Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 18 czerwca 2015 r., sygn. akt VII SA/Wa 197/15 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę A. J. na decyzję Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia [...] listopada 2014 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji.
Jak wynika z akt sprawy, Wojewoda Pomorski decyzją z dnia [...] marca 2010 r. nr [...] na podstawie art. 3, art. 8 i art. 14 oraz art. 26 ustawy z dnia 12 lutego 2009 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie lotnisk użytku publicznego (Dz.U. z 2009 r. Nr 42, poz. 340 ze zm.) oraz art. 93 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. Nr 199, poz. 1227) zezwolił na realizację inwestycji w zakresie lotniska użytku publicznego PN: "Rozbudowa [...] w G., w ramach której planowana jest budowa i przebudowa dróg i parkingów, płyty postoju samolotów, sieci i przyłączy oraz budowa, przebudowa i rozbiórka innych obiektów i elementów infrastrukturalnych". Wnioskiem z dnia 12 października 2011 r. inwestor wystąpił do Wojewody Pomorskiego o zmianę decyzji Wojewody Pomorskiego z dnia [...] marca 2010 r. Wojewoda Pomorski, po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego, wydał w dnu [...] grudnia 2011 r. decyzję Nr-[...], zmieniającą decyzję Wojewody Pomorskiego z dnia [...] marca 2010 r.
Pismem z dnia 17 czerwca 2013 r. A. J., działający w imieniu własnym oraz w imieniu J. M., M. F., K. F., R. K., A. H., M. W., J. W., W. F., wystąpił do Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego o unieważnienie szeregu rozstrzygnięć dotyczących rozbudowy przedmiotowego lotniska, w tym m.in. decyzji Wojewody Pomorskiego z dnia [...] marca 2010 r., oraz zmieniającej ją decyzji Wojewody Pomorskiego z dnia [...] grudnia 2011 r. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego przekazał Ministrowi Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej zgodnie z właściwością wniosek A. J., złożony w imieniu swoim oraz swoich mocodawców o stwierdzenie nieważności decyzji Wojewody Pomorskiego z dnia [...] marca 2010 r., oraz zmieniającej ją decyzji Wojewody Pomorskiego z dnia [...] grudnia 2011 r.
Minister Infrastruktury i Rozwoju, decyzją z dnia [...] czerwca 2014 r., znak: [...] na podstawie art. 105 § 1 i art. 157 § 1 k.p.a. umorzył postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody Pomorskiego z dnia [...] marca 2010 r. oraz zmieniającej ją decyzji Wojewody Pomorskiego z dnia [...] grudnia 2011 r.
W dniu 14 lipca 2014 r. do Ministra Infrastruktury i Rozwoju wpłynął wniosek A. J., działającego w imieniu swoim oraz jako pełnomocnika J. M., M. F., K. F., R. K., A. H. M. W., J. W. oraz W. F. o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją Ministra z dnia [...] czerwca 2014 r.
Minister Infrastruktury i Rozwoju decyzją z dnia [...] listopada 2014 r. znak: [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 127 § 3 k.p.a. utrzymał w mocy decyzję własną z dnia [...] czerwca 2014 r. umarzającą postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody Pomorskiego z dnia [...] marca 2010 r.
Minister Infrastruktury i Rozwoju podkreślił, że decyzja Wojewody Pomorskiego z dnia [...] marca 2010 r., oraz zmieniająca ją decyzja Wojewody Pomorskiego z dnia [...] grudnia 2011 r. zostały wydane w oparciu o przepisy ustawy z dnia 12 lutego 2009 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie lotnisk użytku publicznego. Przepisy ustawy nie zawierają definicji strony postępowania prowadzonego w sprawie zezwolenia na realizację inwestycji w zakresie lotniska użytku publicznego. Z przepisów ustawy wynika jedynie, iż stroną tego postępowania jest z pewnością inwestor.
