Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 12 września 2012 r. w sprawie o sygnaturze II SA/Wr 51/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu oddalił skargę D.G. na niewykonanie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 16 grudnia 2010 r., sygnatura akt II SA/Wr 446/10.
W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Sąd wojewódzki wskazał, że wyrokiem z dnia 16 grudnia 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu uwzględnił skargę D.G., J.G., M.G. i T.G. i w pkt I stwierdził nieważność § 28 ust. 4 uchwały Rady Miejskiej w Kłodzku z dnia 26 października 2006 r. Nr LX/460/2006 w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla terenu położonego pomiędzy ul. Śląską, Karola Miarki, Sienkiewicza, Kwiatową, potokiem Jawornik, granicami Miasta i ul. Mariańską w Kłodzku, w pkt II orzekł, że zaskarżona uchwała w części, w której stwierdzono jej nieważność, nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku, a w pkt III orzekł o zwrocie kosztów postępowania sądowego od Miasta Kłodzka na rzecz skarżących.
Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu na niewykonanie powyższego wyroku złożyła D.G., żądając wymierzenia Burmistrzowi Miasta Kłodzka grzywny oraz zasądzenia kosztów postępowania według norm przepisanych.
W uzasadnieniu skargi podniosła, że stwierdzenie nieważności § 28 ust. 4 przedmiotowej uchwały oznacza, że organy administracji publicznej winny do czasu uchwalenia nowego planu zagospodarowania przestrzennego bezwzględnie stosować się do postanowień zawartych w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta Kłodzka (uchwała nr XLI/331/2005 z dnia 25 sierpnia 2005 r.), w którym działki nr 1 i 2 znajdują się w strefie miejskiej zurbanizowanej terenów mieszkaniowo-usługowych. Oznacza to, że brak jest podstaw do ograniczenia obsługi komunikacyjnej dla funkcji, która została dopuszczona w studium na równi z mieszkalnictwem. Zdaniem skarżącej Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w ww. wyroku wyraźnie podkreślił, że ograniczenia komunikacyjne (w postaci znaku drogowego ograniczającego dostęp do drogi publicznej w zakresie funkcji usługowej) wyłączają możliwość swobodnego korzystania przez skarżącą z należącej do niej nieruchomości.
Skoro bowiem dopuszczono na przedmiotowych działkach realizację zarówno funkcji usługowej, jak i mieszkaniowej, to powinny one mieć zapewnioną obsługę komunikacyjną umożliwiającą ich realizację. Tymczasem pomimo upływu roku od stwierdzenia przez Sąd nieważności § 28 ust. 4 organ nie podjął żadnych działań w celu usunięcia istniejących ograniczeń w dostępie nieruchomości skarżącej do drogi publicznej w postaci znaku drogowego B-3a ustawionego na skrzyżowaniu ulic Czarnieckiego i Nałkowskiej w Kłodzku.
Skarżąca pismem z dnia 9 listopada 2011 r. wezwała Burmistrza Miasta Kłodzka do wykonania prawomocnego orzeczenia Sądu, a zatem podjęcia stosownych czynności w celu doprowadzenia do stanu zgodnego z ustaleniami studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy, tj. bezzwłocznego usunięcia znaku drogowego uniemożliwiającego realizację dostępu do drogi publicznej w zakresie dojazdu do działalności usługowej prowadzonej na działkach nr 1 i 2. Na powyższe jednak pismo skarżąca nie otrzymała odpowiedzi.
W odpowiedzi na skargę Burmistrz Miasta Kłodzka wniósł o jej oddalenie, wywodząc, że ze stwierdzenia nieważności § 28 ust. 4 przedmiotowej uchwały skarżąca wyciąga zbyt daleko idące wnioski w zakresie ustalenia układu komunikacyjnego w Kłodzku na skrzyżowaniu ulic Czarnieckiego i Nałkowskiej. Wbrew bowiem wywodom skargi podstawą umieszczenia znaku drogowego B-3a nie był plan zagospodarowania przestrzennego w uchylonym zakresie, ale przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 23 września 2003 r. w sprawie szczegółowych warunków zarządzania ruchem na drogach oraz wykonywania nadzoru nad tym zarządzaniem (Dz.U. Nr 177, poz. 1729). Organ wskazał, że na organizację ruchu na wzmiankowanym skrzyżowaniu wpływ mają wyłącznie warunki drogowe, geometria drogi i zakres dostępu do niej. Ukształtowanie przyległej ulicy Hłaski nakazuje ograniczenie ruchu pojazdów o dużych gabarytach z uwagi na niewielką szerokość pasa ruchu, nienormatywne promienie skrętów. Podkreślił także, że dostęp do nieruchomości D.G. dla pojazdów wielkogabarytowych (autobusy) jest możliwy poprzez ulicę Czarnieckiego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu uznał skargę za niezasadną.
