiek racjonalnego uzasadnienia. Jednocześnie nie bez znaczenia jest fakt bardzo dużej ilości spraw rozpoznawanych przez organ (w 2014 r. – 65.339 zgłoszeń). W związku z powyższym Sąd uznał, że bezczynność organu nie nosi cech rażącego naruszenia prawa. Decyzja odmawiająca wszczęcia postępowania w sprawie stosowania praktyk naruszających zbiorowe prawa pacjentów przez Szpital została wydana po wniesieniu przez skarżącego skargi na bezczynność, ale przed jej rozpoznaniem przez Sąd.
Wobec powyższego, brak jest podstaw do zobowiązania Rzecznika Praw Pacjenta do rozpoznania wniosku skarżącego z dnia 27 stycznia 2015 r., bowiem wniosek ten został przez Rzecznika Praw Pacjenta już rozpoznany decyzją z dnia [...] kwietnia 2015 r. Rozpoznanie wniosku przez organ oznacza, że organ przestał tkwić w bezczynności, co czyni bezprzedmiotowym postępowanie sądowoadministracyjne w zakresie zobowiązania organu do wydania aktu, a zatem na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi podlega ono umorzeniu. Ponadto Sąd nie stwierdził podstaw do orzeczenia o wymierzeniu organowi grzywny.
Mając powyższe na uwadze, Sąd, na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 oraz art. 149 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, umorzył postępowanie w zakresie dotyczącym zobowiązania Rzecznika Praw Obywatelskich do wydania w określonym terminie aktu oraz stwierdził, że bezczynność Rzecznika Praw Pacjenta nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa.
J. B. wniósł od wyroku skargę kasacyjną, na podstawie art. 173 § 1, art.176 oraz art. 177 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (zwanej dalej p.p.s.a.) w zakresie punktu II wyroku oraz w zakresie nie objętym wydanym wyrokiem w przedmiocie skargi na bezczynność Rzecznika Praw Pacjenta.
Skargę kasacyjna oparł na zarzutach:
- 1) przepisów prawa postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy w rozumieniu art. 174 pkt 3 p.p.s.a., a mianowicie:
- a) naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez niewłaściwe uzasadnienie wyroku wynikające z braku analizy przedmiotu postępowania i przyczyn, które uzasadniałyby tak długą bezczynność Rzecznika,
- b) naruszenie art. 149 § 1a p.p.s.a. w zw. z art. 12 i art.35 k.p.a. i w zw. z art. 63 ust.2 i art. 66 ust. 2 ustawy z dnia 6 listopada 2008r o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta (Dz. U. z 2016r. poz. 186 z późn. zm.) poprzez uznanie, że bezczynność Rzecznika w sprawie nie miała charakteru rażącego,
- c) naruszenie art. 149 § 2 p.p.s.a. poprzez nie zasądzenie od Organu grzywny, pomimo iż bezczynność Rzecznika miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa,
- d) naruszenie art. 190 p.p.s.a. poprzez błędne zastosowanie w niniejszej sprawie wiążącej Sąd wykładni prawa, a w szczególności art. 35 § 3 k.p.a., w sposób niezgodny z wykładnią dokonaną przez Naczelny Sąd Administracyjny
- 2) przepisów prawa materialnego, tj. art. 10 i art. 35 k.p.a. poprzez ich błędna wykładnię.
Na tych podstawach wnosił o:
- 1) uchylenie zaskarżonego wyroku w zaskarżonej części oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania,
- 2) zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych w tym zastępstwa procesowego.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną Rzecznik Praw Pacjenta wniósł o jej oddalenie i zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W sprawie nie występują, enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego względu, przy rozpoznaniu sprawy Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny związany jest granicami rozpoznania sprawy przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, co wyklucza uwzględnienie zaskarżenia w zakresie bezczynności Rzecznika Praw Pacjenta nie będącej przedmiotem postępowania sądowoadministracyjnego.
Skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach. Postawione zarzuty naruszenia przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy nie są zasadne. Zarzut naruszenia art. 149 § 1 a ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi został postawiony z naruszeniem art. 190 tej ustawy. Według art. 190 in fine "Nie można oprzeć skargi kasacyjnej od orzeczenia wydanego po ponownym rozpoznaniu sprawy na podstawach sprzecznych z wykładnią prawa ustaloną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny". Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 19 kwietnia 2016 r., sygn. akt II OSK 2773/15 zawarł ocenę prawną, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie rozpoznając skargę J. B. wyrokiem z 20 sierpnia 2015 r., sygn. akt VII SAB/Wa 48/15 nie był związany art. 149 § 1 a ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi z tego względu, że został dodany ustawą z 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. poz. 658), a przepisy przejściowe wyłączyły jego stosowanie do postępowań sądowoadministracyjnych wszczętych przed dniem jej wejścia w życie (art. 2 ustawy z 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi).