Zatem katalog "pozostałych stron" postępowania w sprawie zezwolenia na realizację inwestycji ustalany być musi w oparciu o art. 28 k.p.a. O przedmiocie strony w postępowaniu administracyjnym decyduje interes prawny danego podmiotu lub obowiązek, który upoważnia ten podmiot do żądania wszczęcia postępowania administracyjnego oraz do brania w nim udziału. Pojęcie interesu prawnego może być rozumiane wyłącznie jako obiektywna, czyli rzeczywiście istniejąca potrzeba ochrony prawnej. Interes ten musi być osobisty, własny, indywidualny i konkretny oraz aktualny, a nie ewentualny dający się obiektywnie stwierdzić.
Dodatkowo organ wskazał, iż w orzecznictwie sądowoadmintracyjnym utrwalone jest stanowisko, że strona w postępowaniu w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej jest nie tylko stroną postępowania prowadzonego w trybie zwykłym, zakończonego wydaniem kwestionowanej decyzji, ale również każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku mogą dotyczyć skutki stwierdzenia nieważności tej decyzji. Dlatego też krąg stron postępowania o zezwoleniu na realizację inwestycji w zakresie lotniska użytku publicznego w zasadzie nie ogranicza się tylko do wnioskodawców inwestycji oraz właścicieli i użytkowników wieczystych nieruchomości, na której inwestycja ma być realizowana. Może on bowiem obejmować także inne podmioty, o ile istnieje konkretny przepis prawa, z którego wynika ich interes prawny. Z taką sytuacją mamy do czynienia, gdy wpływ planowanego przedsięwzięcia wykracza poza teren inwestycyjny, powodując konieczność ochrony praw osób trzecich.
Faktyczny zakres oddziaływania inwestycji może dotyczyć zarówno nieruchomości bezpośrednio sąsiadujących, ale również nieruchomości znajdujących się w dalszym sąsiedztwie. To czy podmiot mający prawo do nieruchomości sąsiadującej (bezpośrednio jak i w dalszej odległości) z terenem inwestycji ma interes prawny, wynika wyłącznie z okoliczności konkretnej sprawy.
Zdaniem Ministra wniosek skarżących o stwierdzenie nieważności decyzji Wojewody Pomorskiego z dnia [...] marca 2010 r., oraz zmieniającej ją decyzji Wojewody Pomorskiego z dnia [...] grudnia 2011 r. jak i wyjaśnienia złożone w toku postępowania, nie świadczą o posiadaniu przez skarżących interesu prawnego w przedmiotowej sprawie. Zatem interes skarżących w kontrolowanej sprawie przybrał postać interesu faktycznego. Ten zaś, mimo że ważny dla zainteresowanych, nie dawał podstaw do uznania ich za stronę postępowania o zezwoleniu na realizację inwestycji w zakresie lotniska użytku publicznego w rozumieniu przepisów ustawy.
Ministra Infrastruktury i Rozwoju podkreślił, że art. 135 ustawy – Prawo ochrony środowiska, regulujący kwestie związane z utworzeniem obszaru ograniczonego użytkowania nie jest normą prawa materialnego, z którego skarżący mogliby wywodzić swój interes prawny w przedmiotowym postępowaniu. Wskazał również, że z pisma przewodniczącego Sejmiku Województwa Pomorskiego z dnia [...] stycznia 2014 r., znak: [...], wynika, że z przekazanej przez Zarząd Portu Lotniczego Gdańsk "Analizy porealizacyjnej związanej z zakończeniem realizacji Etapu I rozbudowy Portu Lotniczego Gdańsk im. L. Wałęsy w latach 2008–2012", w związku z obowiązkiem zawartym w pkt II.3 decyzji środowiskowej, wynika potrzeba utworzenia obszaru ograniczonego użytkowania.
Ponadto ww. pismem udzielono informacji, że działki stron skarżących nie znajdują się na terenie obecnie obowiązującego obszaru użytkowania ani też projektowanego obszaru ograniczonego użytkowania. Jednocześnie organ podkreślił, że nie posiada kompetencji do badania w toku postępowania dotyczącego zezwolenia na realizację inwestycji w zakresie lotniska użytku publicznego kwestii związanych z ustanowieniem obszaru ograniczonego użytkowania, w tym kwestii związanych z subiektywnym odczuciem skarżących, że nieruchomości stanowiące ich własność z uwagi na ich położenie, powinny tym obszarem zostać objęte.
