Uzasadnienie
Zaskarżonym wyrokiem z 4 lipca 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, po rozpoznaniu skargi T. L., uchylił zaskarżoną decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z [...] lutego 2013 r. oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Wojewody [...] z [...] października 2012 r. w przedmiocie odmowy udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.
W uzasadnieniu wyroku Sąd przytoczył następujące okoliczności faktyczne i prawne sprawy.
W dniu 30 lipca 2012 r. skarżąca, obywatelka Wietnamu wystąpiła do Wojewody [...], za pośrednictwem pełnomocnika, z wnioskiem o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, ponieważ w Polsce przebywa jej córka T. S., która jest obywatelką Polski.
Decyzją z [...] października 2012 r. Wojewoda [...] na podstawie art. 57 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 53a ust. 1 pkt 2, art. 53b ust. 1 pkt 2 oraz art. 62 ust. 1 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach (Dz. U. z 2011 r. Nr 264, poz. 1573 ze zm.) odmówił udzielenia skarżącej zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. W uzasadnieniu organ wskazał, że cudzoziemka nie posiada stabilnego i regularnego źródła dochodu wystarczającego na pokrycie kosztów utrzymania w Polsce. Skarżąca do akt sprawy załączyła jedynie zaświadczenie o środkach finansowych znajdujących się na jej rachunku bankowym w wysokości 24 997 zł, przy czym z uwagi na brak historii tego rachunku niemożliwa była ocena, czy zgromadzone środki finansowe wynikają z regularnych wpłat, czy też mają charakter wyczerpywalny. Tym samym nie została wypełniona przesłanka wskazana w art. 53b ust. 1 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach.
Po rozpatrzeniu odwołania, Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców decyzją z [...] lutego 2013 r. utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z [...] października 2012 r. Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców podzielił stanowisko organu pierwszej instancji, że środki zgromadzone na rachunku bankowym cudzoziemki nie stanowią potwierdzenia spełnienia przesłanek, o których mowa w art. 53b ust. 1 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach, gdyż mają charakter wyczerpywalny i nie mogą być uznane za "stabilne i regularne źródło dochodu". Ustawa o cudzoziemcach nie zawiera wprawdzie definicji tego pojęcia, jednak samo jego sformułowanie określa wymogi, jakie cudzoziemiec jest zobowiązany spełniać przy ubieganiu się o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony. Dochody powinny być uzyskiwane w sposób regularny, nie zaś jednorazowy. Organ podkreślił, że pomimo wezwania, skarżąca nie nadesłała wymaganej historii rachunku bankowego, wobec czego nie można ustalić, czy cudzoziemka faktycznie utrzymuje się z tych środków i czy ich wpływ na rachunek miał charakter regularny.
Na przedstawionych wyciągach bankowych, które zostały wystawione w odstępie czasowym wynoszącym ok. 2 miesiące, widnieją kwoty różniące się o 3 zł. Za stabilne i regularne źródło dochodu można zaś uznać ewentualnie odsetki od zgromadzonych oszczędności, gdy uzyskiwane są w wysokości wystarczającej do pokrycia kosztów utrzymania w Polsce. Przepisy ustawy dopuszczają możliwość pokrywania kosztów pobytu przez członków rodziny, jednak skarżąca wskazała, że nie pozostaje na utrzymaniu córki, w związku z tym, kwestia ta nie podlegała weryfikacji. W konsekwencji organ odwoławczy stwierdził, że skarżąca nie spełnia wymogów, określonych w art. 53b ust. 1 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach.
W skardze na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z [...] lutego 2013 r. skarżąca zarzucił naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj.: art. 7, 33 § 2, art. 77 § 1 i art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. oraz 104 K.c. Skarżąca podniosła, że postępowanie zostało przeprowadzone z udziałem rzekomego pełnomocnika niebędącego umocowanym do działania w imieniu strony. Skarżąca nie mogła udzielić pełnomocnictwa na piśmie, ponieważ nie była w stanie pisać. Strona nieświadoma działania rzekomego pełnomocnika, bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu i nie miała możliwości wypowiedzenia się co do zebranego w sprawie materiału dowodowego.