Według art. 149 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w brzmieniu obowiązującym w dniu wszczęcia postępowania sądowoadministracyjnego, tj. w dniu 3 marca 2015 r. "Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa". Sąd obowiązany jest zatem ustalić czy bezczynność wydania decyzji w rozpoznawanej sprawie nie miała cechy rażącego naruszenia prawa. Rażące naruszenie prawa to naruszenie normy prawnej, która nie budzi wątpliwości interpretacyjnej. Przyjęta w doktrynie i orzecznictwie teoria gradacji wad przyjmuje kwalifikację naruszenia przepisów prawa, od naruszenia przepisu prawa ciężkiego, kwalifikowanego do naruszenia przepisu prawa, któremu nie można przypisać ciężaru kwalifikowanego naruszenia. Wprowadzając przesłankę stwierdzenia, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, nie zostały wyliczone rodzaje naruszeń przepisów prawa, które normują terminy załatwienia sprawy.
Pojęcie rażącego naruszenia prawa jest przesłanką, którą ustawodawca wprowadza w szeregu instytucjach prawnych, np. dopuszczalność zastosowania sankcji nieważności decyzji (art. 156 § 1 pkt 2 kodeksu postępowania administracyjnego), zakazu reformationis in peius (art. 139 kodeksu postępowania administracyjnego). Pojęcie rażącego naruszenia prawa nie jest zdefiniowane w przepisach prawa. W doktrynie i orzecznictwie przyjmuje się, że rażące naruszenie prawa, to naruszenie normy prawnej, która nie budzi wątpliwości interpretacyjnych. W kodeksie postępowania administracyjnego regulacja terminu załatwienia sprawy nie jest wyznaczona jednoznacznie, a zależy od szeregu okoliczności. Ten brak jednoznaczności wynika już z zasady ogólnej szybkości. Według art. 12 kodeksu postępowania administracyjnego " Organy administracji publicznej powinny działać w sprawie wnikliwie i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do jej załatwienia (§ 1).
Sprawy, które nie wymagają zbierania dowodów, informacji lub wyjaśnień, powinny być załatwione niezwłocznie (§ 2) ". Zasada ogólna szybkości nie podważa podstawowej wartości przy rozpoznaniu sprawy, a mianowicie ustalenia stanu faktycznego zgodnie z przyjętą teoria dowodów w przepisach prawa procesowego. Wartość ta jest w sposób szczególny wyeksponowane w zasadzie szybkości. Nie może szybkość załatwienia sprawy powodować braku wnikliwego jej rozpoznania. Szybkość nie jest zatem wartością, której następstwa będą godzić we wnikliwe załatwienie sprawy. Organ administracji publicznej obowiązany jest zatem na pierwszym miejscu postawić wnikliwe załatwienie sprawy. Taką też regulację przyjmuje art. 35 kodeksu postępowania administracyjnego, który dopuszcza niezwłoczne załatwienie sprawy (art. 35 § 2 norma pierwsza) oraz załatwienie sprawy wymagającej prowadzenia postępowania wyjaśniającego w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej – nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania (art. 35 § 2 norma druga).
Termin załatwienia sprawy uzależniony jest od normy materialnego prawa administracyjnego, w której zapisany jest hipotetyczny stan faktyczny, do ustalenia którego zobowiązany jest organ rozpoznając sprawę. Według art. 63 ust. 1 ustawy z 6 listopada 2008r. o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta (tj. Dz. U. z 2012r. poz. 159) " Rzecznik odmawia, w drodze decyzji, wszczęcia postępowania, jeżeli działanie lub zaniechanie w sposób oczywisty nie spełnia przesłanek określonych w art. 59 ust. 1 lub jeżeli wnoszący o wydanie decyzji o uznaniu praktyki za naruszające zbiorowe prawa pacjentów nie uprawdopodobnił pozbawienia pacjentów ich praw lub ograniczenia tych praw". Zgodnie z art. 59 ust. 1 ustawy o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta przez praktykę naruszającą zbiorowe prawa pacjentów rozumie się bezprawne zorganizowane działania lub zaniechania podmiotów udzielających świadczeń zdrowotnych mające na celu pozbawienie pacjentów praw lub ograniczenia tych praw, w szczególności podejmowane celem osiągnięcia korzyści majątkowych.
