Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 23 listopada 2007r., sygn. akt II SA/Kr 299/07 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie odrzucił skargę [...] Sp. z o.o. w W. na uchwałę Nr [...] Rady Miejskiej w S. z dnia [...] w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta S. (z wyłączeniem części terenu miasta). W uzasadnieniu postanowienia Sąd pierwszej instancji stwierdził, że warunkiem dopuszczalności wniesienia skargi do sądu administracyjnego na ww. uchwałę jest dokonanie wezwania organu do usunięcia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia.
W ocenie Sądu z akt sprawy nie wynika, aby skarżący dopełnił powyższego wymogu, określonego w art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2001r. Nr 142, poz. 1591 ze zm.) i w związku z powyższym odrzucił skargę na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). W szczególności za takie wezwanie nie można uznać, zdaniem Sądu, pisma skarżącej Spółki z dnia [...] ze względu na jego wewnętrzną sprzeczność.
Od powyższego postanowienia skargę kasacyjną złożyła [...] Sp. z o.o.
W skardze kasacyjnej podniesiono zarzut naruszenia przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy - art. 53 § 2 w związku z art. 58 § 1 pkt 6 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez uznanie, że wniesienie skargi jest niedopuszczalne. W ocenie skarżącej Spółki Sąd pierwszej instancji wadliwie zastosował przy tym przepis art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym w związku z art. 7 ustawy z dnia 27 marca 2004r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80, poz. 717 ze zm.), bowiem Sąd uznał, że złożone przez skarżącą wezwanie do usunięcia naruszenia interesu prawnego nie może być uznane za wezwanie prawidłowe w świetle art. 101 ustawy o samorządzie gminnym.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wyjaśniono, że pismo z dnia [...] nie jest wewnętrznie sprzeczne, mimo, że w ostatnim jego akapicie wyraźnie zaznaczono, że "niniejsze wezwanie nie jest jednak wnioskiem o zmianę miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego". Chodziło bowiem o to, aby ww. pismo było potraktowane właśnie jako wezwanie do usunięcia naruszenia interesu prawnego.
W związku z powyższym [...] Sp. z o.o. wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz o zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna jest oparta na usprawiedliwionej podstawie.
W myśl art. 58 § 1 pkt 6 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn (aniżeli wymienione w art. 58 § 1 pkt 1-5) wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Skarga na akt prawa miejscowego organu jednostki samorządu terytorialnego (art. 3 § 2 pkt 5), jest niedopuszczalna, jeżeli nie dopełniono wymogu określonego w art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, tj. gdy skarga ta nie została poprzedzona stosownym wezwaniem do usunięcia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia skarżącego. Istotą sporu w niniejszej sprawie jest to, czy skarżąca Spółka dokonała skutecznego prawnie wezwania do usunięcia naruszenia prawa.
Stwierdzić należy, że pismo z dnia [...], zatytułowane jako "wezwanie do usunięcia naruszenia interesu prawnego wnioskodawcy", skierowane do właściwego organu - Rady Miejskiej w S., nosi znamiona wezwania, o którym mowa w art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym. Zarzuca bowiem naruszenie prawa w procesie planistycznym w wyniku którego została podjęta uchwała w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta S.. Okoliczność, że w piśmie powyższym znalazło się sformułowanie, iż nie stanowi ono wniosku o zmianę miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jest uzasadnione "ostrożnością procesową" skarżącej, bowiem, gdyby Rada Gminy zakwalifikowała to pismo jako wniosek o zmianę planu w procesie planistycznym, to wówczas w myśl art. 7 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym na rozstrzygnięcie w przedmiocie takiego wniosku Spółce nie służyłaby skarga do sądu administracyjnego. W świetle powyższego nie jest trafny pogląd Sądu pierwszej instancji, iż przedmiotowe pismo jest wewnętrznie sprzeczne.
Z powyższych przyczyn orzeczono jak w sentencji, na podstawie art. 185 § 1 w związku z art. 182 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
O zwrocie kosztów postępowania kasacyjnego Sąd nie orzekł, ponieważ o zwrocie kosztów, stosownie do przepisu art. 209 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sąd rozstrzyga w każdym orzeczeniu uwzględniającym skargę (art. 200) oraz w orzeczeniu o którym mowa w art. 201, art. 203 i art. 204 tej ustawy. O kosztach postępowania kasacyjnego Naczelny Sąd Administracyjny orzeka jedynie wówczas, gdy rozpoznaje skargę kasacyjną od wyroku, ponieważ przepisy art. 203 i 204 ustawy wiążą zwrot kosztów postępowania kasacyjnego w wyrokiem sądu pierwszej instancji oddalającym lub uwzględniającym skargę, co nie ma miejsca w przypadku rozpoznawania skargi kasacyjnej od postanowienia odrzucającego skargę. W razie uwzględnienia skargi kasacyjnej skarżącego na postanowienie o odrzuceniu skargi, poniesione przez skarżącego koszty postępowania kasacyjnego związane ze skargą kasacyjną na postanowienie o odrzuceniu skargi, podlegają zaliczeniu do poniesionych przez skarżącego kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw i mogą być zasądzone na rzecz skarżącego od organu w razie uwzględnienia skargi, na podstawie art. 200 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Natomiast o zwrocie kosztów sądowych, które zostały uiszczone a nie są kosztami należnymi, orzeka z urzędu, na podstawie art. 225 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sąd pierwszej instancji.