W konsekwencji tych naruszeń stan faktyczny sprawy nie został wyjaśniony w sposób należyty, w szczególności nie przeprowadzono dowodu z przesłuchania skarżącej ani jej córki. Ponadto skarżąca wniosła o przeprowadzenie dowodu z dokumentów w postaci zaświadczeń lekarskich dołączonych do skargi na okoliczność tego, że skarżąca cierpi na ciężkie zapalenie stawów, nie może się samodzielnie poruszać ani pisać i nie mogła udzielić pełnomocnictwa M. M. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, uwzględniając skargę, wskazał, że stosownie do art. 53a ust. 1 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach, zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony można udzielić cudzoziemcowi, który ze względu na więzi o charakterze rodzinnym zamierza dołączyć do obywatela polskiego, zamieszkującego na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub z nim przebywać. Stosownie do art. 53b ust. 1 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach, cudzoziemiec wnioskujący o takie zezwolenie jest obowiązany posiadać stabilne i regularne źródło dochodu wystarczającego na pokrycie kosztów utrzymania siebie i członków rodziny pozostających na jego utrzymaniu.
W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, organy administracji, dokonując powyższych ustaleń w zakresie źródeł ponoszenia kosztów utrzymania cudzoziemki, nie przeprowadziły w sposób prawidłowy postępowania wyjaśniającego. Za wadliwe Sąd pierwszej instancji uznał dokonanie ustaleń na podstawie stwierdzenia pełnomocnika skarżącej, że córka cudzoziemki nie będzie pokrywać kosztów pobytu, a zatem nie ma możliwości zastosowania art. 53b ust. 2 ustawy o cudzoziemcach. Organ powinien przeprowadzić na tę okoliczność dowód z przesłuchania cudzoziemki i w zależności od wyników tego dowodu, przeprowadzić ewentualnie dowód z zeznań jej córki.
Nie można bowiem dowodu z przesłuchania strony, jak również z zeznań świadków zastąpić treścią informacji udzielonej organowi przez pełnomocnika strony. Praktyka taka narusza bowiem podstawowe zasady postępowania administracyjnego określone w art. 7, 77 § 1 i art. 80 K.p.a. Obowiązkiem organu jest takie prowadzenie postępowania, by określony w ustawie cel zrealizować. Wojewódzki Sąd Administracyjny, po przeanalizowaniu akt administracyjnych sprawy, nie uznał za uprawniony zarzut naruszenia art. 33 § 2 K.p.a. w zw. z art. 104 K.c. Nie można bowiem organowi odwoławczemu zarzucić, że powinien poddać w wątpliwość pełnomocnictwo dla M. M. Od strony formalnej pełnomocnictwo to spełniało wszelkie wymogi. Jednak wobec podniesionych w skardze zarzutów kwestia ta wymaga wyjaśnienia przy ponownym rozpatrywaniu sprawy.
W skardze kasacyjnej Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców, zaskarżając wyrok w całości, na podstawie art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej P.p.s.a., zarzucił naruszenie przepisów postępowania, które to uchybienie mogło mieć wpływ na wynik sprawy tj.:
- 1) art. 145 §1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w związku z art. 7, 77 § 1 i art. 80 K.p.a. poprzez błędne przyjęcie, że w toku postępowania administracyjnego niezbędne było przeprowadzenie dowodu z przesłuchania skarżącej, a niedokonanie tej czynności stanowiło naruszenie art. 86 K.p.a.
- 2) art. 141 § 4 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w związku z art. 32 K.p.a. oraz art. 7, 77 § 1 i art. 80 K.p.a. poprzez pominięcie w procesie oceny legalności zaskarżonej decyzji treści art. 32 K.p.a w części w jakiej przepis ten statuuje jako zasadę możliwość dokonywania czynności poprzez ustanowionego pełnomocnika, a w konsekwencji przyjęcie, że zostały naruszone podstawowe zasady rządzące postępowaniem administracyjnym, w sytuacji gdy organ mógł w sposób uzasadniony oprzeć się na twierdzeniach umocowanego pełnomocnika.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej organ podniósł, że pełnomocnik skarżącej występujący w postępowaniu administracyjnym został upoważniony przez stronę do działania w jej imieniu przed organami obu instancji. Dokument pełnomocnictwa nie budzi zastrzeżeń, został bowiem opatrzony własnoręcznym podpisem strony, zgodnym ze znajdującym się w aktach sprawy wzorem. Pełnomocnik może podejmować za stronę i w jej interesie wszystkie czynności, jakie zgodnie z przepisami postępowania strona ta zobowiązana byłaby lub mogłaby podjąć. Wszelkie pisma doręczane są pełnomocnikowi. Organy dwukrotnie wzywały stronę, działającą przez pełnomocnika do przedstawienia dowodów na potwierdzenie przez nią stabilnego i regularnego źródła dochodu (24 sierpnia 2012 r. oraz 6 listopada 2012 r.). Oba wezwania zawierały informację odnośnie możliwości przedstawienia przez stronę dowodów potwierdzających pozostawanie przez skarżącą na utrzymaniu córki (obywatelki polskiej).
