Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 4 lipca 2012 r., sygn. akt II SA/Wa 713/12, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, oddalił skargę P. N. na zaskarżoną decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lutego 2012 r., nr [...], w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na posiadanie broni palnej sportowej. W uzasadnieniu wyroku Sąd przytoczył następujące okoliczności faktyczne i prawne sprawy.
W dniu 13 września 2011 r. [...] Komendant Wojewódzki Policji wszczął z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie cofnięcia P. N. pozwolenia na broń palną sportową w związku z uzyskaną informacją, że został on skazany prawomocnym wyrokiem sądu za popełnienie przestępstwa z art. 77 § 2 ustawy z dnia 10 września 1999 r. Kodeks karny skarbowy, zwanej dalej "k.k.s.", w zw. z art. 6 § 2 tej ustawy. Wszczęcie postępowania zostało poprzedzone uzyskaniem przez organ informacji z Krajowego Rejestru Karnego o fakcie skazania P. N. za wyżej wymienione przestępstwo przez Sąd Rejonowy w N. oraz uzyskaniem odpisu prawomocnego wyroku tego Sądu z dnia [...] maja 2010 r., sygn. akt [...]. W toku postępowania P. N. w oświadczeniu złożonym do akt sprawy w dniu 27 października 2011 r. wskazał, że powyższym wyrokiem został ukarany za wykroczenie skarbowe, a nie za przestępstwo skarbowe. Zobowiązał się również do przedstawienia do dnia 10 listopada 2011 r. dokumentów potwierdzających kwalifikację czynu, który popełnił, jako wykroczenia skarbowego.
Decyzją z dnia [...] listopada 2011 r., nr [...], [...] Komendant Wojewódzki Policji, na podstawie art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.), cofnął P. N. pozwolenie na broń palną sportową.
W uzasadnieniu decyzji organ I instancji podniósł, że P. N. jest osobą, którą można zaliczyć do grupy osób ujętych w dyspozycji art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy o broni i amunicji, tj. do grupy osób stanowiących zagrożenie dla porządku lub bezpieczeństwa publicznego: skazanych prawomocnym orzeczeniem sądu za umyślne przestępstwo skarbowe.
Organ wyjaśnił również, że czyn określony w art. 77 § 2 k.k.s. jest przestępstwem, a nie jak podaje strona w swoich wyjaśnieniach, wykroczeniem. Gdyby bowiem czyn strony został uznany za wykroczenie skarbowe, sąd skazujący za popełnienie tego czynu obowiązany byłby wskazać w wyroku jako kwalifikację prawną art. 77 § 3 k.k.s. Ponadto P. N. we wskazanym przez siebie terminie nie przedłożył żadnego dokumentu potwierdzającego podnoszone przez niego argumenty.
Organ wskazał, że w myśl art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji organ cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której pozwolenie wydano, należy do osób wymienionych m.in. w art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a tej ustawy. Podał także, że decyzja w sprawie cofnięcia pozwolenia na broń nie jest decyzją wydawaną w granicach uznania administracyjnego, ale ma charakter decyzji związanej. Przepis ten nakłada bowiem na organ Policji obowiązek wydania decyzji o cofnięciu pozwolenia na broń w przypadku zaistnienia przesłanek określonych w art. 15 ust. 1 pkt 2-6 ustawy.
Odwołanie od powyższej decyzji wniósł P. N..
Zaskarżoną decyzją Komendant Główny Policji, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., po rozpoznaniu ww. odwołania, utrzymał w mocy decyzję organu I instancji o cofnięciu pozwolenia na broń palną sportową.
W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy podzielił stanowisko organu I instancji. Wyjaśnił przy tym, że skazanie P. N. nastąpiło wprawdzie pod rządami art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji w brzmieniu obowiązującym do dnia 10 marca 2011 r., jednakże postępowanie administracyjne w sprawie cofnięcia pozwolenia na broń zostało wszczęte w dniu 13 września 2011 r., tj. po wejściu w życie nowego brzmienia tego przepisu. Organ I instancji obowiązany był zatem wydać swoje rozstrzygnięcie w oparciu o znowelizowane przepisy prawa, co prawidłowo uczynił.
