Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnegoz 2 lutego 2016 r., sygn. akt II OSK 2856/15

Uzasadnienie

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z dnia 2 lipca 2015r. (sygn. akt II SA/Gl 22/15), uwzględnił skargę Gminy [...] na rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody Śląskiego z dnia [...] lutego 2015 r., nr [...] w przedmiocie zbiorowego zaopatrzenia w wodę.

Powyższy wyrok został wydany w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy:

W dniu 20 stycznia 2015 roku Rada Miejska w L. podjęła uchwałę nr [...] w sprawie zatwierdzenia "Taryfy" dla zbiorowego zaopatrzenia w wodę dla gminy [...]. W pkt 1 Rada Miejska w L. zatwierdziła "Taryfy" dla zbiorowego zaopatrzenia w wodę dla gminy [...] przedstawione przez Rejonowe Przedsiębiorstwo Wodociągów i Kanalizacji w T. Spółka Akcyjna w brzmieniu stanowiącym załącznik do niniejszej uchwały. Uchwała została podjęta na podstawie art. 18 ust. 2 pkt 15 ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2013 roku, poz. 594 ze zm.) w zw. z art. 24 ust. 1 ustawy z dnia 7 czerwca 2001 roku o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków (Dz. U. z 2001 roku, Nr 123, poz. 858 ze zm.).

Rozstrzygnięciem nadzorczym z dnia [...] lutego 2015 roku, po zawiadomieniu o wszczęciu postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności uchwały, Wojewoda Śląski na podstawie art. 91 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 roku o samorządzie gminnym stwierdził nieważność powołanej wyżej uchwały, jako sprzecznej z § 5 pkt 2 w związku z § 13 ust. 3 – 6 i § 4 rozporządzenia Ministra Budownictwa z dnia 28 czerwca 2006 roku w sprawie określenia taryf, wzoru wniosku o zatwierdzeniu taryf oraz warunków rozliczeń za zbiorowe zaopatrzenie w wodę i zbiorowe odprowadzanie ścieków (Dz. U. Nr 127, poz. 886 zwanego dalej rozporządzeniem).

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia nadzorczego wskazano na przepisy ustawy z dnia 7 czerwca 2001 r., a mianowicie art. 2 pkt 12 definiujący taryfę oraz art. 2 pkt 13 definiujący taryfową grupę odbiorców usług, a także § 4 ust. 1 rozporządzenia z dnia 28 czerwca 2006 roku zawierający elementy obligatoryjne taryfy. Stwierdzono, że w pkt 3 załącznika do uchwały wyodrębniono wyłącznie dwie taryfowe grupy odbiorców: gospodarstwa domowe i pozostali odbiorcy. Natomiast w pkt 4b określono siedem różnych stawek opłaty abonamentowej przyjmując, jako kryterium ich ustalenia sposób rozliczenia za świadczone usługi. Te stawki w żaden sposób nie zostały powiązane z wyodrębnionymi taryfowymi grupami odbiorców.

Następnie organ nadzoru przytoczył treść § 2 pkt 11 rozporządzenia z dnia 28 czerwca 2006 roku zawierający definicję stawki opłaty abonamentowej oraz § 5 ust. 2 tego rozporządzenia stanowiącego, iż taryfy, w zależności od ich rodzaju i struktury, dla poszczególnych taryfowych grup odbiorców zawierają stawkę opłaty abonamentowej na odbiorcę w rozliczeniach wyliczonych pod literami a, b, c tego paragrafu. Z tych przepisów – zdaniem organu nadzoru – wynika, że stawka opłaty abonamentowej jest ściśle związana z taryfowymi grupami odbiorców, a w ramach jednej grupy taryfowej odbiorców możliwe jest ustalenie tylko jednej wysokości opłaty abonamentowej. Uchwałą z dnia 20 stycznia 2015 roku natomiast zatwierdzono taryfy, w których wysokość składki opłaty abonamentowej została ustalona w oderwaniu od taryfowych grup odbiorców, co jest niedopuszczalne i co nastąpiło z istotnym naruszeniem prawa w świetle art. 91 ustawy o samorządzie gminnym