Cytując treść art. 154 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012, poz. 270), dalej p.p.s.a. Sąd przypomniał, że w niniejszej sprawie D.G. złożyła skargę w przedmiocie niewykonania wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 16 grudnia 2010 r., sygn. akt II SA/Wr 446/10, żądając wymierzenia organowi grzywny oraz zasądzenia kosztów postępowania według norm przepisanych.
Powyższym wyrokiem Sąd uwzględnił skargę D.G., J.G., M.G. i T.G. i stwierdził nieważność § 28 ust. 4 uchwały Rady Miejskiej w Kłodzku z dnia 26 października 2006 r., (Nr LX/460/2006) w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla terenu położonego pomiędzy ul. Śląską, Karola Miarki, Sienkiewicza, Kwiatową, potokiem Jawornik, granicami Miasta i ul. Mariańską w Kłodzku. W uzasadnieniu Sąd wskazał, że wyeliminowany z obrotu prawnego przepis uchwały przewidujący dla funkcji usługowej zlokalizowanej w budynkach położonych przy ul. Stefana Czarnieckiego dojazd do terenu wyłącznie od ulicy 3 KD, wprowadzał ograniczenia komunikacyjne w zakresie funkcji usługowej, co naruszało interes skarżących, w tym D.G., która jest właścicielem działki nr 2 i współwłaścicielem działki nr 1, na których - w związku z prowadzoną działalnością usługową - zlokalizowany jest parking.
Sąd pierwszej instancji wskazał, że skarga o wymierzenie organowi grzywny przysługuje w dwóch sytuacjach: po pierwsze gdy organ nie wykonuje wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania, a po drugie gdy organ pozostaje bezczynny lub prowadzi przewlekle postępowanie po wyroku uchylającym lub stwierdzającym nieważność aktu lub czynności. Niewykonanie przez organ wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania ma miejsce wówczas, gdy organ administracji publicznej, zobowiązany prawomocnym wyrokiem sądu administracyjnego, nie wykonuje nałożonego przez sąd obowiązku, polegającego na wydaniu w określonym terminie aktu lub dokonaniu, określonych przez sąd czynności procesowych. Dotyczy to zarówno obowiązków objętych sentencją wyroku jak też wskazań zawartych w jego uzasadnieniu. Z bezczynnością organu po wyroku uchylającym lub stwierdzającym nieważność aktu lub czynności mamy natomiast do czynienia w sytuacji, gdy będący adresatem rozstrzygnięcia sądowego właściwy w sprawie organ administracji publicznej nie wykonuje orzeczenia sądowego, które to orzeczenie dotyczyło aktu administracyjnego tegoż organu.
Bezczynność w tym przypadku należy więc łączyć z sytuacją gdy w sprawie występuje konieczność podjęcia przez organ działań z zakresu administracji publicznej, np.: wszczęcia postępowania administracyjnego, wydania aktu, czy też dokonania czynności dotyczącej uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, zastrzeżonych prawem do jego właściwości. Inaczej mówiąc, gdy sprawa administracyjna nie została zakończona stosownym aktem lub czynnością.
Tymczasem w realiach niniejszej sprawy stwierdzenie - wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 16 grudnia 2010 r. - nieważności § 28 ust. 4 przedmiotowej uchwały nie obligowało organu do podjęcia działań, mających na celu wykonanie wyroku. Nie mamy bowiem w niniejszej sprawie do czynienia z koniecznością podjęcia lub kontynuacji postępowania zmierzającego do zakończenia sprawy orzeczeniem wydanym w przewidzianej prawem formie. Orzeczenie o stwierdzeniu nieważności powyższego przepisu nie wymaga, po stronie organu, podjęcia jakichkolwiek działań, mających na celu wyeliminowanie tejże regulacji z obrotu prawnego, gdyż ma to miejsce z mocy samego orzeczenia sądu ze skutkiem ex tunc.