Brak reakcji ze strony skarżącej dał organom uzasadnioną podstawę do wydania decyzji o odmowie udzielenia zgody na zamieszkanie na czas oznaczony. W takich okolicznościach sprawy przeprowadzenie dowodu z przesłuchania strony nie było konieczne. Nie można oczekiwać od organu administracji, że powinien każdorazowo z urzędu dopuszczać dowód z przesłuchania strony, w sytuacji gdy materiał dowodowy wskazuje, że brak jest podstaw do pozytywnego załatwienia wniosku strony. Działania prawidłowo umocowanego pełnomocnika w odpowiedzi na kierowane do niego wezwania, nie dawały podstaw do stwierdzenia, że w sprawie mogą istnieć dodatkowe okoliczności nieznane organowi, które powinny stać się przedmiotem dowodu z przesłuchania strony. Skarżąca w toku całego postępowania konsekwentnie prezentowała pogląd, że środki finansowe zgromadzone na jej koncie bankowym świadczą o posiadanym przez nią stabilnym i regularnym dochodzie. Skarżąca mimo wezwania nie przedstawiła historii wpłat i wypłat dokonywanych na jej rachunku niezbędnej do zweryfikowania charakteru posiadanych przez skarżącą środków.
Przytaczając takie podstawy kasacyjne organ wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oraz zasądzenie kosztów postępowania.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną skarżąca wniosła o jej oddalenie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna jest oparta na usprawiedliwionych podstawach.
Podnoszone w skardze kasacyjnej zarzuty naruszenia art. 141 § 4 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. sprowadzają się do tego, że Sąd pierwszej instancji błędnie przyjął, że organy administracji rozpoznające sprawę naruszyły przepisy postępowania: art. 7, 77 § 1 i art. 80 K.p.a., poprzez niewyjaśnienie stanu faktycznego sprawy. Wnoszący skargę kasacyjną organ podniósł, że Sąd pierwszej instancji wadliwie uznał, iż niezbędne było przesłuchanie skarżącej. Zarzut ten jest uzasadniony, gdyż wyrażona w zaskarżonym wyroku ocena, że w rozpoznawanej sprawie konieczne było przeprowadzenie dowodu z przesłuchania skarżącej nie jest prawidłowa.
Zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony można udzielić cudzoziemcowi, który ze względu na więzi o charakterze rodzinnym zamierza dołączyć do obywatela polskiego zamieszkującego na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub z nim przebywać (art. 53a pkt 2 ustawy o cudzoziemcach), przy czym cudzoziemiec ten, stosownie do art. 53b ust. 1 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach, jest obowiązany posiadać stabilne i regularne źródło dochodu wystarczające na pokrycie kosztów utrzymania siebie i członków rodziny pozostających na jego utrzymaniu. Nowelizując wielokrotnie ustawę z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach, ustawodawca był konsekwentny w zakresie wymaganego posiadania stabilnego i regularnego źródła dochodu przez cudzoziemca starającego się o zezwolenie na zamieszkanie w związku z zamiarem dołączenia do obywatela polskiego zamieszkującego na terytorium Polski. Przesłanka "stabilnego i regularnego źródła dochodu wystarczającego na pokrycie kosztów utrzymania siebie i członków rodziny pozostających na jego utrzymaniu ", w rozumieniu art. 53b ust. 1 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach, uzasadniająca udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, powinna być analizowana w odniesieniu do konkretnej sytuacji cudzoziemca.
W skardze kasacyjnej słusznie organ podniósł, że prawidłowo przeprowadził postępowanie wyjaśniające w toku, którego ustalił, iż skarżąca nie wykazała posiadania stabilnego i regularnego źródła dochodu na pokrycie kosztów utrzymania. W rozpoznawanej sprawie skarżąca do wniosku z 26 lipca 2012 r. o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony dołączyła zaświadczenie z Banku [...] S.A. w [...] z 18 lipca 2012 r. (k. 15 akt administracyjnych) potwierdzające posiadanie przez skarżącą konta z saldem w wysokości 25 000 zł. Organ pierwszej instancji pismem z 24 sierpnia 2012 r. (k. 22 akt administracyjnych) wezwał skarżącą, reprezentowaną przez pełnomocnika M. M. (pełnomocnictwo z 10 sierpnia 2012 r.) do przedstawienia dokumentów potwierdzających posiadanie przez nią stabilnego i regularnego źródła dochodu wystarczającego na pokrycie kosztów utrzymania w Polsce siebie i członków rodziny pozostających na jej utrzymaniu.