W świetle natomiast tych znowelizowanych przepisów do oceny, czy istnieje przesłanka do cofnięcia pozwolenia na broń wystarczy ustalenie przez organ Policji, że osoba posiadająca pozwolenie na broń została skazana za przestępstwo, o jakim mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy o broni i amunicji. Popełnione przez posiadacza broni przestępstwo nie musi mieć przy tym bezpośredniego związku z bronią, a organ Policji nie jest w takich przypadkach zobowiązany uzasadniać w szczególny sposób swego rozstrzygnięcia, o ile popełnione przestępstwo – tak jak w przypadku P. N. – ma charakter umyślny.
Komendant Główny Policji podkreślił, że popełniony przez stronę czyn z art. 77 § 2 k.k.s. w zw. z art. 6 § k.k.s znajduje się w katalogu przestępstw skarbowych, które można popełnić tylko umyślnie. Podniósł także, że prawomocne wyroki wydane przez ustanowioną konstytucyjnie władzę sądowniczą stanowią potwierdzenie faktów (dotyczących m.in. okoliczności popełnienia przestępstwa skarbowego) udowodnionych w toku postępowania karnego w sposób prawem przewidziany i mają walor powagi rzeczy osądzonej, a tym samym wiążą orany Policji w zakresie ustalania prawnych i faktycznych przesłanek cofnięcia pozwolenia na broń.
W dalszej części uzasadnienia decyzji organ wskazał, że organy Policji mają obowiązek cofnięcia pozwolenia na broń w każdym przypadku ujawnienia, że posiadacz pozwolenia na broń należy do grupy osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy o broni i amunicji. Ustawodawca nie przewidział bowiem możliwości zachowania pozwolenia na broń osobie skazanej za umyślne przestępstwo skarbowe. W związku z powyższym na sposób rozstrzygania sprawy nie mogą mieć wpływu pozytywne opinie o stronie z miejsca zamieszkania, ani też prawidłowe przechowywanie przez nią broni.
Odnosząc się natomiast do powołanego przez P. N. w odwołaniu orzeczenia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, organ podniósł, że orzeczenie to dotyczy sprawy, która została rozpatrzona w odmiennym stanie prawnym od obecnie istniejącego. Wyjaśnił, że ustawa z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji, w tym regulacje dotyczące kwestii cofania pozwoleń na broń palną, zostały znowelizowane ustawą dnia 5 stycznia 2011 r. o zmianie ustawy o broni i amunicji oraz ustawy o wykonywaniu działalności gospodarczej w zakresie wytwarzania i obrotu materiałami wybuchowym, bronią i amunicją oraz wyrobami i technologią o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym (Dz. U. Nr 38, poz. 195). Ustawa ta weszła w życie w dniu 10 marca 2011 r. Sprawa P. N. jest rozpatrywania w myśl znowelizowanych przepisów, ponieważ organ I instancji wszczął postępowanie w dniu 13 września 2011 r.
Powyższą decyzję zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie P. N., wnosząc o jej uchylenie oraz uchylenie decyzji organu I instancji.
Zaskarżonej decyzji zarzucił bezpodstawne niezastosowanie art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy o broni i amunicji w brzmieniu sprzed 10 marca 2011 r.; niewłaściwą interpretację i bezpodstawne zastosowanie art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy o broni i amunicji; niewłaściwą interpretację art. 18 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy o broni i amunicji, przez przyjęcie, że prawomocne skazanie za przestępstwo skarbowe zawsze skutkuje wydaniem decyzji cofającej pozwolenie na broń.
W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w całości argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Odnosząc się do zarzutów skargi, organ dodatkowo wyjaśnił, że ustawodawca nie wartościuje dóbr chronionych prawem przed umyślnym na nie zamachem i nie wskazuje, że tylko niektóre z ich naruszeń mogą stanowić o istnieniu zagrożenia dla porządku i bezpieczeństwa publicznego. Zatem każde umyślne przestępstwo i umyślne przestępstwo skarbowe, wymierzone przeciwko jakiemukolwiek dobru chronionemu prawem, za które osoba posiadająca pozwolenie na broń palną została prawomocnie skazana orzeczeniem sądu, a skazanie to nie uległo zatarciu, spełnia dyspozycje art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy o broni i amunicji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 4 lipca 2012 r. sygn. akt II SA/Wa 713/12, oddalając skargę, wskazał, że podstawą materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowił art. 18 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy o broni i amunicji w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 5 stycznia 2011 r. o zmianie ustawy o broni i amunicji oraz ustawy o wykonywaniu działalności gospodarczej w zakresie wytwarzania i obrotu materiałami wybuchowymi, bronią, amunicją oraz wyrobami i technologią o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym. Sąd, przywołując treść tych przepisów, wskazał, że skarżący został skazany prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w N. z dnia [...] maja 2010 r., sygn. akt [...], za popełnienie przestępstwa umyślnego.