Podjęte przez sąd rozstrzygnięcie nie kreuje również po stronie organu innych obowiązków związanych z koniecznością podjęcia takich działań wykonawczych, które doprowadzą do stanu zgodnego z ustaleniami planu. Co więcej, Rada Gminy nie jest również zobowiązana do uchwalania planu miejscowego lub podjęcia uchwały w przedmiocie jego zmiany. Obowiązujące bowiem w tym zakresie regulacje ustawowe statuują zasadę fakultatywności. Ponadto wskazać należy, że postępowanie mające na celu uchwalenie przez radę gminy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie może być traktowane jako postępowanie administracyjne. Nie mamy tu bowiem do czynienia z załatwieniem sprawy administracyjnej w rozumieniu Kodeksu postępowania administracyjnego, gdyż w świetle postanowień ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80, poz. 717 ze zm.) procedura planistyczna jest odrębnie uregulowana i nie prowadzi do załatwienia sprawy administracyjnej, a stanowi o trybie postępowania w sprawie projektowania, uchwalenia i zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.
Z tego też względu - wbrew twierdzeniom skarżącej - w realiach niniejszej sprawy nie mają zastosowania przepisy rozdziału 7 działu I Kodeksu postępowania administracyjnego w sprawie bezczynności organu.
W ocenie Sądu, w żadnej mierze, wymierzenia grzywny za niewykonanie wyroku, nie może więc uzasadniać zaniechanie ze strony organu podjęcia działań zmierzających do usunięcia istniejących ograniczeń w dostępie nieruchomości skarżącej do drogi publicznej w postaci znaku drogowego B-3a ustawionego na skrzyżowaniu ulic Czarnieckiego i Nałkowskiej w Kłodzku. Oczekiwane bowiem przez skarżącą działania, nie mogą być kwalifikowane jako te, które powinien podjąć obowiązkowo organ, celem wykonania wyroku sądu. Nie mogą one przy tym stanowić również przedmiotu, podlegającej kognicji Sądu, skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. Z tego też względu żądanie D.G. sprowadzające się do wymierzenia organowi grzywny - stanowiącej środek zapewnienia skuteczności wykonywania wyroków sądów administracyjnych, nie tylko poprzez dyscyplinowanie organów administracji publicznej do podjęcia stosownych działań, ale także w przypadku ich niepodjęcia ukarania organu za nierespektowanie orzeczenia sądowego - nie zasługiwało na uwzględnienie.
Sąd nie podzielił także twierdzeń skarżącej, iż do czasu uchwalenia nowego planu zagospodarowania przestrzennego zastosowanie mają postanowienia studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta Kłodzko, gdyż ustalenia studium - jako aktu wewnętrznego gminy - są wiążące dla jej organów tylko w procedurze sporządzania planów miejscowych.
D.G. złożyła skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 12 września 2012 r. w sprawie II SA/Wr 51/12.
Ww. wyrok zaskarżyła w całości. Zaskarżonemu wyrokowi zarzuciła:
Skargę niniejszą opieram na następujących podstawach:
- I. naruszenie przepisów postępowania mających wpływ na wynik sprawy, a mianowicie:
- - art. 141 § 4 p.p.s.a. polegające na nieprzedstawieniu wyczerpująco stanu sprawy i okoliczności uzasadniających oddalenie skargi, w tym w szczególności błędną wykładnię wyroku WSA we Wrocławiu z dnia 16 grudnia 2010 r.;
- - art. 154 p.p.s.a. w zw. z art. 233 k.p.c. w zw. z art. 106 § 5 p.p.s.a. poprzez błędne przyjęcie, iż stwierdzenie nieważności § 28 ust. 4 uchwały Rady Miejskiej w Kłodzku z dnia 26 października 2006 r. nr LX/460/2006 nie obligowało organu do podjęcia działań mających na celu wykonanie wyroku, tym samym brak było podstaw do wymierzenia organowi grzywny;
- - art. 153 p.p.s.a. poprzez uznanie, że organ działając wbrew ocenom zawartym w wyroku nie dopuścił się bezczynności, albowiem nie był zobowiązany do załatwienia sprawy zgodnie z art. 35 k.p.a.;
- - art. 170 p.p.s.a. w zw. z art. 184 Konstytucji RP poprzez nieprzestrzeganie treści prawomocnego orzeczenia WSA z dnia 16 grudnia 2010 r. i zaakceptowanie takiego naruszenia przez organ.