Skargę na rozstrzygnięcie nadzorcze złożyła Gmina [...] wnosząc o jego uchylenie i zasądzenie kosztów postępowania. Rozstrzygnięciu nadzorczemu zarzucono:

1. 1) naruszenie art. 91 ust. 3 ustawy o samorządzie gminnym przez przyjęcie, że uchwała z dnia [...] stycznia 2015 r. jest sprzeczna z prawem,
2. 2) naruszenie art. 2 pkt 3 (definicja odbiorcy usług) i pkt 13 (definicja taryfowej grupy odbiorców usług) ustawy z dnia 7 czerwca 2001 roku w związku z § 13 pkt 3 – 6 i § 4 rozporządzenia z dnia 28 czerwca 2006 roku poprzez ich niewłaściwe zastosowania, a także przyjęcie, że organ uchwałodawczy gminy dokonał naruszenia przepisów § 5 pkt 2 w związku z § 13 pkt 3 – 6 i § 4 rozporządzenia z dnia 28 czerwca 2006 roku,
3. 3) naruszenie § 2 pkt 11 i § 5 pkt 2 rozporządzenia z dnia 28 czerwca 2006 roku poprzez przyjęcie, że określona stawka opłaty abonamentowej nie może odnosić się do wszystkich odbiorców usług,
4. 4) uchybienie zasadom wykładni językowej i systemowej, co do treści uchwały z dnia [...] stycznia 2015 roku.

W konsekwencji skarżąca stwierdziła, że stawka opłaty abonamentowej, o której mowa w pkt 4b, Taryfy, gdzie w kolumnie jednostka miary użyto zapisu "zł/odbiorcę usług za okres rozliczeniowy" odnosi się do wszystkich taryfowych grup odbiorców czyli do gospodarstw domowych, jak i pozostałych odbiorców.

W dalszej części skargi wskazano na zapis pkt 2 załącznika do uchwały, z którego wynika, że przedmiotowa taryfa jest taryfą jednolitą, obejmującą zarówno odbiorców, jakimi są gospodarstwa domowe, jak i pozostałych odbiorców, a więc potwierdzono fakt, że określone w pkt 4b siedem rodzajów stawek opłat abonamentowych odnosi się do wszystkich taryfowych grup odbiorców, wyodrębnionych w taryfie i określonych w pkt 3 załącznika. Zdaniem skarżącej taryfa zgodnie z § 2 pkt 11 rozporządzenia z dnia 28 czerwca 2006 roku wskazuje "stawkę abonamentową w zł na odbiorcę usług", a także zgodnie z § 5 pkt 2 tego rozporządzenia określa "stawkę opłaty abonamentowej na odbiorcę". Podkreślono, że definicja "odbiorca usług" jest pojęciem szerszym od "taryfowej grupy odbiorców", co zdaniem skarżącej przemawia za przyjęciem, że stawka opłaty abonamentowej, o której mowa w pkt 4b taryfy, odnosi się do wszystkich taryfowych grup odbiorców, a więc do gospodarstw domowych oraz do pozostałych odbiorców.

W odpowiedzi na skargę organ nadzoru uznając ją za bezzasadną wniósł o jej oddalenie.

Wyrokiem z dnia 2 lipca 2015r. w sprawie o sygn. akt II SA/Gl 422/15 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach uchylił zaskarżony akt i orzekł, że nie podlega on wykonaniu w całości do czasu uprawomocnienia się wyroku.