A. J., działający w imieniu własnym oraz w imieniu J. M., M. F., K. F., R. K., A. H., M. W., J. W., W. F. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia [...] listopada 2014 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 9 czerwca 2015 r. odrzucił skargi J. M., M. F., K. F., R. K., A. H., M. W., J. W., W. F., a następnie wyrokiem z dnia 18 czerwca 2015 r., sygn. akt VII SA/Wa 197/15 na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) dalej p.p.s.a. oddalił skargę A. J. W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, że mając na uwadze pismo przewodniczący Sejmiku Województwa Pomorskiego z dnia [...] stycznia 2014 r., znak: [...], zasadnym było przyjęcie przez organ, iż żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody Pomorskiego z dnia [...] marca 2010 r. i decyzji tego organu z dnia [...] grudnia 2011 r., wniesione zostało przez podmioty niebędące stronami postępowania. W tej sytuacji Sąd podzielił w pełni ustalenia, analizę i wnioski Ministra, iż skarżący nie wykazał, że ma interes prawny konieczny dla wszczęcia postępowania nadzorczego.
Z uwagi na fakt, iż strona skarżąca we wniosku oraz pismach przekazanych w toku postępowania, wielokrotnie wskazywała na nielegalność decyzji środowiskowej Sąd wskazał, że Minister nie jest właściwy do orzekania w ww. kwestiach. Zgodnie bowiem z art. 19 k.p.a. organy administracji publicznej winny przestrzegać z urzędu swojej właściwości rzeczowej i miejscowej. Przepis ten ma charakter bezwzględnie obowiązujący, a naruszenie każdego rodzaju właściwości przez organ administracji przy wydaniu decyzji (postanowienia) powoduje nieważność rozstrzygnięcia niezależnie od wpływu na jego treść.
Również kwestionowanie rozstrzygnięć zatwierdzających realizację inwestycji jaką jest budowa Pomorskiej Kolei Metropolitarnej, nie jest przedmiotem niniejszego postępowania. Wydane w tej sprawie rozstrzygnięcie podlega odrębnemu zaskarżeniu do właściwego organu.
Badanie przyczyn nieważności aktu administracyjnego, ujętych w art. 156 § 1 k.p.a., a więc stwierdzenie istnienia bądź nieistnienia przesłanek skutkujących jego nieważnością, następuje dopiero po ustaleniu, że podmiot wnoszący żądanie posiada interes prawny w sprawie stwierdzenia nieważności. Z uwagi na powyższe, zarzut naruszenia Prawa budowlanego przy wydaniu zaskarżonych decyzji oraz wszelkie argumenty dotyczące nieprawidłowości związanych z wydaniem zaskarżonych rozstrzygnięć, nie mogą stanowić przedmiotu rozważań Ministra.
Zdaniem Sądu Minister prawidłowo zauważył, odnosząc się do wskazanego przez stronę skarżącą obniżenia wartości nieruchomości, że ewentualne roszczenia z tego tytułu mogą być ocenione i likwidowane wyłącznie w oparciu o przepisy prawa cywilnego w postępowaniu przed sądem powszechnym, ale nie świadczą o posiadaniu przymiotu strony w postępowaniu administracyjnym.
Ustosunkowując się do podniesionego przez skarżącego zarzutu, zgodnie z którym interes prawny uzasadniają liczne ustawy i rozporządzenia, m.in. ustawa – Prawo ochrony środowiska, ustawa o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, a także dyrektywy unijne, Sąd podkreślił, że dla uznania, iż strona posiada interes prawny w toczącym się postępowaniu konieczne jest wskazanie konkretnej normy prawa materialnego, która może stanowić podstawę do sformułowania interesu lub obowiązku. Za taki przepis w przedmiotowej sprawie nie może być uznany powołany przez skarżących przepis art. 135 ustawy – Prawo ochrony środowiska, regulujący kwestie związane z utworzeniem obszaru ograniczonego użytkowania, bowiem ww. obszar utworzony przez Wojewodę Pomorskiego rozporządzeniem nr 8/2002 z dnia 26 lipca 2002 r. (Dziennik Urzędowy Województwa Pomorskiego z 2002 r. Nr 49, poz. 1211), ani też projektowany obszar ograniczonego użytkowania nie objął należących do skarżącego nieruchomości.