- II. naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, a mianowicie:
- - art. 154 § 1 i § 2 p.p.s.a. poprzez przyjęcie, iż nie doszło do bezczynności organu po wyroku z dnia 16 grudnia 2010 r.
W oparciu o powyższe zarzuty skarżąca kasacyjnie wniosła o:
- 1. uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu we Wrocławiu, ewentualnie uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i uwzględnienie skargi poprzez wymierzenie organowi grzywny;
- 2. zasądzenie od organu na rzecz skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego według norm przepisanych.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej jej autor wskazał, że ocena wyrażona przez WSA w wyroku z dnia 16 grudnia 2010 r. daje wyraźne podstawy do stwierdzenia, że organ winien był dokonać czynności celem usunięcia istniejących ograniczeń komunikacyjnych w terminach określonych w art. 35 k.p.a. Takich czynności organ nie dokonał jednak przez ponad półtora roku. Bezczynność to brak działania (z powodu urzędniczej inercji łub błędnego przekonania o braku konieczności jego podjęcia).
Niewykonanie wyroku przez organ na podstawie komentowanego przepisu nastąpi wówczas, gdy "nie ustosunkuje się on w pełni" do treści przedmiotowego wyroku sądu administracyjnego (wyda rozstrzygnięcie lub podejmie określoną czynność z zakresu administracji) po doręczeniu wyroku w terminie uregulowanym w przepisach rozdziału 7 działu I k.p.a. (art. 35-38 k.p.a.) - w tzw. terminie załatwienia sprawy administracyjnej.
Skoro zatem stwierdzenie nieważności § 28 ust. 4 ww. uchwały było w istocie wynikiem ograniczenia skarżącej dostępu do swojej nieruchomości w drodze postawienia nieodpowiednich znaków drogowych, to organ winien był podjąć odpowiednie czynności w celu umożliwienia tego dostępu, tj. usunięcie istniejących ograniczeń komunikacyjnych.
Jednocześnie w ocenie skarżącej kasacyjnie realizacji tych obowiązków organu nie stało na przeszkodzie nienakazanie przez Sąd dokonania ściśle określonej czynności. Samo stwierdzenie nieważności tego zapisu nie doprowadziło bowiem do stanu zgodnego z prawem. Nadal (od kilku już lat) istnieją ograniczenia komunikacyjne pomimo istnienia w obrocie prawnym wyroku stwierdzającego niedopuszczalność takich ograniczeń.
Skarżąca kasacyjnie wskazała także, że uzasadnienie wyroku jest wzajemnie sprzeczne. Z jednej strony bowiem WSA stwierdził, że organ zaniechał podjęcia działań zmierzających do usunięcia istniejących ograniczeń komunikacyjnych w dostępie nieruchomości skarżącej do drogi publicznej, a zatem w istocie wskazał na bezczynność organu, z drugiej zaś strony stoi na stanowisku, że zaniechanie to nie uzasadnia wymierzenia mu grzywny. Skoro Sąd przypisał organowi bezczynność, to nie może dalej stać na stanowisku, że zaniechanie to nie uzasadnia wymierzenia mu grzywny.
Wobec powyższego, w ocenie skarżącego kasacyjnie, w niniejszej sprawie WSA dokonał błędnej wykładni wyroku z dnia 16 grudnia 2010 r., co prowadziło do błędnego przyjęcia, iż stwierdzenie nieważności § 28 ust. 4 uchwały Rady Miejskiej w Kłodzku z dnia 26 października 2006 r. nr LX/460/2006 nie obligowało organu do podjęcia działań mających na celu wykonanie wyroku.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje
Stosownie do art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu biorąc pod uwagę jedynie nieważność postępowania. W niniejszej sprawie żadna z przesłanek wymienionych w art. 183 § 2 p.p.s.a. nie wystąpiła, stąd też kontrola instancyjna ograniczała się do zbadania zasadności zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej.