W uzasadnienia tego wyroku wskazano, że zaskarżone rozstrzygnięcie nadzorcze zostało podjęte na podstawie art. 91 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 roku o samorządzie gminnym (t. j. Dz. U. z 2013 r., poz. 594 ze zm. Powszechnie w orzecznictwie przyjęto, że sprzeczność z prawem uchwały (zarządzenia) zachodzi m. innymi wtedy gdy doszło do jej wydania z naruszeniem przepisów kompetencyjnych, podstaw prawnych, przepisów prawa materialnego przez ich wadliwą wykładnię czy też naruszenie procedury przy podejmowaniu uchwały. Spór między Wojewodą, który objął rozstrzygnięciem nadzorczym uchwałę Rady Miejskiej w L. z dnia [...] stycznia 2015 roku w sprawie zatwierdzenia "Taryf" dla zbiorowego zaopatrzenia w wodę dla Gminy [...], a Gminą [...] dotyczył braku powiązania stawki opłaty abonamentowej w uchwale Rady Miejskiej (punkt 4b "Taryfy" załącznik do uchwały) z taryfowymi grupami odbiorców (zostały one określone w pkt 3 "Taryfy" załącznik do uchwały.

Zdaniem bowiem Wojewody skoro Rada Miejska zatwierdziła taryfę, w której wysokości stawek opłaty abonamentowej ustalona została w całkowitym oderwaniu od taryfowych grup odbiorców to oznacza to, że podjęła uchwałę z naruszeniem § 5 pkt 2 rozporządzenia, a więc z istotnym naruszeniem prawa.

Sąd I instancji nie podzielił takiego poglądu. Podniesiono, że z zatwierdzonej zaskarżoną uchwałą taryfy w pkt 2 – rodzaj i struktura taryfy – wyraźnie stwierdzono, że taryfa na terenie gminy jest taryfą jednolitą obejmującą zarówno odbiorców jakimi są gospodarstwa domowe, jak i pozostałych odbiorców. Natomiast w pkt 4b "Taryfy" określono siedem rodzajów stawek opłat abonamentowych odnoszących się do odbiorców, stosowanych w zależności od sposobu rozliczeń z odbiorcami. Zapis pkt 2 "Taryfy" potwierdza więc, że stawki abonamentowe określone w pkt 4b załącznika odbiorców, a więc wszystkich taryfowych grup odbiorców usług wyszczególnionych w pkt 3 "Taryfy" (to jest gospodarstw domowych i pozostałych odbiorców).

Nadto, zgodnie z § 5 ust. 2 rozporządzenia z dnia 28 czerwca 2006 roku wskazano, że taryfy (art. 2 pkt 12 ustawy z dnia 7 czerwca 2001 roku – definicje taryfy; § 4 ust. 1 zarządzenia z dnia 18 czerwca 2006 roku – abonamenty taryfy) w zależności od ich rodzaju i struktury, dla poszczególnych taryfowych grup odbiorców zawierają stawkę opłaty abonamentowej (§ 2 pkt 11 powoływanego wyżej rozporządzenia) na odbiorcę. Zgodnie z § 14 to przedsiębiorstwo dokonuje wyboru struktury i rodzaju taryfy, uwzględniając w zależności od przyjętego rodzaju taryfy dla taryfowych grup odbiorców usług taryfę jednolitą (§ 14 pkt 1a rozporządzenia) – zawierającą jednolite ceny usług i jednolite stawki opłat dla wszystkich taryfowych grup odbiorców. Skoro więc zaskarżoną uchwałą zatwierdzono taryfę, która w pkt 3 określa taryfowe grupy odbiorców, w pkt 2 – rodzaj i struktura taryfy – stwierdzono, że taryfy w zakresie zaopatrzenia w wodę na terenie gminy jest taryfową jednostką to pozostają w związku ustaleniem stawki opłaty abonamentowej na odbiorcę (pkt 4b) z taryfowymi grupami odbiorców usług (pkt 3 załącznika). Nie doszło więc do naruszenia wskazanego w rozstrzygnięciu § 5 pkt 2 w związku z § 13 ust. 3 – 6 (brak uzasadnienia wymaganego art. 91 ust.

1. 3) i § 4 rozporządzenia Ministra Budownictwa z dnia 28 czerwca 2006 roku.

