Uzasadnienie
Wyrokiem dnia 30 maja 2017r. sygn. akt II SA/Rz 36/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie oddalił skargę [..] S.A. Oddział w T. na decyzję [..] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego [..] z dnia [..] listopada 2016r. w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie rozbiórki budynku.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł [..] S.A. zarzucając na podstawie art. 173 § 1 i § 2 oraz art. 174 pkt 1 p.p.s.a.:
- - naruszenie przepisów § 110 Rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 26 kwietnia 2013r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać sieci gazowe i ich usytuowanie (Dz. U. z 2013r. poz. 640) oraz poprzedzających go przepisów rangi Rozporządzenia (przytoczone w uzasadnieniu Skargi) i przyjęcie, że brak jest w niniejszej sprawie przepisów określających wymagane odległości obiektu budowlanego od przebiegającego gazociągu wysokoprężnego,
- - naruszenie art. 4 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 31 stycznia 1961 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 1961 r. Nr 7 poz.
- 46) poprzez niezastosowanie i przyjęcie, że normy określające odległości gazociągów od budowli obowiązujące w latach 60-tych i 70-tych XX wieku nie stanowią przepisów techniczno-budowlanych, których stosowanie wymagane było przez obowiązujące wówczas Prawo budowlane,
- - naruszenie art. 50 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r. Nr 156 poz. 1118) poprzez przyjęcie, że naruszenie przepisów i norm określających odległości od gazociągów na skutek lokalizacji obiektu budowlanego (budynek pomocniczy - warsztat stolarski) nie stanowi zagrożenia bezpieczeństwa ludzi lub mienia bądź zagrożenia środowiska.
W oparciu o tak przedstawione zarzuty skarżąca kasacyjnie spółka wniosła o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i poprzedzającej go decyzji [..] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego oraz decyzji organu pierwszej instancji, ewentualnie o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania według norm przepisanych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do postanowień art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2018r., poz. 1302 ze zm. dalej: p.p.s.a.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu bierze jednak pod rozwagę nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z przesłanek nieważności postępowania wymienionych w art. 183 § 2 p.p.s.a. Sprawa ta mogła być zatem rozpoznana przez Naczelny Sąd Administracyjny tylko w granicach zakreślonych w skardze kasacyjnej.
Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.
W sytuacji gdy zarzuty kasacyjne dotyczą tylko naruszenia przepisów prawa materialnego przyjąć należy, że nie jest kwestionowany ustalony w sprawie stan faktyczny. Jednocześnie właściwe sformułowanie tej podstawy kasacyjnej w przypadku zaskarżania wyroku wojewódzkiego sądu administracyjnego powinno się sprowadzać do powołania jako naruszonego art. 145 § 1 pkt 1 lit. a (ewentualnie w powiązaniu z art. 145a bądź art. 146) p.p.s.a. w związku z odpowiednimi przepisami prawa materialnego (por. wyrok NSA z 30 września 2014 r., sygn. akt II GSK 1211/13, LEX nr 1572635), a także wskazania, w jakiej formie i dlaczego te przepisy zostały naruszone.
Nietrafny jest zarzut kasacyjny naruszenia przez Sąd § 110 rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 26 kwietnia 2013r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać sieci gazowe i ich usytuowanie oraz poprzedzających go przepisów rangi rozporządzenia określających odległości obiektów budowlanych od gazociągu. Prawidłowe w tym zakresie jest stanowisko organów zaakceptowane przez Sąd I instancji, które wskazały, że w chwili realizacji spornego obiektu obowiązywały normy branżowe, których adresatem nie był inwestor spornego budynku. Jak wynika z treści art. 7 ust.1 pkt 2 ustawy z dnia 27 listopada 1961r. o normalizacji (Dz. U. z 1961r. Nr 53 poz. 298 ze zm.) normy te obowiązywały w zakresie określonej branży (dziedziny gospodarki) niezależnie od organizacyjnego podporządkowania zakładów pracy, zatem ich adresatem nie mógł być inwestor spornego obiektu budowlanego. Takie obowiązki mogły być na niego nałożone tylko w oparciu o Polskie Normy, które zgodnie z powołanym przepisem ustawy miały wówczas charakter powszechnie obowiązujący.