Jednocześnie podkreślono, że Minister nie posiada kompetencji do badania w toku postępowania dotyczącego zezwolenia na realizację inwestycji w zakresie lotniska użytku publicznego kwestii związanych z obszarem ograniczonego użytkowania.
Skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego od powyższego wyroku WSA w Warszawie z dnia 18 czerwca 2015 r. wniósł A. J. zaskarżając wyrok w całości i zarzucają mu naruszenie:
- 1. (II.1) art. 72 ust. 1 pkt 14 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko z dnia 3 października 2008 r. w związku z art. 75 ust. 1 pkt 1e w związku z art. 86 oraz art. 155 ust. 1 a contrario ww. ustawy w związku z art. 6 ust. 1 pkt 7 ustawy z dnia 12 lutego 2009 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie lotniska użytku publicznego, w związku z art. 134 ust. 1 p.p.s.a. w. zw. z art. 145 ust. 1 pkt 1a p.p.s.a. polegające na niezastosowaniu przez Sąd wyszczególnionych powyżej regulacji prawa materialnego;
- 2) (II.2) art. 135 ustawy – Prawo ochrony środowiska w związku z art. 129 w związku z art. 129 w związku z art. 136 ustawy – Prawo ochrony środowiska w związku z art. 134 oraz art. 145 ust. 1 pkt 1a p.p.s.a. polegające na braku kumulatywnego zastosowania przez Sąd pierwszej instancji wskazanych wyżej norm Prawa ochrony środowiska, który to brak skutkował zaaprobowaniem przez Sąd stanowiska wyrażonego w decyzji Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia [...] listopada 2014 r., zgodnie z którym art. 135 ustawy – Prawo ochrony środowiska nie może stanowić materialnoprawnej podstawy z której może wynikać interes prawny skarżącego;
- 3) (III.1.) art. 145 ust. 1 pkt 1c w związku z art. 134 p.p.s.a. w związku z art. 97 ust. 1 pkt 4 k.p.a. polegające na uznaniu przez Sąd pierwszej instancji zasadności i prawidłowości stanowiska zawartego w decyzji z dnia [...] listopada 2014 r. stanowiącego, iż w przedmiotowej sprawie nie zachodziła podstawa do zawieszenia postępowania ze względu na wystąpienie zagadnienia wstępnego;
- 3) (III.2.) art. 145 ust. 1 pkt 1c w związku z art. 134 p.p.s.a. w związku z art. 97 ust. 1 pkt 4 k.p.a. w związku z art. 135 ust. 2 zdanie 2 ustawy – Prawo ochrony środowiska w związku z art. 19 ust. 2 ustawy z dnia 12 lutego 2009 r. o szczególnych zasadach przygotowania realizacji inwestycji w zakresie lotnisk użytku publicznego polegające na uznaniu przez Sąd zasadności oraz prawidłowości stanowiska wyrażonego w zaskarżonej decyzji z dnia [...] listopada 2014 r. w zakresie oceny, iż informacja zawarta w piśmie przewodniczącego Sejmu Województwa Pomorskiego z dnia [...] stycznia 2017 r. dotyczącego braku objęcia nieruchomości stanowiącej obszar ograniczonego użytkowania projektowanego w związku z zakończeniem I etapu rozbudowy Portu Lotniczego im. [...] stanowić może per se podstawę do ustalenia, iż skarżącemu nie przysługuje status strony w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji o wyrażeniu zgody na realizację inwestycji w zakresie lotniska użytku publicznego.
Skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy WSA w Warszawie do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 15 § 1 pkt 1 w związku z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje środki odwoławcze od orzeczeń wojewódzkich sądów administracyjnych w granicach ich zaskarżenia, a z urzędu bierze jedynie pod rozwagę nieważność postępowania.
W niniejszej sprawie nie dostrzeżono okoliczności mogących wskazywać na nieważność postępowania sądowoadministracyjnego.
Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw, bowiem zaskarżony wyrok odpowiada prawu.