Tym samym Sąd I instancji uznał, że uchwała objęta rozstrzygnięciem nadzorczym jest zgodna z § 2 pkt 11 rozporządzenia, bowiem wskazuje na "stawkę abonamentową w zł na odbiorcę usług", a także zgodnie z § 5 pkt 2 rozporządzenia określa "stawkę opłaty abonamentowej na odbiorcę". Należy także podzielić twierdzenie skargi co do wzajemnego stosunku pojęć "odbiorca usług" – art. 2 pkt 3 ustawy z dnia 7 czerwca 2001 roku i pojęcia "taryfowa grupa odbiorców" (art. 2 pkt 13 ustawy z dnia 7 czerwca 2001 roku). W związku ze stwierdzeniem, że stawka opłaty abonamentowej, o której mowa w pkt 4b "Taryfy" odnosi się do wszystkich taryfowych grup odbiorców (pkt 3 "Taryfy").

Zatem nie doszło do naruszenia przepisów wskazanych w rozporządzeniu, dlatego na podstawie art. 148, 152, 200, 205 § 2 i 209 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.

Pismem z dnia 21 września 2015r. pełnomocnik Wojewody Śląskiego wniósł skargę kasacyjną na powyższy wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 2 lipca 2015r., sygn. akt II SA/Gl 422/15 zarzucając naruszenie przepisów prawa materialnego, w szczególności przepisu § 5 pkt 2 rozporządzenia w zw. z art. 2 pkt 13 ustawy z dnia 7 czerwca 2011 roku o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu poprzez jego błędną wykładnię.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że organ nadzoru stwierdzając nieważność ww. uchwały wskazał, iż z treści pkt 3 jej załącznika wynika, iż w taryfie wyodrębniono wyłącznie dwie taryfowe grupy odbiorców: "gospodarstwa domowe" i "pozostali odbiorcy". Jednocześnie nie dokonano wyodrębnienia taryfowych grup odbiorców z uwagi na sposób rozliczenia za świadczone usługi, co oczywiście nie jest obligatoryjne.

Wprawdzie pkt 4 lit. b załącznika do uchwały określono siedem różnych wysokości stawek opłaty abonamentowej, przyjmując jako kryterium ich ustalenia sposób rozliczenia za świadczone usługi, to w żaden sposób nie zostały one powiązane z ww. wyodrębnionymi taryfowymi grupami odbiorców. Z przytoczonych treści przepisów: § 2 pkt 11 oraz § 5 pkt 2 rozporządzenia zdaniem skarżącego kasacyjnie wynika jednoznacznie, iż stawki opłaty abonamentowej powinny być ściśle powiązane z taryfowymi grupami odbiorców, a w ramach jednej taryfowej grupy odbiorców możliwe jest ustalenie tylko jednej wysokości opłaty abonamentowej (por. m.in. wyrok WSA w Gliwicach z 27 października 2009 roku, sygn. akt II SA/Gl 637/09). Tymczasem w ocenie organu nadzoru Rada Miejska w L. zatwierdziła zakwestionowaną uchwałą taryfy, w których wysokość stawek opłaty abonamentowej ustalona została w całkowitym oderwaniu od taryfowych grup odbiorców, co należy uznać za niedopuszczalne.

Dlatego też organ nadzoru nie podzielił stanowiska Sądu I instancji wyrażonego w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, jako wynikającego z błędnej wykładni § 5 pkt 2 rozporządzenia i z pominięciem art. 2 pkt 13 ustawy z dnia 7 czerwca 2011 roku o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków.

Podkreślono, że każdemu odbiorcy może być wymierzana tylko jedna opłata abonamentowa co wynika także z analizy treści wzoru wniosku o zatwierdzenie taryfy (załącznik do rozporządzenia). Tymczasem w taryfie zatwierdzonej uchwałą Nr [...] Rada Miejska w L. wyróżniono tylko dwie taryfowe grupy odbiorców tj. gospodarstwa domowe oraz pozostali odbiorcy (pkt 3 taryfy) i aż siedem różnych opłat abonamentowych (pkt 4 lit. b taryfy). Tym samym bezspornym jest, iż dla jednej taryfowej grupy odbiorców ustalono więcej niż jedną opłatę abonamentową. Co więcej organ nadzoru podtrzymał stanowisko, iż opłaty te ustalono w oderwaniu od wyodrębnionych w taryfie grup odbiorców.