Artykuł 59 ust. 1 in fine tej ustawy zastrzega że, " Nie jest zbiorowym prawem suma praw indywidualnych". Założony hipoteczny stan faktyczny w art. 59 ust. 1 z zastrzeżeniem, że zbiorowym prawem nie jest suma praw indywidualnych, wymagało od organu podjęcia czynności postępowania wyjaśniającego. Rozwiązania przyjętego w art. 66 ust. 2 ustawy o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta, w myśl którego " Sąd administracyjny rozpatruje sprawę niezwłocznie" nie można odnieść do oceny stopnia naruszenia prawa w postępowaniu prowadzonym przez Rzecznika Praw Pacjenta, skoro organ obowiązany był podjąć czynności wyjaśniające ustalenie stanu faktycznego, a sąd na podstawie akt sprawy przeprowadzić kontrolę zgodności z prawem wydanej decyzji, a w zakresie skargi na bezczynność oceny bezczynności załatwienia sprawy. Z regulacji przyjętej w ustawie o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta, a zwłaszcza czynności postępowania wyjaśniającego przestrzegania prawa przez podmiot udzielający świadczeń zdrowotnych, trudno wyprowadzić obowiązek niezwłocznego załatwienia sprawy.
Naruszenie prawa jednego pacjenta nie stanowi ustalenia naruszenia zbiorowych praw pacjentów. Organ obowiązany był podjąć czynności wyjaśniające, a to oznacza, że w tym zakresie nie można zarzucić rażącego naruszenia prawa przy przekroczeniu terminu miesiąca od wszczęcia postępowania. Oceniając przekroczenie ustawowego terminu załatwienia sprawy, w świetle przyjętej regulacji ustawy o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta zasadnie Sąd przyjął w zaskarżonym wyroku, że bezczynność nie miała cech rażącego naruszenia prawa. Należy zwrócić uwagę na regulację art. 35 § 5 kodeksu postępowania administracyjnego, który stanowi o tym, że do ustawowego terminu załatwienia sprawy nie wlicza się terminów przewidzianych w przepisach prawa dla dokonania określonych czynności. Dotyczy to w postępowaniu w sprawie praktyk naruszających zbiorowe prawa pacjentów terminu 30 dniowego dostarczenia dowodów, informacji dotyczących okoliczności stosowania tych praktyk przez podmiot udzielający świadczeń (art. 61 ust.1 ustawy o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta).
Rzecznik Praw Pacjenta pismem z 2 lutego 2015r. wezwał Szpital do zajęcia stanowiska w sprawie. Odpowiedź Szpitala wpłynęła do organu 24 lutego 2015r.. Okres ten nie podlega wliczeniu do okresu załatwienia sprawy. Nie można zatem zarzucić, że załatwienie sprawy podjętej na podstawie żądania wniesionego 27 stycznia 2015r. załatwionej 3 kwietnia 2015r. z odliczeniem okresu czynności przewidzianych prawem, nastąpiło z rażącym naruszeniem prawa.
Sąd nie naruszył art. 149 § 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Organ nie pozostawał w bezczynności w zakresie ustalenia stanu faktycznego sprawy, a zatem prowadzenie postępowania wyjaśniającego, nie daje podstawy do stosowania grzywny przy niekwalifikowanym naruszeniu terminu ustawowego załatwienia sprawy, przy tym uwzględniając znaczne obciążenie wielością prowadzonych spraw w danym okresie, na co zasadnie zwrócił uwagę Sąd w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku.
Nie jest zasadny zarzut naruszenia art. 141 § 4 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Uzasadnienie odpowiada temu przepisowi prawa.
Nie jest zasadny zarzut naruszenia art. 190 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Naczelny Sąd Administracyjny podważył ustalenia w zakresie rażącego naruszenia prawa. Wojewódzki Sąd Administracyjny wykonał ocenę, co do powierzchowności ustaleń rażącej bezczynności, przeprowadzając jej pełną ocenę w okolicznościach faktycznych sprawy.
Nie jest zasadny zarzut naruszenia art. 10 i 35 kodeksu postępowania administracyjnego. Zawarta regulacja nie ma charakteru przepisu prawa materialnego, a jest regulacją o charakterze procesowym, dotyczącym praw procesowych strony.
W tym stanie rzeczy skoro skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach, na mocy art. 184 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.
Na podstawie art. 207 § 2 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Naczelny Sąd Administracyjny odstąpił od zasądzenia kosztów postępowania kasacyjnego.