Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnegoz 29 lipca 2016 r., sygn. akt II OSK 2861/14

Uzasadnienie

Wyrokiem z dnia 27 czerwca 2014 r., sygn. akt IV SA/Wa 641/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny (powoływany dalej jako: WSA) w Warszawie oddalił skargę J. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego (dalej SKO) w Warszawie z dnia [...] stycznia 2014 r. nr [...] w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia. Wyrok ten zapadł w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy:

Pismem z dnia 6 lutego 2009 r. Mazowiecki Zarząd Dróg Wojewódzkich w Warszawie wniósł o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody dla przedsięwzięcia polegającego na budowie nowego przebiegu drogi wojewódzkiej nr 580 - obwodnicy Żelazowej Woli od km 46+150 do km 47+950 w miejscowościach Chodakówek, Dzięglewo i Żelazowa Wola na terenie gm. Sochaczew, powiatu sochaczewskiego, województwa mazowieckiego.

W dniu [...] maja 2009 r. Wójt Gminy Sochaczew wydał decyzję nr [...] o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację ww. przedsięwzięcia. Od powyższej decyzji odwołanie wniósł J. S., zarzucając naruszenie jego praw do wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów. Decyzją z dnia [...] sierpnia 2009 r. nr [...] SKO w Warszawie uchyliło zaskarżoną decyzję i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji.

Po ponownym rozpatrzeniu sprawy, Wójt Gminy Sochaczew wydał decyzję z dnia [...] maja 2011 r. nr [...] o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia w postaci obwodnicy Żelazowej Woli. Podstawę prawną decyzji stanowiły przepisy art. 71 ust. 1 i 2 pkt. 2, art. 75 ust. 1 pkt. 4 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. Nr 199, poz. 1227 ze zm., t.j. Dz.U. z 2013, poz. 1235), § 3 ust. 1 pkt 56 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. Nr 257, poz. 2573 ze zm.) w związku § 4 rozporządzenia Rady Ministrów dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. Nr 213, poz. 1397).

Od powyższej decyzji odwołanie wnieśli M. i A. T., Z. i J. S., E. T. i E. T., M. O. oraz M. i D. K. Zaskarżonej decyzji zarzucili nieuwzględnienie ich propozycji innego przebiegu obwodnicy, który spowodowałby zmniejszenie poziomu hałasu, marginalne traktowanie oddziaływania inwestycji na mieszkańców, nieuwzględnienie lokalizacji kolejnej planowanej w przyszłości obwodnicy.

Decyzją z dnia [...] marca 2012 r. nr [...] SKO w Warszawie utrzymało w mocy decyzję z dnia [...] maja 2011 r. nr [...] oraz umorzyło postępowanie odwoławcze wobec M. O. i E. T. Po rozpoznaniu skargi J. S. na powyższą decyzję, WSA w Warszawie wyrokiem z dnia 17 września 2012 r. sygn. akt IV SA/Wa 994/12 uchylił decyzję SKO w Warszawie z dnia 14 marca 2012 r. W ocenie tegoż sądu, kwestia negatywnego oddziaływania hałasu na zdrowie i warunki życia ludzi nie została w sprawie w sposób prawidłowy przeanalizowana. Sąd wskazał, aby ponownie rozpatrując sprawę Kolegium oceniło i przeanalizowało możliwość takiego przebiegu planowanej obwodnicy w jej środkowej części, żeby zagwarantować już na etapie decyzji środowiskowej w pełni ochronę klimatu akustycznego zabudowań na nieruchomości skarżącego.