Organ nadzoru podzielił wprawdzie stanowisko Sądu I instancji, iż pojęcia "odbiorca usług" - art. 1 pkt 3 ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu (...) i "taryfowa grupa odbiorców" - art. 2 pkt 13 tejże ustawy pozostają we wzajemnym stosunku, jednakże zwrócił uwagę, że taryfowa grupa odbiorców usług, zgodnie z ww. przepisem, to odbiorcy wyodrębnieni na podstawie charakterystyki zużycia wody lub odprowadzanych ścieków, warunków zbiorowego zaopatrzenia w wodę i zbiorowego odprowadzania ścieków, a także na podstawie sposobu rozliczeń za świadczone usługi. Ustawodawca przewidział zatem możliwość ustalenia odrębnych grup taryfowych w zależności od sposobu rozliczeń za dostarczaną wodę. Takimi właśnie różnymi sposobami będzie np. rozliczenie się wg wskazań wodomierza głównego, wodomierza głównego z odczytem radiowym czy też "na podstawie przepisów dotyczących przeciętnych norm zużycia wody".

Tymczasem z analizy charakterystyki taryfowych grup odbiorców w Taryfie zatwierdzonej uchwałą Rady Miejskiej w L. Nr [...] (pkt 3 Tabela kolumna pionowa 2) w żaden sposób nie wynika, by przy wyodrębnianiu grup odbiorców uwzględniono sposób rozliczenia za zaopatrzenie w wodę. Skoro elementu tego nie uwzględniono, za niedopuszczalne, zdaniem organu nadzoru, należy uznać działanie polegające na zróżnicowaniu stawki opłaty abonamentowej z uwagi na sposób rozliczenia. Prowadzi to bowiem do ustalenia tych stawek w całkowitym oderwaniu od wyodrębnionych taryfowych grup odbiorców, lub co najmniej prowadzi do ustalenia kilku stawek opłaty abonamentowej dla jednej taryfowej grupy odbiorców co, jak wskazano wyżej, stoi w sprzeczności z obowiązującymi przepisami prawa.

W piśmie z dnia 14 października 2015r. stanowiącym odpowiedź na skargę kasacyjną wniesiono o jej oddalenie w całości.

W jej uzasadnieniu podniesiono, że zarzut naruszenia przez WSA w Gliwicach przepisów § 5 ust.2 rozporządzenia w związku z art.2 pkt.13 ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków, należy uznać za całkowicie chybiony. Mając na uwadze fakt. iż w załączniku do uchwały nr [...] Rady Miejskiej w L. z dnia [...] stycznia 2015 roku, w sprawie zatwierdzenia "Taryf dla zbiorowego zaopatrzenia w wodę dla gminy [...]" (pkt 3), wyodrębniono dwie taryfowe grupy odbiorców, a mianowicie gospodarstwa domowe i pozostali odbiorcy, zaś w pkt 4 lit. b, określono siedem rodzajów stawek opłat abonamentowych odnoszących się do odbiorców usług, w zależności od sposobu rozliczeń z odbiorcami, przy jednoczesnym wskazaniu w pkt 2 ww. załącznika, iż przedmiotowa taryfa jest taryfą jednolitą, obejmującą zarówno odbiorców jakimi są gospodarstwa domowe, jak i pozostali odbiorcy, potwierdzono, że określone w pkt 4 lit. b, siedem rodzajów stawek opłat abonamentowych odnosi się do wszystkich taryfowych grup odbiorców, wyodrębnionych w taryfie i określonych w pkt 3 załącznika.