Na wstępie należy zaznaczyć, że zarzuty skargi kasacyjnej w swej treści nie dotyczą tego, co jest przedmiotem rozstrzygnięcia Sądu pierwszej instancji. Zarzuty skargi kasacyjnej zostały tak sformułowane jakby organ odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody Pomorskiego z dnia [...] marca 2010 r. zezwalającej na realizację inwestycji w zakresie lotniska użytku publicznego pn.: "Rozbudowa Portu Lotniczego w Gdańsku, w ramach której planowana jest budowa i przebudowa dróg i parkingów, płyty postoju samolotów, sieci i przyłączy oraz budowa, przebudowa i rozbiórka innych obiektów i elementów infrastrukturalnych", zmienionej decyzją Wojewody Pomorskiego z dnia [...] grudnia 2011 r., ewentualnie jakby autor skargi kasacyjnej pismem tym chciał spowodować wszczęcie postępowania nieważnościowego z urzędu w sprawie ww. decyzji.
Skarga kasacyjna zawiera te same argumenty, co wcześniej było zawarte we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, pomimo że Sąd pierwszej instancji w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku nie zaakceptował tego punktu widzenia. Tymczasem przedmiotem zaskarżonego wyroku jest to, czy A. J. ma interes prawny, czyli czy ma przymiot strony do wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności ww. decyzji. Zarzuty skargi kasacyjnej zważywszy na okoliczności sprawy są przedwczesne, gdyż zgodnie z zaskarżoną decyzją oraz wyrokiem Sądu pierwszej instancji, akceptującym zaskarżony akt, skarżący nie ma przymiotu strony w tym postępowaniu, skutkiem czego było umorzenie postępowania przez organ – Ministra Infrastruktury i Rozwoju. Podmiot chcący skutecznie kwestionować w postępowaniu nieważnościwym określoną decyzję administracyjną, musi być stroną w tym postępowaniu, co sprowadza się do wykazania swego interesu prawego, który musi wynikać z konkretnego przepisu prawa materialnego – ustawy na podstawie której została wydana kwestionowana decyzja.
Decyzja Wojewody Pomorskiego z dnia [...] marca 2010 r. oraz decyzja ją zmieniająca z dnia [...] grudnia 2011 r. zostały wydane na podstawie przepisów ustawy z dnia 12 lutego 2009 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie lotnisk użytku publicznego (Dz.U. z 2017 r. poz. 1122), dalej ustawa o szczególnych zasadach. Rozbudowa Portu Lotniczego Gdańsk została przewidziana w wykazie przedsięwzięć Euro 2012 stanowiącym załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 12 października 2007 r. w sprawie wykazu przedsięwzięć Euro 2012 (Dz.U. z 2007 r. Nr 192, poz. 1385 ze zm.), wydanego na podstawie art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 7 września 2007 r. o przygotowaniu finałowego turnieju Mistrzostw Europy w Piłce Nożnej UEFA EURO 20012 (Dz.U. z 2007 r. Nr 173, poz. 1219 ze zm.).
Z art. 7 ustawy z dnia 12 lutego 2009 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie lotnisk użytku publicznego wynika, że w postępowaniu w sprawie wydania decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji w zakresie lotnisk użytku publicznego stronami są: wnioskodawca (inwestor), właściciele lub użytkownicy wieczyści nieruchomości objętych wnioskiem o wydanie tej decyzji oraz podmioty określone jako "pozostałe strony". Postępowanie w sprawie wydania przedmiotowej decyzji z uwagi na szereg odmienności proceduralnych i ograniczenie uprawnień procesowych stron określa się też "postępowaniem wyjątkowym" (A.Gill, Postępowanie w sprawie przygotowania inwestycji w zakresie lotniska użytku publicznego jako przykład "wyjątkowego" postępowania administracyjnego, ZNSA 2011, nr 1, s. 19–27).
Decyzja o zezwoleniu na realizację inwestycji w zakresie lotnisk użytku publicznego zawiera w sobie jednocześnie rozstrzygnięcia z zakresu decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 21 sierpnia 1977 r. o gospodarce nieruchomościami oraz decyzji o pozwoleniu na budowę w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane, co wynika z art. 14 ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie lotnisk użytku publicznego. Ponieważ w ustawie z dnia 12 lutego 2009 r. o szczególnych zasadach nie precyzuje się jakie podmioty należą do kategorii "pozostałych stron" w rozumieniu art. 7 ust. 1 tej ustawy w zakresie tym powinien mieć zastosowanie art. 28 k.p.a. oraz przepisy art. 3 pkt 20 w związku z art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego określające jak należy rozumieć obszar oddziaływania obiektu, w tym przypadku obszar oddziaływania lotnisk użytku publicznego.