W tej sytuacji zasadnie Sąd I instancji przyjął, że w chwili realizacji spornego obiektu budowlanego nie istniały przepisy, które obligowałyby inwestorów obiektów budowlanych do ich sytuowania w określonej odległości od gazociągu. Jednocześnie zagrożenia bezpieczeństwa ludzi i mienia, o którym mowa w art. 50 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego nie można wywodzić jedynie z faktu usytuowania danego obiektu w zbliżeniu do gazociągu. W ocenie składu orzekającego nie można tego również wywodzić z przepisów rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 26 kwietnia 2013r., bowiem przepisy wykonawcze, o ile nic innego nie zawarto w delegacji do ich wydania, nie mogą służyć wyjaśnianiu wrażeń ustawowych. Delegacja zwarta w art. 7 Prawa budowlanego nie zawiera upoważnienia do tego, aby przepisy techniczno-budowlane, w tym dotyczące sieci gazowych i ich usytuowania, mogły stanowić podstawę do wyjaśniania określeń ustawowych.
Nie jest więc dopuszczalne wyjaśnianie użytego w art. 50 ust.1 pkt 2 Prawa budowlanego sformułowanie "w sposób mogący spowodować zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia bądź zagrożenia środowiska", poprzez odwołanie się do przepisów technicznych regulujących kwestię stref ochronnych budowanego gazociągu (por. wyrok NSA z dnia 29 września 2015r. sygn. akt II OSK 1778/14 dostępny na: www.orzeczenia.nsa.gov.pl).
Nietrafny jest również zarzut naruszenia art. 4 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 31 stycznia 1961r. Prawa budowlanego, bowiem nie znajdują one zastosowania w sprawie. Ustawodawca w obecnie obowiązującej ustawie Prawo budowlane ustalił, że jedynie przepisu art. 48 nie stosuje się do obiektów, których budowa została zakończona przed dniem wejścia w życie ustawy lub w stosunku do których przed tym dniem zostało wszczęte postępowanie administracyjne ustalając, że do takich obiektów stosuje się przepisy dotychczasowe. Skoro w niniejszej sprawie nie miał zastosowania art. 48 Prawa budowlanego, to nie można skutecznie wywieść, że mogły mieć zastosowanie przepisy innej ustawy, niż obecnie obowiązującego prawa budowlanego.
Wskazać należy, że przepisy ustawy z dnia 24 października 1974r. Prawo budowlane w ogóle nie przewidywały stosowania reżimu wynikającego z ustawy z dnia 31 stycznia 1961r. do stanów faktycznych powstałych pod rządami tej ostatniej ustawy, co tym bardziej czyni niezasadnym zarzut naruszenia art. 4 ust. 1 i 2 ustawy Prawo budowlane z 1961r.
Jako niedopuszczalny należało uznać kolejny zarzut kasacyjny naruszenia art. 50 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego, mającego polegać na przyjęciu, że naruszenie przepisów i norm określających odległości od gazociągów nie stanowi zagrożenia bezpieczeństwa ludzi lub mienia bądź zagrożenia środowiska, w sytuacji, gdy NSA w wyroku z dnia 29 września 2015r. sygn. akt II OSK 1083/15 wydanym w tej sprawie przesądził, iż posadowienie obiektu w zbyt bliskiej odległości od gazociągu samo przez się nie stanowi zagrożenia, o którym mowa w art. 50 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego. Zgodnie z art. 190 p.p.s.a. nie można oprzeć skargi kasacyjnej od orzeczenia wydanego po ponownym rozpoznaniu sprawy na podstawach sprzecznych z wykładnią prawa ustaloną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny (por. wyrok NSA z dnia 30 maja 2014r. sygn. akt II OSK 3091/12, LEX nr 1579498). Nie ulega wątpliwości, że zarzut kasacyjny formułuje odmienną od przyjętej w powołanym wyroku ocenę prawną wykładni art. 50 ust.1 pkt 2 Prawa budowlanego.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. skargę kasacyjną oddalił.