Taryfa, zgodnie z zapisem § 2 pkt 11 rozporządzenia wskazuje "stawkę abonamentową w zł. na odbiorcę usług", a także zgodnie z § 5 pkt 2 rozporządzenia określa "stawkę opłaty abonamentowej na odbiorcę", dla poszczególnych taryfowych grup odbiorców, gdyż posługuje się pojęciem odbiorcy usług, a to zostało zdefiniowane zarówno w art.2 pkt 3 w związku z art.2 pkt 13 ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków, a także pkt 3 taryfy, gdzie taryfowe grupy odbiorców usług to: gospodarstwa domowe i pozostali odbiorcy.

Definicja "odbiorca usług" w obowiązujących przepisach związanych z omawianą tematyką jest pojęciem szerszym od pojęcia "taryfowa grupa odbiorców", stąd stosując wykładnię językową, systemową i logiczną, należy uznać, że stawka opłaty abonamentowej, o której mowa w pkt 4 b) taryfy, gdzie w kolumnie "jednostka miary" użyto zapisu: "zł/odbiorcę usług za okres rozliczeniowy", odnosi się do wszystkich taryfowych grup odbiorców, czyli zarówno do gospodarstw domowych jak i pozostałych odbiorców.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz.U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm., cyt. dalej jako p.p.s.a.), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod uwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie występują przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Z tego względu Naczelny Sąd Administracyjny przy rozpoznaniu sprawy związany był granicami skargi kasacyjnej. Granice te są wyznaczone wskazanymi w niej podstawami, którymi - zgodnie z art. 174 p.p.s.a. - może być:

1. 1) naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie;
2. 2) naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Skarga kasacyjna powinna zawierać przytoczenie podstaw kasacyjnych oraz ich uzasadnienie (art. 176 p.p.s.a.).

Przytoczenie podstaw kasacyjnych to wskazanie konkretnych przepisów prawa materialnego lub przepisów postępowania, które w ocenie skarżącego zostały naruszone przez sąd pierwszej instancji i precyzyjne wyjaśnienie, na czym polegało niewłaściwe zastosowanie lub błędna wykładnia prawa materialnego, bądź wykazanie istotnego wpływu naruszenia prawa procesowego na rozstrzygnięcie sprawy przez sąd pierwszej instancji. Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej polega na tym, że jest on władny badać naruszenie jedynie tych przepisów, które zostały wyraźnie wskazane przez stronę skarżącą. Ze względu na ograniczenia wynikające ze wskazanych regulacji prawnych, Naczelny Sąd Administracyjny nie może we własnym zakresie konkretyzować zarzutów skargi kasacyjnej, uściślać ich ani w inny sposób korygować.

Rozpoznając zarzuty skargi kasacyjnej w tak zakreślonych granicach, stwierdzić należy, że nie są one uzasadnione i z tego powodu nie zostały przez Sąd uwzględnione.

Sąd I instancji w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku prawidłowo przyjął, że określenie taryf oraz stawek opłat abonamentowych odnoszących się do odbiorców nastąpiło zgodnie z § 5 pkt 2 rozporządzenia Ministra Budownictwa z dnia 28 czerwca 2006 roku w sprawie określenia taryf, wzoru wniosku o zatwierdzeniu taryf oraz warunków rozliczeń za zbiorowe zaopatrzenie w wodę i zbiorowe odprowadzanie ścieków (Dz. U. Nr 127, poz. 886).

Zgodnie z tym przepisem taryfy, w zależności od ich rodzaju i struktury, dla poszczególnych taryfowych grup odbiorców zawierają m.in.: 1) cenę za m3 dostarczonej wody, w rozliczeniach dokonywanych na podstawie odczytu wskazań wodomierza lub na podstawie przepisów dotyczących przeciętnych norm zużycia wody oraz stawkę opłaty abonamentowej na odbiorcę:

1. a) w rozliczeniach w oparciu o wskazania wodomierza głównego lub wskazania wodomierza mierzącego ilość wody bezpowrotnie zużytej,
2. b) w rozliczeniach z osobą korzystającą z lokalu w budynku wielolokalowym,
3. c) w rozliczeniach na podstawie przepisów dotyczących przeciętnych norm zużycia wody;