Organ poinformował stronę, że w razie pozostawania na utrzymaniu córki skarżąca powinna przedłożyć oświadczenie córki o ilości osób pozostających na jej utrzymaniu, dokumenty potwierdzające jej całkowity dochód w rodzinie (np. umowę o pracę, PIT-36, PIT-37), dokumenty potwierdzające wysokość kosztów zamieszkania. W odpowiedzi na wezwanie skarżąca przedstawiła zaświadczenie z Banku [...] S.A. w [...] z 12 września 2012 r. (k. 25 akt administracyjnych) potwierdzające posiadanie przez skarżącą konta z saldem w wysokości 24 997 zł. W odwołaniu od decyzji o odmowie udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony skarżąca podniosła, że środki zgromadzone na koncie są wystarczającym źródłem utrzymania przez pewien okres czasu. Skarżąca nie jest nigdzie zatrudniona, więc nie może przedstawić umowy o pracę, która by potwierdziła posiadanie stabilnego i regularnego źródła dochodu. Cudzoziemka wskazała ponadto w odwołaniu, że nie pozostaje na utrzymaniu córki, a zatem dokumenty córki potwierdzające uzyskiwane przez nią dochody nie wnoszą nic do sprawy.
Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców, w związku z wniesionym przez skarżącą odwołaniem, wezwał ją do przedstawienia historii rachunku bankowego (wpłat i wypłat) od 13 czerwca 2012 r., ewentualnie innych dokumentów potwierdzających posiadanie przez nią stabilnych i regularnych dochodów. Skarżąca nie nadesłała żadnych dokumentów.
W okolicznościach tej sprawy nie można podzielić stanowiska Sądu pierwszej instancji, że organy administracji nie przeprowadziły w sposób prawidłowy postępowania wyjaśniającego, albowiem ograniczyły się do dokonania ustaleń na podstawie wyjaśnień pełnomocnika skarżącej i nie przeprowadziły dowodu z przesłuchania cudzoziemki.
Przepisy art. 7 i 77 § 1 K.p.a. nakładają na organy administracji obowiązek dokładnego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego oraz wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. Należy zgodzić się ze stanowiskiem wnoszącego skargę kasacyjną organu, że warunki te zostały spełnione w rozpoznawanej sprawie. Organy przeprowadziły postępowanie dowodowe w sposób prawidłowy, bez naruszenia przepisów o postępowaniu, a dokonując oceny zgromadzonych w sprawie dowodów, w ramach swobodnej oceny dowodów, wyprowadziły prawidłowe wnioski. Analizując przedstawione przez skarżącą dokumenty, organy miały podstawy do ustalenia, że skarżąca nie wykazała, że posiada stabilne i regularne źródło dochodu wystarczające na pokrycie kosztów utrzymania siebie i ewentualnych członków rodziny pozostających na jej utrzymaniu. Przedstawione zaświadczenia z 18 lipca 2012 r. potwierdzające posiadanie przez skarżącą konta z saldem w wysokości 25 000 zł oraz z 12 września 2012 r. z saldem w wysokości 24 997 zł nie są wystarczające dla stwierdzenia, iż skarżąca posiada stabilne i regularne źródło dochodów.
Sam fakt posiadania (w dniu 18 lipca 2012 r. i w dniu 12 września 2012 r.) na rachunku środków pieniężnych nawet w znacznej wysokości jest niewystarczający do uznania, że została spełniona przesłanka z art. 53b ust. 1 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach. Organy administracji zarówno w decyzji pierwszej instancji, jak i w wezwaniu z 16 listopada 2012 r. wskazywały, że niewystarczające jest przedstawienie zaświadczenia z banku potwierdzającego stan salda na rachunku w konkretnym dniu i podkreślały konieczność przedstawienia historii rachunku, czego skarżąca dotychczas nie uczyniła. Uniemożliwiło to ustalenie, czy skarżąca posiada stabilne i regularne źródło dochodów. Spełnienie przesłanki posiadania dochodu należało bowiem ocenić przez pryzmat regulacji zawartej w art. 53b ust. 5 ustawy o cudzoziemcach, zgodnie z którą dochód, o którym mowa w art. 53b ust. 1 pkt 1 tej ustawy, po odliczeniu kosztów zamieszkania, przypadający na każdego członka rodziny pozostającego na utrzymaniu cudzoziemca lub na cudzoziemca, gdy jest osobą samotną, musi być wyższy niż wysokość dochodu, od której przyznaje się świadczenie pieniężne z pomocy społecznej na podstawie ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz.U. z 2009 r. Nr 175, poz. 1362 ze zm.).