Ponadto Sąd wyjaśnił, że art. 3 ww. ustawy nowelizującej stanowi wyraźnie, że do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie tej ustawy stosuje się przepisy dotychczasowe. Oznacza to zatem a contrario, że w sprawach wszczętych, począwszy od 10 marca 2011 r., należy stosować przepisy w brzmieniu nadanym ustawą nowelizującą. W rozpoznawanej sprawie bezsporne jest, że postępowanie w przedmiocie cofnięcia P. N. pozwolenia na posiadanie broni palnej sportowej zostało wszczęte w dniu 13 września 2011 r. Organ był zatem zobligowany do zastosowania w tym postępowaniu przepisów ustawy o broni i amunicji w brzmieniu obowiązującym od 10 marca 2011 r.
W ocenie Sądu, podnoszone w skardze zarzuty dotyczące braku wykazania przez organy Policji zaistnienia uzasadnionej obawy użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego są całkowicie chybione. Wystąpienie "uzasadnionej obawy", jako przesłanki cofnięcia pozwolenia na broń, przewidywał bowiem przepis art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji w brzmieniu sprzed 10 marca 2011 r., który, jak Sąd wskazał już wyżej, w sprawie nie mógł mieć zastosowania.
W ocenie Sądu, organ dokonał też prawidłowej interpretacji zastosowanego w sprawie art. 18 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy o broni i amunicji w brzmieniu nadanym ustawą nowelizującą. Przepisy te nakazują organom Policji cofnięcie pozwolenia na broń osobom stanowiącym zagrożenie dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego: skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo skarbowe.
Zgodnie z interpretacją art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a omawianej ustawy zaprezentowaną przez skarżącego, skazanie posiadacza pozwolenia na broń za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo skarbowe jest tylko jedną z przesłanek cofnięcia pozwolenia, natomiast istotne jest to, że osoba taka musi jeszcze stwarzać zagrożenie dla siebie, porządku publicznego lub bezpieczeństwa publicznego. W ocenie Sądu, pogląd ten jest całkowicie chybiony. Wskazany wyżej przepis nie określa bowiem dwóch odrębnych przesłanek cofnięcia pozwolenia na broń: skazania za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo skarbowe oraz stwarzania zagrożenia dla siebie, porządku publicznego lub bezpieczeństwa publicznego.
Sąd wyjaśnił, że istota omawianej regulacji jest znacząco odmienna. Patrząc bowiem na konstrukcję przepisu zawartego w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji należy dojść do wniosku, że zawiera on swego rodzaju definicję pojęcia "osoby stwarzającej zagrożenie dla siebie, porządku publicznego lub bezpieczeństwa publicznego", której to osobie nie można wydać pozwolenia na broń, lub której, stosownie do treści art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji, organy Policji są zobowiązane cofnąć pozwolenie na broń. Ustawodawca nakazuje w tym przepisie uznawać za osoby stwarzające zagrożenie dla siebie, porządku publicznego lub bezpieczeństwa publicznego po pierwsze, osoby skazane prawomocnym orzeczeniem sądu za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo skarbowe (lit. a), a po drugie osoby skazane prawomocnym orzeczeniem sądu za nieumyślne przestępstwo: przeciwko życiu i zdrowiu, a także przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji popełnione w stanie nietrzeźwości lub pod wpływem środka odurzającego albo gdy sprawca zbiegł z miejsca zdarzenia (lit. b).