Dopuszczalna jest interpretacja art.2 pkt.13 ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków w zw. z przywołanym § 5 pkt 2 rozporządzenia poprzez przyjęcie, że określona stawka opłaty abonamentowej może odnosić się do wszystkich odbiorców usług w sytuacji, gdy przedsiębiorstwo przyjęło taryfę jednolitą. Podzielić należy ocenę Sądu I instancji oraz argumentację przedstawianą przez Gminę [...], iż w załączniku do uchwały nr [...] Rady Miejskiej w L. z dnia [...] stycznia 2015 roku, w sprawie zatwierdzenia "Taryf dla zbiorowego zaopatrzenia w wodę dla gminy [...]" (pkt 3), wyodrębniono dwie taryfowe grupy odbiorców, a mianowicie gospodarstwa domowe i pozostali odbiorcy, zaś w pkt 4 lit. b, określono siedem rodzajów stawek opłat abonamentowych odnoszących się do odbiorców usług, w zależności od sposobu rozliczeń z odbiorcami, przy jednoczesnym wskazaniu w pkt 2 ww. załącznika, iż przedmiotowa taryfa jest taryfą jednolitą, obejmującą zarówno odbiorców jakimi są gospodarstwa domowe, jak i pozostali odbiorcy, potwierdzono, że określone w pkt 4 lit. b, siedem rodzajów stawek opłat abonamentowych odnosi się do wszystkich taryfowych grup odbiorców, wyodrębnionych w taryfie i określonych w pkt 3 załącznika.

Pozwala to na jednoznaczne określenie wysokości opłaty od odbiorcy usługi, ze względu na przyjęcie taryfy jednolitej (tak dla gospodarstw domowych oraz pozostałych odbiorców) oraz stawek abonamentowych.

Taryfa, zgodnie z zapisem § 2 pkt 11 rozporządzenia wskazuje "stawkę abonamentową w zł. na odbiorcę usług", a także zgodnie z § 5 pkt 2 rozporządzenia określa "stawkę opłaty abonamentowej na odbiorcę", dla poszczególnych taryfowych grup odbiorców, gdyż posługuje się pojęciem odbiorcy usług, a to zostało zdefiniowane zarówno w art.2 pkt 3 w związku z art.2 pkt 13 ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków, a także pkt 3 taryfy, gdzie taryfowe grupy odbiorców usług to: gospodarstwa domowe i pozostali odbiorcy.

Definicja "odbiorca usług" w obowiązujących przepisach związanych z omawianą tematyką jest pojęciem szerszym od pojęcia "taryfowa grupa odbiorców", stąd stosując wykładnię językową, systemową i logiczną, należy uznać, że stawka opłaty abonamentowej, o której mowa w pkt 4 b) taryfy, gdzie w kolumnie "jednostka miary" użyto zapisu: "zł/odbiorcę usług za okres rozliczeniowy", odnosi się do wszystkich taryfowych grup odbiorców, czyli zarówno do gospodarstw domowych jak i pozostałych odbiorców. Określona stawka opłaty abonamentowej odnosi się do wszystkich odbiorców usług, czyli każdej taryfowej grupy odbiorców. Nie powoduje to wątpliwości co do zastosowania taryfy, ani opłaty abonamentowej względem odbiorcy usługi. Samo zróżnicowanie opłat abonamentowych jest dopuszczalne i jest uzasadnione. Wprowadzone opłaty abonamentowe całościowo odnoszą się do przyjętych grup taryfowych. Tymczasem niedopuszczalne byłoby jedynie takie przyjęcie opłat abonamentowych względem określonych odbiorców usług, które w ramach danej taryfy prowadziło do ich dalszego podmiotowego wyodrębnienia i zróżnicowania.

Mając powyższe na uwadze należy zatem uznać, że wniesiona przez Wojewodę Śląskiego skarga kasacyjna nie miała usprawiedliwionych podstaw i z tego powodu została ona oddalona na podstawie art. 184 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 209 w zw. z art. 204 pkt 2 i art. 205 § 2 art. 203 pkt 1 p.p.s.a.