Ocena zarzutów skargi kasacyjnej w ww. granicach prowadzi do wniosku, że nie zawiera ona usprawiedliwionych podstaw.
Zaskarżonym wyrokiem Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu oddalił skargę na niewykonanie wyroku tego Sądu z dnia 16 grudnia 2010 r., którym stwierdzono nieważność § 28 ust. 4 uchwały Rady Miejskiej w Kłodzku z dnia 26 października 2006 r. Nr LX/460/2006 w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Żądanie skierowane do Sądu pierwszej instancji zostało oparte o treść art. 154 p.p.s.a. Rację ma Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, że kluczowe znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy ma ocena czy organ pozostaje w bezczynności po wydaniu wyroku z dnia 16 grudnia 2010 r., tylko bowiem w przypadku stwierdzenia takiego stanu Sąd jest zobligowany do nałożenia grzywny wymienionej w tym przepisie. W doktrynie, jak i orzecznictwie sądowoadministracyjnym prezentowany jest jednolity pogląd, że z bezczynnością organu mamy do czynienia wówczas, gdy organ zobowiązany do podjęcia określonych czynności proceduralnych, przewidzianych w obowiązujących przepisach prawa, nie wykonuje ich w terminie określonym przez te przepisy. W konsekwencji zarzut bezczynności organu może pojawić się wówczas, gdy organ, będąc właściwym w sprawie i zobowiązanym do wydania decyzji lub innego aktu administracyjnego, pozostaje w zwłoce.
Trafne jest stanowisko Sądu pierwszej instancji, że w okolicznościach niniejszej sprawy organ administracji – Rada Miejska w Kłodzku nie pozostaje w bezczynności w wydaniu orzeczenia administracyjnego. Przedmiotem postępowania zakończonego wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 16 grudnia 2010 r. był § 28 uchwały Rady Miejskiej w Kłodzku z dnia 26 października 2006 r. w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla terenu położonego pomiędzy ul. Śląską, Karola Miarki, Sienkiewicza, Kwiatową, potokiem Jawornik, granicami Miasta i ul. Mariańską w Kłodzku. Uznanie zasadności żądania skarżących w tym postępowaniu, jak słusznie wskazał Sąd pierwszej instancji, nie obligowało organu administracji do wydania jakiegokolwiek rozstrzygnięcia. Taki obowiązek istniałby – jak wskazano wyżej – gdyby organ wydający zakwestionowaną uchwałę zobowiązany był do zakończenia postępowania indywidualnym rozstrzygnięciem. Taka sytuacja nie zaistniała w niniejszej sprawie. Stwierdzenie nieważności części uchwały w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (tu: § 28 ust.
4) powoduje jedynie taki skutek, że akt prawa miejscowego, jakim jest miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, obowiązuje w pozostałym zakresie – bez zakwestionowanego przez Sąd zapisu. Rozstrzygnięcie Sądu nie rodzi natomiast po stronie organu obowiązku zastąpienia unieważnionej części planu innymi zapisami. Powyższa ocena jest konsekwencją przyjęcia przez ustawodawcę fakultatywnego charakteru miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Fakt, że ustawodawca nie nałożył na organy samorządu terytorialnego obowiązku uchwalenia miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego a wyposażył je jedynie w uprawnienie w tym zakresie wynika z treści art. 14 ust. 5 i 7 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2012, poz. 647). Ust. 7 tego przepisu wskazuje, że plan miejscowy sporządza się obowiązkowo, jeżeli wymagają tego przepisy odrębne. A contrario, jeśli przepis szczególny takiego obowiązku nie nakłada organ gminy nie ma obowiązku uchwalania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W konsekwencji niepodjęcie – w miejsce zakwestionowanej przez Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu – uchwały co do kwestii uregulowanych tym przepisem nie uzasadnia przyjęcia stanowiska, że organ gminy pozostaje w bezczynności w tym zakresie.
