Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 18 października 2007 r., sygn. akt II SA/Lu 539/07 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił skargę A. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Zamościu z dnia [...] kwietnia 2007 r., znak: [...] utrzymującą w mocy decyzję Wójta Gminy Zamość z dnia [...] lutego 2007 r., znak: [...] o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego polegającej na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej sieci [...] Zamość T. wraz z kontenerem technologicznym i przyłączem energetycznym w miejscowości L. na działce nr ewid. [...], obręb K. T., gm. Zamość.
W skardze na powyższą decyzję A. S. - właścicielka działki sąsiadującej z działką przeznaczoną pod planowaną inwestycję podniosła, iż zaskarżone decyzje zostały wydane bez udziału społeczeństwa, a organ gminy nie zamieścił na stronie internetowej ogłoszenia o prowadzonym postępowaniu w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, co narusza art. 32 ust. 3 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska (tekst jedn. Dz.U. z 2006 r. Nr 129, poz. 902 ze zm.). W ocenie skarżącej nie został też określony obszar analizowany, co narusza § 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. Nr 164, poz. 1588). Inwestycja ta nie może też być realizowana na gruntach rolniczych.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, podnosząc, że ugruntowane orzecznictwo sądów administracyjnych stwierdza, iż budowa stacji bazowej telefonii komórkowej jest inwestycją celu publicznego w świetle art. 2 pkt 5, art. 6 pkt 1 i art. 50 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. z 2004 r. Nr 261, poz. 2603 ze zm.).
Odnosząc się do zarzutów skargi Sąd pierwszej instancji podniósł, iż z ustaleń organu pierwszej instancji wynika, że obszar projektowanej w decyzji lokalizacji inwestycji, przewidziany jest na cele nierolnicze, co potwierdza postanowienie Starosty Zamojskiego z dnia 25 lipca 2006 r. uzgadniające projekt zaskarżonej decyzji. Akta administracyjne potwierdzają też ustalenia organu odwoławczego o spełnieniu wymogów publicznego zawiadomienia o wszczęciu postępowania w sprawie wydania decyzji o lokalizacji projektowanej inwestycji celu publicznego, określonych w art. 53 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80, poz. 717 ze zm.). Stosowne zawiadomienia ukazały się bowiem na tablicy ogłoszeń Urzędu Gminy Zamość oraz na stronie internetowej Urzędu Gminy Zamość i były tam dostępne przez okres 21 dni. Organ gminy odrębnie podał też do publicznej wiadomości fakt wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego.
Sąd wskazał, iż skarżąca A. S., będąc stroną postępowania, została zawiadomiona na piśmie o wszczęciu postępowania i były jej doręczone decyzje wydane w sprawie. Przywołane w skardze przepisy Prawa ochrony środowiska dotyczą natomiast udziału społeczeństwa w postępowaniu toczącym się na podstawie tej ustawy, a nie w postępowaniu którego przedmiotem jest lokalizacja inwestycji celu publicznego.
Od powyższego wyroku A. S. złożyła skargę kasacyjną, wnosząc o jego uchylenie w całości i zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych, w tym kosztów pomocy prawnej świadczonej z urzędu, nieopłaconej w części lub całości.
W skardze kasacyjnej podniesiono zarzuty naruszenia prawa materialnego przez niezastosowanie art. 61 ust. 1 pkt 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz § 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, co doprowadziło też do naruszenia art. 61 ust. 1-5 ustawy poprzez niezastosowanie tych przepisów.
W uzasadnieniu zarzutów skargi kasacyjnej podniesiono, że teren, na którym zaplanowano inwestycję jest terenem rolniczym. Inwestycję zlokalizowano zatem na gruncie wymagającym zmiany przeznaczenia i nie uzyskano stosownej zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych, na których zlokalizowana miała być stacja bazowa telefonii komórkowej przed wszczęciem postępowania lokalizacyjnego. O konieczności uzyskania takiej zgody świadczy chociażby sama decyzja Wójta Gminy Zamość z dnia [...] lutego 2007 r. Skoro tak, to w sprawie nie mogła być wydana decyzja pozytywna dla inwestora.
Dodatkowo skarżąca wskazała, iż nie było wcześniej zgody na tego rodzaju inwestycje przy sporządzaniu miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 1999 r. Nr 15, poz. 139 ze zm.).
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do regulacji art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu biorąc pod uwagę jedynie okoliczności stanowiące podstawę nieważności postępowania, wymienione w przepisach § 2 przywołanej regulacji. To zaś oznacza, że Naczelny Sąd Administracyjny jest związany zarzutami skargi kasacyjnej i nie może ich nawet domniemywać.
Stwierdziwszy, iż w niniejszej sprawie nie zachodzi nieważność postępowania przed sądem pierwszej instancji, Naczelny Sąd Administracyjny przeszedł do oceny zarzutów skargi kasacyjnej, uznając, iż nie mają one usprawiedliwionych podstaw, a to z tego względu, że wbrew twierdzeniom skargi kasacyjnej, Sąd pierwszej instancji w ustalonym stanie faktycznym, skutecznie niezakwestionowanym w tej skardze (brak zarzutu naruszenia przepisów postępowania), zasadnie nie zastosował w sprawie przepisu art. 61 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80, poz. 717 ze zm.). Co prawda stosownie do treści art. 50 ust. 1 ww. ustawy, w brzmieniu obowiązującym w dacie rozstrzygania w sprawie (na który zresztą z niezrozumiałych względów strona wnosząca skargę kasacyjną się nie powołuje), także wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego a nie tylko decyzji o warunkach zabudowy jest uzależnione w przypadku gruntów rolnych i leśnych od stosownej zgody na zmianę ich przeznaczenia, ale według ustaleń poczynionych w rozpoznawanej sprawie, jak już wcześniej podniesiono skutecznie niezakwestionowanych, grunty pod kwestionowaną stację telefonii komórkowej nie są gruntami rolnymi czy leśnymi.
Jeżeli tak to wymóg określony przepisem art. 61 ust. 1 pkt 4 przywołanej wyżej ustawy nie ma zastosowania w niniejszej sprawie. Tak samo zresztą nie mają zastosowania w sprawie pozostałe przepisy art. 61 ust. 1 expressis verbis adresowane do decyzji o warunkach zabudowy, a nie decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego, czego zdaje się nie zauważać strona wnosząca skargę kasacyjną. W tych okolicznościach sprawy na znaczeniu tracą pozostałe zarzuty skargi kasacyjnej dotyczące naruszenia wskazanych tam przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. Nr 164, poz. 1580).
Mając na uwadze brak usprawiedliwionych podstaw skargi kasacyjnej orzeczono jak w sentencji, na podstawie art. 184 przywołanej wyżej ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.