W związku z powyższym do grona podmiotów określanych jako "pozostałe strony" należy zaliczyć właścicieli, użytkowników wieczystych lub zarządców nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu – lotniska użytku publicznego. Z akt sprawy nie wynika aby nieruchomość A. J. została objęta jakimikolwiek ograniczeniami w zagospodarowaniu na podstawie przepisów odrębnych w związku z rozbudową Portu Lotniczego w Gdańsku, dokonaną na podstawie decyzji Wojewody Pomorskiego z dnia [...] marca 2010 r., zmienioną decyzją z dnia [...] grudnia 2011 r. Nie było więc żadnych podstaw do uznania skarżącego jako stronę w inicjowaniu postępowania o stwierdzenie nieważności ww. decyzji. Jak wynika z akt sprawy nieruchomość należąca do A. J. nie znajduje się w obszarze ograniczonego użytkowania utworzonym na podstawie rozporządzenia Wojewody Pomorskiego nr 8/2002 z dnia 26 lipca 2002 r. ani też na terenie obszaru ograniczonego użytkowania, utworzonym uchwałą Sejmiku Województwa Pomorskiego z dnia 29 lutego 2016 r. nr 203/XVIII/16 w sprawie utworzenia obszaru ograniczonego użytkowania.
W niniejszym postępowaniu nie mieści się kontrola ww. aktów o utworzeniu obszaru graniczonego użytkowania, ani też decyzji Prezydenta Miasta Gdańska z dnia [...] stycznia 2009 r. określającej środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację przedsięwzięcia "Rozbudowa Portu Lotniczego im. [...] w Gdańsku", w stosunku do której zamieszczono także zarzuty w skardze kasacyjnej.
Należy podzielić stanowisko Sądu pierwszej instancji że skarżący nie wykazał, iż ma interes prawny niezbędny do wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody Pomorskiego z dnia [...] marca 2010 r. zmienionej decyzją z dnia [...] grudnia 2011 r., gdyż nie mieści się w grupie podmiotów którym ustawodawca w art. 7 ust. 1 ustawy o szczególnych zasadach przyznał status strony w postępowaniu. Interes prawny w niniejszej sprawie nie wynika z "kumulatywnej subsumcji art. 129, art. 135 ust. 1 oraz art. 136 ustawy – Prawo ochrony środowiska", jak sugeruje to się w skardze kasacyjnej (s. 13).
Skarżący A. J. z racji położenia jego nieruchomości, poza obszarem ograniczonego użytkowania, może być zaliczony do grona "osób trzecich", których uzasadnione interesy powinny być chronione zgodnie z art. 8 ust. 1 pkt 4 ustawy o szczególnych zasadach. Ewentualne roszczenia wynikające z niekorzystnego oddziaływania lotniska na nieruchomości należące do "osób trzecich", mogą być realizowane w oparciu o przepisy prawa cywilnego w postępowaniu przed sądem powszechnym.
Do podobnych wniosków prowadzi analiza przepisów art. 129–136 ustawy – Prawo ochrony środowiska, z których nie wynika interes prawny A. J. w niniejsze sprawie, jak to próbuje wywodzić autor skargi kasacyjnej. W świetle przepisów prawa administracyjnego materialnego w przypadku skarżącego można mówić wyłącznie o interesie faktycznym, a nie prawnym. Nie znajduje również żadnego uzasadnienia w niniejszej sprawie zarzut skargi kasacyjnej zamieszczony w pkt III.2 (s. 9), bowiem postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji środowiskowej Prezydenta Miasta Gdańska z [...] stycznia 2009 r., czy też postępowanie o stwierdzenie nieważności uchwały Sejmiku Województwa Pomorskiego z dnia 29 lutego 2016 r. nr 203/XVIII/16 w sprawie utworzenia obszaru ograniczonego użytkowania, nie stanowią zagadnienia wstępnego w rozumieniu art. 97 § 1 pkt4 k.p.a.
Biorąc powyższe pod uwagę, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.