W tym stanie rzeczy jako nieuzasadniony należało uznać zarzut skarżącej kasacyjnie naruszenia art. 154 § 1 i 2 p.p.s.a., którego skarżąca upatruje w błędnym ustaleniu, że nie doszło do bezczynności organu po wyroku z dnia 16 grudnia 2010 r. Jedynie na marginesie natomiast wskazać należy, że art. 154 § 1 i 2 p.p.s.a. jest przepisem postępowania i nie ma charakteru, jak wskazała skarżącą kasacyjnie, materialnego.
Podobnie – jako niezasadne – należało ocenić zarzuty naruszenia art. 153 i 154 p.p.s.a. w zw. z art. 233 k.p.c. i w zw. z art. 106 § 5 p.p.s.a. Rację ma wprawdzie skarżąca kasacyjnie, iż w uzasadnieniu wyroku z dnia 16 grudnia 2010 r. Sąd wskazał, że ograniczenia wprowadzone przez § 28 ust. 4 uchwały wyłączają możliwość swobodnego korzystania przez skarżących z nieruchomości w dotychczasowy sposób poprzez ograniczenie dostępu do drogi publicznej w zakresie funkcji usługowej, co narusza interes prawny skarżących, jak też, że skoro plan dopuścił na przedmiotowych działkach realizację funkcji usługowej to powinny one mieć zapewnioną obsługę komunikacyjną. Takie twierdzenia Sądu nie obligują jednak organu do podjęcia uchwały w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w miejsce zakwestionowanego zapisu. Nie oznacza to, iż ocena prawna zawarta w wyroku nie jest dla organów gminy wiążąca.
Jeśli bowiem Rada Miejska w Kłodzku przystąpi do uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w wyeliminowanym przez Sąd wyrokiem j.w. zakresie to co do kształtu i treści jej nowych postanowień niewątpliwie będzie związana oceną prawną wskazaną w uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia.
Wbrew twierdzeniom skarżącej kasacyjnie zaskarżonemu rozstrzygnięciu nie można zarzucić naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. w stopniu uzasadniającym uchylenie zaskarżonego wyroku. Zgodnie z dyspozycją tego przepisu uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisko pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie i powinno być tak sporządzone, aby wynikało z niego dlaczego Sąd uznał zaskarżone orzeczenie za zgodne lub niezgodne z prawem. Przedstawienie w uzasadnieniu wyroku sądu administracyjnego podstawy prawnej wyroku oraz jej wyjaśnienie polega na wskazaniu przepisów regulujących rozpatrywany stan faktyczny, oraz na wyjaśnieniu, dlaczego w konkretnej sytuacji prawnej mają zastosowanie powołane przepisy.
Uzasadnienie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego zawiera wszystkie ww. elementy. Nie można również zarzucić Sądowi – wbrew twierdzeniom skarżącej kasacyjnie, że uzasadnienie to jest wewnętrznie sprzeczne. Sąd wyjaśnił przyczyny, dla których uznał żądanie D.G. wymierzenia organowi grzywny za nieuzasadnione a Naczelny Sąd Administracyjny w pełni stanowisko to podziela. Należy przy tym podkreślić, na co zwrócił uwagę Sąd pierwszej instancji, że ocena zasadności żądań skarżącej ograniczała się do treści jej skargi, która zakreśliła granice sprawy w rozumieniu art. 135 p.p.s.a. Powyższe nie oznacza zatem, że skarżącej nie przysługuje ochrona prawna w drodze innych żądań niż określone w art. 154 p.p.s.a. tym bardziej że, jak wynika z twierdzeń organu zawartych w odpowiedzi na skargę, ustawienie znaku drogowego B – 3a, w której to czynności skarżąca upatruje naruszenia swojego interesu prawnego nie zostało dokonane w oparciu o postanowienia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, w szczególności § 28 ust. 4 (którego nieważność stwierdził Sąd) lecz przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 23 wrześnią 2003 r. w sprawie szczegółowych warunków zarządzania ruchem na drogach oraz wykonywania nadzoru nad tym zarządzeniem (Dz.U. nr 177. poz. 1729).
Powyższe okoliczności wskazują, że zarzuty skargi kasacyjnej nie znajdują oparcia w przepisach prawa co czyni je nieuzasadnionymi.
Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że zarzuty skargi kasacyjnej nie znajdują uzasadnionych podstaw a zatem skarga kasacyjna na podstawie art. 184 p.p.s.a. podlegała oddaleniu.