Zgodnie zaś z art. 8 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy o pomocy społecznej, prawo do świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej, z zastrzeżeniami, przysługiwało osobie samotnie gospodarującej, której dochód nie przekracza 542 zł, zaś na osobę w rodzinie, której dochód nie przekraczał kwoty 456 zł. Odmowa udostępnienia przez stronę dokumentów (w szczególności historii rachunku bankowego) pozwalających ocenić, czy skarżąca spełnia wskazane kryteria, uzasadniała przyjęcie, że nie posiada ona stabilnego i regularnego źródła dochodu, wystarczającego do pokrycia kosztów swojego utrzymania.
Cudzoziemka konsekwentnie prezentowała stanowisko, że sam fakt przedstawienia zaświadczenia o stanie rachunku bankowego na kwotę 25 000 zł jest wystarczający dla stwierdzenia, że skarżąca posiada stabilne i regularne źródło dochodów. Jakkolwiek ustawa o cudzoziemcach nie zawiera definicji stabilnego i regularnego źródła dochodu, jednakże nie bez powodu ustawodawca różnicuje "stabilne i regularne źródło dochodu wystarczające na pokrycie kosztów utrzymania siebie i członków rodziny" (art. 53b ust. 1 pkt oraz "wystarczające środki finansowe na pokrycie kosztów utrzymania i powrotu" (art. 53b ust. 1 pkt. Czym innym jest zatem posiadanie na rachunku bankowym środków finansowych, a czym innym stabilne i regularne źródło dochodów. Wymóg posiadania wystarczających środków finansowych odnosi się w szczególności do osób zamierzających podjąć lub kontynuować naukę na terytorium Polski.
Natomiast w przypadku cudzoziemca, który zamierza dołączyć do obywatela polskiego ze względu na więzi o charakterze rodzinnym wymagane jest posiadanie stabilnego i regularnego źródła dochodu wystarczające na pokrycie kosztów utrzymania siebie i członków rodziny. Jednocześnie skarżąca nie wskazywała w toku postępowania administracyjnego, aby koszty jej utrzymania pokrywała jej córka zamieszkująca w Polsce. Wprost przeciwnie w odwołaniu skarżąca podkreśliła, że "nie pozostaje na utrzymaniu córki, a zatem dokumenty córki potwierdzające uzyskiwane przez nią dochodu, również nie wnoszą nic w niniejszej sprawie (...). Aplikująca utrzymuje się sama, ma środki finansowe zgromadzone na koncie bankowym". Zgromadzone w sprawie dokumenty nie wskazują zatem na to, że skarżąca posiada stabilne i regularne źródło dochodów.
Należy podzielić zarzuty wnoszącego skargę kasacyjną, że w okolicznościach tej sprawy nie było koniczności przeprowadzenia dowodu z przesłuchania strony. Jak słusznie wskazuje organ w skardze kasacyjnej, powołując się na poglądy prezentowane w piśmiennictwie, przesłuchanie strony jest środkiem dowodowym posiłkowym, dopuszczalnym w postępowaniu administracyjnym w ostateczności (B. Adamiak [w:] B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2014, s. 385). Stosowanie tego środka dowodowego jest dopuszczalne, gdy organ orzekający nie ma możliwości ustalenia stanu faktycznego za pomocą innych środków dowodowych. W rozpoznawanej sprawie było możliwe ustalenia stanu faktycznego na podstawie środków dowodowych innych niż przesłuchanie strony w odniesieniu do przesłanki wskazanej w art. 53b ust. 1 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach. Organ wzywał stronę do przedstawienia historii rachunku bankowego, która pozwoliłaby na dokonanie oceny w zakresie posiadania przez skarżącą stabilnego i regularnego źródła dochodów. Dokumenty urzędowe są najbardziej wiarygodnymi środkami dowodowymi. Okoliczność, że strona nie przedstawiła żądanych dokumentów nie świadczy o konieczności przesłuchania skarżącej.