Ponownie rozpoznając sprawę SKO w Warszawie pismem z dnia 5 listopada 2013 r. zwróciło się do Mazowieckiego Zarządu Dróg Wojewódzkich o informację, czy istnieje możliwość wytyczenia (przebiegu) trasy planowanej obwodnicy w taki sposób, aby zagwarantować pełną ochronę klimatu akustycznego zabudowań znajdujących się na nieruchomości J. S. zamieszkałego w D. pod numerem [...], (dz. ew. nr [...]), a w przypadku negatywnej odpowiedzi, o przedstawienie powodów niemożliwości poprowadzenia obwodnicy w sposób gwarantujący ww. zabudowaniom pełną ochronę klimatu akustycznego. Ponadto organ zwrócił się o informację, w jaki sposób inwestor planuje zagwarantować pełną ochronę klimatu akustycznego zabudowań znajdujących się na nieruchomości J. S. w razie zrealizowania przedmiotowej obwodnicy w wariancie preferowanym przez inwestora.

Pismem z dnia 19 listopada 2013 r. inwestor - Mazowiecki Zarząd Dróg Wojewódzkich poinformował w szczególności, że przebieg planowanej obwodnicy wytyczono z uwzględnieniem korytarza przewidzianego w obowiązującym Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy Sochaczew. Wskazał, że decyzja organu I instancji została wydana w oparciu o raport oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko opracowany zgodnie z postanowieniem Wójta Gminy Sochaczew z dnia [...] listopada 2009 r. Raport określa m.in. prognozowane natężenie hałasu w porze dziennej i nocnej w latach 2015 (przewidywany rok oddania do użytku przedmiotowej inwestycji) i 2024 (dziesiąty rok użytkowania inwestycji) z jednoczesnym wskazaniem proponowanej lokalizacji ekranów akustycznych.

W ocenie inwestora zapisy decyzji organu I instancji gwarantują pełną ochronę klimatu akustycznego zabudowań na działce nr [...]. Wyjaśnił przy tym, że zgodnie z obowiązującym rozporządzeniem w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku, zabudowania J. S. nie będą narażone na przekroczenie norm hałasu.

Biorąc powyższe pod uwagę, po przeprowadzeniu w trybie art. 136 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2013 r., poz. 267, dalej K.p.a.) postępowania wyjaśniającego, SKO w Warszawie decyzją z dnia 28 stycznia 2014 r. nr KOA/85/Oś/13 utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję oraz na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 K.p.a. umorzyło postępowanie odwoławcze wobec M. O. i E. T. Kolegium uznało, że zaskarżona decyzja z dnia [...] maja 2011 r. nr [...] jest zgodna z przepisami prawa.

Wskutek przeprowadzonej analizy możliwości przebiegu planowanej obwodnicy w jej środkowej części Kolegium ustaliło, że należące do Z. i J. S. zabudowania na dz. ew. nr [...] w D. będą miały pełną ochronę klimatu akustycznego. Jak wskazuje graficzne przedstawienie rozkładu izofon (uzupełnienie Raportu oddziaływania przedmiotowego przedsięwzięcia na środowisko z dnia 7 lutego 2011 r.), poziom hałasu na przedmiotowej nieruchomości (prognoza natężenia ruchu na 2015 r.) przy braku ekranów akustycznych jest prognozowany na 60,1 dB(A) w porze dziennej i na 54,9 dB(A) w porze nocnej. Odpowiednio z ekranami akustycznymi na 53,7 dB(A) w porze dziennej i na 48,5 dB(A) w porze nocnej. Analogiczne prognozy na 2024 r. przewidują, że poziom hałasu na przedmiotowej nieruchomości przy braku ekranów akustycznych jest prognozowany na 60,4 dB(A) w porze dziennej i na 56,1 dB(A) w porze nocnej.

Natomiast z ekranami akustycznymi na 55,0 dB(A) w porze dziennej i na 49,7 dB(A) w porze nocnej. Stosownie do zamieszczonej w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (Dz. U. Nr 120, poz. 826 ze zm.), tabeli nr 1 (Lp.

3) dla terenów zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej i zamieszkania zbiorowego, zabudowy zagrodowej, rekreacyjno-wypoczynkowej oraz mieszkaniowo-usługowej dopuszczalny poziom hałasu emitowanego od dróg wynosi 65 dB(A) w porze dziennej i 55 dB(A) w porze nocnej.