Sąd uznał, że skarżący, w myśl przepisów ustawy o broni i amunicji w wersji obowiązującej od 10 marca 2011 r., należy do kategorii osób stwarzających zagrożenie dla siebie, porządku publicznego lub bezpieczeństwa publicznego, albowiem został prawomocnym wyrokiem sądu skazany za umyślne przestępstwo skarbowe. Stąd też wobec wystąpienia przesłanki określonej w przepisie art. 18 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy o broni i amunicji, organy Policji były zobligowane do cofnięcia skarżącemu przedmiotowego pozwolenia na broń.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku opartą na przesłance z art. 174 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), zwanej dalej "p.p.s.a.", złożył P. N., wnosząc o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie od przeciwnika skargi na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego wg norm przepisanych.
Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, tj. niezastosowanie art. 42 ust. 1 Konstytucji RP i w konsekwencji bezpodstawne niezastosowanie art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy o broni i amunicji w brzmieniu sprzed 10 marca 2011 r. Ponadto skarżący kasacyjnie zarzucił niewłaściwą interpretację i bezpodstawne zastosowanie art. 15 ust. 1 pkt. 6 lit. a ustawy o broni i amunicji w brzmieniu obowiązującym po 10 marca 2011 r. przez uznanie, że przepis ten nakłada obowiązek rozumienia, że każdy skazany prawomocnym orzeczeniem sądu za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo skarbowe stwarza zagrożenie dla siebie, porządku publicznego lub bezpieczeństwa publicznego.
Nadto skarżący kasacyjnie zarzucił niewłaściwą interpretację art. 18 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 15 ust 1 pkt. 6 lit. a w brzmieniu obowiązującym po 10 marca 2011 r. przez przyjęcie, że prawomocne skazanie za przestępstwo skarbowe skutkuje obligatoryjnym wydaniem decyzji cofającej pozwolenie na broń.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie.
Stosownie do treści art. 183 § p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej z urzędu biorąc pod rozwagę jedynie nieważność postępowania.
Wobec tego, że w rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a., a nadto nie zachodzi również żadna z przesłanek, o których mowa w art. 189 p.p.s.a., które Naczelny Sąd Administracyjny rozważa z urzędu dokonując kontroli zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku Sądu pierwszej instancji, Naczelny Sąd Administracyjny dokonał kontroli zaskarżonego wyroku w zakresie wyznaczonym podstawami skargi kasacyjnej.
Naczelny Sąd Administracyjny orzekający w niniejszej sprawie za niezasadne uznał zarzuty skargi kasacyjnej naruszenia prawa materialnego.
Wbrew twierdzeniom strony skarżącej kasacyjnie w niniejszej sprawie zaskarżony wyrok nie narusza art. 42 Konstytucji RP. Przepis ten odnosi się bowiem do kwestii odpowiedzialności karnej, która nie była przedmiotem postępowania w niniejszej sprawie. Jedynie w ramach ustaleń stanu faktycznego sprawy, z uwagi na treść art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy o broni i amunicji, konieczne było dokonanie ustalenia, czy P. N. takiej odpowiedzialności karnej podlega w związku z zapadłym prawomocnym orzeczeniem sądu za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo skarbowe. W niniejszej sprawie, niekwestionowany jest fakt, że skarżący kasacyjnie został skazany prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w N. z dnia [...] maja 2010 r., sygn. akt [...], o przestępstwo skarbowe z art. 77 § 2 k.k.s. w związku z art. 6 § 2 k.k.s., czyli umyślne przestępstwo skarbowe. A zatem Sąd I instancji wyłącznie dokonał ustaleń, że P. N. w związku z popełnionym umyślnym przestępstwem skarbowym podlegał odpowiedzialności karnej, ponieważ za takie przestępstwo został skazany ww. prawomocnym wyrokiem sądu powszechnego. Z tych względów, zarzut dotyczący naruszenia art. 42 Konstytucji RP nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.
Sąd I instancji prawidłowo też zastosował art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy o broni i amunicji w brzmieniu wprowadzonym ustawą z dnia 5 stycznia 2011 r. o zmianie ustawy o broni i amunicji oraz ustawy o wykonywaniu działalności gospodarczej w zakresie wytwarzania i obrotu materiałami wybuchowymi, bronią, amunicją oraz wyrobami i technologią o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym (Dz. U. Nr 38, poz. 195 ze zm.). Nowelizacja ta weszła w życie w dniu 10 marca 2011 r. W tym miejscu wskazania wymaga, że zgodnie z zasadą legalizmu, wynikającą z art. 6 K.p.a., decyzja administracyjna powinna zostać wydana na podstawie przepisów obowiązujących w dacie jej wydania.