Z tych względów należy uznać, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nie miał podstaw do uwzględnienia skargi z uwagi na nieprzeprowadzenie dowodu z przesłuchania strony, albowiem postępowanie wyjaśniające zostało przeprowadzone w sposób prawidłowy i w konsekwencji prawidłowo został ustalony stan faktyczny sprawy. Nieprzeprowadzenie dowodu w postaci przesłuchania skarżącej na okoliczność ustalenia, czy cudzoziemka posiadania stabilne i regularne źródło dochodów, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, nie wskazuje na naruszenie przepisów postępowania.
Mając na uwadze, że postępowanie wyjaśniające zostało przeprowadzone w prawidłowy sposób, a istota rozstrzygnięcia sprowadza się jedynie do odmiennej oceny prawidłowo ustalonego stanu faktycznego, Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał skargę na podstawie art. 188 P.p.s.a. Skarga jest niezasadna i podlega oddaleniu na podstawie art. 151 P.p.s.a., ponieważ skarżąca nie wykazała, że nie brała udziału w postępowaniu bez własnej winy, w szczególności nie podważyła udzielonego przez nią pełnomocnictwa M. M. W toku postępowania przed sądem administracyjnym dopuszczalne jest kwestionowanie pełnomocnictwa udzielonego w postępowaniu administracyjnym, albowiem zarzut taki dotyczy kwestii zapewnienia stronie udziału w postępowaniu zakończonym wydaniem decyzji administracyjnej. Jednakże samo twierdzenie strony, że bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu administracyjnym, albowiem w jej imieniu działał pełnomocnik niebędący umocowanym do działania nie oznacza, że sąd automatycznie uchyla zaskarżony akt na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. b P.p.s.a. w związku z art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. W tej sprawie skarżąca nie przedstawiła żadnych takich dowodów, które mogłyby świadczyć o tym, że nie udzieliła pełnomocnictwa M. M. Na pełnomocnictwie znajduje się podpis skarżącej zgodny z wzorem podpisu załączonym do wniosku o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie.
Pełnomocnik ten w odpowiedzi na wezwanie organu nadsyłał żądane dokumenty (ksero dowodu córki skarżącej, potwierdzenie zameldowania na pobyt czasowy, kolejne zaświadczenie z banku, odpis skrócony aktu urodzenia córki skarżącej) i wniósł odwołanie. Przedstawione przez skarżącą zaświadczenia lekarskie z 6 marca 2013 r. (dotyczące tego, że skarżąca wymaga stałej opieki osób towarzyszących, ponieważ słabo widzi po nieudanej operacji oka prawego w dniu 12 grudnia 2012 r. i ma ograniczoną ruchomość w stawach rąk), z 15 lipca 2012 r.(z którego wynika, że skarżąca wymaga opieki osób towarzyszących w celu przemieszczania się - bóle wielostawowe z cechami przedniego podwichnięcia w prawym stawie kolanowy, osteoporoza) oraz z 12 grudnia 2012 r. i 9 stycznia 2013 r. (dotyczące operacji zaćmy) nie podważają udzielonego przez nią w dniu 10 sierpnia 2012 r. pełnomocnictwa. Nie świadczą one bowiem, że w tym dniu skarżąca nie mogła podpisać kwestionowanego pełnomocnictwa.
Skarżąca nie przedstawiła żadnych dokumentów, które świadczyłyby o tym, że zgłosiła sprawę fałszerstwa organom prokuratury lub policji, ani także nie przedstawiła ekspertyzy grafologa, z której wynikałoby, że to nie ona podpisała pełnomocnictwo. W istocie zarzuty skarżącej opierają się na gołosłownych twierdzeniach, że nie podpisała pełnomocnictwa, a rzekomy pełnomocnik z niezrozumiałych względów działał w jej imieniu, nadsyłał żądane przez organy prywatne dokumenty i złożył odwołanie. Uchylenie przez sąd administracyjny zaskarżonej decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. b P.p.s.a. w związku ze stwierdzeniem naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a., wiąże się z wykazaniem przez stronę, że bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu, czego skarżąca nie uczyniła.
W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny uchylił zaskarżony wyrok i oddalił skargę.
O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 203 pkt 2 P.p.s.a.