Z uwagi na powyższe ustalenia, jak również okoliczność, że kwestionowana decyzja ustala, iż w ramach inwestycji mają być zrealizowane ekrany akustyczne, natomiast na całej długości drogi ma być zaprojektowana cicha nawierzchnia typu SMA, w ocenie organu odwoławczego zabudowania na dz. ew. nr [...] w D. będą miały pełną ochronę klimatu akustycznego. Ponadto organ wskazał, że z Raportu wynika, iż wybór wariantu przebiegu analizowanej obwodnicy nie będzie miał wpływu na jakość wód opadowych pochodzących z jej odwodnienia.

W ocenie tegoż organu, realizacja obwodnicy pozwoli na odciążenie głównie centrum Żelazowej Woli, a w mniejszym stopniu centrum Chodakówka, z ruchu pojazdów poprzez skierowanie go na obwodnicę.

Odnosząc się do zarzutów zawartych w odwołaniu Kolegium wskazało, że nie znajdują one uzasadnienia wobec materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie.

Przywołując art. 138 § 1 pkt 3 K.p.a., zgodnie z którym organ odwoławczy wydaje decyzję, w której umarza postępowanie odwoławcze Kolegium wskazało, że postępowanie zostało częściowo umorzone na skutek ustalenia, że M. O. i E. T. nie są jego stronami w rozumieniu art. 28 K.p.a.

Skargę na powyższą decyzję do WSA w Warszawie wniósł J. S. (skarżący). Zarzucił on, że przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ odwoławczy nie zastosował się do zaleceń sądu administracyjnego, lecz poprzestał na wystosowaniu pisma do inwestora – Mazowieckiego Zarządu Dróg Wojewódzkich z zapytaniem o możliwość wytyczenia planowanej inwestycji w taki sposób, aby zagwarantować skarżącemu pełną ochronę klimatu akustycznego.

Zdaniem skarżącego, twierdzenia organu nie znajdują oparcia w materiale dowodowym, a postępowanie wyjaśniające zostało przeprowadzone bez zawiadomienia stron postępowania.

W odpowiedzi na skargę SKO w Warszawie podtrzymało stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji, wnosząc o oddalenie skargi.

W motywach wyroku oddalającego skargę WSA w Warszawie stwierdził, że dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy istotny był poziom prognozowanego natężenia hałasu generowanego przez ww. obwodnicę, a ten wg Raportu nie przekroczy dopuszczalnych przez przepisy norm. W ocenie tegoż sądu prawidłowo zatem organ odstąpił od analizy ewentualnej realizacji przedsięwzięcia w innym wariancie. Zdaniem sądu I instancji uchybienia organu w zakresie szczegółowości uzasadnienia i argumentacji przedstawionej w kwestionowanej decyzji pozostają bez wpływu na treść rozstrzygnięcia.

Skargą kasacyjną J. S. zaskarżył w całości ww. wyrok WSA w Warszawie i oparł ją na następujących zarzutach:

1. 1. na podstawie "art. 174 ust. 1" ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dalej Ppsa) zarzuca wyrokowi naruszenie prawa materialnego poprzez błędną wykładnię przepisów § 1 zał. tab. Nr 1 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku w zw. z art. 112 i art. 113 ustawy - Prawo ochrony środowiska (brak powołania Dziennika Ustaw) oraz niewłaściwe zastosowanie tych przepisów,
2. 2. na podstawie "art. 174 ust. 2" Ppsa zarzuca naruszenie przepisów postępowania, które miały istotny wpływ na wynik sprawy:
3. - art. 141 § 4 Ppsa poprzez sporządzenie uzasadnienia wyroku w sposób uniemożliwiający wyjaśnienie motywów podjętego rozstrzygnięcia, a co za tym idzie uniemożliwiający skuteczne zwalczanie poglądu sądu i uniemożliwiający kontrolę kasacyjną,
4. - art. 153 Ppsa poprzez zaakceptowanie decyzji SKO, która nie stosowała się do zaleceń sądu administracyjnego uchylającego poprzednią decyzję SKO.