Dla wydania decyzji administracyjnej nie ma zatem znaczenia kiedy nastąpiła zmiana przepisów, chyba że kwestię tą ustawodawca odrębnie uregulował w przepisach intertemporalnych (międzyczasowych). Zgodnie z normą intertemporalną zawartą w art. 3 ww. ustawy nowelizującej, do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy stosuje się przepisy dotychczasowe. Ponadto w omawianym zakresie nie wprowadzają żadnej modyfikacji przepisy intertemporalne zawarte w ustawie o broni i amunicji (por. art. 52-56). Jak wynika z akt przedmiotowej sprawy postępowanie o cofnięcie pozwolenia na broń zostało wszczęte i zakończone już po wejściu w życie przepisów ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o zmianie ustawy o broni i amunicji oraz ustawy o wykonywaniu działalności gospodarczej w zakresie wytwarzania i obrotu materiałami wybuchowymi, bronią, amunicją oraz wyrobami i technologią o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym.
Dodatkowo wskazania wymaga, że omawiane normy intertemporalne nie uzależniają zastosowania obowiązujących nowych przepisów od okoliczności kiedy zapadł lub kiedy stał się prawomocny wyrok skazujący za umyślne przestępstwo skarbowe.
Dla ustalenia w niniejszej sprawie podstawy prawnej orzekania przez organ administracyjny nie miał zatem znaczenia moment skazania skarżącego lub data prawomocności wyroku, co nastąpiło jeszcze przed 10 marca 2011 r., lecz to kiedy zostało wszczęte przedmiotowe postępowanie. W zasadzie w skardze kasacyjnej nie jest kwestionowane to, że wszczęcie postępowania nastąpiło po 10 marca 2011 r. Oznacza to, że jeżeli doszło do ustalenia, że P. N. został skazany prawomocnym wyrokiem za umyślne przestępstwo skarbowe, a jednocześnie postępowanie w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń zostało wszczęte po zmianie ustawy o broni i amunicji, to tym samym zachodziła przesłanka do cofnięcia skarżącemu pozwolenia na broń palną sportową, stosownie do treści art. 18 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy o broni i amunicji. Dlatego wbrew twierdzeniom strony skarżącej kasacyjnie w niniejszej sprawie nie mógł mieć zastosowania art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji w brzmieniu sprzed 10 marca 2011 r.
Dodatkowo wskazania wymaga, że prawo posiadania broni nie należy w Polsce do praw obywatelskich gwarantowanych w Konstytucji RP. Prawo do posiadania broni ma w świetle powołanej wyżej ustawy reglamentacyjny charakter. Osoby posiadające pozwolenie na broń powinny w sposób szczególny unikać kolizji z prawem, z całą pewnością wymagać od nich należy nieskazitelnej postawy. Natomiast zapadły przeciwko P. N. prawomocnym wyrok sądu za umyślne przestępstwo skarbowe, takich gwarancji w stosunku do strony skarżącej kasacyjnie nie potwierdza. Już sam fakt skazania za umyślne przestępstwo skarbowe oznacza bowiem, że zaistniała przesłanka zagrożenia, uzasadniająca cofnięcie pozwolenia na broń. Jeżeli skarżący świadomie i w sposób umyślny dopuścił się naruszenia obowiązującego ładu prawny, to tym samym nie można uznać, że daje on gwarancje przestrzegania przepisów ustawy o broni i amunicji w zakresie nie tylko bezpiecznego posiadania broni palnej, ale również jej używania.
Sąd I instancji prawidłowo zatem zastosował art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy o broni i amunicji w brzmieniu po 10 marca 2011 r. Z tych względów, zarzuty skargi kasacyjnej w tym zakresie pozbawione są usprawiedliwionych podstaw.
Mając na względzie powyższe, na podstawie art. 184 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku. O kosztach orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a.