Wskazując na powyższe wnosi o:

1. 1. uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy WSA w Warszawie do ponownego rozpoznania,
2. 2. zasądzenie kosztów postępowania wg norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej odnosząc się do zarzutu naruszenia prawa materialnego poprzez błędną wykładnię przepisów § 1 zał. Tab. 1 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku w zw. z art. 112 i art. 113 ustawy - Prawo ochrony środowiska podnosi, że wskazane przepisy przewidują dopuszczalne poziomy hałasu nie dla samych zabudowań, lecz dla całego terenu przeznaczonego pod zabudowę mieszkaniową, a w tym dla terenu zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej. WSA zastosował zatem błędną wykładnię ww. przepisów i uznał, że istotny jest poziom hałasu w odniesieniu do samych zabudowań, a nie dla terenów przeznaczonych pod zabudowę.

Ponadto podnosi, że WSA w Warszawie w uzasadnieniu swego wyroku w ogóle nie ustosunkował się do zarzutów przywołanych w skardze związanych z trybem wydania decyzji przez Wójta Gminy Sochaczew i brakiem ustosunkowania się przez niego do uwag zgłaszanych przez mieszkańców [...], a także do zarzutów dotyczących ochrony siedliska pachnicy dębowej będącej gatunkiem "naturowym".

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje

Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw.

Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej Ppsa) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. Nie dopatrzywszy się w niniejszej sprawie żadnej z wyliczonych w art. 183 § 2 Ppsa przesłanek nieważności postępowania sądowoadministracyjnego, będąc związany granicami skargi kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny przeszedł do rozpatrzenia zarzutów tej skargi.

W sytuacji przytoczenia w skardze kasacyjnej zarzutów naruszenia prawa materialnego, jak i naruszenia przepisów postępowania, w pierwszej kolejności Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje zasadniczo ostatnio wymieniony zarzut. Dopiero bowiem po przesądzeniu, że w postępowaniu sądowoadministracyjnym zachowano prawidłowy tok procedury, nie uchybiając jej przepisom w stopniu, który mógłby wpłynąć na wynik sprawy, można przejść − w granicach określonych w skardze − do ocen o charakterze prawnomaterialnym.

A. Nie jest uzasadniony zarzut naruszenia przepisu art. 141 § 4 Ppsa poprzez sporządzenie uzasadnienia wyroku w sposób uniemożliwiający wyjaśnienie motywów podjętego rozstrzygnięcia, a co za tym idzie skutecznego zwalczania poglądów sądu i dokonania kontroli kasacyjnej.

Przepis art. 141 § 4 Ppsa stanowi, że uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Typowe zatem uzasadnienie składa się składa się z trzech części: a) tzw. części historycznej, b) wskazania podstawy faktycznej rozstrzygnięcia i c) wskazania podstawy prawnej rozstrzygnięcia. Do sytuacji, w której wadliwość uzasadnienia wyroku może stanowić usprawiedliwioną podstawę skargi kasacyjnej należy zaliczyć tę, gdy uzasadnienie nie pozwala na kontrolę kasacyjną orzeczenia, w tym poprzez nie wyjaśnienie podstawy prawnej rozstrzygnięcia. Przy czym wada ta musi być na tyle istotna, ażeby mogło to mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 Ppsa).

Tymczasem uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera wszystkie wymagane elementy, a zatem zostało sporządzone zgodnie z art. 141 § 4 Ppsa. Sąd meriti prawidłowo wskazał sporny pomiędzy stronami problem prawa materialnego i prawidłowo uzasadnił swój pogląd prawny. Sąd I instancji podkreślił w pierwszej kolejności, że zaskarżona decyzja została wydana w wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy przez SKO w Warszawie w związku z wyrokiem WSA w Warszawie z dnia 17 września 2012 r. sygn. akt IV SA/Wa 994/12, uchylającym decyzję SKO w Warszawie z dnia [...] marca 2012 r. nr [...]. Stwierdził m.in. że istotny w przedmiotowej sprawie był poziom prognozowanego natężenia hałasu generowanego przez ww. obwodnicę, a ten według Raportu nie przekroczy dopuszczalnych przez przepisy norm.

Sąd I instancji wskazał, że w wyniku przeprowadzonego dodatkowego postępowania wyjaśniającego ustalono, że należące do Z. i J. S. zabudowania na działce ew. nr [...] w [...] będą miały pełną ochronę klimatu akustycznego. Sąd I instancji stwierdził, że skoro zaskarżona decyzja ustala, że w ramach inwestycji mają być zrealizowane ekrany akustyczne, a na całej długości drogi ma być zaprojektowana cicha nawierzchnia typu SMA, zabudowania na działce ew. nr [...] w [...] będą miały zapewnioną ochronę klimatu akustycznego. Nie wystąpiła zatem konieczność wyznaczenia oraz analizowania innego przebiegu przedmiotowej trasy.

Nie można również podzielić argumentów skarżącego dot. nieustosunkowania się przez sąd I instancji do zarzutów przywołanych w skardze związanych z trybem wydania decyzji przez Wójta Gminy Sochaczew i brakiem ustosunkowania się przez niego do uwag zgłaszanych przez mieszkańców [...], a także do zarzutów dotyczących ochrony siedliska pachnicy dębowej będącej gatunkiem "naturowym". Skład orzekający sądu wojewódzkiego w dniu 27 czerwca 2014 r. zauważył bowiem, że w uzasadnieniu wiążącego w niniejszej sprawie wyroku z dnia 17 września 2012 r. sygn. akt IV SA/Wa 994/12, sąd ten nie podzielił zarzutu w zakresie niedopuszczalności uzyskania zezwolenia Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Warszawie na zniszczenie siedliska pachnicy dębowej w wierzbie, która koliduje z przebiegiem projektowanej obwodnicy w oparciu o art. 56 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody.

Nadto trafnie sąd I instancji uznał w ślad za organem odwoławczym, że w raporcie o oddziaływaniu inwestycji na środowisko uwzględniono wpływ inwestycji na życie i zdrowie ludzi (pkt 7.10 oraz pkt 14 raportu).

Wobec powyższego stwierdzić należy, że sąd I instancji – wbrew wywodom skarżącego kasacyjnie - w sposób prawidłowy wyjaśnił motywy rozstrzygnięcia, uzasadniając swoje stanowisko w odniesieniu do okoliczności, które miały znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy.

B. Chybiony jest zarzut naruszenia przepisu art. 153 Ppsa poprzez zaakceptowanie decyzji SKO, którą nie zastosować się miano do zaleceń sądu administracyjnego uchylającego poprzednią decyzję SKO.

Jak słusznie uznał sąd I instancji, SKO w Warszawie – wbrew twierdzeniom skarżącego kasacyjnie – uwzględniło wytyczne WSA w Warszawie z dnia 17 września 2012 r., przeprowadzając postępowanie wyjaśniające w celu oceny i analizy możliwości takiego przebiegu planowanej obwodnicy w jej środkowej części, żeby zagwarantować już na etapie decyzji środowiskowej w pełni ochronę klimatu akustycznego zabudowań na nieruchomości skarżącego. W ramach tego postępowania, SKO wezwało inwestora o dodatkowe wyjaśnienia, a następnie – po zapoznaniu się z jego stanowiskiem, zbadało, czy stosownie do obowiązujących regulacji prawnych dotyczących dopuszczalnych poziomów hałasu na określonych terytoriach nieruchomości skarżącego położone są w strefie ponadnormatywnego hałasu emitowanego od planowanej inwestycji. Wskutek tak przeprowadzonej analizy Kolegium ustaliło, że należące do Państwa Z. i J. S. zabudowania na dz. ew. nr [...] w [...] będą miały pełną ochronę klimatu akustycznego.

Jak wskazuje graficzne przedstawienie rozkładu izofon (vide: uzupełnienie Raportu oddziaływania przedmiotowego przedsięwzięcia na środowisko z dnia 7 lutego 2011 r. znak: l.dz.: DRI/1713/02/2011r.), poziom hałasu na przedmiotowej nieruchomości (prognoza natężenia ruchu na 2015 r.) przy braku ekranów akustycznych jest prognozowany na 60,1 dB(A) - w porze dziennej i na 54,9 dB(A) w porze nocnej. Odpowiednio z ekranami akustycznymi na 53,7 dB(A) - w porze dziennej i na 48,5 dB(A) w porze nocnej. Analogiczne zaś prognozy na 2024 r. przewidują, że poziom hałasu na przedmiotowej nieruchomości przy braku ekranów akustycznych jest prognozowany na 60,4 dB(A) - w porze dziennej i na 56,1 dB(A) w porze nocnej. Odpowiednio z ekranami akustycznymi na 55,0 dB(A) - w porze dziennej i na 49,7 dB(A) w porze nocnej. Stosownie do zamieszczonej w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku, tabeli nr 1 (Lp.

3) dla terenów zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej i zamieszkania zbiorowego, zabudowy zagrodowej, rekreacyjno-wypoczynkowej oraz mieszkaniowo-usługowej dopuszczalny poziom hałasu emitowanego od dróg wynosi 65 dB(A) w porze dziennej i 55 dB(A) w porze nocnej. Uwzględniając powyższe, jak również omawianą już wcześniej okoliczność, że skarżona decyzja ustala, że w ramach inwestycji mają być zrealizowane ekrany akustyczne, a na całej długości drogi ma być zaprojektowana cicha nawierzchnia typu SMA, zabudowania na dz. ew. nr [...] w [...] będą miały pełną ochronę klimatu akustycznego.

Wyjaśniając powyższe uznać należy, że SKO w pełni zastosowało wytyczne sądu wojewódzkiego orzekającego w dniu 17 września 2012 r., a WSA w Warszawie wyrokiem z dnia 27 czerwca 2014 r. słusznie je zaakceptował.

C. W konsekwencji poprzednich uwag za nietrafny przyjdzie uznać zarzut błędnej wykładni, a w konsekwencji niewłaściwego zastosowania przepisów § 1 zał. tab. Nr 1 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku w zw. z art. 112 i art. 113 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2013 r., poz. 1232 ze zm., dalej Poś). Uzasadniając ten zarzut skarżący kasacyjnie wskazuje, że do określenia dopuszczalnego poziomu hałasu winny mieć zastosowanie norm wskazane w lp. 2 tabeli nr 1 stanowiącej załącznik do ww. rozporządzenia. Z zarzutem tym jednak nie można się zgodzić. Zwrócić bowiem należy uwagę, że projektowana obwodnica Żelazowej Woli przebiega przez tereny, dla których w większość brak jest miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Jedynie niewielkie fragmenty obszarów znajdujące się w sąsiedztwie obwodnicy objęte są zapisami następujących planów zagospodarowania przestrzennego:

1. 1) miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego gminy Sochaczew – uchwała Nr L/211/2002 z dnia 28 sierpnia 2002 r.,
2. 2) miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego gminy Sochaczew – uchwała Nr III/13/2002 z dnia 11 grudnia 2002 r.,
3. 3) miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego gminy Sochaczew – uchwała Nr XXXIV/133/2005 z dnia 25 maja 2005 r.

Z analizy znajdujących się tam terenów sąsiadujących z planowaną inwestycją wynika, że są to tereny mieszkaniowo-usługowe, dlatego słusznie SKO w Warszawie, a w ślad za nim sąd I instancji przyjęły, że w przedmiotowej sprawie zastosowanie winny mieć normy wskazane w Lp. 3 tabeli nr 1 stanowiącej załącznik do ww. rozporządzenia.

D. Z tych względów i na podstawie art. 184 ustawy Ppsa, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku.